Matthias & Maxime (2019)

Dolan.

Ben allerminst een kenner van Dolan maar als dit de eerste film die je zou zien van de man dan zou je wellicht zijn bekendheid niet helemaal begrijpen. Het lijkt dat Dolan na het moeizaam verlopen Amerikaanse avontuur terug pakt naar een iets simpelere film. Deze film is er eentje over de moeizame relatie van mannen die zich tot elkaar aangetrokken voelen. Het is een iets minder duidelijke liefdesfilm dan bijvoorbeeld Call me by Your Name. Deze is bij momenten wel sterker, zo is het moment dat de vriendin van de één het door heeft in de auto een mooie scene, en eentje waarbij je het gevoel niet door je strot geduwd krijgt. Daar is Dolan ook duidelijk op zijn best. Ook het feest heeft een gespannen sfeer die werkt. Helaas wil Dolan ook teveel drama halen uit de moeder/zoon relaties (daar heeft hij wat mee) en dat voelt hier wat onnodig aan. Als de film zich concentreert op de worsteling van beide personages werkt de film beter.

Geen onaardig Dolan weer. Geen Mommy niveau nog maar zal mij niks verbazen als hij zo een regisseur is die een keer in de zoveel tijd gewoon een meesterwerkje maakt.

3.5 sterren.

Best een cliche Homo verhaaltje, (Hetero) man zoent met ander man, door een of andere voorval, voor een filmscene deze keer. (Wat we niet eens te zien krijgen, misschien waren de acteurs bang voor de mogelijke gevolgen..... ) Man raakt van slag, en Komt na Wat omtrekkende bewegingen, weer terug bij de de andere man voor Nadere verkenningen.
De andere man, Xavier Dolan himself, is vooral lijdend voorwerp in deze.

De achtergrond een vriendenclubje in (de buurt van) Montreal, die laten zien dat Franstalige Canadezen net zo slap kunnen ouwehoeren en drukte maken als hun Europese grote kleine broer. Beetje vermoeiend soms, met dito onrustig camerawerk. De andere vrienden worden vrij oppervlakkig geschetst. Evenals de relatie van Matthias met zijn vriendin, die we ook amper te zien krijgen, waardoor het niet invoelbaar is dat hij uberhaupt al een relatie heeft. Of dat daar iets op het spel staat.

Matige film over twee vrienden waarvan de één binnenkort voor lange tijd naar het buitenland vertrekt. Het duurt nogal lang voordat de film enige richting krijgt en de twee hoofdpersonages wisten me niet echt te boeien. De scenes waarin veel door elkaar wordt gepraat werken ook niet echt mee. Hier en daar wel mooi in beeld gebracht met slow-motion en een fijne soundtrack.

De film begint erg rommelig. De conversaties tussen de jongemannen zijn erg druk en onsamenhangend.

Als de film zich meer focust op de individuen wordt het wat rustiger en begint de film een sfeertje te krijgen.

De twee hoofdrolspelers doen goed hun best en zijn aandoenlijk. Daardoor blijft het verhaal boeien. Ze zijn niet stoer, maar juist best kwetsbaar en gevoelig.

Uiteindelijk toch een bevredigende film.

Dus kijk even door de drukte in het begin heen.

Ook de (Franse) humor is soms echt niet leuk, maar ook dat wordt langzaam minder irritant.