The Turning (2020)

Inderdaad, niet eng of spannend. Eigenlijk nogal saai. Een gouvernante die steeds schrikt van niets en die bang is van de donker. Enkele goedkope jumpscares die nergens op slaan en dat is het zo'n beetje. Overslaan deze flauwe hap.

Weeral een mega saaie "horrorfilm". Film is nooit spannend en slentert tergend traag vooruit...nee zelfs dat niet...Als wat moet je zoiets nu zien en wat is de reden om zulke saaie horror te willen maken. Is ook niet als een b-film en zonder middelen tot stand gekomen I guess. Triest.

Zo slecht was deze gothic horrorfilm nu ook weer niet hoor! Echter kijkers die de typische formule van de hedendaagse horrorfilms (Boe-schrik van het harde geluid) verwachten zullen inderdaad wat teleurgesteld zijn. Wat wel begrijpelijk is als het script, geschreven is door het “The Conjuring” duo Chad Hayes en Carey W. Hayes. Deze film vind zijn oorsprong in Henry James 'novelle The Turn of the Screw. Een verhaal uit 1898 maar dat nu in een moderner jasje is gestoken en zich afspeelt in de vroege jaren '90. Om redenen die niet helemaal duidelijk zijn want de opzet is nog steeds klassiek en blijft grotendeels ongewijzigd. Waar de film het iets laat af weten is het verhaal wat de schrijvers willen vertellen. Dit is een beetje onderontwikkeld, kijkers die niet op de hoogte zijn van het verhaal zullen het einde misschien te abrupt vinden.Terwijl degene die wel weten hoe het zal aflopen misschien net iets meer hadden gehoopt, dat het in het midden was gelaten. Daarnaast zijn er verschrikkelijke oneliners. En ik weet wel dat het niet is goed te praten maar er is best veel te wijten aan de rampzalig productiegeschiedenis van de film. Echter zijn de onheilspellende sfeervolle cinematografie, het prachtige gotische Ierse herenhuis dat als filmset fungeert en de goede optredens van de sterke cast, die van deze film een best fijne griezelige gothic horrorfilm maken. 3,3 *

Mooi!

Volgens mij zijn er een hoop mensen zwaar aan het afkicken door een gebrek aan Marvel & DC in de bioscoop, en worden hun frustraties gebotvierd op dit soort filmpjes. Veel anders valt er niet van te maken, want hoewel deze film niet bepaald origineel is (horror genre, weet u wel), is de uitvoering erg sterk, bij momenten zelfs verfijnd.

Oké, het is een slow burner. Weinig of geen gore en echt geweldig eng is het ook niet. Maar wanneer een nieuwe nanny begint in een groot landhuis met enkel een oude kuisvrouw en twee nogal wereldvreemde kinderen, dan weet je vanaf het begin al dat je met een film zit die vooral mikt op sfeer. En daarin stelt Sigismondi absoluut niet teleur.

Visueel is het erg sfeervol. Mooi camerawerk, knappe belichting en perfect gebruik gemaakt van de setting. Ook de CG was niet verkeerd. Soundtrack sluit daar naadloos op aan. Hoewel het plot op zich best traag verloopt, valt er qua sfeerzetting dus helemaal niks te klagen. Ook het acteerwerk is meer dan behoorlijk trouwens, de hele cast doet het gewoon goed.

Het verhaaltje kan je verder wel blind uittekenen, toch maakt ook de eindacte indruk. Sterke film van Sigismondi, het huidige gemiddelde (1.68) is gewoon ridicuul, zélfs voor MM. De liefhebber van wat stijlvollere en sfeervollere horror komt hier in ieder geval helemaal niks tekort.

3.5*

Aan het oorspronkelijke verhaal van de klassieke spookverhalen schrijver Mr. James, mankeert niks en ook aan Mackenzie Davis en haar make-up team zal het niet liggen. Maar paukenslagen en jumpscares verraden slechts een oppervlakkige regisseur die probeert een oppervlakkig publiek te bedienen. The turning is dus weer een zoveelste typische USA spookfilm geworden die probeert te imponeren door vorm maar inhoudelijk maar niet eng wil worden.

Men neme de zogenaamde normale, herkenbare wereld. Vervolgens introduceer je daarin enge visuals die netjes worden aangekondigd door muziek. Hollywood presenteert spoken altijd als losstaand van de herkenbare wereld en daarom wil het nooit echt eng worden. Echt eng is wanneer de herkenbare wereld niet blijkt wat het schijnt maar er zijn weinig regisseurs (zoals David Lynch) die dat snappen. Echt eng is wanneer dat wat in beeld verschijnt niet wordt geduid door effecten maar het aan de kijker wordt overgelaten. Echte enge zaken zijn ondefinieerbaar en daarom gaan ze onder je huid zitten. Hoe minder duiding, hoe enger (Zoals in Don't look now). Zodra mysterieuze zaken worden geduid, worden ze impotent. Daarom zijn Amerikaanse spoken zelden eng, hooguit shockerend of smerig.

Dan liever de versie uit 1961.

Eigenlijk op geen enkel moment stil blijven staan bij het originele uit 1961. Nu, het bekijken van The Innocents is al een tijdje geleden en zit ook niet echt in mijn geheugen gezien mijn recensie en score. Deze film heeft dus een gelijkaardig verhaal, maar wist me nog minder te boeien. Nochtans is de aanwezige sfeer zonder meer prima en de locatie van het prachtige immense landhuis een groot pluspunt. Ook het acteerwerk is degelijk. Maar voor mij gaat de film helemaal in de mist wanneer het verhaal op een bepaald moment in het tweede gedeelte gewoon terug in de tijd wordt geplaatst Dat is de scène wanneer gouvernante Kate tekeningen via post van haar moeder krijgt. Dus al die scènes ( van post ontvangen tot dezelfde scène opnieuw ) waren sowieso al ingebeeld. Het verhaal verloopt nadien anders waarbij het einde heel abrupt op je afkomt en je met vragen blijft zitten. Ja, je kunt wel denken wat er met gouvernante Kate aan de hand is of zouden in het prachtige landhuis toch spoken zijn. Een zwak slot zonder meer. 5/10

Flauwe finale.

The Turning werd door filmcritici én het grote publiek behoorlijk de grond ingeboord. Ondanks dat het 'origineel' The Innocents uit 1961 zelfs anno nu nog bijna beter te pruimen is, verdient de film alle vernietigende kritieken niet. Want de prent weet best aardig op te bouwen, ook al is het naar een flauwe finale. Floria Sigismondi, vooral bekend van de vele videoclips die ze regisseerde, mocht na enkele afleveringen van bekende tv-series een volledige speelfilm vervaardigen.

Zoals we gewend zijn van cineasten uit de wereld der muziekvideo's, doet ze dit uiterst stijl- en sfeervol. Een vereiste voor de betere spookhuisfilm. Mackenzie Davis acteert prima, evenals de rest van de cast. Finn Wolfhard mag na Stranger Things en It zijn horror-typecasting bevestigen en is voldoende creepy om de aandacht vast te houden. De setting is prachtig en ondanks alle platgetreden paden weet de suspense te werken. Het afgeraffelde einde is echter een anticlimax en buitengewoon slap en onbevredigend.

**½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Tja..als deze film al op 2.33* uitkomt...wat geef je dan films die niet bioscoopwaardig geproduceerd zijn qua camerawerk, geluid en algehele productie ?

The Turning kon mij zeker bekoren. Naast dat het er allemaal gewoon goed uitziet (en klinkt), valt ook op het acteerwerk niks aan te merken. Daarnaast waren suspense en spanning aanwezig, en zijn er hier en daar leuke jump scares, maar niet overdreven veel. Als doorgewinterde horrorkijker vond ik deze film nog best eng.

Oké, het afgelegen spookhuis, dat hebben we vaker gezien en is een beetje cliché.

Ik vermoed echter dat de reden van de lage gemiddelde score het abrupte en redelijk onverwachte einde is.
Het einde wordt relatief open gelaten: want is er nu echt wat aan de hand met die kids en het haunted house, of is hoofdrolspeelster Kate gewoon geschift? Voor beide scenario’s zijn wel aanwijzingen. Zo zijn sommige acties van de kids wel heel gestoord, zoals het faken van een verdrinkingsdood in het zwembad, de opmerking over Kates verborgen tattoo (of zou ze zich die verbeeld hebben?) en Miles’ opmerking ‘stop the car or i’ll kill you’ (maar ook die zou verbeelding kunnen zijn).
Mijn interpretatie is dat er wel degelijk iets niet helemaal pluis was in het huis, maar dat het nog wel meeviel en nanny Kate het door een geestelijke afwijking allemaal intenser heeft meegemaakt en uiteindelijk is doorgedraaid.
Maar toegegeven, met een gesloten einde waarbij ze het huis in de fik had gezet, was ik ook tevreden geweest.


Hoe dan ook, goede horrorfilm, kwaliteit, laat je niet afschrikken door het belachelijke gemiddelde en zet het geluid lekker hard voor de goeie sound.

Film deed me een beetje denken aan The Others van Amenábar, klassieke horror Traag, visueel mooi en onderhoudend. Alle punten werden keurig afgevinkt, niet echt iets nieuws, maar wel deftige uitvoering, goede acteerprestaties en een slot die de film toch onderscheid van andere soortgelijke films. Lage score verbaast me hier een beetje moet ik zeggen.

Deze film begint wel wat cliché, maar toch boeiend genoeg om te blijven kijken. De film wordt wel nooit griezelig, maar saai gelukkig ook niet, al werd het naar het einde toe wat minder. De cast deed het gelukkig wel nog goed en verder zag het er ook nog prima uit.

Het einde vond ik wel wat minder.

Leuk om eens gezien te hebben, niet waw, niet slecht.

Wat een jammerlijk product. De gehele film zit je eigenlijk naar een veel te onzekere nanny te kijken die de extreem irritante kutkinderen niet aan kan. In een sfeervolle setting volgt een sloom verhaal die te weinig uit de setting haalt. Alles is erg standaard en die middelmaat overheerst. Hoe vreemder is het einde dat je op een dwaalspoor probeert te zetten en totaal mindfuckerig is. Mijn hersenen konden dit niet aan, omdat ik al in slaap was gesust door de 85 minuten die eraan vooraf gingen. Ik heb even teruggespoeld en gekeken of de twist ook cinematografisch terug te vinden valt, maar er zijn te weinig/geen visuele hints die het rechtvaardigt.

Het een rijmt niet met het andere en het resultaat is the Turning. Een zwakke horrorfilm met een einde dat niet bij een film van dit niveau past.

2,5*

Veel tamelijk kritische beoordelingen gelezen. Vind het zelf wel meevallen: dit is een klassieke haunted house horror film. Althans, op het eerste gezicht. De sfeer is goed gezet, lekker mysterieus, donker, met vage verschijningen.
Het echte onderwerp is natuurlijk: zijn de verschijningen echt, of speelt alles zich af in de hoofd van de hoofdrolspeelster? Ik ben geneigd, m.n. door het absurde einde, te denken dat alles zich in het hoofd v.d. hoofdrolspeelster heeft afgespeeld. Dit wordt ook versterkt door het gegeven haar moeder zich in een inrichting bevindt, en dat dit een aantal keren wordt getoond. Trouwens, tegen het einde v.d. film wordt dit ook weer aangegeven.

Solide.

Sta wel een beetje te kijken van al die negatieve geluiden. The Turning is wat mij betreft een erg aardige horrorfilm geworden die de juiste, passende sfeer weet te includeren en mee te geven aan het resultaat. Het is eigenlijk pas richting de finale dat Sigismondi de controle lijkt te verliezen, verder best sterk door de film heen.

Om te beginnen vond ik dat de sfeer er zeker mocht zijn. Erg knappe en sterk getimede shots die de pracht vanuit de locatie goed weten te presenteren aan de kijker. Misschien is de film niet al te kleurrijk, maar dat hoeft ook niet. De film wil graag een sombere toon uitstralen en daarin slaagt het met verve. Sterke focus, uitstekende sfeer en goed camerawerk. Sigismondi weet wel degelijk wat ze moet aanvangen met deze film.

Het probleem ligt door de film heen waarschijnlijk bij Prince, die als kotertje niet echt in deze film past. Iets te theatraal en truttig om in zo'n deprimerende horrorfilm te spelen. Wolfhard staat daartegenover wel zijn mannetje als mysterieuze en arrogante zoon. Davis is wel oké. Niet goed maar ook niet echt slecht. Het zijn niet de personages die de film naar boven doen tillen, eerder de visuele kwaliteiten.

Verder redelijk traag en misschien voor de doorgewinterde horrorfilm wat te weinig spanning, maar verder best een vermakelijk filmpje waar ik op voorhand niet zo veel van had verwacht. Einde vond ik dan wel weer jammer. Vooral gewoon onnodig eigenlijk, aangezien Sigismondi haar eigen film daarmee omver blaast. Werkt zich de hele tijd naar A toe, maar gaat dan in de laatste 10 minuten naar Z.

Jammer, maar verder een erg aardige horrorfilm met een spannende sequentie (kelder) en een uitermate geslaagde sfeerzetting. The Turning viel me in bijna elk opzichte mee, maar als visueel persoon kon ik het extra waarderen. Ik vond het een lekker charmant dingetje. Ben ook benieuwd of Sigismondi nog een horrorfilm mag maken. Wat mij betreft heeft ze haar gebied gevonden, jammer dat er alleen weinig waardering voor over is.

Kate [Mackenzie Davis] verruilt haar baan als lerares voor een aanstelling als gouvernante van Flora [Brooklynn Price] in een afgelegen herenhuis waar verder allen Flora’s broer Miles [Finn Wolfhard] en de trouwe familiehuishoudster Mrs. Grose [Barbara Marten] verblijven. Al snel kampt Kate met nachtmerries en spookachtige gebeurtenissen die erop duiden dat de kinderen in gevaar zijn. Maar de manipulatieve Miles speelt op sluwe wijze een psychologisch spel en Kate, wiens moeder [Darla Mandell] al jaren in een psychiatrische instelling verblijft, begint daardoor te twijfelen aan haar eigen gezonde verstand. Bewerking van Henry James’ ‘The Turning of the Screw’ zit vol effectieve, spookachtige beelden en Wolfhard en Prince zijn erg goed als de mysterieuze kinderen. Het effect Sigismondi’s uitstekende beeldregie en de huiveringwekkende sets Michael Standish wordt verpest door een overdaad aan nachtmerries en een buitengewoon verwarrende en (dus) abominabele ontknoping.