La Vérité (2019)

Getwijfeld of ik La vérité in de zaal wel wou zien, maar door Kore-eda toch overstag gegaan. Het is geen typische Kore-eda geworden en het werd evenmin zijn beste, laat staan dat het een meesterwerk betreft. Maar ontgoocheld was ik evenmin. La vérité is een degelijke onderhouden film geworden over een filmdiva wiens hoogtepunten achter haar liggen. Haar familie komt haar bezoeken om haar memoires te vieren en om één van haar laatste rollen te aanschouwen.

Catherine Deneuve doet het geweldig als onsympathieke en egocentrische actrice. Ze geeft het zelf aan dat ze liever herinnerd wordt als een goede actrice dan als goede moeder. Haar uitspraken zijn vaak cynisch en ze schuwt de giftige commentaren niet. Ze is verwaand en kan moeilijk om met de nieuwe jonge rijzende (tegenspeel)ster in haar laatste film.

Juliette Binoche was degelijk, maar vooral Ethan Hawke liep er bij voor spek en bonen. Oninteressante rol en zelfs vervelend afwezig of nutteloos. Jammer voor een acteur met zijn palmares.

Niet alles is even goed uitgewerkt. De relatie met Sarah, de gespannen relatie met haar dochter. De waarheid (of verbloeming ervan) komt ook even aan bod, maar ook net te weinig. Toch is La vérité behoorlijk te noemen. Ik zat mee in het verhaal en ook in de sfeer van de zaal die de cynische opmerkingen van Deneuve best konden smaken. Geen idee of ik thuis hetzelfde gevoel zou gehad hebben. Een nipte voldoende alvast met 3,0*.

Sacrebleu, wat ben ik in mijn nopjes dat Koreeda de geneugten van het Franse bourgeois praatdrama heeft ontdekt! Juliette Binoche, kolonisator van de arthouse cinema, is een ware kruistocht bezig tegen de auteurs van de derde wereld. Na Kiarostami en Hou, gaat nu ook Koreeda voor de bijl. En dan kunnen jullie allemaal wel komen beweren dat dit Koreeda grand koru is, want het gaat over familiebanden en er zijn sterke kinderrollen, maar ik daag elke beunhaas uit om mij te verduidelijken in welke mate deze film verschilt van pakweg Le Voyage du Ballon Rouge. Laten we wel wezen, Juliette Binoche is gewoon de auteur van deze film. Dat La Vérité meta zou zijn, omdat Deneuve een beetje met haar eigen persona lacht en zo, is larie, dat doet ze immers altijd. Wat ik pas echt meta zou vinden, is een docufictie waar we zien hoe de tournage van een dergelijke Binoche / uitheemse Cannescoryfee filmer combo in zijn werk gaat. Ik beeld me een bedeesde Aziaat in, die heel minzaam knikt telkens wanneer Binoche weer maar eens in een opvlieging een aanpassing aan het scenario voorstelt omdat ze iets bedacht dat sympa of chouette of misschien zelfs rigolo zou zijn. En toegeven, rigolo is het allemaal wel. De generatiekloof tussen Deneuve en Binoche is lollig weergegeven, de eerste nostalgisch naar het Frankrijk van weleer, de andere een prototype van de hippe, Engelssprekende mondiale elite in the age of Macron. De minachting van Deneuve voor het nieuwe, multiculturele Frankrijk druipt eraf, met name de scene waar ze met veel dedain in een desolaat Chinees restaurant over de ondergang van haar fiere natiestaat reflecteert. Ook Ethan Hawke vond ik verrassend sterk, in een moment van zeldzame zelfrelativering bereikt hij Tom Skerrit-hoogtes qua briljante zieligheid. Genoeg gelachen! Ik ben alvast benieuwd waar le voyage de la matrone rouge ons nog zal leiden: Chang-dong Lee, Gan Bi en Xiaoshuai Wang, wees gewaarschuwd!

La Verité is gebaseerd op leugens. De onlangs gepubliceerde autobiografie van de Franse actrice Fabienne Dangeville (fijne rol van Catherine Deneuve) verbuigt in het boek haar leven zodanig dat haar levensverhaal leest als de geschiedenis van de verhevenheid. Het is een schaamteloze zelfpromotie vol leugens. Zo beleeft dochter Lumir (overtuigende rol van juliette Binoche) in het boek een gelukkige jeugd, wordt haar eerste man Pierre niet eens genoemd en veegt zij ten faveure van zichzelf de vloer aan met acterende tijdgenoten.

Hoeveel verwoestende kracht haar zelfingenomen en narcistische houding heeft, wordt overigens al duidelijk voordat de autobiografie ter sprake komt. In één der eerste scènes zien we dochter Lumir met haar gezin op bezoek komen bij Fabienne, die te zelfder tijd een interview geeft en hooghartig voort oreert over haar fantastische carrière en het familiebezoek geen blik waardig keurt.

Regisseur Hirokazu Koreeda creëert met die scène alras een spanningsveld dat de gehele film redelijk spannend suddert maar echter nooit een heuse escalatie beleeft. Dat is ook logisch als de personages in de film de weg van de berusting bewandelen. Berusting als probaat midel om verzoening in stand te houden. De familie, het personeel en de bewonderaars berusten in Fabienne‘s gedrag van zelfgenoegzaamheid. Geen gemakkelijke weg want Fabienne‘s penetrante narcisme haalt het bloed onder menig nagel vandaan. Jammer genoeg zorgt al die bewonderenswaardige berusting ook voor weinig verbaal vuurwerk.

De film vertelt geen lineair verhaal dat begint bij onmin en in de laatste scène eindigt bij harmonie. Het ligt hier anders. Fabienne en Lumir verdwalen constant in gezamenlijke herinneringen, raken daar lichtelijk gepikeerd van en wuiven het issue de volgende dag luchtig weg met een grap of met een fijne gemeenschappelijke herinnering. De intimiteit waarmee dat gebeurt drukt onuitgesproken liefde en respect uit en dat biedt dan weer een begrijpelijke solide basis voor berusting.

Ieder gebaar dat naar verzoening neigt heeft iets in zich dat oprecht is. Hoe doorzichtig of gekunsteld het gebaar ook is. Ware gevoelens laten zich niet onderdrukken. De sentimentele boodschap van Koreeda lijkt duidelijk.

Tijdens de dagen die Lumir en haar gezin bij Fabienne doorbrengen, werkt de diva aan een nieuwe science-fiction film. Lumir bezoekt haar op de filmset en ziet hoe Fabienne in de film de dochter speelt van een moeder die nooit ouder wordt en slechts één keer in de zeven jaar uit de ruimte terugkeert om haar te bezoeken. Met tranen in de ogen kijkt Lumir op dat moment op de filmset naar haar eigen moederloze leven.

Een wondermooie scène, die eindelijk eens geen leugen verbloemt. Van die oprecht emotionele scènes zijn er te weinig. Koreeda speelt in deze film vooral met oprecht sentiment. Niet zo aan mij besteedt, maar zelfs in een sentimentele scène zit natuurlijk iets dat oprecht is. Volgens Koreeda's boodschap althans.

Ondanks de dramatische thematiek is de film trouwens redelijk lichtvoetig. Die luchtigheid wordt veroorzaakt door handelingen van andere personages dan moeder en dochter. Handelingen die uitstijgen boven het familiedrama. Gewone grappige of gezellige huis-, tuin- en keukenmomentjes uit een dagelijks leven, die het drama voorzien van een licht randje.

Oh ja. Ethan Hawke deed ook mee. Ik vroeg me steeds af waarom.

Pretentieuze navelstaarderij die alleen gered wordt door de status van Deneuve en Binoche. Deneuve speelt een gevierde actrice die voor het eerst in lange tijd haar dochter [Binoche] en diens eveneens acterende echtgenoot [Ethan Hakwe] bij haar thuis ontvangt om de verschijning van haar memoires te vieren. Maar die memoires bevatten enkele behoorlijke hiaten en dat leidt tot frustratie en een vaak pijnlijke confrontatie met onbesproken leed uit het verleden.

Dit is zo'n film die zich afspeelt op de scheidslijn tussen realiteit en fictie, getuige ook de vaak documentair aanvoelende cameravoering. Het probleem is echter dat de film zich ontvouwt als een serie losjes met elkaar verbonden improvisaties, zonder structuur, zonder enige dramatische opbouw en onvermijdelijk zonder een bevredigend einde. Getuige de ijzersterke cast is dit ronduit een deceptie.

Minste Koreeda. Op momenten zie je zijn stijl wel erin, met rustige shots, een enkel momentje van muziek en het kabbelende tempo. Maar het lijkt niet echt te passen bij de Franse setting. Visueel ook minder interessant dan zijn Japanse werk en hoewel de actrices prima acteren zijn hun rollen wat te groots voor de sfeer die Koreeda normaal heeft. Verder veel onuitgesproken zaken die nooit echt duidelijk worden, maar ook nooit echt weten te boeien. Hawke komt er verder met zijn rolletje helemaal bekaaid vanaf. Inhoudelijk lijkt het een beetje op Stil Walking, maar die was ijzersterk. Al met al is dit vooral een heel slecht geschreven script. De actrices redden de boel enigszins en ik heb me ook weer niet stierlijk verveeld, maar de film is heel krap nog net 2,5*.

Kore-eda goes to France.

Zelden is een Japanner die naar het westen gaat echt een succes. Ook hier voegt het niet heel veel toe.

Kore-eda weet zich nog wel te redden met de acteurs in zelfs het Frans en Engels. Maar het verhaaltje is te inwisselbaar. Zijn bedoelingen zijn meer dan duidelijk maar het weet nooit meer te worden dan een moeder dochter relatie film zonder echt veel hoogte of dieptepunten. Waar ik bij Shoplifters en Nobody Knows veel meer voelde dat hij zijn onderwerp begreep voelt het nu alsof hij met erg veel respect in Frankrijk te werk is gegaan. Visueel is het ook allemaal weinig enerverend. Dat het een grootdeel afspeelt op een filmset vind ik ook nooit zo sterk.

Cast is wel in vorm en het duurt niet te lang maar ik zie de meerwaarde van hem in Europa niet. Kan beter weer naar Japan gaan volgende keer.

2.5 sterren

La Vérité, en niets dan la vérité.

Behalve als een leugentje beter uitkomt, of gewoon interessanter is. Of beter uitkomt. Gemixt met een film in een film, kom maar door met de dubbele lagen, gestapeld op een Frans familiedrama met heel veel dialoog. Echt mijn film.

Behalve dat het niet echt werkt. De structuur is zowel te gezocht als teveel incrowd - wanneer leert het filmwereldje nou eens over het eigen ego heen te stappen. Is het een poging om een nieuwe impuls aan de cinéma vérité te geven, of een pastiche, plat vermaak voor een uurtje. Voor mij echt het laatste, want de vonk ontbreekt, en de beroemde namen brengen maar weinig. Misschien heel, heel even in de laatste minuten, dat er iets uitkomt van waar het over gaat - wanneer ik dan herinnerd word aan wat papieren vouwsels in de kast van mijn vader. Maar da’s wel een wat makkelijk sentiment om op te spelen.

Een mooie cast in dit Frans drama. Alleen jammer dat het verhaal iets minder was. Ik werd toch niet echt uit m'n sokken geblazen. Leuk om eens gezien te hebben, maar het is geen film die me zal bijblijven.

Franse films van Aziatische regisseurs. De resultaten zijn wisselvallig Hou en Kiarostami bevielen me. Kawase en Tsai maakten een flinke negatieve uitschieter in hun oeuvre. Wong Kar-Wai zweefde daar ergens tussen. En dat geldt eigenlijk ook voor Koreeda die een mindere film aflevert zonder meteen de draad zover kwijt te zijn als Kawase en Tsai. Opvallend is ook dat met name Binoche wel heel vaak in die films zit en dat terwijl Binoche voor mij als als actrice een beetje op haar retour is. Deneuve is de actrice die de film draagt. Hawke speelt een rol die last minute in het script te lijkt geschreven. Een scrip dat Koreeda overigens als toneelstuk schreef maar nooit uitvoerde,

De film is prettig op de vierkante centimeter en dat er geen uitbarsting komt is erg eigen voor Koreeda n=en goed aan de film, Maar dat ingehouden drama botst een beetje met het acteren van Deneuve en Binoche, wiens aanwezigheid alleen al te groots voelt. Koreeda heeft nog nooit een slechte film gemaakt en ik zag ze allemaal (zijn fictiefilms in elk geval). Maar dit is echt minor Koreeda en een van zijn mindere (naast Hana). Zijn volgende zag ik kort geleden en maakte hij in Zuid-Korea. Die is een stuk beter.

Tegenvaller van regisseur Kore-eda Hirokazu, die zich flink vertilt aan dit franstalige moeder-dochter drama. Catherine Deneuve en Juliette Binoche zijn beiden prima, maar de nogal pretentieuze dialogen en het veelal doelloos voortkabbelende script zorgen ervoor dat de film nergens echt van de grond komt. De saaie interieurshots en suffe soundtrack helpen ook niet mee.

Koreeda-Catherine Deneuve-Juliette Binoche-Ethan Hawke...dat moet glinsters geven.
En dat doet het niet want het verhaaltje of liever korte kroniek van een uiteengehaalde familie, is wat hobbelig en losjes aaneengezet, soms overvalt saaiheid wanneer bepaalde scènes zich lijken te herhalen en de dialogen nergens naartoe leiden.
Laten we echter ook niet te streng zijn want het slot brengt toch wat warmte wanneer verzoening in de lucht hangt.
En er zijn ook de acteurs. Zoals een Catherine Deneuve (80 jaar wordt ze zondag aanstaande) die weergaloos de zelfingenomen diva neerzet en ook Binoche beheerst haar rol van de op vele vlakken ontevreden dochter en zeker Ethan Hawke is subliem als de Amerikaan die er weinig van snapt en zijn verveling wegmoffelt met gekke, verbaasd mimiek.
Acteurs redden de film, ja, dat mag gezegd. Dus toch glinsters.

Mooie film waarin Catherine Deneuve schitterd. Een prachtige rol als ijskoude vrouw en waarin je zit te wachten op een dialoog met haar dochter die er niet gaat komen.