1917 (2019)

Visueel spektakel. Dun verhaal met te veel plotarmor voor een realistisch oorlogsverhaal. Je voelt ook niet echt mee met de hoofdpersonen. De vraag is ook hoe realistisch sommige conversaties zijn, soms wat weinig focus op mogelijke vijandelijkheden. Tussen 3 en 3,5.

Geweldige tot in het kleinste detail uitgewerkte film

Scherp. Met die kanttekening dat zowel voor- als tegenstanders niet altijd discussiëren maar praten om te overtuigen. En dat werkt natuurlijk niet als mensen een oordeel hebben geveld omdat ze de film in kwestie al hebben gezien.

Loopt het verhaal goed af ? Als dit niet het geval is dan hoef ik dit spektakel voorlopig niet te zien .

Ja, hij weet de ring in de vulkaan te gooien en The Shire blijft veilig voor de Orcs.

Tsja, wat bedoel je met of het verhaal 'goed afloopt' ? De oorlog zelf ? Nou, nee niet echt. Best veel doden. Of de missie lukt ? Nou, terwijl er veel doden en gewonden vallen loopt het op zich wel goed af voor 1 iemand maar voor iemand anders weer niet maar iemand die nog in leven is krijgt weer dan wel een slecht bericht waardoor het voor hem dan weer niet goed afloopt maar toch ook weer wel omdat hij nog leeft.

Gewoon kijken. Maar eerlijk gezegd ken ik geen oorlogsfilms waar geen gewonden en doden vallen of iedereen zingend de goede afloop viert.

Duidelijk. Nu kan ik met een gerust hart naar de bios zonder benauwd gevoel dat onze avond verpest kan worden .

Ik ben vooral benieuwd of beide broers het overleven .

Serieuze vraag, waarom wil je het vooraf weten?

Maar het antwoord is: nee, onderweg sneuvelt de broer. Ze bereiken wel de andere broer, die leeft. Maar nogmaals, ga het eerst zelf ervaren.

En hij kwam dan ook beduidend later aan dan de bedoeling was. Als er minder tijd was verspild met bewusteloos zijn was hij op tijd geweest, niet als hij later was weggegaan.

Bovendien heeft hij niet tot de ochtend bewusteloos gelegen. Hij kwam ergens midden in de nacht weer bij.

Bedankt voor het antwoord !

Ik wilde het graag weten omdat ik van plan ben om dit weekend met iemand anders naar de bios te gaan en ik wil graag naar een ' feelgood ' film ...

Je hebt een date?

Gewoon een leuk avondje uit met iemand die ik al jaren ken

Een romantisch avondje eerste wereldoorlog

Vreselijk oninteressante discussie over realistisch gehalte. De film leunt niet op een geloofwaardig narratief, er wordt gespeeld met tijd en ruimte. De makers veroorloven zich dit om een esthetisch verheven film te maken. Prima als dat je ding niet is, maar is het dan ook nodig om pagina's lang te discussiëren over geloofwaardigheid?

Uitstekende oorlogsfilm, waarin de loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog op een indringende manier in beeld worden gebracht. Het camerawerk is uitmuntend en doordat het nagenoeg in één take lijkt te zijn gefilmd, krijgt het nog iets extra's. De actie wordt indringend in beeld gebracht en ook de setting is zeer de moeite waard. Veel mooie shots van de omgevingen. Al met al een indrukwekkende vertoning op het grote scherm! Verder een zeer behoorlijk verhaal, dat in een strak tempo wordt verteld, met als enige echte minpuntje de scène waarin Schofield een Franse vrouw met baby tegenkomt. Die scène haalt de vaart uit het verhaal en komt nogal flauw over. Met name de omstandigheid dat de soldaat zojuist ergens toevallig op een emmer melk was gestuit en daardoor nu de baby van melk kon voorzien, komt niet erg sterk over. De twee hoofdrolspelers vertolken hun rollen prima en ook de bijrollen zijn goed verzorgd. Het lijkt een goede keuze om de hoofdrollen door twee wat minder bekende acteurs te laten vertolken, wel zijn er bijrollen voor grote namen als Colin Firth en Benedict Cumberbatch.

Een officier die een militair alleen verder laat gaan in vijandelijk niemandsland = not done in militair jargon. Zal altijd een mannetje mee (moeten) geven. Verder een wel erg schele scherpschutter (natuurlijk weer een Duitser), geweren in de bagger die niet doorgehaald en schoon gemaakt worden (explosiegevaar) en nog steeds zichtbaar bordkartonnen ruïnes. Als militair valt zo het één en ander op. Tot zover de kritiek.

Personages en het verhaal vond ik zoals doorzetters in werkelijkheid zijn: eenvoudig, ongecompliceerd, onopvallend en kwetsbaar. Een sterk punt dus. De film verbind de beleving als een onweerstaanbare ketting spanning aan elkaar en blinkt uit in de sublieme lichaamstaal van de acteurs met alle verbale emotionele trekken die daarbij horen. Zo ook de korte teksten en droge dialogen. De shoots zijn knap gemaakt, laten je meelopen met het verhaal en de uitrusting en setting zijn organiek tot in detail. Voor de liefhebber zijn er lijken in alle huiveringwekkende vormen en maten. Muziek is (weer) geweldig in deze Mendes film en in tegenstelling tot de meeste Hollywood oorlogsfilms verzuipt men niet in eindeloze, geestdodende schietscènes.

Kortom ik zou het op het grote scherm gaan kijken als ik u was zolang het nog kan.

Wat een vreselijke teleurstelling. Erg naar uitgekeken om deze film te zien in de bioscoop. Vanavond was het dan zo ver. Ja de loopgraven zien er gaaf uit, wat moet dat eng geweest zijn. Echter moet mijn inziens een film meer dan mooie beelden bevatten. In mijn ogen is dit een bijzonder slome overhypte zeikfilm.

Mooie film die mij sterk deed denken aan The Shawshank Redemption en ook geïnspireerd lijkt door het beroemde Amerikaanse oorlogsverhaal 'An Occurrence at Owl Creek Bridge' (1890) van Ambrose Bierce. Bij gebrek aan een 'traditioneel' narratief is het misschien goed om daarop te wijzen. Voor als je het verhaal niet hebt gelezen, het is een klassiek en enigszins Lynchiaans verhaal uit de Amerikaanse literatuur, over de gruwelijkheden van oorlog en de onmogelijkheid eraan te ontsnappen, dat zich nagenoeg geheel voltrekt als laatste gedachten (of een droom) van een soldaat die wordt opgehangen.

Het lijkt mij evident dat deze film inspiratie haalt uit dit korte verhaal dat om de Amerikaanse Burgeroorlog draait, en dan vooral vanwege de scène in de rivier, met de waterval, die één op één uit het verhaal lijkt te zijn overgenomen, de nadruk op het horloge bij de scène waarin Schofield 'ontwaakt' (het horloge is een belangrijk plot device in het verhaal) alsook de vreemde scène met de vrouw en het kind. Hierdoor keek ik ook anders naar de film en kon ik de surrealistische gedeeltes goed op waarde schatten, daar het voor mij overduidelijk was dat de scènes na de schietpartij in de wachttoren niet meer 'echt' waren. De Christelijke symboliek in de film lijkt dat ook te bevestigen, een soort purgatorium dus.

Verder doet de film aan als een soort computerspel, wat anderen ook al aangaven, maar ik zie dat eerder als een bewuste knipoog naar het platform dan als een punt van kritiek.

1917 is een prima oorlogsfilm. Er wordt duidelijk niet gekozen voor veldslagen met epische proporties, maar juist voor de beklemmende ellende in de loopgraven. Je kruipt als het ware in de huid van de soldaten met een bijzondere missie en maakt intensief mee wat zij moeten doorstaan. De beelden ziijn fantastisch en het minimale gebruik van muziek werkte ook. Zo zat ik regelmatig alleen naar de ademhaling te luisteren en dat versterkte de film zeker. Inhoudelijk bleef het allemaal wel wat oppervlakkig en rechtlijnig, daar had wel wat meer vernuft in gekund. 1917 is zeker bovengemiddeld, maar ik zie er geen toekomstige klassieker in.

Iets te lief, iets te netjes, vooral voor een 1e wereld oorlog film. Er had in mijn ogen ook iets meer spanning gezeten in de reis die de 2 heren afleggen.

Uiteraard wel prachtig gefilmd, een ervaring waar je u tegen zegt.

Geen actiefilm, zoals de trailer doet vermoeden, maar een technisch volmaakt en zeer indringend oorlogsdrama gebaseerd op de ervaring van de grootvader van regisseur Sam Mendes. En dat verhaal roept meteen herinneringen op aan de verhalen van oorlogsveteranen in "They Shall Not Grow Old' waarop dit een perfecte aanvulling is. De opening is meesterlijk: op 6 april 1917 liggen de twee hoofdpersonen een uiltje te knappen in een idyllisch landschap. Hun rust wordt verstoord wanneer één van hen te horen krijgt dat hij een metgezel moet kiezen en zich moet melden bij Generaal Erinmore [Colin Firth]. Soldaat Blake [Dean-Charles Chapman] kiest voor zijn kompaan Schofield [George McKay] en de twee lopen het kamp in. Vanuit de Franse weide volgen we de soldaten het kamp in, dat geleidelijk aan steeds meer van de realiteit van de oorlog laat zien: de modder, de gewonden, de loopgraven. Nadat ze hun bevelen hebben gekregen wandelen ze door de loopgraven naar wat kortgeleden de frontlinie was in een shot dat meteen herinneringen oproept aan Kubricks meesterwerk 'Paths of Glory'. En dat is nog maar het begin, want het ene huzarenstukje volgt het andere op, zonder dat het ooit afleidt van het indringende relaas van de twee hoofdpersonen. De rottende lijken, de ratten, maar ook de relativerende humor die nodig was om de focus te houden op de taak. De camera registreert de verschrikkingen, maar vervalt nooit in effectbejag. Chapman en McKay zijn perfect gecast als twee eenvoudige soldaten die 'gewoon' hun orders willen opvolgen en dat maakt dit tot een perfecte film, waarschijnlijk de beste die ik in de bioscoop heb gezien sinds Mulholland Drive.

De termen 'realistisch' en 'geloofwaardig' hebben dan ook beide net een wat andere betekenis lijkt me. De kritiek dat deze film niet 100% realistisch of historisch accuraat is vind ik zelf ook een beetje vreemd. Vijanden die steeds misschieten.. tja, daar is het ook een film voor natuurlijk. Maar dan kan het alsnog wel dat de film dankzij bepaalde ontzettend geforceerde, misplaatste of belachelijke scenes als geheel ongeloofwaardig aanvoelt. Niet in de context van zijn daadwerkelijke realisme-gehalte, maar eerder qua sfeer, toon of gewoon het totaalplaatje van de 'ervaring'. Kortom, om een film te kunnen 'geloven' hoeft hij niet per se hyperrealistisch te zijn.

Niet dat dit voor mij nou hét minpunt van de film is, maar bepaalde kritieken (de al eerder aangehaalde zangscene in het bos bijv, de 'cleane' cinematografie) kan ik op zich wel plaatsen.

Eens. Sciencefiction en fantasy kan binnen hun setting heel geloofwaardig zijn. Ik vind deze film niet geloofwaardig. Maar dat wil de film ook niet zijn. Daar mag je van mij de film best op afrekenen als dat je ding gewoon niet is. Maar de ellenlange discussie over het realistisch gehalte van bepaalde ontwikkelingen en scènes lijkt dan overbodig.

Waren er trouwens meer mensen die bij het gezang in het bos moesten denken aan de slotscène uit Kubrick's Paths of Glory (1957)?

Nu je het zegt! Bij het begin met de rijder door de loopgraven en het tijgeren door niemandsland wel, maar daarna zat ik gewoon lekker ‘in’ 1917.

Maar zeker waar. Wel minder ontroerend dan in PoG.

I'm only going over home...

O, ja. Dat is Benedict Cumberbatch als Mackenzie.
Hé, dat is Richard Madden als broer.
Ik herken dus niet Colin Firth, die ik al zo vaak op het scherm voorbij heb zien komen, maar goed..

Wauw. Wat een spektakel. Ietsje minder dan American Beauty en Spectre, maar zeker meer dan Skyfall.

Ik leefde me echt heel intens in. Tijdens het moment dat de auto in de modder vastzat, zat ik met m'n voet tegen de stoel voor me, me schrap te zetten alsof ik aan het meeduwen was. (nee, er zat niemand op rij 1). Dus ja, ook zonder 3-4D kan het aanvoelen alsof iemand echt in de film zit op dat moment.

Zonder echt heel veel middelen zo'n dijk van een film afleveren: Klasse.

Zag er allemaal wel goed uit en de muziek en loopgraven waren cool, maar een klein beetje gechiedenis-achtergrond of geschiedkundige feiten hadden gerust bij gemogen. Nu leek het echt op zo'n random opdracht die uitgevoerd moest worden.

Aantal berichten verwijderd ivm spoiler en het quoten daarvan.

Wat een slechte film