The Night House (2020)

Zeer genietbare psychologische thriller. Lekker eng bij momenten en de hele speelduur lang onderhoudend. Goed geacteerd ook door deze, voor mij, onbekende cast.

Tja, de prent heeft echt goede momenten. Maar helaas was het voor mij vaak ook traag aanvoelend. An sich is het uitgangspunt heel aardig, de uitwerking iets minder. Had een beetje moeite met het personage Beth, ik weet niet waarom precies maar kon me niet inleven met haar verdriet en/of angsten die haar leven beïnvloed. Dat met het in spiegelbeeld vond ik echt heel leuk bedacht, maar verder is alles zo wel een beetje standaard.

Aanvankelijk sfeervol en beklemmend, met een reeks geslaagde enge momenten, maar gaandeweg begint de plot op te drogen. Vooral richting het einde verliest de film definitief aan kracht. Jammer, want Rebecca Hall zet een sterke rol neer en bij vlagen is de film best effectief in zijn eenvoud. Het is evenwel niet voldoende om de aandacht er de volle lengte bij te houden.

Niet zo boeiend.

Bruckner vormt een interessante nieuwe toevoeging aan de horrorwereld. Deze film is heel anders dan zijn vorige film The Ritual bijvoorbeeld, waarmee hij waarschijnlijk bewijst dat hij steeds een andere kant op wil met zijn nieuwe films. The Night House is ook echt een compleet andere film dan de algemene conventionele horrorfilm, en dat kan goed uitpakken.

Richting het einde doet het dat dan ook, maar daarvoor moet je je eerst door een nogal traag gebeuren heen zien te worstelen die niets kan bieden op het vlak van horror. Het voornaamste probleem van de film is vooral dat de personages niet interessant zijn. Ondanks het goede acteerwerk van Hall slaagt Bruckner er niet in om van haar een intrigerende verschijning te maken. Te weinig eigenzinnigheid.

Verder ook te traag om te blijven boeien. De soms visueel interessante beelden weten het tempo onvoldoende te compenseren. Scenes gaan niet zo lekker over in elkaar, en de scenes die wat spannender moeten zijn weten dat niet op te vullen. Om bij een interessant uitgangspunt te komen die eindelijk de balans weet te vinden tussen mysterie, horror en drama moet je eerst door een ongebalanceerde film zien te worstelen die daardoor ook totaal oninteressant is om te volgen.

Ik vond het wel jammer, want de film heeft de potentie zeker. Dat ligt hem vooral in het feit dat wat je te zien krijgt ook echt weer iets anders is. Bruckner pakt slim wat herhaalde onderwerpen uit de horrorwereld en weet ze te mengen en hergebruiken naar een resultaat dat weliswaar vergezocht is, maar door de gedetailleerde opbouw niet uit de lucht komt vallen. Het stoort dus niet, en weet daarmee weer eens een aardige wending neer te zetten die vanuit de regie ook genoeg visuele pracht meekrijgt.

Ik wilde er graag meer van genieten, maar dat wilde niet lukken. Ik kwam er voor een groot deel moeizaam doorheen. Een gewaagde, soms geslaagde poging om weer een nieuwe draai te geven aan een ernstig uitgekauwd genre, maar het pad daarnaartoe is niet eigenzinnig en interessant genoeg. Jammer, maar ik kijk niettemin uit naar het volgende project van Bruckner.

Horror is niet echt mijn genre, maar deze kon ik wel waarderen. De spanning komt van zaken die er niet zijn dus dan moet het brein gefopt worden. Dat is mijns inziens gelukt en na het ene schrikmoment aan het begin van de film waar ik bijna tegen het plafond zat verwacht je vervolgens de rest van film elk moment nog zo'n moment. Knap gedaan.

Mocht ik ooit topsporter worden dan kies ik voor de reuze slalom. Paar ski's, paar poortjes en vanzelf naar beneden en het is al gauw goed. En hoe sneller hoe beter en na afloop après ski. Zo moeilijk kan het toch niet zijn... rofl

Deze film was toch achteraf best interessant.

Geen enge horror film maar hij was wel spannend.

Het eind vond ik een beetje jammer.

Niet echt slecht, maar ook niet onvergetelijk. Het acteren vond ik goed, maar wat ik niet begrijp in deze films over huizen waar allerlei slechte dingen gebeuren, is dat die daar altijd gewoon blijven wonen, zonder beveiliging, en dan liefst nog in een griezelig afgelegen huis, als ik dit zou meemaken stond het dezelfde dag te koop, ja het is film zeker, maar dat maakt het in mijn ogen echt niet geloofwaardiger....

Een uur en een kwartier voor er iets gebeurt in de film. Pfff dat zal misschien wel mijn lage score verklaren voeg daarbij nog het zwakke acteren.

Goeie film over een vrouw die dingen ziet en hoort in haar huis na het overlijden van haar man. Deze psychologische horrorfilm is goed opgebouwd, maar het verloop is wel wat voorspelbaar. Er gebeuren genoeg mysterieuze dingen om het onderhoudend te houden en de film is niet te vaag en ook niet te uitleggerig. Rebecca Hall weet de aandacht goed vast te houden is deze voornamelijk one-woman-show.

Eigenlijk was alles wel goed, het acteerwerk, de setting, de sfeer.
Alleen was het ook voor mij een beetje een puzzel hoe de film nou precies in elkaar stak.

Ik begreep dat Beth vroeger begin hun relatie eens een bijna dood ervaring had, eenmaal weer terug in het leven wou de dood haar dan toch hebben, en ging haar man allemaal "look a likes" vrouwen doden in een ander huis om de dood dan te misleiden ( in klink klare taal...

Als iedereen anders rekent, maakt dat het hele punt van een beoordelingssite ietwat overbodig, vind je ook niet?

Het hele idee van rekenen is dat we allemaal 1 standaard hebben, zodat we juist allen over hetzelfde praten, slimjurk.

Grappig ook: "Wel godverdomme, een 3 op je rapport voor geschiedenis??"

"Ach pa, maak je niet druk. Iedereen rekent anders".

Dat gezegd hebbende geeft hij inderdaad geen 6 op basis van een 3,5* beoordeling, dus die reactie van die persoon was wel erg misplaatst. Dus blijkbaar beoordeelt diegene het idd op een andere manier. Valt geen speld tussen te krijgen.

3,5* staat gelijk aan een 7 namelijk als je (0,5*=1, 1*=2, 1,5*=3 etc. ) doorrekent.

Helaas in de bioscoop gemist omdat ie op onmogelijk late tijden draaide in Groningen, maar blij dat met streaming tegenwoordig de films uit de bios vrij rap te zien zijn. Dit is vooral fijn omdat illegaal downloaden hiermee minder urgent wordt. Om toch maar een positieve ontwikkeling van streaming te benoemen.

The Night House doet verder weinig dingen die ik nog niet eerder heb gezien. Manlief pleegt zelfmoord en gaandeweg komt Rebecca Hall's personage erachter dat haar man toch wel het een en ander te verbergen heeft gehad. Gemixt met wat bovennatuurlijke verschijningen (omdat zij al een keer een bijna dood-ervaring heeft gehad) en je hebt best een sfeervolle film. Vooral Hall houdt de film overeind. Dat oudergesprek op school met die zeurende moeder staat denk ik wel in mijn top 10 van "burns" die ik ooit in een film heb gezien. Geweldig!

Maar voor de rest een rustige horror/thriller die doet wat ie moet doen, maar nergens echt in uitblinkt.

3,0*

Ontzettend spannende film met een redelijk origineel verhaal. Werd naar het einde toe wat wel wat minder omdat het wat nep werd.

Verder vaak op het puntje van mn stoel gezeten! Je voelt de spanning..

Doe is rustig. Waar maak jij je drukom. Ik vind 3.5 sterren minimaal een 7 waard. Mag het of moet ik de bak in?

Na de plotselinge dood van haar man zit Beth gevangen in gevoelens van leegte, hopeloosheid en verbijstering. De mens met wie zij jaren samenleefde is niet meer. Ze wentelt zich in troostende en confronterende herinneringen. Het huis dat ze samen bewoonden zit er vol mee. Ze hangen nadrukkelijk in elke kamer en Beth dreigt geestelijk ongezond ver door te schieten richting paranoia. Ze ziet en hoort dingen die er niet zijn. Of misschien toch wel?

De film werkt sterk met de harde tegenstelling tussen aanwezigheid in de herinnering en afwezigheid in de fysieke wereld en laat nu eens het ene aspect en dan weer het andere aspect domineren. Dat klinkt als een rouwproces waarmee je met gemak een psychologisch drama kunt vullen. The Night House is echter een horrorfilm. En dat horroraspect werkt prima, want op een psychologische bodem van droefenis en paranoia tieren angstaanjagende gebeurtenissen welig. De horror verbindt zich geleidelijk met de rouwende weduwe en haar waarnemingen en voor je het weet zit je midden in een spookhuisfilm.

De film werkt niet alleen met zwaarmoedige psychologische dreiging maar is ook niet vies van een jumpscare op z‘n tijd. Ook het spel met licht en donker zorgt voor dreiging. Evenals de sound design die heerlijk klassiek in de weer is met verontrustende geluiden.

Rebecca Hall speelt de treurende weduwe en doet dat erg goed. Zij is een heus karakter. Hall is de vrouw die enerzijds volledig instort en anderzijds toch de kracht vindt om op een manische manier de merkwaardige gebeurtenissen die haar thuis overkomen te verklaren. Een interessant personage dat er voor zorgt dat aan drama en horror een brok mysterie wordt toegevoegd. Leuk.

The Night House verbindt persoonlijk drama met spookhuis horror. Hier en daar wat standaard, maar ook met onvoorspelbare uitstapjes. Het verhaal beweegt zich uiteindelijk in een onverwachte richting die mij helaas niet geheel kon overtuigen. De rest van de film deed dat gelukkig wel.

Nachtmerrie huis

David Bruckner is een regisseur om in de gaten te houden, want hij heeft zonder meer oog voor originaliteit. Dit was bij The Ritual al het geval, en ook bij The Night House is dit niet anders. Toch kon ik een lichte teleurstelling niet onderdrukken toen het plot zich steeds verder uit de doeken deed. Deze was te dun en ongeloofwaardig om echt een indruk op mij te kunnen maken.

Want waarom pleegde de man van Beth zelfmoord als hij geen garantie had dat de entiteit haar alsnog zelfmoord wou laten plegen? Waarom koos hij er überhaupt voor om andere vrouwen van het leven te beroven en niet bespreekbaar te maken wat er met hem gebeurde? Had hij na het vermoorden van de eerste vrouw überhaupt niet al het besef moeten hebben gekregen dat de misleiding niet werkte in plaats van hetzelfde trucje maar te blijven herhalen? Hoe was hij hier überhaupt toe in staat? Ik vond in ieder geval veel haken en ogen aan het plot zitten waardoor deze ook sterk aan kracht bij mij inboette. Dit kwam ook omdat ik gewoonweg te weinig van Owen afwist.

Bovenstaande kritiek wil niet zeggen dat ik de regisseur niet aan wil blijven sporen om films binnen het genre te blijven maken, want de potentie is er zeker. Al kwam het er hier jammer genoeg niet helemaal uit. The Night House blijft verfrissend en origineel, en heel saai of vervelend wordt het ook nergens maar té hoge verwachtingen kunnen een domper voor je kijkervaring betekenen.

3,0*

Niet onaardig. Wat de kijkers hier voorgeschoteld krijgen is een mysterie dat langzaam maar zeker overloopt in een thriller. De sterke punten van de film zijn vooral de sfeer en de ontrafeling van het mysterie. Ook Hall is natuurlijk een van de lichtpuntjes.

Wat dan wel weer jammer is, is dat het toch wel wat body mist. Het verhaal heeft eigenlijk alles wat een goed mysterie nodig heeft, alleen had wat meer uitdieping de film goed gedaan. Nu blijft het allemaal te veel op de oppervlakte.

Pluspuntje was ook het huis aan het meer en de prachtige beboste omgeving. Dat geeft dit soort films toch altijd met dat beetje extra sfeer.

Niks hoor. Ten tijde van deze comments had hij 3 sterren uitgedeeld, geen 3.5.

En drie sterren is een 6.

3.5 een zeven, 4 sterren een acht etc.

Natuurlijk mag iemand dat anders zien maar waar zijn we dan nog?

"Ik geef 4 sterren maar in mijn berekening is dat een onvoldoende hoor".

Ik wil geen troll zijn, maar dan slaat een ranking system toch nergens op?

Slikbeer Slikbeer

Er zijn ook users die géén cijfer aan sterren koppelen maar woorden.

Die personen verdienen gedwongen Coldplay-luistersessies.

Cijfers willen we. Lekkere rigide harde autistische objectieve cijfers.

Vond het een solide verhaal, met her en der heel effectieve, creepy schrikmomenten. Ik snap dat het soms wat minder hoge ratings zal krijgen, omdat het best verwarrend is waar we nu eigenlijk naar kijken. Mijn interpretatie:
Vrouw met traumatische ervaring(en) die zich in het rouwproces van alles begint in te beelden terwijl ze flink drinkt, slecht slaapt (veel droomt), en alleen in een creepy huis rondwaart. Gaandeweg begint ze zich steeds meer in te beelden dat ze eerder had moeten overlijden in dat ongeluk en hiervoor gestraft wordt nu, een beetje à la Final Destination, door het recente verhaal met haar wat te ver doorgeschoten in het occulte echtgenoot die zelfmoord pleegde. Ik denk dus niet dat hij écht een moordenaar was, te meer ze dit in een half-droom pas "ontdekt" nádat ze hoorde van die andere vrouw dat hij wat té kinky (choken) wilde vreemdgaan. Dat hij er een eind aan maakt kan ik nog niet helemaal verklaren, buiten 'schuld over vreemdgaan', maar ja, we hebben hem nu eenmaal nu ook niet gezien in de film/kennen hem niet....
Maar goed, toegegeven, het zou net zo goed ook wél een serial killer film kunnen zijn... Deze twijfel die de film zaait, vind ik erg interessant in een tijd waar de meeste filmverhalen zo voorspelbaar zijn.
Het einde vond ik daarom ook juist goed, als kwinkslag naar ons, door het laatste wat ze zei , oftewel de laatste zin van dat gedicht, een beetje vergelijkbaar met de laatste scene in andere films die je doen laten nadenken (bvb. Inception) over de waar/onwaarheid van waar je nu net naar keek.

Vrouw flipt van verdriet nadat haar man zelfmoord heeft gepleegd en tot overmaat van ramp begint haar huis te spoken. Het concept spookhuis is ditmaal verassend te noemen. Maar achteraf beklijft een leeg gevoel als in.. okay is dit het nou? En wat was er nou aan de hand? Toch enkele sterke scenes en goeie vondsten. Jammer dat het einde is mislukt qua uitwerking.

Eigenlijk verwachte ik een uitgemolken clou / twist , maar er word best een leuke draai aangegeven .

Laatste stuk was best spannend .

Ik vond het wat saai en langdradig. Veel lange onboeiende dialogen, weinig horror, soms eens een momentje maar niet geweldig allemaal. Ik vind de score hier erg hoog, zeker met zo een waardeloos eind.

Zoooooo langggggdraaaaaaaadig

Dit was nog geen slechte film. Nog een apart verhaal, maar goed gevonden. Dankzij de hoofdactrice is de film nog een tikkeltje beter geworden. Niet het snelste tempo, maar vervelen deed het evenmin.

Het was eens iets anders, maar vond het wel de moeite waard.