Hatsukoi (2019)

Goed.

Maar dat is in dit geval echt niet goed genoeg natuurlijk. Ik had het eigenlijk wel een beetje kunnen verwachten, want hoewel het imago van Miike een serieuze deuk gekregen heeft dit laatste decennium (hij zou te braaf, te commercieel geworden zijn), zijn het nét de minder avontuurlijkere films die internationaal nog wat zichtbaarheid krijgen. Zo ook hier dus.

Het valt vanaf het begin al op dat de film een stuk verhalender is. Visueel wat ingetogener, en hoewel er ook in het eerste kwartier al een paar kleine Miike momentjes zitten, blijven ook die wat onder de radar hangen. Dan hoop je nog dat het daarna nog wel losloopt, maar eigenlijk blijft de film de gehele speelduur een beetje op hetzelfde niveau hangen. Dan véél liever een Miike die af en toe wat qua intensiteit schommelt, zeker met pieken naar boven toe.

Berichten dat het een Miike best-off zou zijn, of zoals hierboven "hysterically absurdist" lijken mij te komen van mensen die niet eens zoveel Miike kennen, of allicht oude fans die ondertussen zelf op leeftijd zijn gekomen en het allemaal graag wat rustiger hebben. Maar ook de afgelopen 10 jaar heeft Miike gewoon films afgeleverd die 10 keer zo gestoord zijn als deze film.

Slecht is het niet. Het vermaakt op zich wel, af en toe een grappig momentje, maar bij Miike mag, nee moét het wat meer zijn, is het ook vaak meer, en dat gemis laat zich toch hard voelen. Een degelijk maar wat onopvallend werkje in Miike's oeuvre, belachelijk dat net deze film naar boven komt drijven.

3.5*

Het omvangrijke oeuvre van regisseur Takashi Miike (de teller staat reeds op meer dan honderd films) is op zijn zachtst gezegd nogal wisselvallig, maar dit is gelukkig één van zijn leukere werkjes. De plot doet een beetje denken aan dat van True Romance, maar dan tig keer meer gewelddadig en bevolkt door nog meer idioten. Het werkt vreemd genoeg wel, althans, grotendeels. Hier en daar is het allemaal een beetje teveel van het goede. Over het algemeen is de film echter zeer vermakelijk en onderhoudend, met precies de juiste combinatie van humor en geweld. Bepaalde maffe personages zijn daarnaast helemaal geweldig.

Een bokser met een hersentumor, een corrupte politieagent, een verknipte yakuza, een Chinese gangster die een pump-shotgun hanteert met zijn enige overgebleven arm, nog meer criminelen met dubbele motieven, een doodsbange prostituee die wordt achtervolgd door de geest van haar vader en een niet te doden femme fatale die een man doodschopt omdat hij haar in de weg zit. zij allen kruizen hun paden gedurende één nacht in Tokio in een deze met veel absurde humor doorspekte film van regisseur Takashi Miike.

De 59-jarige Japanse regisseur denkt, ondanks zijn leeftijd, gelukkig voorlopig nog niet aan stoppen. Deze man is ook zelden of nooit op de automatische piloot. Wel is hij beduidend rustiger geworden. Deze film moet het niet hebben van al te uitbundige bloedfonteinen of extreem geweld maar van regelmatige mooie beelden van de locaties. Toch rollen er genoeg hoofden en vallen er best wat doden. Ook zijn er genoeg ideeën die uiteindelijk netjes op hun plaats vallen. In de handen van Miike ziet het er ook zo gemakkelijk uit, alsof hij de film zo even uit zijn mouw heeft geschud, maar om dit soort kwaliteit te leveren moet je van goede huize komen! Zeker als blijkt dat hij het moest zien te rooien met een beduidend lager budget dan bij zijn andere recentere films. Zo is er opeens een heerlijke animatie-scène tegen het einde, in onvervalste pop-art-stijl. Wederom kan ik concluderen dat filmmaker Takashi Miike mij tot nu toe nooit teleur heb gesteld!

Ik hou wel van de Japanse film, maar mijn voorkeur gaat toch eerder uit naar Japans drama dan naar Japanse actiefilms hoewel deze tak toch een onontbeerlijk belang heeft in de Japanse filmindustrie. Het is ook wel zo dat ik Miike’s best apprecieer, zeker op technisch vlak, maar vaak inhoudelijk wat op mijn honger blijf zitten.

Tal val personages passeren de revue, de één al wat “kleurrijker” dan de andere. Het komt me wat rommelig of chaotisch over in het begin. Technisch en cinematografisch sterke film van Mike die opnieuw zijn stempel drukt. Dit gecombineerd met wat humor kijkt de film lekker weg. Minder bloederig dan wat we van Mike gewend zijn, maar het is nu niet dat hij een softie geworden is.

Best een aardige film van Miike ware het niet dat de bloederige afrekening in het warenmagazijn wat mij betreft roet in het eten gooit. Die uitgebreide scène is duidelijk bedoeld om de Miike-fans, die graag veel geweld en bloed zien, een plezier te doen. Oké, het is een scène met een vette knipoog, maar ik kan maar niet ontdekken wat daar nou zo amusant aan is. Het zal wel aan mij liggen, maar zo’n scène, die in alle opzichten uit de bocht giert, staat mij enorm tegen. Vooral daardoor kom ik niet verder dan **.

Miike op oude kracht terug in de onderwereld van Tokyo.

In vergelijking met decennia geleden maakt Miike nu niet zoveel films meer per jaar. Een release in de buurt is ook steeds zeldzamer en volgens mij is er ook al in geen jaren meer een Nederlandse release geweest.

Wat krijgen we hier voorgeschoteld? Het lijkt op een typisch verhaal waarin diverse types op elkaar kruizen.

Opmerkelijk zijn wel de Westerse namen die erin gebruikt worden. Zeker als we het over Leo en Monica hebben.

Leo is een bokser met een hersentumor die op een nacht opbotst tegen Monica; iemand die zijn oude geliefde schijnt te zijn en op de vlucht is voor de Yakuza. Al snel wordt Leo ook het doelwit en volgt er hier een soort van kat en muisspel waarin de vertrouwde futuristische en nachtelijke Tokyo centraal staat.

Maar niet zo snel... want we maken ook nog even kennis met de tegenstanders. Een een of andere zwaar gestoorde moordenares die zojuist een aanrander in elkaar heeft getremd, een groepje dito Yakuza's zoals we die wel kunnen dromen... maar ook een éénarmige Chinese antiheld die nog wel een shotgun kan bedienen.

Het wordt een lange nacht waarin Leo en Monica geen tijd krijgen voor een reunie met een theekransje en naderhand mogen we een straaltje pief paf poef en spectaculaire achtervolgingen verwachten (waaronder ééntje met een heel leger patrouillewagens achter zich aan).

Misschien niet de sterkste, maar wel weer een zeer vermakelijke prent van Miike. Na Terraformars in ieder geval wel een verbetering.

4,0*