Bombshell (2019)

Als je de mini-serie met Crowe als Ailes al gezien hebt valt hier vrij weinig aan te beleven/ontdekken, ze dekken allebei hetzelfde onderwerp enkel is het hier (uiteraard door tijdlimiet) oppervlakkeriger. Theron als Kelly is goed maar de aandacht komt voornamelijk door het voortreffelijke make-up werk van Kazu Hiro, ie IMO het meeste aandacht verdiend.

Al jaren maak ik twee keer per dag (’s morgens vroeg en ’s avonds laat) een rondgang langs de nieuwspagina’s van de grote Amerikaanse tv-stations (ABC, CNN, Fox News, MSNBC). Ik heb dus heel wat meegekregen over de neergang van Roger Ailes in de zomer van 2016. Dat maakte mij bijzonder nieuwsgierig naar de verfilming van dit schandaal.

Ik moet zeggen, dat de film aan al mijn verwachtingen voldeed. Het is een pakkend docudrama over de teloorgang van een televisiemagnaat vanwege seksuele intimidatie. Ik kan me voorstellen dat veel trouwe Fox-kijkers de film als bijzonder pijnlijk zullen ervaren. Het was mij evenwel een waar genoegen dat het rechtse tv-station –inmiddels ook wel bekend als “TV Trump”– zo op zijn nummer gezet wordt.

Het acteerwerk van de drie vrouwelijke protagonisten en van John Lithgow (in de rol van Roger Ailes) is eerste klas. In het bijzonder Charlize Theron is heel erg op dreef. De wijze waarop zij in de huid van Fox anchor Megyn Kelly kruipt, is subliem. Bijna griezelig, zo echt.

Ik heb met volle teugen van deze film genoten.

Het probleem van een film als dit is dat het op de populaire trein rijdt en meegaat in de #metoo hype. Wat volgt is dus een ontzettend poltiek correcte film waarin de vrouw als powerhouse wordt neergezet. Het is dus voorspelbaar van begin tot eind en het is bijvoorbeeld ook wachten op een lesbisch stelletje, want ook de linkse gay community moet weer tevredengesteld worden. Dat maakt checklist van deze film natuurlijk compleet. Niet dat ik er iets op tegen heb hoor, maar het ligt er gewoon zo dik bovenop allemaal. Ook wanneer er zo'n montage langskomt waarin 6 vrouwen allemaal even hun verhaal vertellen. Het is gewoon#toomuch op veel momenten.

Waar de film wel in slaagt is die angstcultuur overbrengen wanneer zo'n zaak aan het rollen komt. Dat niemand iets durft te zeggen. Dit komt ook mede dankzij het blik fantastische actrices die voor deze film is geopend. Vooral Theron en Robbie spelen fantastisch. Die kwetsbaarheid van Robbie toen ze voor Ailes (gespeeld door een sterke Lithgow) stond, die pijn was letterlijk voelbaar.

Deze twee hebben wat mij betreft de menselijke kant van het verhaal ontzettend goed weten over te brengen. Waardoor ik de lompheid van het verhaal en de vele ingetrapte open deuren uiteindelijk prima kan vergeven.

3,0*

"To get ahead, you've got to give a little head."

Dit is volgens mij de eerste van de vele #MeToo films die eraan komen.

De meesten kunnen zich denk ik nog wel het schandaal uit 2016 herinneren waarin een grote beerput werd opengetrokken rondom mediabons Roger Ailes van Fox News. Hij is door meer dan 20 vrouwen beschuldigd van seksuele intimidatie. Een intrigerend gegeven dat een boeiende film zou moeten opleveren, maar het is het allemaal net niet.

Vanuit het perspectief van drie vrouwen wordt het schandaal verteld. Hierbij moet wel gezegd worden dat het personage van Margot Robbie slechts fictief is en meer in het leven is geroepen om de situaties een beeld te geven. Desondanks heb je aan Charlize Theron en Nicole Kidman meer dan twee capabele actrices die de presentatrices onherkenbaar goed neerzetten. De speciale make-up van Kazu Hiro speelt hier een grote rol in, hoewel de transformatie van Kidman enigszins achter lijkt te blijven.

Waar ik vooraf een indringende registratie verwachtte, is het verloop vrij vlak te noemen. De luchtige, eenduidige aanpak zorgt namelijk voor een bepaalde emotionele afstand. Naast het feit dat de gebeurtenissen ietwat onsamenhangend zijn; op de achtergronden en motivaties had men meer in mogen gaan. Alleen bij een aantal precaire situaties waar Robbie de show steelt, weet 'Bombshell' je daadwerkelijk te raken.

Al met al een redelijke biopic, maar de impact van het hele gebeuren destijds blijft helaas achterwege.

Kleine 3,0 sterren.

Wanneer Fox-presentator Gretchen Carlson [Nicole Kidman] van prime time naar een daluur in de middag wordt verbannen, naar eigen zeggen omdat ze haar baas niet oraal wilde bevredigen, besluit ze Roger Ailes [John Lithgow] aan te klagen, in de verwachting dat haar vrouwelijke collega's zich bij haar aan zullen sluiten. Onder druk van Roger spreken die echter stuk voor stuk hun steun uit voor hun baas, behalve Megyn Kelly [Charlize Theron] , wiens zwijgen haar op de werkvloer niet in dank wordt afgenomen. Terwijl Megyn worstelt met de vraag of ze kiest voor de waarheid over haar carrière, komt de ambitieuze Kayla Pospisil [Margot Robbie] erachter wat Roger verwacht van vrouwen die hogerop willen komen.

De zonderlinge disclaimer aan het begin van de film maakt duidelijk dat de makers dit waargebeurde verhaal hebben verfilmd met een combinatie van archiefmateriaal en fictie. Bepaalde scènes en karakters zijn toegevoegd 'for dramatic purposes' en hoewel dat mogelijk een meer onderhoudende film heeft opgeleverd, doet dat wel afbreuk aan de geloofwaardigheid ervan. scenarist Charles Randolph probeert bovendien de individuele dilemma's van drie personages in één film te verwerken, met als gevolg dat ze geen van allen helemaal uit de verf komen. Hoewel er aandacht is voor de constante intimidatie waar Gretchen en Megyn mee te maken hebben gehad, krijgen we weinig inzicht in wat de gevolgen zijn voor deze vrouwen en hun families. Theron vertoont sowieso nauwelijks enige emotie onder haar make-up en is sowieso nauwelijks herkenbaar.

Margot Robbie is echter voortreffelijk als de even ambitieuze als naïeve Kayla en weet op zeer treffende wijze gestalte te geven aan een vrouw die het slachtoffer wordt en de schaamte die dat met zich meebrengt. Haar 'auditie' bij Roger is, mede door het even sublieme spel van Lithgow, een meesterlijke scène in een verder redelijke, maar niet geheel geslaagde reconstructie van een relevante stukje recente geschiedenis.

Als ik het woordje #metoo hoor dan is dat voor mij meestal een reden een film die daar over gaat links te laten liggen. Maar....wil je een film hierover gaan veroordelen, dan moet je de film natuurlijk wel eerst gaan zien. Dat heb ik dus gedaan en de film viel mij nog enigszins mee. Ik heb geprobeerd mij zowel in de huid te kruipen van de dames als van de Fox baas Roger Ailes. Om hogerop te komen daar zit dus duidelijk een prijskaartje aan. De dames werden voor een keuze gesteld; meegaan in de advances van de Fox baas of je lucratieve baantje verliezen. De dames kozen dus aanvankelijk voor het eerste en ja, dan ben je zelf toch ook schuld aan de vernederingen die je zelf hebt moeten ondergaan. Ik kan dus niet openlijk partij kiezen voor de dames en ik kan Roger ook niet direct veroordelen. Wat zou je zelf doen als je in de plaats stond van Roger. Vul het zelf maar in.

Blijft de vraag over of dit nu een feministische film is of niet. Ik heb de neiging om te zeggen ja en nee. de dames hadden na de advances van de Fox baas ook gelijk kunnen zeggen; zoek maar iemand anders voor dit baantje. Maar dat deden de dames niet; kwestie van aanzien en geld hè. Maar genoeg gezegd hierover.

Of over dit soort onderwerpen trouwens nog meer films gemaakt zullen worden durf ik niet te zeggen. Voor mij hoeft het niet. Maar....waarover - en hier twijfel ik niet aan! - later wel een film gemaakt zal worden is over de huidige president of the United States Donald Trump die we regelmatig in beeld zagen. Ik denk alleen dat 108 minuten speeltijd niet voldoende zal zijn. Daar heb je minstens twee keer zoveel speeltijd voor nodig.

3,0*

Ik keek op een gegeven moment op m'n horloge. Niet dat ik me verveelde, maar ik had het idee dat de film eindelijk zijn kantelpunt kreeg en de dominostenen zouden gaan vallen (er zit trouwens een hele slechte metafoor daarvan in de film). Maar het leek me sterk dat we pas halverwege waren, het punt waar zo'n kantelpunt vaak komt. Bleek de film nog net een kwartier te moeten duren.

Dat zegt eigenlijk genoeg. De pacing is uitstekend en die 7 kwartier vliegen voorbij, maar het is ook een mager ding dat op essentiële punten tekort schiet. Het ding is verder vrij chaotisch verteld. De film wil ook heel veel vertellen maar niets komt echt overtuigend over. Denk aan de angstcultuur die een poosje het hoofdthema is. Echt geweldig uitgewerkt wordt dat nergens, zeker niet op psychologisch niveau. Vergelijk dat met een film als The Insider die strakker is in thematiek en daar veel meer tijd voor uittrekt voor uiteindelijk iemand daadwerkelijk openlijk uit de school klapt. Bij deze Bombshell wordt dat nergens zo invoelbaar gemaakt en voelt dit meer als makke documentaire of lange samenvatting. Je ziet wat er gebeurt, maar je beleeft niet wat er gebeurt. En de rol van Robbie voelt ook enorm overbodig (achteraf blijkt dit ook een fictief personage), hoewel zij wel de twee beste momenten uit de film heeft en pijn wel echt invoelbaar maakt, maar dat zijn ook direct de enige 2 momenten uit de film.

Wat ik wel goed vind is dat de film zich heel erg richt op Ailes en niet elke (conservatieve) man die fout is puur omdat hij van het sterke geslacht is. Veel vrouwen die Ailes ook volop steunen komen prominent in beeld en hoewel veel mannen naar vrouwen kijken als lustobject in de film (de ironie wil dat die 3 actrices zonder hun looks nooit zo succesvol waren geworden, laten we niet schijnheilig doen met ons allen) en ze ook niet helemaal serieus nemen (in het begin met die interviews), is de film wel duidelijk dat het Ailes persoonlijk was die fout zat en een angstcultuur het verdere werk doet. Een nuance die vaak ontbreekt en daarmee verdient de film haar voldoende. 3,0*.

Erg Amerikaans en de schrijver heeft zijn stijl vastgehouden van The Big Short, al haalt deze film dat niveau niet. Daar mist het toch Adam McKay voor. Desondanks wel erg genoten, want het is een interessant verhaal en vooral dankzij de ijzersterke cast houden ze je erin. Al is de opbouw wel een tikkeltje te lang.

3.5*

Docudrama over de ondergang van Roger Ailes, CEO van Fox News. De film geeft een op zich interessant inkijkje in hoe de #metoo vrouwen over het misbruik van deze man naar buiten kwamen.

Ik heb het hele gebeuren destijds niet heel erg op de voet gevolgd, dus wat dat betreft was het leerzaam, al is het een wat vlakke en niet al te opzienbarende film geworden, die soms zelfs wat prekerig overkomt. De toon is af en toe ook wat warrig: af en toe wordt de vierde muur doorbroken en lijkt het bijna luchtig te worden gebracht, terwijl het voor de rest een film is met een serieuze boodschap.

Wel ijzersterke rollen van met name Charlize Theron (met uitstekende make-up die haar haast onherkenbaar maakt) en Margot Robbie, die in elke film wel iets goeds laat zien. Daarnaast een uitstekende John Litgow (wederom bijna onherkenbaar gemaakt) als de ouwe snoeperd Ailes.

Bombshell zal vanwege het #metoo-statement en het female empowerment thema in goede smaak zijn gevallen bij de Academy, maar als dramafilm is het een forgettable tussendoortje.

Daarom niet goed genoeg voor een 3,5*

Sinds Recount uit 2008 specialiseert regisseur Jay Roach zich in politieke satires, en zeker niet onverdienstelijk. Ook Bombshell mag er in dat opzicht zeker zijn, al werkt de botte bijl-aanpak niet overal even goed. Het kijkje achter de schermen bij nieuwszender Fox is dan ook meer vermakelijk dan echt verontrustend. De drie hoofdrolspeelsters zijn prima, maar hun personages komen nergens echt geloofwaardig tot leven en gezien de gevoelige materie is het wellicht ook niet zo'n verstandige keuze geweest een man de regie te laten doen.

Een tv serie die hier goed op aansluit is "Dark Money" wat gaat over misbruik van een minderjarige.

Redelijk sterke film. Het verhaal is bekend en actueel. Roach weet het ook aardig goed in beeld te brengen en gebruikt met name in het begin een documentaire achtige stijl van filmen. Hij weet op die manier, in negatieve zin, een aardige kijkje in televisiewereld te geven. De film is verder redelijke voorspelbaar en mist wat emotie om de kijker echt goed te raken. Het acteerwerk is dik in orde. De drie dames en Lithgow dragen de film. Prima film. 3.5/4.0

Rondjes draaien en je rok omhoog ? is dat hetgene waar ze dan visueel mee komen van een personage gespeeld door Margot Robbie die compleet verzonnen blijkt te zijn .

Dan kan je daarna natuurlijk heel dramatisch haar angst en shock in beeld brengen maar ze is een fictief personage , de scene dient louter als een soort emotionele manipulatie .

Dat alleen al haalt de geloofwaardigheid van dit verhaal flink onderuit .

Verder merk je duideijk de linkse politieke saus die door de hele film heen loopt waarin alles dat ook maar enigsins rechts georienteerd is word gedemoniseerd ( geen verassing vanuit hollywood ) .

Leuk geprobeerd hollywood maar dit riekt naar manipulatie en opblazen van feiten . ik trap er niet in .

“People don't stop watching when there's a conflict. They stop watching when there isn't one.”

Uitstekende film. Dat de scriptschrijver ook verantwoordelijk was voor het script van The Big Short, wordt tijdens de eerste vijf minuten al snel duidelijk. Bombshell balanceert tussen satire en een serieuze dramafilm over de vele en jarenlange seksuele intimidaties van Roger Aleis. Alles met Theron als Megyn Kelly neigt naar satire, maar in de twee scenes waarin Margot Robbie weer eens mag laten zien wat voor fantastisch actrice ze is, is Bombshell ook gewoon een volbloed drama.

Dit schuurt soms, maar voor mij werkte het wel. Robbie en Theron zijn ijzersterk, maar ook Kidman en Lithgow als Aleis zijn fantastisch. Het blijft soms wel wat oppervlakkig, en er had van mij wel wat meer gedaan mogen worden met de invloed die Fox News heeft op het nieuws. Megyn Kelly blijft ook een wat ongrijpbaar figuur, en dat het best uitgewerkte personage fictief is (Robbie als Kayla Pospisil), zegt wat dat betreft genoeg.

I see myself as an influencer in the Jesus space

Bombshell is zo één van die typische films die wel wat buzz heeft veroorzaakt maar die ettelijke maanden later eigenlijk compleet in de vergetelheid is geraakt. Weliswaar genomineerd voor de Oscars en hoewel de film één van die nominaties wist te verzilveren (die voor Makeup and Hairstyling), is de film bij ons geruisloos aan het passeren. Het is bovendien dan ook nog eens iets compleet anders qua film dan we van Jay Roach (regisseur van de Meet the Parents/Fockers en de Austin Powers saga) verwachten en ik kan me voorstellen dat een film over Fox bij ons niet makkelijk te marketen is.

Speciaal filmpje, zoveel is duidelijk. Een thema dat hier ook wel leeft (denk maar aan Bart de Pauw en Jan Fabre) maar het is vooral een eenzijdige kijk geworden. Niet in de zin dat de ronduit seksistische toestanden op de werkvloer eenzijdig worden aangekaart, maar zo'n Megyn Kelly is bijvoorbeeld toch wel een stukje racistischer dan ze hier in de film laten zien. Ergens snap ik wel dat dat misschien niet helemaal in het verhaal paste dat Roach en de zijnen wilden brengen, maar nu krijg je het gevoel dat er een serieus loopje met de werkelijkheid is genomen. Dat doet dan eigenlijk ook afbreuk aan het verhaal dat wel verteld wordt en daardoor krijgt de film ook een soort van politiek correct-laag over zich waar ik eerlijk gezegd wat allergisch aan ben geworden. Ironisch genoeg is het meest interessante personage van de drie degene die Kayla Pospisil wordt genoemd. Rinkelt geen belletje terwijl Megyn Kelly en Gretchen Carlson of Roger Ailes dat wel doen? Dat klopt aangezien Pospisil een combinatie is van verschillende andere vrouwen die iets met de zaak te maken hadden. Vreemd genoeg voelt zij dan ook het minst aan als een bordkartonnen personage en is de meeste diepgang in haar terug te vinden.

Klinkt allemaal niet zo positief tot nu toe en toch krijgt dit 3.5* van mij? Wel, een film is meer dan alleen maar zijn verhaal natuurlijk en in het geval van Bombshell is het ook belangrijk hoe het verhaal gebracht wordt. Charlize Theron en Nicole Kidman moeten roeien met de riemen die ze toegewezen krijgen als respectievelijk Megyn Kelly en Gretchen Carlson en halen er het beste uit maar Margot Robbie is werkelijk uitstekend als Pospisil. Ook John Litgow - de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik al sinds 3rd Rock from the Sun grote fan ben van de man - doet dit uitstekend als Roger Ailes en het is jammer dat enkel de make-up van Kazuhiro Tsuji, Anne Morgan en Vivian Baker in de prijzen is gevallen. Litgow had toch ook op zijn minst een nominatie verdient. Verder is Malcolm McDowell nog een uitstekende keuze als Rupert Murdoch maar is die wel schandelijk underused.

Ik denk dat dit vooral voer is voor de Amerika kijker en dat je wat mee moet zijn met de geschiedenis waar deze film over gaat vooraleer je dit ten volle kunt waarderen. Misschien zit daar wel het probleem ook, dat Roach dit niet toegankelijker heeft kunnen maken voor een groter publiek. Dat, en het feit dat hij op sommige punten gewoon te oppervlakkig blijft in een heikel thema als dit. Ach, achteraf gezien kijkt het toch vlotjes weg en dat is ook belangrijk.

3.5*

God bless the United States of America. Wel Amerika, ze mogen het hebben hoor. Fox News topman Roger Ailes belichaamt alles wat negatief is aan kapitalisme. Machtsmisbruik vooral, waarbij heel wat mooie vrouwen seksueel gechanteerd worden om hun carrière vooruit te helpen. Er gold zelfs een korte rokjesverplichting op de werkvloer en de camera moest de gladde beentjes mooi in beeld brengen. Enkele populaire nieuwsankers brachten de seksistische werkpolitiek aan de grote klok in volle Trump verkiezingscampagne. Trump komt er trouwens ook niet denderend van af, met uitspraken over Megyn Kelly die me nog helder voor de geest staan.

Uiteindelijk is Bombshell een droog werk, teveel een reconstructie en te weinig een film voor mij. Een saaie chronologische opeenvolging van feiten en mijlpalen die wegkijkt als een documentaire en klinkt als een nieuwsartikel dat afgerammeld wordt. Dan kijk ik liever een documentaire als ik tussen beide mag kiezen, zeker wanneer zoals hier, een hoop footage door de film gemangeld wordt. Theron en Lithgow zijn onherkenbaar. Ik vond vooral Robbie de sterkere rol hebben als de naieve ambitieuze blondie die zich laat meeslepen in wat de normale gang van zaken was.

Wat een aanklacht zou moeten zijn tegen sexisme en een steun in de rug van de Me Too beweging heeft zeer weinig om het lijf.

De meeste mannen die meespelen in dit onding zijn ofwel klootzakken ofwel volgzame brave idioten die het de arme vrouwen knap lastig maken. Men sleurt bijna alles uit de kast om een soort van statement tegen Trump te maken. John Lithgow is super gecast als grote baas van Fox News Roger Ailes. Als Hollywood echt een bom zou willen plaatsen en de Me Too beweging helpen had men eerder een film over hun eigen monster 'Harvey Weinstein' kunnen maken.

Goeie film waarin een tv-presentatrice haar baas aanklaagt vanwege seksuele intimidatie. Zeker wel een boeiend waargebeurd verhaal over een kanteling tegen bepaald gedrag. Wellicht probeert de film iets te veel te vertellen, waardoor niet overal de diepte in gaat. Desondanks een aantal prima dialogen en de film kijkt gemakkelijk weg. Het goeie acteerwerk helpt hier ook bij.

Dit was nog een goeie film. Een prima verhaal en idem cast. John Lithgow heeft een serieuze metamorfose ondergaan, maar het was wel erg goed gedaan. Verder zag de film er nog goed uit en werd het nog tof gebracht. Vond hem wel het bekijken waard.

Ik ben maar vaag vertrouwd met de originele feiten. Ik ken de reputatie van Fox wel en hun liefde voor Trump en populisme. De zaak zelf zegt me ook wel iets, dat was idd een grote zaak. Voor het onderwerp alleen al, mag van mij zo'n film dus zeker gemaakt worden. Het is niet alleen eigen aan Fox, maar daar ging het over een concrete zaak. De bekende tv-gezichten van Fox zeggen mij helaas niets, dus ik moet mijn info echt wel uit de film halen.

Bombshell zit wat in de lijn van films als All the President's Men, Spotlight en The Post. Waar van onder uit een groot schandaal wordt bloot gelegd. Bombshell kan de feiten goed weergeven en vooral Theron en Robbie spelen hun rol zeer sterk. Helaas blijft het wel wat te oppervlakkig. Niet dat deze gebeurtenissen een grote verrassing zijn, maar het mag zeker verfilmd worden en is boeiend om te volgen. Om te zien hoe moeilijk het is om te spreken. Dat laatste mocht nog meer uitgediept worden, want veel mensen willen maar niet begrijpen waarom je als vrouw niet sneller iets zegt over dergelijke feiten. Of waarom het zo moeilijk is om er mee naar buiten te komen.

Geen slechte film, maar je blijft wel wat op je honger zitten. Jammer, want de film verdient beter.

Zoals vele andere biografische filmwerkjes rond politiek en media is het natuurlijk een feit dat er altijd een beweging moet ontstaan om samen te spannen tegen hogere machten. Anders sta je machteloos ! Het verhaal en de feiten worden in Bombshell goed en duidelijk weergegeven, ook al ben je niet echt vertrouwd in deze zaak en alles wat eigen is aan Fox. Charlize Theron is meestal wel goed en ook hier weet ze de kijker in te palmen met haar overtuigende rol. Margot Robbie is een genot om naar te kijken en ook zij weet haar rol met een overtuigende emotie te brengen. De rol van Nicole Kidman is heel belangrijk, maar uiteindelijk in het verhaal toch wat te weinig aandacht gezien de twee andere dames. Meer dan gemiddeld ! 7/10

Goed.

Dit is Hollywood, dus het onderwerp indachtig weet je op voorhand dat het niet het meest genuanceerde verhaal vertelt. De balans tussen serieus drama en satire is ook een moeilijke. Dat blijkt de eerste twintig minuten, als de film nogal van de hak op de tak enkele personages wil introduceren en Fox en Trump(isme) op de dijen wil kletsen. Veel indruk maakt dat niet echt. Ik wil immers gewoon een goeie film.

Dat krijg ik uiteindelijk. Nadat men Roger Ailes niet echt kan neerzetten als meer dan een wat boertige ouwe vent, geeft de 'casting' van Margot Robbie de film een schop onder z'n kont. Opeens gaat het wél ergens over. De sfeer wordt een beetje grimmiger en er lijkt eindelijk iets op het spel te staan.

Dan nog komen enkele personages amper uit de verf - Nicole Kidman is daar het grootste slachtoffer van. Andere zaken komen wel tot z'n recht. De rol van Charlize Theron is erg sterk. Goede actrice. Haar personage is ook een stuk interessanter dan een hoop andere. Af en toe faalt de film nog in z'n keuzes. Het geroddel bij de andere vrouwen en de frontvormingen overstijgt nauwelijks het niveau van een doordeweekse soap - dat had wat venijniger gekund.

Al bij al toch een interessant drama. Sterk geacteerd. Als sneer naar bepaalde tendensen wat mij betreft niet helemaal gelukt, maar de poging is verdienstelijk.

3,5

Oei, oei, dat viel niet mee! Misschien had ik te hoge verwachtingen. Het zit 'm niet in de acteerprestaties: die zijn zonder uitzondering goed. Het grote probleem is het script. Als je niet uit Amerika komt en niet bekend bent met een aantal voorvallen die groot in de media zijn uitgelicht, mis je simpelweg voorkennis om alles goed te kunnen begrijpen. Voeg daar aan toe de ongelooflijke snelheid waarmee het verhaal verteld wordt en je bent halverwege het verhaal de draad kwijt. Men heeft geprobeerd om meerdere verhaallijnen tegelijk te vertellen. Dit is vaak geen goed idee en hier pakt het redelijk dramatisch uit. Ik denk dat ze er beter voor hadden kunnen kiezen om het verhaal volledig vanuit het perspectief van één van de drie vrouwen te vertellen. De andere verhalen hadden erbij gehaald kunnen waar nodig om het geheel te versterken. Het verhaal over hoe Megyn Kelly met Trump omgaat is boeiend, maar waarom probeert je dit alles in één film te stoppen? Natuurlijk raakt het dezelfde problematiek, maar soms geldt toch echt: less is more. Ook storend is dat - waarschijnlijk door de getekende geheimhoudingsverklaringen - de filmmaker eigenlijk te weinig materiaal heeft dat in de film verwerkt kan worden. Het resultaat is vage dialogen die veel insinueren maar eigenlijk weinig echte informatie bevatten. We komen er ook niet achter wat er écht met Gretchen Carlson is gebeurd vanwege geheimhouding. Ik denk dat ze er beter voor hadden kunnen kiezen om een fictieve nieuwszender te nemen met drie fictieve presentatrices waarbij iedereen de gelijkenis met Fox had kunnen zien. De makers hadden zich dan iets meer vrijheid kunnen veroorloven om een goed script te schrijven terwijl je nog steeds de thematiek goed over het voetlicht brengt. Voor mij is deze film mislukt. Vanwege het historisch belang, de goede acteerprestaties en dat deze film waarschijnlijk beter te volgen is als je uit de US komt toch nog een schamele 2 sterren.

Ik had deze film wat uit het oog verloren, maar met de Oscar challenge die momenteel loopt op MM deze terug op de radar gekregen. Een film die wat in de lijn ligt van van Adam McKay voorschotelde met Vice of The big short. Een film die fictie, realiteit en vooral actualiteit bij elkaar brengt. Vaak en ook hier erg flitsend gebracht in een hoog tempo.

Het grote probleem van dergelijke films is de voorkennis die je als kijker moet hebben als je alles goed wil begrijpen. De grote lijnen lijken me geen probleem te zijn, maar de inside jokes, subtiele verwijzingen, de vele personages of dingen die je alleen maar kan weten door in de Verenigde Staten te wonen, mis je wel. Kan me bij deze goed voorstellen dat de film ginds beter aanslaat dan in Europa. Uiteraard zal deze film binnen de Republikeinse Partij, Trumpisten en diens volgers neergesabeld zijn.

Daarom zeker een gewaagde film waarvoor lef nodig was. Dat alleen al verdient lof. Aan de andere kant betwijfel is of film het medium was om dergelijke politieke spelletjes uit te vechten, want dat was het wel. Charlize Theron komt hier als actrice erg goed uit de verf. En ook Margot Robbie doet wat ze moet doen. De rest is slechts bijvulsel.

Het thema van seksueel misbruik zal universeel zijn omdat deze problematiek nou eenmaal overal speelt waar mensen macht en/of autoriteit hebben, maar Bombshell zal in Amerika ongetwijfeld meer weerklank hebben vanwege de actualiteit van de zaak en de bekendheid van de hoofdpersonen. Voor mij persoonlijk blijft naast het uitmuntende spel vooral de rappe vormgeving over; dat laatste staat de film nog al eens in de weg omdat er zóveel personages en zóveel geheime agenda's en zóveel bij de Amerikaanse kijker bekend veronderstelde protocollen binnen Fox worden geïntroduceerd dat het mij soms duizelt en ik het maar over me heen moet laten komen. Geen probleem verder, want vanwege voornoemd spel heb ik hier nog genoeg plezier aan beleefd. Jammer dat de rol van de lesbische collega niet wat meer werd uitgelicht; de film is zónder haar al vol genoeg, maar dat personage verdiende eigenlijk al bijna een eigen plotlijn of zelfs film. (O, en ook wel leuk: Malcom McDowell, 48 jaar eerder Alex in A clockwork orange, nu als Rupert Murdoch!)

Film blijft nog wel een tijdje relevant, zolang er van het soort pigs als Ailes en Trump rondlopen. Meeste verbazing is er misschien wel dat veel vrouwen deze mannen blijft steunen door dik en dun. Het is natuurlijk ook het verhaal van hoe ver ben je bereid te gaan voor je carrière als je een baas als Ailes hebt. Pijnlijk. Goeie vertolkingen van Lithgow als Ailes en Robbie als Kayla.

Nicole Kidman marathon 52#

Originele film, te gehaast, maar toch indrukwekkend

Een film die gebaseerd is op een ware gebeurtenis, maar toch een paar feiten heeft verdraaid aldus Megyn Kelly. Dit wordt overigens ook aan het begin vermeld. Al zullen we nooit echt voelen wat deze dames hebben ervaren...

Het onderwerp is interessant, ook de manier van vertellen en het schakelen tussen de verschillende personages op een flitsende snelle manier zoals in televisiewereld ook gebeurt. Dit zorgt er echter wel voor dat het soms te snel gaat en te onduidelijk is wie nou wie is en wat zijn/haar rol/functie precies is. Ik kende namelijk alleen Megyn Kelly en verder niemand van Fox en hoe daar alles gaat.

De film doet wel iets met je en bij afloop blijft de film toch een tijdje door je hoofd spoken. Al had ik ook zoiets als ''was dit het?''. Een dubbel gevoel dus. Al was de boodschap wel goed overgekomen en het doet wat met je.

Er zitten een paar goede momenten in zoals bepaalde scenes met Margot Robbie en de lift scene. Charlize Theron hebben ze goed gestyled waardoor ze bijna, maar net niet helemaal, Megyn Kelly is. Soms zie je Theron er goed doorheen terwijl een andere keer ze wel heel goed gelukt is.