Fractured (2019)

Best een aardige film. Maar op een gegeven moment hoop je op nog wat twists. Kheb me wel een beetje geërgerd aan de muziek. Ik dacht steeds bij dat piano-spel dat er iets was, waar ik op moest letten. Maar dan was er eigenlijk niks speciaals.

Fractured. Een film die me hard aan The Machinist doet denken wat een andere film is van de regisseur van Fractured, nl. Brad Anderson. In Fractured herhaalt Anderson dus een beetje zijn magnum opus. De manier waarop en de setting zijn wel beduidend anders. Deze keer is het niet Christian Bale die een onderscheidt moet maken tussen realiteit en illusie maar is het Sam Worthington die met zijn bikkelharde kop tegen het canvas duikt. Dat valt nogal letterlijk te nemen.

Je merkt dat Worthington toch de mindere acteur is als je zijn spel vergelijkt met Bale. Hij kan wel een actiefilm dragen maar voor emoties is zijn blik veel te koel. Velen vinden deze film voorspelbaar las ik. Dat vind ik onterecht want Anderson speelt heel goed met twists waardoor ik bleef gissen wat de uitkomst ging zijn. De schrijver van dit verhaal lijkt het zelf niet goed te weten want op het laatst verandert het nog eens allemaal. De twist teveel? Misschien. Ik vermoed het wel eerlijk gezegd. Voor mij althans was die laatste twist niet nodig. Die wordt naar mijn mening ook iets te snel afgehaspeld en dan nog die suggestieve, interpretatieve blik van Worthington op het einde. Die laatste paar minuten waren een beetje téveel van het goede, laat ik het daarop houden. Ruime 3.5* toch. Had een 4 uitgedeeld zonder die laatste twist.

Vond het weer zo een typische Netflix film. Het is kijkbaar maar het is het allemaal net niet. Leuk dat ze zoveel mogelijk eigen producties willen maar op dit niveau gaan ze dat niet volhouden.

De plotwendingen waren er teveel en op het eind sloeg het een beetje door, al weet je binnen een half uur wel wat er staat te gebeuren.

Uiteindelijk blijkt het toch allemaal best voorspelbaar maar de opbouw is uitstekend.

En goed gespeeld van Worthington.

Prima vermakelijk filmpje waar je niet al teveel bij moet nadenken.

Goede sfeer. Vond het wel erg voorspelbaar...

3 *

Ik hou wel van dit soort plots. De film blijkt alleen veel meer een mindfuck te zijn dan ik op basis van de synopsis dacht. Dat is op zich best leuk, maar dan moeten wel alle details redelijk kloppen. Als de film te vaak onlogisch is, zoals hier te vaak gebeurt, dan werkt het ook niet helemaal. Worthington en Rabe zijn wel echt dramatisch in deze film, en ze hebben komisch weinig chemie. Worthington geeft wel alles, maar dat maakt het alleen maar pijnlijker.

Rabe heeft nog wel een beetje de pech dat haar personage door het script totaal niet sympathiek overkomt. Toch wel essentieel voor een film als deze. Verder zijn de dialogen soms ook wel echt slecht, vooral in die gruwel van een openingsscène. Dan heb je als acteur ook niet veel om mee te werken. Met de sfeer en regie zit het wel goed. 2.5* dan maar.

Een beetje wisselende gevoelens bij de film. De film speelt met de realiteit, de beelden zien er ietwat grimmig maar strak uit, de sfeer is passend, dus wat dat betreft is het allemaal in orde. Ik hou overigens van films die met de realiteit spelen, maar hier is de set up dat me toch een beetje dwars zit. Er volgen een aantal twists, maar de film weigert te verrassen. Op een gegeven moment is het duidelijk dat de film twee uitkomsten kan hebben: of wat de hoofdpersoon heeft waanvoorstellingen, of wat hem overkomt is echt en aan het einde van de film zullen we zien wat de makers uiteindelijk besloten hebben. In dit soort films wil ik verrast worden met mogelijkheden die ik niet voorzien had, of ik wil in slaap gesust worden in een andere realiteit waarna de film me confronteert met de werkelijkheid, maar deze film doet geen van beiden. 2,5*.

Vond het wel een goede film, echt een spannende mindfuck, edge-of-the-seat zoals ze in Trumpland zeggen.
Je kan al snel een paar theorieën gaan opmaken dat is waar, maar ik werd alsnog aan het twijfelen gezet moet ik toegeven. Ben het eens dat de hints er soms erg dik op liggen en dat de kijker lomp gemanipuleerd wordt. Zo is vooral de scène waarbij de dokter met Peri praat (en haar ook bij naam noemt) en dan nog een gesprek voert met de moeder een grote blunder vind ik. Duidelijk gemaakt om je als kijker in één richting te dwingen. En hoe kun je ook anders als het op die manier getoond wordt? Beetje geforceerd hier en daar maar ik kan er mee leven en het belangrijkste is dat ik er een leuke avond mee heb gehad.

Spannende film, spijtig van het einde, had beter geweest als het einde duidelijk was wat er gebeurt of is het misschien zo gemaakt dat er een 2 film van komt.

Degelijke thriller die tot het slot voldoende weet te entertainen door verschillende mogelijkheden, al lijkt de meest voorspelbare verklaring ook de clou van het verhaal te zijn. Als je alles op een rijtje gaat zetten, is dat gezien het verloop van het verhaal misschien ook wel de zwakte van de film omdat je dan toch op wat teveel hints terug valt zoals de dokter die met kind en moeder praat, de vergeten controle van de agenten in de auto van Ray, het alcoholverleden, .... En toch weet de regisseur je te manipuleren dat je gaat twijfelen of het ziekenhuis aan organenhandel doet of gewoon dat moeder en kind helemaal niet bestaan en dat Ray volledig door draait. 7/10

Eerste helft vd film wat traag...maar op een gegeven moment kwam t op gang en was t zeer beklemmend.

Vooral prettig om te zien dat de politie het slachtoffer geloofde en er alles op alles zette om het uit te zoeken...meestal wordt er niet veel gedaan. Pluspunt!

Op zoek naar de waarheid

Het gegeven dat er met je als kijker gespeeld wordt met meerdere realiteiten die door elkaar lopen wordt al snel duidelijk. Fractured heeft daarbij wel een aantal verassingen in petto die je mogelijk niet ziet aankomen, maar uiteindelijk is het verhaal te langgerekt en voelt de openbaring van de laatste plottwist teveel als een kunstgreep aan om nog echt indruk te kunnen maken.

Ook ergerde ik mij aan een aantal overige zaken zoals een aantal belabberde effecten. Bijv. de opengesneden lichamen op de transplantatie afdeling die te overduidelijk uit de computer kwamen en met momenten vond ik het camerawerk ook wat amateuristisch ogen. Fractured kijkt in zijn geheel wel redelijk prima weg en wordt nooit heel saai, maar steekt in zijn geheel nooit ergens bovenuit. Het verhaal lijkt ook binnen een redelijk korte tijd in elkaar gedraaid en geschoten. Althans, dat gevoel kreeg ik erbij. Net zoals bij veel door Netflix geproduceerde titels overigens. Ze dienen zicht echt meer te gaan focussen op de kwaliteit, in plaats van de kwantiteit, want op filmgebied is een echt sterke Netflix original behoorlijk zeldzaam.

2,5*

Degelijke thriller drama die de spanning en mysterie lang weet vast te houden. Eentje die je toch doet twijfelen. Ondanks een op eerste gezicht voorspelbaar verloop. Netflix en speelfilms blijft vaak een gok. Maar deze "Fractured" mag best gezien worden. 3.5*

Degelijke thriller met een plot dat al meermaals voorkwam in andere contexten, maar daarom zeker niet overbodig is. Verder is het tegenwoordig wat "in" om de kijker op verkeerde gedachten te brengen met wisselende plots en 2 scenario's voor te schotelen. Believers en non-believers kunnen dan naar hartenlust discussiëren of wie nu gelijk heeft.

Ik vond het gedurende de film ook bizar hoe niemand zijn vrouw en kind kon gezien hebben. Er zijn toch steeds andere patiënten in de wachtzaal. En ook het feit dat er een heuse orgaanhandel bezig is zou toch van Ray geen alleenstaand geval mogen maken? Vroeg of laat vindt de politie toch lotgenoten? En dergelijke operatie waarbij zoveel geneeskundigen mee in het complot zouden zitten, ook dat leek me vrij absurd om geheim te houden. Maar ik hield me eveneens voor dat het een soort van slordigheid was van de regisseur en we dus te maken hadden met heuse plotgaten. Alvast, zo getrooste ik me alleszins. Met andere woorden: ik wist het niet goed.

Film die wat doet denken aan Flightplan (2005), maar dan met een andere afloop en dus leidt naar Shutter Island (2010). De film hinkt dus op verschillende gedachten en voor mij was het pas naar het einde toe vooraleer ik ervan overtuigd was hoe het werkelijk zat.

Grootste pluspunt van de film is de spanning en het mysterie. Een film die de kijker manipuleert en voor mij persoonlijk net niet in de val trapt van net té (al zullen sommigen dit misschien net wel vinden). Ook bij momenten suggestief en gefabriceerd (scène met de knuffel bvb), maar globaal genomen geslaagde film. Leuk om eens gezien te hebben!

Een wat middelmatige maar toch solide thriller van Brad Anderson. Hij heeft wel betere op zijn naam staan.

Ik hou wel van dit soort films dus geef het zomaar even een 10 weetje wel

prima geacteerde thriller die je aandacht vanaf het eerste moment vasthoudt. Uitkomst blijft tot het einde toch goed geheim. Verzet geen bakens maar kijkt lekker weg.

Een film in mijn favoriete genre, en daarom krijgt het een score die het eigenlijk niet helemaal verdient. Want het verhaal is prima, maar de geforceerde hints die je dan weer op dit, dan weer op dat spoor zetten, zijn in retrospectief wel een beetje killing.

Ook ontbreekt de chemie tussen hoofdpersoon Ray en zijn vrouw. Of ze nou door een rough patch in hun huwelijk gingen of niet. Het voelde alsof ze elkaar amper 10 minuten voor de film hadden ontmoet.

Desalniettemin een film met een prima naargeestige sfeer en dat is toch waarvoor je komt. Die krijg je dan ook. Een ander aspect dat goed uitpakt is de keuzes die de hoofdpersoon maakt. Het is vaak ergerlijk om te zien dat een personage domme dingen doet, maar Ray is vrij doortastend en je kunt je als kijker redelijk goed verplaatsen in zijn keuzes.

Geen hoogvlieger, voordeel van de twijfel, mager zesje.

3 sterren

Zeker geen verkeerd filmpje waarbij het mysterieuze verhaaltje aardig weet te boeien.

Helaas wat wisselvallig en niet het constante niveau van bijv The Machinist, Worthington is zeker geen Bale..

Vond het een aardige film maar halverwege had ik t al door. Toch zat ik opt puntje van me stoel. Gee grootse film maar klein en degelijk.

Is al weer even geleden dat we deze film hebben gezien en het positieve eraan is dat er goed in geacteerd werd en het verhaal nog niet is ontschoten na ongeveer 2 maanden. Veel films passeren de revue en vaak ben je dan over een tijdje de naam van de film en het complete verhaal weer kwijt.

Deze niet en ik had gewoon medelijden met de hoofdpersoon, vrouw en dochtertje beiden uit beeld en niemand die een hand uitsteekt of iets herinnerd. Je zou niemand meer in een ziekenhuis alleen achter durven te laten.

Ik ga even wat hoger met de score dan de overigen omdat het verhaal een mooie opbouw had en een prima spanningsboog. Dat is toch iets meer dan de zesjescultuur van onze premier waard zou ik zeggen, vandaar de 7!

De film pakt je bij de keel. Niet fantastisch gemaakt, niet super origineel, niet flitsend, niet heel verrassend (uiteindelijk), maar het is de almaar beklemmende sfeer en het feit dat je per se wilt weten hoe het afloopt, hetgeen de film zo goed maakt. Dat is niet alledaags. Want je zou het maar meemaken dat je vrouw en kind verdwijnen en niemand je serieus neemt...

Ik vond het een goede film, vrij pakkend en houd je aandacht stevig vast.

Tijd geleden zo'n film gezien.

Zeker aanrader.......

Eigenlijk best wel goed...

Voor een Netflix film vond ik hem zeker niet slecht.

Wel grappig dat de film the machinist van 2004 ook dezelfde regisseur is .

Al is het allemaal niet perse vernieuwend, ik hou wel van dit soort mystery-thrillers die een loopje met je hoofd (willen) nemen. Gaandeweg de film hou je rekening met 2 scenario's en hoop je dat er nog een 3e op de proppen komt. Het is allemaal relatief middelmatig, maar wel onderhoudend genoeg, zeker als je van het genre houdt.