Promare (2019)

Eindelijk een nieuwe Imaishi.

Hij is ondertussen wel bezig geweest natuurlijk, maar dan vooral met series en kortfilms. En ook daar zie je zijn kwaliteit in terug, maar het kan toch niet opboksen tegen het budget van een langspeler. Ditmaal ook echt letterlijk, want met 110 minuten op de klok krijg je een stevige brok adrenaline voorgeschoteld.

Tijdens het middenstuk zijn er enkele scenes waar de film z'n tempo wat laat zakken, op die momenten merk je ook wel dat de kracht van Imaishi daar niet ligt, gelukkig is dat een klein euvel gezien de intensiteit van de rest van deze film. Aan chaos absoluut geen gebrek hier.

Visueel is het echt grandioos. Kleurrijk, gave art style en perfect geëdit. Maar het is uiteindelijk het camerawerk dat mij echt omverblies. Ongelooflijk waar Imaishi z'n camera allemaal heen stuurt. Ongezien en een voorbeeld voor elke andere actiefilm ooit gemaakt.

En dus nog een keertje 5* van mijn kant. Geen idee of deze kan opboksen tegen Dead Leaves, daarvoor moet ik hem nog een keertje zien, maar dat het compleet uniek, geschift, geniaal en volledig in mijn straatje ligt, daar is geen twijfel over mogelijk.

5.0* en een uitgebreide review

Ik had wel verwacht dat jij (Onderhond) dit zou waarderen, maar vijf sterren had ik niet aan zien komen! Ik was minder onder de indruk dan jij, maar na al jouw lof moet ik hem binnenkort misschien maar een keer een herkansing geven: een verhoging naar 3.5* moet er zeker in zitten (daar twijfelde ik toch al over).

Visueel is het inderdaad fantastisch: enorm dynamisch, en het barst van de kleur. En hoewel de CGI een paar keer wat blokkig oogt zijn 2D en 3D hier over het algemeen geweldig geïntegreerd. De film doet een beetje denken aan de finale van Spider-Man: Into the Spider Verse, maar dan vaak nog een versnelling hoger en vrijwel de hele speelduur, dus voor liefhebbers van zulke uitbundigheid is dit zeker een aanrader.

Maar waar de film voor mij tekortschiet in vergelijking met een Dead Leaves is dat, waar in DL het plot net zo gestoord is als de visuals, het plot hier zo rechttoe rechtaan is dat de waanzin een stuk minder compleet voelt. Het plot van Promare is pure middelmaat: een ongeïnspireerde mengelmoes van platgekauwde clichés uit allerlei Trigger/Gainax-series, met duffe personages zonder enig charisma en een plot dat de bekende Trigger-formule volgt zonder een enkele verrassing. En de poppy nummers die met grote regelmaat richting de kijker worden gegooid sterken dat gevoel verder aan. Visueel is Promare absoluut een uitblinker, maar in andere opzichten is het zelden memorabel, en vaak gewoon saai. Dat is niet het einde van de wereld - actie- films moeten het toch vooral van spektakel hebben - maar iets meer creativiteit was zeer welkom geweest.

Maar hopelijk vergroot een herziening, waarbij ik met de juiste verwachtingen de film in ga (geniet van de prachtige jas waarin de film gestoken is, haar visuele uitbundigheid en voortdurend spektakel, en neem het feit dat de jas gedragen wordt door een karakterloze etalagepop voor lief), mijn waardering dus enigszins.

Een nieuwe Imaishi, dus hoge verwachtingen, maar dit is helaas meer Tengen Toppa Gurren Lagann dan Dead Leaves. Dezelfde formule wordt gevolgd, maar waar het in Gurren Lagann om spiralen en drillen gaat, gaat het hier meer om vuur. Het plot is behoorlijk cliché, dat de goede gouveneur de antagonist blijkt te zijn zie je natuurlijk al van verre aankomen. Verder veel epische onzingevechten, met veel explosies. Het mag spectaculair geanimeerd zijn, ik volg desondanks Animosh en danuz dat dit op een gegeven moment echt ronduit saai wordt. En ja, de soundtrack is ook behoorlijk irritant. Het enige dat in de buurt komt van Dead Leaves is wat mij betreft Redline. Deze film daarentegen is zwaar teleurstellend. 2,5*.

Mecha anime.

Fijn dat Periscoop Film steeds meer en meer de kans neemt om ons te voorzien van dergelijke films, want normaal gesproken kom je dit niet tegen in de bios.

Er wordt een verhaaltje opgehangen rondom de Burnish, een groep mutanten die spontaan kunnen ontvlammen en zowat hele steden in de fik steken. Een speciale brandweereenheid is in het leven geroepen om deze branden te blussen. Het lijkt simpel, maar er blijkt meer aan de hand te zijn.

Het plot rondom de onderdrukking komt niet helemaal goed uit de verf. Er wordt namelijk halfslachtig van alles uitgelegd, terwijl er zoveel meer speelt. Men doet er nog een schepje bovenop door allerlei zaken erbij te halen die eigenlijk kant noch wal raken. Na afloop weet je nog steeds vrij weinig wat er is gebeurd.

De overweldigende art style maakt een hoop goed. Je wordt als kijker gebombardeerd met verscheidene pastelkleuren die de weelderige actie versterken. Het is lekker uitbundig en er valt genoeg te zien. Des te jammer dat er geen interessante personages aanwezig zijn om dat gevoel te complimenteren. Op een gegeven moment is het wel iets te veel van het goede, waardoor de sleur erin komt.

Al met al is 'Promare' een aardige anime, maar helaas niet de topper die ik vooraf verwachtte te zien.

Dikke 3,0 sterren.

Wat is Promare een heerlijk over de top en typisch Japans animewerkje. De animatiestijl is zeer bijzonder en iets wat ik persoonlijk nog nooit eerder heb gezien, want ik ben niet bekend met deze regisseur. Maar jeetje, wat een kleurenfestijn en wat is het echt genieten om naar deze film te kijken. De bijzondere muziek is ook een genot om naar te luisteren en past prima bij de film, al had die Engelse muziek tussendoor misschien wel wat minder gekund.

Dit is wel een type animatie die ik niet te vaak kan kijken. Een filmpje als dit op zijn tijd is prima, maar de vele over de top (en soms kinderachtige) personages zijn zo typisch Japans en zij denken dat dit grappig is. Voor mij balanceert het allemaal op het randje, maar bij Promare stoorde het mij niet zo erg. Misschien dat ik in een andere bui mij wel kapot had geërgerd aan Galo bijvoorbeeld.

3,5* voor het audiovisuele spektakel wat echt keer op keer genieten was. Het verhaal en de personages deden me niet zo veel en deden het spektakel soms teniet. Maar het hinderde de film gelukkig niet te veel.

Betreft de Japans gesproken versie:

Galo Thymos [Ken’ichi Matsuyama] is de leider van Burning Rescue, een groep die 30 jaar geleden voorkwam dat de Burnish – ‘verkeerd begrepen’ mutanten – de aarde volledig in as legden. Maar Lio Fotia [Taichi Saotome] doet nu een nieuwe poging met zijn Mad Burnish. Er is ook nog een Freeze Force, een alternatief voor de brandweerdiensten van Burning Rescue. Het doet er allemaal niet toe, want aangezien dit begint met een visueel overweldigend (in het kwadraat) duel dat 20 minuten (!) duurt gaat het hier niet om het verhaal. Er is veel gekrijs (in het Japans) tussen de eindeloze gevechten door. De visuele stijl kan ik het beste omschrijven als Marvel Avengers Assemble gezien onder invloed van LSD of hele sterke truffels. Zeer inventief, maar dit is een aanslag op alle zintuigen en wat mij betreft niet in positieve zin.

Fuck it.

Ik had Promare vanmiddag gekeken en ondanks dat ik zwaar onder de indruk was van de animatie, editing en met name het camerawerk was ik tegen het einde toch een beetje in slaap gessust. Niet letterlijk dat er zo'n opgeblazen snottenbel uit m'n neus kwam en zo, maar toch bovengemiddeld slaperiger dan ik normaal rond een uurtje of 4 ben. Om een beter beeld te krijgen besloot ik direct Dead Leaves nog eens op te zetten want dat was ook al bijna een jaar of 10 geleden. Uiteindelijk dacht ik tot de conclusie te komen dat ik graag een mengelmoes zou willen: De animatie, soundtrack, en het camerawerk van Promare en de speelduur van Dead Leaves.

Toen kreeg ik na het eten opeens zin om Promare gewoon nog eens te kijken. Dit keer zonder ondertiteling en besefte zodoende al vrij snel wat de eerste keer het "probleem" was. Het verhaaltje fungeerde de eerste keer als een soort van zak chips in de voorraadkast; ik heb er niet super veel zin in maarja het is daar dus laat ik hem maar leeg eten. Hoewel het verhaaltje wellicht een iets te grote kapstok is (het script kon serieus wel een pagina of 2 minder denk ik) maakt het geen zak uit als ik toch niet luister naar wat ze te zeggen hebben. Fuck it.

Zodoende kon ik mooi focussen op de geweldige kleurrijke animatie (ik heb liever deze felle kleuren dan de matte manga in Dead Leaves), de heerlijke editing (dit was in Dead Leaves ook al geweldig), en het bovennatuurlijke camerawerk. Mien god hoe krijgt hij het voor elkaar. Nu moet ik ook de soundtrack niet vergeten natuurlijk, poh. Nee maar echt .. iedereen die de film al in huis/Amazon Prime heeft gewoon even op 1:01:50 zetten: Lio in Promare die de hele stad vernietigd op Kakusei van Superfly is wel een van de grootste "LEZZZGOOOOOO" momenten die ik heb mogen aanschouwen. (Promare OST)

Dat is nog wel het allerbelangrijkste, de fun factor is gewoon zo extreem hoog bij deze film. Ik had de tweede keer echt van begin tot eind een grijns op mijn gezicht.

5*

Ik wist het eigenlijk al op voorhand dat dit niets voor mij ging worden. Maar opgenomen in één van de MM-lijsten van Film Pegasus kon ik deze niet zomaar naast me neerleggen. Vergeef me eventueel de foute vergelijking of benaming, maar deze "Manga-stijl" is niet aan mij besteed. Zeer druk en flitsend. Explosief hier en daar en een sound die kunstmatig wordt aangedikt (bij ontploffingen of vechtpartijen). Je ziet een genre van superhero's of Marvel. Zeer kleurrijk allemaal en betreft animaties wel mooi gedaan, maar ik heb het liever wat meer ingetogen.

Veel draait om wat je ziet, maar inhoudelijk vond ik het maar een potpourri. Een beetje van de hak op de tak, verwarrend allemaal. Veel gevechten, veel overdaad, en ik krijg na enige tijd het gevoel van "nou, en?". Jammer eigenlijk.