The Last Starfighter (1984)

De laatste tijd heb ik wat vergeten familie/sci-fi films uit de jaren '80 bekeken, waaronder The Last Starfighter. En ik moet zeggen dat het toch één van de leukere titels is.

Ondanks het etiket 'familiefilm' is The Last Starfighter zeker niet alleen interessant voor kinderen. De film bevat hier en daar best geslaagde humor, het cheesy verhaaltje weet prima te boeien en de B-acteurs kunnen net genoeg acteren om niet te irriteren. Verder vielen de CGI effecten op en deden sterk aan TRON denken. Uiteraard anno 2011 vreselijk gedateerd, maar daar kan ik als liefhebber van dit soort werk doorheen kijken.

Heerlijk 80ties vermaak kortom. 3,5*

"You have been recruited by the Star League to defend the frontier against Xur and the Ko-Dan armada."

Goede film. Het spel The Last Starfighter (dat op de film is gebaseerd) was immens populair rond die tijd en ik heb het ook nog veel gespeeld op mijn Gameboy.

Het acteerwerk in de film is redelijk. Robert Preston is voortreffelijk als Centauri. Catherine Mary Stewart was ook wel goed. Lance Guest is een redelijke hoofdpersoon. Goed geacteerd. Alleen de mensen in dat trailerkamp waren over het algemeen niet al te best en die neger moest de boel wel een beetje bij elkaar houden.

De Starfighter armada is een beetje afgehaald van de Alliantie uit Star Wars. Ik vond de film ook een beetje op Tron lijken.

De vroege CGI-effecten waren wel goed deze vond ik erg lijken op de effecten uit Tron. Wel vond ik dat ze iets te veel CGI hadden de ruimteschepen hadden namelijk ook gewoon met schaalmodellen gekund.

Het verhaal vond ik wel mooi en heeft een soort Star Wars/Battlestar Galactica-sfeertje.

De muziek van Craig Safan was ook wel mooi en paste erg goed bij de film.

Al met al een goede film!

Kodan Officer: What do we do? Lord Kril: We die!

Zwaar verouderd filmpje. Had TRON iets slimmer gedaan door het ook in het spel te laten afspelen. Hier kiezen ze voor diezelfde explosies als we kennen uit Star Wars maar dan met computer geanimeerde space ships. Het resultaat is hilarisch maar ook opvallend clean.

Verhaaltje is best geestig (South Park heeft het dus hieruit) maar er wordt wat weinig mee gedaan. Aan de ene kant is het best een verademing dat een film als deze maar 90 minuten duurt. Maar toch leek een korte montage waarin hij steeds beter word in het spel wel op zijn plaats. Karakters over acteren all over the place met Robert Preston voorop. Een van de slechtste rollen ooit! En de humor is zoals dit soort films betaamd van een bedenkelijk niveau.

Uiteindelijk is het vooral een curiositeit van een film. Echt sterk is het nergens maar wat losse scenes en effecten zullen wel even bijblijven.

2 sterren.

Deze film hoeft heus niet te zwaar afgerekend te worden. Een tiener is erg bedreven in een of andere arcadeschietspelletje. Het hele trailerpark (incl. ouwe omaatjes) loopt hier voor uit als blijkt dat ie de highscore gaat verbreken. Een spetterend feest breek uit als dat gebeurt, wat overigens niet vreemd is, want voor de rest is er niet veel te beleven in het trailerpark. Vanaf toen zat ik de rest van de film met een vrolijke grijns te kijken. Onze arcadeheld wordt even later 'ontvoerd' door de wijze Centauri en ver weg in de ruimte krijgt ie de opdracht om zijn arcade-skills ook in het echt te gebruiken tegenover vijanden die het hele heelal willen opblazen. Wauw!

Goed, de CGI is natuurlijk niet verbluffend naar de huidige maatstaven, maar ik kan me voorstellen dat het in 1984 er wel ultracool uitzag. Het plot verliep ook lekker dwaas en de soundtrack deed je denken alsof je naar een quasi-Star Wars-achtige episode zat te kijken. Prima en tevens cheesy spul dus .

Een kinderfilm, met de special effects die bij zo'n film uit de jaren '80 horen. In de categorie kinderscifi kies ik dan toch voor Zathura: A Space Adventure (2005). Het verhaal van The Last Starfighter is te rechtlijnig om tot het einde te kunnen boeien. Ruime 2*.

Een hoogvlieger is dit niet, deze SF jeugdfilm over een jongen die terechtkomt in het universum van zijn favoriete videogame. Het is ook geen geweldig opgebouwd avontuur, met een oorlog tegen een vijand die veel te vlug wordt afgewikkeld... dan Grig de space hagedis die lacht als een astmalijder... en de special effects, toen nog revolutionair, vallen heden ten dage uit de toon... gedateerde film dus.

Ben er geen fan van. Hopelijk zien de makers van Rogue One het licht.

Vermakelijke onzin. Wie Battle beyond the Stars (1980) ondanks de gebreken kan waarderen zal deze waarschijnlijk ook leuk vinden, hoewel deze nog simplistischer van opzet is en wat minder vondsten heeft.

Zeer uiteenlopende effecten, van voor die tijd erg geavanceerde computer graphics (de ruimteschepen) tot niet altijd overtuigende poppen. Vooral als een masker geen menselijke ogen heeft overtuigt het minder. Voor die tijd evengoed zeker niet slecht gedaan. Het is in andere opzichten ook wat onevenwichtig omdat het voor wat eigenlijk een kiddie film is, net iets te eng is soms in bepaalde scenes. De acteurs zijn wel charmant en spelen goede archetypen (Alex is echt een soort Luke Skywalker die uit een boerengat wil ontsnappen, een aantal andere karakters zijn vaderlijk). Hier en daar genoeg humor. Bij de actie op het einde zijn de problemen wel weer heel snel gefikst, waar je toch iets meer spanning had willen zien.

Het gegeven is lekker zot en spreekt tot de verbeelding van een nieuwe generatie, de gamers (*steekt hand op*). Het broertje dat op het einde ook het spel wil verslaan lijkt te wijzen op een vervolg dat nooit kwam.

De tand des tijds slaat genadeloos toe, en dat komt des te harder aan als de film om te beginnen al een ietwat liefdeloos afgeraffeld probeerseltje was. Nouja, daar doe ik de makers ongetwijfeld tekort mee, maar echt best is het allemaal niet. Het verhaal was in die tijd al even uitgekauwd als het nu is - wellicht meer zelfs, want er was toen veel meer van dit soort werk in actuele omloop dan nu.

Dat de effecten achterhaald zijn, tsja, dat gaat moeilijk anders. Maar toch, er zijn films uit die tijd waar dat minder opvalt of waar het juist bijdraagt aan een campy sfeer. Dat blijft vanzelf altijd persoonlijk, maar voor mij werkte het in deze film echt averechts.