Stree (2018)

Indiase horrorkomedie over de zoon van een klerenmaker die valt voor een geheimzinnige schone, maar begint te twijfelen of zij niet mannenverslindster Stree is. Deze paranormale entiteit komt elk festival langs om mannen mee te nemen naar gene zijde, terwijl ze wel zo beleefd is om weg te blijven wanneer er een toverspreuk bij de voordeur is geverfd. Ergens geestig hoe 'Stree' (2018) speelt met slasherclichés als de welbekende voyeuristische, objectiverende POV-shots van een vrouwelijk monster dat aast op mannelijke slachtoffers. Toch apart dat de hoofdpersoon een maagdelijke man is die als een soort 'final girl' twijfelt of hij moet toegeven aan zijn eigen seksualiteit. Al lijkt één en ander me eerder cultureel ingegeven dan een zelfreflexieve slimmigheid in lijn met 'It Follows' (2014) of 'The Cabin in the Woods' (2011). Wat dat aangaat ligt er zelfs in de tagline 'based on a ridiculously true phenomenon' al dik bovenop dat er een lesje geleerd moet worden. Het maakt 'Stree' (2018) een voorspelbare film waar redelijk effectieve horrorscènes te vaak worden afgezwakt met comic relief of prekerig moralisme.

Erg onzinnig om dit soort concepten tot een speelduur van 128 minuten te rekken, maar in Bollywood moet alles klaarblijkelijk meerdere uren duren. Het komt ‘t eindresultaat niet bepaald ten goede, want de komedie raakt nergens de juiste noot en de horrorscènes worden karig vormgegeven. Enkel de muzieknummers tussendoor (die eigenlijk nergens in de film passen) zijn wat beter ingericht. De castleden doen enthousiast aan het gebeuren mee, maar de opmaak van regisseur Amar Kaushik raakt kant noch wal. De wat sensationelere scenes zien er werkelijk niet uit en de finale mist in elk opzicht pit, maar de liefhebbers van dit soort cinema zullen er vast wat meer mee kunnen aanvangen. Ik had gehoopt op een excentrieke en vlotte horrorfilm, maar daar maakt de film weinig van waar.

De vrouwelijke geest Stree die in deze film ronddwaalt is gebaseerd op de volkslegende van de "Naale Baa" Waarin er wordt aangenomen dat een kwaadaardige geest 's nachts rondzwerf en de namen van de mensen riep. Als de persoon antwoordt, zou hij of zij bloederig sterven. in de jaren negentig kreeg deze mythe een opleving en werd de tekst ‘o stree kal aana’ (oh vrouw, kom morgen) op de deuren en muren blijkbaar populair.

Interessante legende, jazeker! Maar de uitvoering? Euh, nee niet best! Men ging namelijk voor een soort familievriendelijk liefdesverhaal met hippe Indiaanse muziek. De film concentreert zich veel op de romantiek tussen Rajkummar Rao en prettig ogende geestenjager Shraddha Kapoor. Verder is meestal gewoon een hoop zinloos geklets of trachten om komische (Bollywood-slapstick) te zijn En een horrorelement is nauwelijks aanwezig. Effecten? Bloederig? Nee...helemaal niet...kleren vallen op de grond en lichte jump-scares. En ze laten het tot het einde bijna volledig terzijde...

Het probleem met Bollywood-horror is dat de meeste te luchtig en komisch zijn en totaal niet eng. (met 5 films ook geen groot aantal gezien) Echter deze film deed het in zijn thuisland wel goed en werd een kassucces, Het gaf zelfs het startsein voor het Maddock Supernatural Universe (Roohi 2021, Bhediya 2022, Munjya 2024, en Stree 2 2024) Maar helaas was het voor mij nogal middelmatig. De film slaagt als geheel nergens in om iets effectief te doen.