Adam (2019)

Maryam Touzani schreef twee prachtige vrouwenrollen en hoofdrolspeelsters Nisrin Erradi en Lubna Azabal schitteren dan ook in dit kleine, maar indrukwekkende drama over twee vrouwen die om verschillende redenen met zichzelf in het reine moeten komen. De hoogzwangere Samia [Nisrin Erradi] probeert in Casablanca werk en onderdak te verkrijgen maar krijgt steeds nul op rekest. Ook bakker en alleenstaande moeder Abla [Lubna Azabal] weigert Samia aanvankelijk onderdak te bieden, maar laat zich mede door haar dochter Warda [de ontwapenende Douae Belkhaouda] toch overhalen om Samia bij haar te laten overnachten. Hoewel ze benadrukt dat het slechts voor één nacht is maakt Samia zich meteen zeer nuttig in Abla's bakkerij. Samia's gerechten gaan als warme broodjes (!) over de toonbank en daarom mag Samia toch wat langer blijven. Terwijl Warda er regelmatig in slaagt om Samia op te vrolijken, lijkt ook Alba voorzichtig uit haar schulp te komen.

De ontwikkeling van de relatie tussen de twee vrouwen is volstrekt geloofwaardig dankzij het uitstekende spel van de hoofdrolspeelsters. Touzani's keuze om voedsel te gebruiken als motief in het plot is origineel en zal menig culinair liefhebber doen verlangen naar een recept of op zijn minst een bezoek aan een Marokkaans(e) bakkerij op restaurant. Touzani rekt de finale teveel uit maar bewijst wel dat ze met beperkte middelen een indrukwekkende film kan maken.

Ik weet uit ervaring dat Marokko weliswaar maar op een paar uur vliegen van Schiphol ligt maar dat de cultuurshock niet groter kan zijn: in Marokko is de kleding, de kleuren, de waarden, de cultuur, kortom alles anders. Deze film weet sfeervol die ‘andere’ cultuur weer te geven: het oogt allemaal heel exotisch en tegelijk heel oud-Hollands zoals inderdaad bij Vermeers Melkmeisje. Het is het sterke punt van de film, want het verhaal is weinig bijzonder en de film is traag zodat het verder behoorlijk saai is. De titel verwijst natuurlijk niet alleen naar het kind maar ook naar het patriarchaat die in de film fysiek niet aanwezig is maar die wel alles bepaalt.

Dit drama eens bekeken en het was niet mis. De cast deed het goed en kwam wel overtuigend over. Het verhaal was eenvoudig, maar toch de moeite waard.

Verder zag het er goed uit, de moeite om eens gezien te hebben.

Aangrijpende film over de warme band die van lieverlee ontstaat tussen twee vrouwen in het hedendaagse Marokko. Aan de ene kant een stugge weduwe, die met rust gelaten wil worden en zich enkel bekommert om het welzijn van haar vrolijke dochtertje. Aan de andere kant een ongehuwde jonge vrouw, die zo snel mogelijk haar ongewenste zwangerschap achter de rug wil hebben. Een simpele recht-toe-recht-aan film, die in al zijn eenvoud de nodige impact genereert.

Een indrukwekkend regiedebuut van regisseur Maryam Touzani, dat ondersteund wordt door sublieme acteerprestaties. Van acteerkanon Lubna Azabal (o.a. Incendies) is dat geen verrassing, maar voor haar tegenspeelster Nisrin Erradi geldt dat volgens mij wel.

Een eerlijke film zonder valse sentimenten. Een prachtige acteursfilm.

Maryam Touzani oogste verdiend respect met haar innemende film waarin toch weer eens wordt aangehaald hoe wet, godsdienst en cultuur de vrouw in een achterop gestelde positie brengt.

Beide vrouwen - wat knappe vertolkingen - ondergaan dit fenomeen tenvolle, maar het is vooral in het geval van ongehuwd moederschap dat menselijk, liefdevol gedrag onmogelijk wordt gemaakt en er alleen maar twijfels, pijn en drama overblijft.

Na het geweldige Le Bleu du Caftan (Film, 2022) was ik benieuwd naar het andere werk van regisseur Maryam Touzani. Ook in deze Adam werkt ze samen met de Belgische actrice Lubna Azabal waarvan ik alweer onder de indruk was. Hier speelt ze een soortgelijk personage. Hardwerkend een eigen zaak runnen, maar gebukt onder een sociaal drama. Ze komt vervolgens erg stuurs en gesloten over.

Toch weerhoudt dit haar niet om na veel twijfels de zwangere en verstootte Samia onderdak te bieden. Wederom een erg indrukwekkend sociaal drama waar de actrices je dicht op de huid zitten. Er wordt een intens en erg authentiek beeld geschapen met een camera die er dicht op zit. Het puike acteerwerk doet de rest.

Erg genoten van deze film en een aanrader voor wie van arthouse houdt. Fijn ook steeds om die kleine lokale lekkernijen de revue te zien passeren. Die arbeidsintensieve bol spaghetti was bijvoorbeeld erg gegeerd onder de klanten. Leuke bijpersonages ook zoals die man Slimani die zot loopt van Abla. Het einde lijkt inderdaad geen duidelijk beeld te geven wat er verder gebeurt. Volgens mij houdt ze het, maar vertrekt ze. Er zijn volgens mij voldoende signalen om weer te geven dat de band tussen haar en haar kind te groot is om het nog te laten adopteren.