West Side Story (2021)

Prima. Krijg uit je tekst de indruk dat je m op tv hebt gezien. Dat zal veel schelen. De kwaliteiten waarin naar mijn me ing Spielberg’s film in excelleerd zijn vooral op

audio visueel vlak. Die komen natuurlijk veel beter tot z’n recht in de bioscoop met overweldigend beeld en geluid. Kan zijn dat ik, had ik m op tv gezien, ook halverwege was afgehaakt. Want inhoudelijk is het verder weinig interessant.

Enfin, kijk zelf wel uit naar herziening om de cinematografie verder te bestuderen. Nu staat vooral die one-take in de slaapkamer bij, waar zij zich aankleed en de camera zich in die krappe ruimte om haar heen in bochten wringt en natuurlijk die ijzersterke opening van bovenaf.

Ik kan niet onmiddellijk vergelijken met de originele film, maar deze remake van Spielberg mag er best zijn. Audiovisueel erg mooi gedaan en dit zal wellicht op het grote scherm nog meer indruk gemaakt hebben dan dat ik hem zag bij mij thuis in de zetel. Het plot heeft veel weg van Romeo en Julia, en waarom niet Black (Film, 2015) van Adil El Arbi & Biliall Falah, waarbij twee rivaliserende bendes (families) elkaars bloed kunnen drinken, maar waarbij twee geliefden elkaar vinden.

Het camerawerk is prachtig en technisch is de film erg sterk met oog voor veel detail. De sfeer en de tijdsgeest van het New York van toen komen goed tot uiting. Ook het acteerwerk, dans en zang inclusief, zaten erg goed. Uitstekend gedaan dus van Spielberg. Alleen al daarvoor een degelijke 3,5*.

Ben niet echt een fan van musicals maar heb hier enorm van genoten!

Deze remake is een op alle fronten uitstekend verzorgede productie. Maar als filmmusical heeft hij geen enkele toegevoegde waarde op het origineel en die heb voor het eerst en laatst, zo"n 40 jaar geleden gezien. Ik heb mij niet verveeld met deze versie, maar de musical In the Heights uit 2021 vond ik veel beter.

Dit bleek toch wel een enorm lange zit zeg, ik snap echt niet wat het idee achter deze film is, het voegt echt weinig tot niets toe, integendeel.

Had er dan een soort ge-update versie van gemaakt door bvb iemand als Baz Luhrmann. Nu komen de sfeer en liedjes anno 2022 echt totaal niet meer over.

De oude versie had tenminste nog wat ouderwetse charme van die tijd maar om dat 1 op 1 naar nu te verplaatsen is vrij zinloos.

De 2 hoofdrolspelers hadden echt enorm weinig charisma en chemie bovendien, alleen Ariana DeBose stak er met kop en schouders bovenuit.

Dit is geen remake, maar een tweede adaptatie van de Broadwaymusical van Bernstein & Sondheim. Volgens mij is dit de best geschreven musical aller tijden, maar ik stond argwanend tegen deze nieuwe Hollywoodversie. Dit keer worden de Puerto Ricanen gespeeld door acteurs met een donkere huidskleur. Ook bij de Jets zit nu één Afro-Amerikaan. Racisme is nadrukkelijk een thema geworden, terwijl de oorspronkelijke versie vooral over de rivaliteit tussen twee bendes ging. De tomboy is nu een transgender geworden.

In de versie van 1961 werden de twee hoofdrolspelers gedubd tijdens het zingen. Nu zingen ze zelf. Rachel Zegler, Ansel Elgort en Ariana DeBose hebben een musicalachtergrond en brengen behoorlijk geslaagde versies van Maria, Tonight en America. Andere liedjes vallen dan weer tegen. Cool wordt door het verkeerde personage gezongen, te snel en niet meer cool. Officer Krupke is minder leuk - zowel het liedje als het personage. Somewhere wordt vreemd genoeg niet door Tony en Maria gezongen tijdens de sterfscène, maar door de bejaarde Rita Moreno - de enige die er ook in 1961 bij was. Zij speelt Valentina, ter vervanging van Doc. Muzikaal blijft de oorspronkelijke Broadwayversie de beste, gevolgd door Bernsteins eigen opname uit de jaren '80.

De grootste uitschuiver komt na 1 uur en 25 minuten: sluikreclame voor Batman - daar hebben we de laatste vijftien jaar nog te weinig van gehad. In 1961 ging de slotmonoloog van Maria door merg en been, nu is dat minder het geval. De collectieve dansscènes zijn niet slecht, maar missen toch de kracht van de oude productie. De komische scènes zijn minder grappig, de romantische scènes minder ontroerend. De nadruk ligt te veel op een hedendaagse morele boodschap, terwijl van de oude magie weinig overblijft.

Bedoel je dit als een vooruitgang ten opzichte van de '61 versie of dat ze beter een herhaling hadden moeten doen en blanke acteurs wederom weer met donkere schmink hadden moet insmeren?

Deze gisteren voor het eerst gezien. Goed gedaan door Spielberg, maar het voegt naar mijn mening niets toe aan de versie van 1961. Tony en Maria vond ik minder uit de verf komen als toen en Riff vind ik gewoonweg een miscast.

Ik zal deze niet zo snel nog eens bekijken, dan grijp ik liever terug naar die van 1961.

Ik ben geen fan van het origineel. Die was me te oubollig toen ik m ergens deze eeuw voor het eerst zag. Maar toen ik hoorde dat Spielberg er een remake van ging maken, was ik wel nieuwsgierig. Visueel is Spielberg namelijk een ware meester en geen genre dat zich zo goed leent om daarmee uit te pakken als de musical.

Ik zag de film in december al op het grote doek. Moest er toen ook even inkomen, maar werd al gauw overweldigd door het audio visuele spektakel.

Vanaf toen had ik zin in herziening om dan nog wat meer op het camerawerk en de choreografieën te letten. Het duurde even voordat de 4k disc betaalbaar werd, maar vandaag eindelijk herzien. En ja, het is echt een geweldig goed gemaakte film, waarbij tijdens de grote dansscenes echt alles in beweging is en we getrakteerd worden op een overdaad aan kleur. Maar ook in de andere scenes weet Spielberg een fantastisch pallet van kleur, licht, reflecties, neon, doorkijkjes, en rook of opwaaiend stof te creëren. Het deed me qua look vooral aan Streets of Fire denken.

Het verhaal is (gelukkig) simpel en effectief, zodat je volledig op kunt gaan in al het visuele schoons. Verder begin ook ook de muziek wat meer te waarderen. Misschien toch ook het origineel een herkansing geven. Al was het maar om de verschillen te duiden.

Maar goed, het is dus een prachtig spektakelstuk geworden!

Kleine 4,5

Zeer geslaagde remake van de klassieker, gemaakt door Spielberg, één van mijn favoriete regisseurs. Mooie beelden, vlot gebracht, maar toch te lang. Het is een musical, wat ook niet echt mijn genre is (behalve Soldaat van Oranje, die zag in inmiddels veertien keer ). Spielberg heeft de klassieker niet verbeterd, het zit eigenlijk op hetzelfde niveau. Drie en halve ster.

heel mooi, origineel toch beter

Wat mij betreft beter dan het origineel; loopt toch allemaal net wat lekkerder.

Natuurlijk sowieso een fantastische 'tribute' op het origineel.

Geluid is fantastisch trouwens!

Het is geen Grease.

Deze remake eens bekeken en het was niet mis. Redelijk hetzelfde, maar de film zag er wel erg mooi uit. Ook goed gezongen en de cast deed het ook goed.

De film duurde wel lang, maar vervelen deed het niet.

Tja niet zo veel verschillende tussen de 2 versies.

Niet slecht, maar geef mij toch maar het bruisende van In the Heights. Ik ken het origineel van West Side Story trouwens niet, ik was vooral benieuwd omdat deze en In the Heights praktisch naast elkaar werden opgenomen en ook in de bioscopen uitkwamen.

Heeft misschien te maken met het bronmateriaal: ik vond deze film erg klinisch en oubollig. Stijfjes. Qua belichting is het trouwens wel het mooiste wat ik ooit van Spielberg heb gezien en de film voelde minder lang aan dan In the Heights - hoewel ze volgens mij qua lengte niet veel schelen. En daarom ook die 3,5*: het boeide me wel. Einde vond ik ook wel verrassend in de zin dat het niet eindigde met de grootse gebaren die ik ken en ook wel leuk vind van musicals. Maar het was wel gedurfd.

Rachel Ziegler vond ik schattig, rest van de cast vond ik niet zo heel erg opvallend. En de soundtrack is er niet eentje die ik nog vaak op Spotify zou willen draaien of op LP zou willen.

Een kleine 3,5* dus.

Ik kijk wel uit. Het origineel is al huiveringwekkend slecht en Spielberg produceert de laatste bijna alleen maar troep. Dus nee dank je voor de uitnodiging.

Wat ik niet zal doen is een cijfer geven iets waar jij je blijkbaar niet voor schaamt. Een film beoordelen zonder dat je hem ooit gezien hebt.

Maar ik heb iets verkeerds gezegd over diversiteit? Is dat het?

Zojuist weer eens gekeken naar mijn lievelingsscène en dito muziek: waarin Tony het lied 'Maria' zingt en bij de noodtrap belandt die naar haar kamer leidt. Tenslotte uitmondend in het al even mooie duet 'Tonight'. Die twee liedjes zorgen er telkens weer voor dat ik het niet droog hou. Nog versterkt door de voorkennis van de latere gebeurtenissen.

Ik moet hier even een opmerking plaatsen van een andere orde: waarom is er in vredesnaam gekozen voor een vertaling die op rijm moet? Wat een abominabele tekst levert dat op. De essentie van de inhoud gaat volledig verloren. Waarom niet gekozen voor een letterlijke vertaling van de woorden die Tony en Maria zingen, woorden die zo poëtisch klinken? Onbegrijpelijk, een complete misser. Vooral bij deze twee songs.

Naar aanleiding van Quentin Tarantino’s 20 beste films van deze eeuw heb ik deze film herzien.

Hoewel ik geen fan was van het origineel, was ik wel direct enthousiast dat Spielberg een musical ging maken, het genre waarin hij al zijn talenten als visueel storyteller kon uitleven. En hoewel hij niet mijn favoriete regisseur is, ken ik op dat vlak geen betere. En dat zie je allemaal terug op het scherm.

Wat bij deze herziening vooral opvalt, is hoe uitzonderlijk zorgvuldig Spielberg en zijn vadte cameraman Kamiński elke scène hebben vormgegeven.

Het openingsshot is indrukwekkend en toont de ‘West Side’-wijk, half afgebroken door een sloopkogel. Het leven is hier volstrekt troosteloos. Dat zie je ook terug in de gedempte kleuren.

Wat daarnaast opvalt is dat omgevingsgeluid wordt geïntegreerd in het muzikale ritme. Het geluid van de stad sluit naadloos aan op de score, waardoor het musicalaspect meer vanzelfsprekend wordt. Een geniale zet.

Op visueel gebied is de film een masterclass in kleurgebruik. De vrouwen bewegen in een warme, wereld van hoop: kleurrijke jurken, zachte reflecties, warme highlights. Daartegenover staat de koele, desaturerende sfeer rondom de mannen, die zich lijken vast te klampen aan een wereld die al verdwenen is. Kamiński maakt intensief gebruik van tegenlicht en lensflares; niet als visuele gimmick, maar om emotionele spanning voelbaar te maken. Dit komt vooral sterk naar voren bij de eerste ontmoeting van Tony en Maria in de danshal. Ik ken eigenlijk geen andere film waar dit zo stijlvol wordt toegepast en dat geld ook voor de colortiming.

Verder is elke scène een klein kunstwerk waarin licht, decor, mise-en-scène, choreografie en cameravoering feilloos op elkaar zijn afgestemd en een ritmische dans opvoeren. De dansscène in de hal, de dansscène op straat bij America, de grote vechtpartij met de lange schaduwen en met name het lied in het politiebureau, zijn echt pareltjes.

Wat mij betreft is dit Spielberg op zijn meest virtuoos: emotioneel zowaar terughoudend, visueel gedurfd en filmisch volledig op de toppen van zijn kunnen. Het musical genre past m goed.

Quentin heeft gelijk. Het is een indrukwekkend schouwspel, al heb ik zelf wel meer dan 20 andere favorieten, want niet elk nummer krijgt mij mee.

Misschien komt dat nog, want deze 4e kijkbeurt, zal zeker niet de laatste zijn.

Dikke 4,5

Ik had liever een klassieke, rauwere film gezien zonder de uitbundige muzikale en dansnummers, zoals Rebel Without a Cause uit 1955 van regisseur Nicholas Ray. De film met James Dean en Natalie Wood ademde een rauwe emotionaliteit en menselijke diepgang uit die je zelden meer tegenkomt. Voor mij zou dat de ultieme filmervaring zijn geweest. Maar ik kon niet genieten van de remake van West Side Story, omdat ik het saai vond en het me op momenten te druk werd.