The Laundromat (2019)

Goeie film waarin twee juridische en zakelijke dienstverleners rijke mensen helpen met hun vermogen. De 'Panama Papers' wordt hier inzichtelijk gemaakt door het te verbinden aan verschillende persoonlijke verhalen (waarin geld met alles en iedereen is verbonden). Het maakt de film wat fragmentarisch van opzet, maar wel vermakelijk en door de vlotte montage en de cast kijkt het gemakkelijk weg.

Alsof Soderbergh Vice (2018) zag en dat als uitdaging aan nam of iets soortgelijks maar dan nóg kutter te maken, niet te harden. Hoe Meryl Streep als caricaturale Panamaanse ooit groen licht heeft gekregen is mijn een raadsel. Het zelfde geld voor Oldman's waanzinnig slechte Christoph Waltz-imitatie. De beste man is sowieso al verre van mijn favoriete regisseur, maar bereikt hiermee wel echt een nieuw dieptepunt.

Jammer.

Het gebeuren om de Panama Papers - toch wel zo ongeveer het grootste schandaal van de afgelopen jaren - komt er maar matig uit. Een gemiste kans, wat dat is nou echt een onderwerp wat schreeuwt om een sterke film. Dat zal een deel van de cast wellicht ook gedacht hebben, want hoe krijg je ze anders met z'n allen bij elkaar - maar, dat is kennelijk geen garantie voor iets goeds of leuks of prettigs.

Oldman en Banderas, ach, het kon erger en af en toe vond ik ze nog wel grappig. Maar hoe Streep hier bezig is weer - gewoon teveel en niet overtuigend. Misser in de regie. Soderbergh laat wel eens vaker een steekje vallen, als ik naar zijn lijstje films kijk. Kennelijk was het weer die tijd.

Soderbergh probeert een soort van Big Short te maken om middels een centraal verhaal en doorbreking van de vierde wand moeilijke materie op een makkelijke manier te brengen, maar hij faalt hierin wel grotendeels. Dat komt deels doordat dit los zand is en Soderbergh vooral veel wil vertellen maar achteraf gezien maar weinig zegt, want behoudens van algemeenheden wordt hier weinig verteld, laar staan iets nieuws. Ik vraag me ook af of iemand die niet bekend is met dit wereldje aan het eind nu weet hoe dat hele systeem nu precies werkte. Hier had dus echt veel meer mee gedaan kunnen worden. Daarnaast gebruikte regisseur McKay in The Big Short die vierde wand heel effectief, door inventief en op een heldere manier metaforen te gebruiken voor de materie. Soderbergh laat alleen twee mannen in mooie pakken een beetje praten maar doet er niets mee. En dat ook op een soort populair toontje dat niet helemaal slaagt. En dan tussendoor nog zo'n irritante Meryl Streep.

Dat neemt niet weg dat ik me best vermaakt heb. Het tempo is goed, de enkele losse korte verhaaltjes zijn vaak erg leuk om te zien (de vreemdgaande Afrikaan vond ik een hoogtepuntje) en visueel is het heel oké in elkaar gezet. Dus als stukje kijkvoer prima en gewoon leuk om naar te kijken, als verhandeling over The Panama Papers een heel erg mager beestje. 3,0*.

Fijne Soderbergh.

De link me The Big Short is meteen gemaakt natuurlijk, nog zo'n film die een grootschalig schandaal op luchtige manier wist te brengen. Die film was allicht net iets effectiever in het begrijpbaar maken van het probleem, maar Soderbergh is duidelijk de betere regisseur van de twee.

Met erg veel flair gefilmd en gespeeld. Een sterrencast om U tegen te zeggen, maar ook eentje waarbij iedereen z'n rol met verve vervult. Zelfs Streep irriteerde niet, over een zeldzaamheid gesproken. De opzet om bepaalde verhaaltjes wat meer ruimte te geven was misschien niet de meest geslaagde, maar echt storend is het nu ook weer niet.

Fijne toevoeging aan Soderbergh's oeuvre, ik ben vooral blij dat de man weer films aan het maken is. Toch één van de betere regisseurs in Hollywood. Niet z'n beste werk, maar erg fleurig, smeuig en amusant, en dat terwijl het onderwerp redelijk droog en saai is.

3.5*

Tja, ik vond het een vermakelijke film. Lekker losjes wordt een verhaal verteld over zwendel & corruptie, in hoofdzaak vanuit het standpunt van de gedupeerden. Ik ken de details onvoldoende, maar er zitten een paar rake observeringen in die op een humoristisch manier verteld worden. Het einde is wat geforceerd en activistisch.

“Bad? Bad is such a big word, for being such a small word.”

Aardig. The Laundromat is een kleurrijke en enerverende film over een serieus onderwerp. Films als The Big Short en Vice hebben laten zien hoe goed dat uit kan pakken, en Soderbergh heeft met acteurs als Oldman, Streep, Banderas, Wright, Stone en Patrick ook de perfecte cast bij elkaar verzamelt. De film is soms serieus van toon, maar vooral de scenes met Oldman en Banderas zorgen voor de nodige komische intermezzo’s. Het grootste minpunt van The Laundromat is dat de film nergens echt grappig wordt, en ook de serieuze momenten maken geen indruk. Het is vlees noch vis, en een film als The Big Short deed dat toch beter.

De film is nogal fragmentarisch van opzet. Je wordt als kijker van hot naar her geslingerd. Personages waarvan je denkt dat ze de hoofdrol (of een belangrijke bijrol hebben) verdwijnen opeens en het is maar de vraag of ze nog terugkomen. Ondertussen wordt alweer een compleet nieuwe rits geïntroduceerd. De enige twee die consequent terugkeren zijn Antonio Banderas en Gary Oldman. Beide heren zie ik doorgaans graag aan het werk, maar met deze karikaturale rollen kon ik helemaal niks. De term 'geforceerd' dekt de lading volledig.

Ik had hier meer van verwacht. Soderbergh heeft wederom een imposante cast weten te strikken, maar er was niemand waar ik uiteindelijk echt van onder de indruk was. De film verloor ook steeds meer mijn interesse naarmate het speelduur voorbijkroop. Ik werd niet gepakt door het verhaal en leefde nauwelijks mee met de personages. Ik vond het nergens grappig of schrijnend of wat de film ook wilde bereiken. Qua production value zit het, zoals meestal bij Netflix, wel weer snor, maar ik kwam er verder maar moeilijk doorheen.

1,5*

The Laundromat wordt zo origineel en aanstekelijk gebracht, dat het bijna niet opvalt dat de inhoud behoorlijk te wensen overlaat.

De vergelijking met The Big Short is al snel gemaakt. Ook daar werd ingewikkelde materie op een geestige manier uitgelegd. En ook daar vond ik het niet echt een spetterende film.

Het excentrieke duo Oldman/Banderas neemt je mee en praat de fragmentarische film aan elkaar. Op het laatst mag Meryl Streep een soort Jerry Springer's Final Thought (c) brengen. Daar tussenin zien we een serie losse situaties, sketches zou je ze bijna kunnen noemen, die de film meer een aangeklede documentaire dan een speelfilm maken.

Het ergste is dat de omvang, diepgang, ernst en onrechtvaardigheid van het schandaal niet ècht goed uit de verf komt. Het is een verhaal over lege BV's en aandelen-aan-toonder, maar de strekking en boodschap blijven niet goed hangen, behalve dan dat je snapt dat er in Panama twee bankiers zaten die gekke dingen deden met geld. Of zoiets.

Mogelijk was het beter geweest om één hoofdpersoon (bijvoorbeeld Streep) te volgen, terwijl ze laag voor laag het hele gebeuren blootlegt en uitpluist in een thriller-setting in plaats van de twee grote boeven tot een soort Bassie en Adriaan te maken, die je eigenlijk onmogelijk kunt haten.

3 sterren

The laundromat heeft wel wat weg The Big Short (2015) qua plotopbouw waarbij een ogenschijnlijk complex (economisch) gegeven op een bevattelijke manier wordt uitgelegd. Een aantal fijne intermezzo's van het duo Oldman en Banderas. Het duo is zo vermakelijk dat je hen eigenlijk moeilijk als bad guys kan bestempelen. Streep komt zo dan over als een zeurende weduwe. Dat is bijgevolg het grootste probleem van de film.

Voor de rest wel onderhoudend en vlot zonder een wow-effect te creëren. Hij zal niet lang blijven hangen, jammer genoeg. Ondanks het interessante en belangrijke onderwerp er toch te weinig uit gepuurd. Het mist de film aan spanning en ook de montage kon beter. Te veel plakwerk zonder samenhang.

Poging tot uitleg van de Panamapapers en offshorebedrijven, Zelf wist ik er al het een en ander van en deze film heeft er mij niet echt iets over bijgeleerd. Kan mij dus inbeelden dat een leek van deze film geen bal zal van snappen. Had het zelf soms moeilijk om te volgen. Vind wel dat de zg. fourth wall hier goed geslaagd is. Gary Oldman en Antonio Banderas doen meer dan hun best om het allemaal uitgelegd te krijgen. Maar globaal gezien kon film mij niet echt boeien. Was niet helemaal meegezogen in verhaal. De opzet van enkele nevenverhalen vond ik ook niet zo geslaagd, te veel details die overbodig waren en film onnodig moeilijk maakten. The Big Short was dan net iets beter geslaagd. Maar ok, blijft een Netflixproductie. Cast was ok en deden voortreffelijk hun werk...

Best wel leuk.

Ik heb het eigenlijk wel voor Steven Soderbergh. Hij heeft voor mij nog geen topfilms afgeleverd, maar zijn films hebben meestal wel iets, een soort eigenheid en vlotheid waardoor ze toch boven het maaiveld uitkomen. Ook The Laundromat, over materie die mij eigenlijk niet echt interesseert, is een vlot filmpje.

Satire kan mij meestal niet echt laten lachen, maar het is wel een handig middel om bepaalde zaken aan te kaarten. Met het duo Antonio Banderas - Gary Oldman ligt het er allemaal heel erg dik bovenop, maar op zich vermaakt dat wel. Zij worden gebruikt als onderwijzer in dit verhaaltje. Soderbergh maakt het erg gemakkelijk kijkbaar en legt het vlot uit, maar het blijft eenmaal een kluwen zonder eind. Er zal altijd wel een dubieuze vennootschap zijn die een andere dubieuze vennootschap indekt.

Het is uiteindelijk ook de slotmonoloog van Meryl Streep - vervelend als altijd - die dat nog eens heel erg duidelijk maakt. Het maakt de aanklacht er nog eens duidelijker op, maar de film helaas niet beter. Het eindresultaat is evenwel compact en vlot genoeg, dat zeker.

3

Soderbergh doet een poging om de relevante, maar ook erg complexe onthullingen uit de geruchtmakende Panama Papers te verfilmen in de vorm van een tragikomedie. Gebaseerd op het boek “Secrecy World” van de gelouterde onderzoeksjournalist Jake Bernstein doen Jürgen Mossack [Gary Oldman] en Ramón Fonseca [Antonio Banderas] een poging om uit te leggen hoe zij hun enorme fortuin verdienden en daar later de prijs voor betaalden, alsmede hoe belastingparadijzen het voor hun mogelijk maakte om zoveel slachtoffers te maken. Centraal staat het verhaal van Ellen Martin [Meryl Streep], die na de tragische dood van haar echtgenoot [James Cromwell] een droomappartement koopt van de levensverzekering. Haar plan wordt op het laatste moment gedwarsboomd, maar Ellen laat zich niet zomaar afschepen. Oldman en Bandera’s schmieren er flink op los in deze zonderlinge mix van komedie en drama dat niet zozeer nieuwe inzichten biedt in ‘The Panama Papers’, maar wel de draak steekt met het systeem dat deze vorm van belastingvermijding mogelijk maakte. Streep houdt de boel nog net overeind. Soderbergh probeert één en andere wanhopig (en te vergeefs) op te leuken met visuele huzarenstukjes. Dat is Sharon Stone als Ellens makelaar.

Een poging tot het herhalen van The Big Short, maar dan met betrekking tot de Panama Papers die helaas een beetje in de soep loopt. Waar die andere film heel goed weet uit te leggen hoe we genaaid worden, slaagt deze film niet bepaald in de uitleg. Het wordt wel met flair geprobeerd, dat moet ik nageven, maar echt duidelijk wordt het niet, ondanks Banderas die ik verder graag zie. Maar goed, echt saai is het ook weer niet, waardoor ik op 1,5* uitkom.