My Zoe (2019)

Tjongejonge, wat een film en dan heb ik het nog niet eens over de ethische kant. Over de eerste helft: van zo'n zak van een vent liet ik me ook per direct scheiden en met zo'n trut wilde ik never nooit niet getrouwd zijn. Armitage en Delpi hebben dit wel héél goed neergezet. Kon zomaar uit het leven gegrepen zijn.

Tja, en dan verschijnt in de tweede helft van de film dokter Brühl ten tonele. Aan die rol heb ik de rest van de film niet kunnen wennen, zal aan zijn filmverleden liggen. Waar het verhaal op het einde naar toe ging, was helemaal in het begin van de film al duidelijk gemaakt: daar werd in een heel kort fragmentje een tipje van de sluier opgelicht. Al met al de moeite van het bekijken waard.

Waar heb ik naar zitten kijken? Traag en saai. Delpy kon me ook niet bekoren, ik vond haar niet overtuigend, de rest van de cast doet het gelukkig wel beter. Maar het hele verhaal wist me niet te pakken, met onsympathieke karakters waar ik geen feeling mee kreeg, en het einde vond ik zwak uitgewerkt. Ondanks een interessant gegeven, is de film verre van geslaagd.

Dramatisch en traumatisch verhaal.

Horror scenario voor elke ouder.

" My Zoe" is kil en somber en dat is niet gek met het thema waar de film om draait.

Het ontbreken van een soundtrack en de stoicijnse maar vooral afstandelijke kille karakters van de hoofd personages geven je de hele film sowieso al een onplezierig gevoel. Het egoisme bij beiden druipt er vanaf.

Het zorgt er voor dat je als kijker nooit betrokken doet raken met hun traumatische ervaringen betreffende meisje Zoe. De film neemt bovendien na een uur een uiterst merkwaardige wending die enkel zorgt voor nog meer onbegrip en ongeloof. Apart is " My Zoe" dan ook wel. Maar het is eveneens een film die voor veel irritatie zorgt. Al is het alleen maar door af en toe het ergelijke franse geleuter van Isabelle tegen haar dochtertje.

2.5*/3*

Delpy volg ik al sinds haar rol als leuk blondje en love interest in Killing Zoe, maar wat een carrière heeft ze sindsdien gemaakt. Een van de meest overtuigende en beste actrices, en ook als regisseur heeft ze ondertussen een waslijst van indrukwekkende films neergezet. Waarvan deze eigenzinnige en wat rare en zeker niet flatteuze film alweer een mooi voorbeeld is. Tenslotte, welke regisseur presteert het om zichzelf te casten als een zo volkomen vervelend en naar k*wijf, en daar dan vervolgens ook nog de sympathie van de kijker mee wegslepen. Ga er maar aan staan. Sowieso al een enorm mooi en positief iets om bij uitzondering eens een actrice te zien met een rimpeltje. Rimpels heb je verdiend, daar mag je trots op zijn.

Ohja, de film. Of ik daar nou zo unaniem positief over ben weet ik eigenlijk niet, de discussie van de stemmetjes in mijn achterhoofd is na een paar dagen nog niet helemaal uitgewoed. Het is toch wel een beetje een rariteitenkabinet, en misschien was een ander einde wel interessanter geweest. En even zo zitten er een paar sprongetjes in het narratief die op zich wel interessant zijn maar me ook af en toe ietwat op het verkeerde been zetten. Opletten blijven, dat lijkt de verborgen boodschap daarvan.

In de verdere rollen - naast de hoofdrol die Delpy voor zichzelf houdt - is er nog Richard Armitage, die al een even volstrekt laakbaar persoon speelt. Ook daar knap hoe onsympathiek dat wordt - in het echt zouden mijn handen jeuken, en het zou me op de tong liggen dat het een perfect koppel is. Twee zulke etterbakken die elkaar gevonden hebben, kom er eens om.

Van daar af wordt het wel een klein tikkie minder. Daniel Bruhl krijgt een wat minder geloofwaardig personage dat een paar draaien maakt die misschien net iets beter gemotiveerd hadden kunnen worden. En evenzo de (nogal kleine) rol van Gemma Arterton, die ook niet heel begrijpbaar wordt. Heel erg is dat overigens nou ook weer niet, tegen die tijd zit je wel genoeg in het verhaal.

Rest nog een beetje de vraag ‘wat vond ik er nou van’, en dat is geen makkelijke. Indrukwekkend van acteren en regie, dat wel. Maar eigenlijk ook weer niet echt een fijne film om te kijken, wat mij betreft, en de filosofische vragen die het verhaal oproept behoeven voor mij ook niet zo’n discussie. Toch schiet me dan ook op dat aspect wel door m’n hoofd dat Delpy daar wel de beste keuze in maakt - laat die ruimte aan de kijker.