Us (2019)

De altijd moeilijke tweede film. Regisseur Jordan Peele stapt nietsvermoedend in de bekende valkuilen en komt op de proppen met een film die vooral vaag en langdradig is. De opbouw van het eerste half uur heeft wel enige potentie en het mysterieuze sfeertje is aanvankelijk goed getroffen, maar daarna gaat het snel fout. Peele heeft ideeën genoeg, maar hij weet hier niet goed wat hij ermee aan moet.

Redelijke thriller. Het verhaal is apart en niet helemaal logisch. De uitwerking door Peele begint veelbelovend. De sfeer wordt dan aardig neergezet en de naargeestige spanning wordt vakkundig opgebouwd. Halverwege lijkt de film tot een einde te komen, maar dan geeft Peele er een draai aan en hebben we nog dik een uur te gaan. Helaas is het vanaf dat moment een stuk minder. De zogenaamde twist op het einde slaat kant nog wal. Het acteerwerk is verder prima, ook van de jonge acteurs. Een goed begin, maar daarvan helaas bergafwaarts. 3.0/3.5

Niet zo goed als Get Out maar nog altijd beter dan het overgrote deel van de zich als horror betitelende films die ik de afgelopen jaren in dit circuit zag voorbijkomen. Basisgegeven is dit keer niet al te sterk. Verhalen over doppelgangers hebben we al vaker(en ook beter) gezien maar Peele geeft er, met zijn zichtbare talent en vindingrijkheid, een prima eigen touch aan. Us zit vol met goed opgebouwde thriller scènes, de regisseur voelt feilloos aan hoe hij de boel op de rit moet houden. Hij doet dat zo goed dat je al kijkend nauwelijks beseft naar een eigenlijk belachelijk verhaal te kijken. Bij een minder getalenteerde maker zou dit makkelijk de flop van het jaar zijn geworden, zou je wellicht ook continue in een deuk hebben gelegen. Staat wel tegenover dat ik meer bewondering kreeg voor Peele's vakmanschap dan dat ik echt bij de lurven werd gegrepen. Ergens voel je al vanaf het begin aan hoe Us gaat aflopen, wie er overleeft en sneuvelt, zelfs de twist aan het einde(hoe ongeloofwaardig ook) zag je wel aankomen. Us is onderhoudend maar niet legendarisch. Get Out zal later tot de beste films van het decennium worden gerekend, voor deze nazaat geld dat niet Zal me dan ook benieuwen in welke richting Peele zich nu verder gaat ontwikkelen.Hij doet qua stijl en ambities denken aan onze vriend M. Night, en mocht Peele niet wat meer variatie vinden in zijn vertellingen dan voorspel ik hem met zijn volgende projecten een zelfde neergang en negativiteit die deze collega heeft moeten ondergaan.

Jeremiah 11:11

Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them.

“Get out” was een dikke vette knipoog naar het racistische verleden (en heden) van de Verenigde Staten. Een blanke, welvarende gemeenschap die Afro-Amerikanen gebruiken om hun afgeleefd lichaam te vervangen. Een cynisch aanvoelend verhaal waarin het lichaam van de zwarte Amerikaan in zekere mate verafgood wordt. En tegelijkertijd ook weerzinwekkend omdat deze Amerikaanse medemensen beschouwd worden als overbodige individuen die niemand zal missen. Verdwijnende zwarte medemensen vallen minder in de kijker zogezegd. En een hoofdrolspeler als toekomstig slachtoffer, die met behulp van een plukje katoen (ja hoor, een subtiele verwijzing) kan ontsnappen op het einde. Dat men dit als een soort allegorie met een politiek tintje kan beschouwen, vond ik nogal overduidelijk. Dat “Us” een politieke boodschap bevat, kon ik echter niet zo direct duiden. Het ligt er natuurlijk aan hoe je het geheel interpreteert. Zelf interpreteerde ik het verhaal als een “Twilight-zone”-achtig gebeuren. Zielsverwanten die een symmetrisch bestaan leiden. Dus geen uit de hand gelopen genetische experimenten. Of is het allemaal metaforisch bedoeld en een weerspiegeling hoe wij ons als maatschappij zien? Al bij al zet ik “Us” op hetzelfde niveau als “Hereditary”. Eén en al hype maar naar mijn bescheiden mening toch ontgoochelend.

De film begon nochtans ijzersterk. Het impressionantste moment is de openingsscène met de langzaam uitzoomende camera en een koor als achtergrondmuziek. Gewoonweg schitterend. Vervolgens een intens moment waarbij de jonge Adelaide (Madison Curry) tijdens een familievakantie ronddwaalt in een attractie op het strand van Santa Cruz en daar oog in oog staat met iets angstaanjagend. Zo angstaanjagend dat ze niets meer zegt en haar ouders (wiens liefdevolle relatie overduidelijk verdwenen is) vertwijfeld de hulp van een psychologe inroepen.

Als Adelaide dan als volwassene (Lupita Nyong’o) terug in beeld komt, lijkt het alsof de traumatische ervaring verwerkt is. Maar als ze met haar man Gabe (Winston Duke) en kinderen Zora (Shahadi Wright Joseph) en Jason (Evan Alex) terug hetzelfde strand opzoeken, waar ze met een bevriend koppel afgesproken hebben, zijn er weer allerhande voortekenen die verwijzen naar de gebeurtenis uit het verleden. Het is pas als er ’s nachts een groepje rare snuiters in oranje overalls gekleed op hun oprit verschijnen, dat de sfeer grimmig en angstaanjagend wordt. In eerste instantie vond ik het een “The Purge” moment. Maar het moment dat de familie Wilson oog in oog staan met de onbekenden, valt het algauw op dat het echt creepy en zich vreemd gedragende individuen zijn.

Eerste afknapper van de film. Het moment dat Red haar mond opentrekt en een vreselijk irritant stemgeluid te horen is. Als de ontknoping op het einde zich opdringt (en ditmaal was de ultieme onthulling niet bijster verrassend) is het misschien wel overduidelijk waarom haar stem zo klinkt. Tot dat tijdstip zit je je constant af te vragen wat de reden is voor dit rare stemmetje. Maar troost je. Je zal nog meer raadselachtige zaken tegenkomen waar je niet direct van begrijpt wat de uiteindelijke betekenis nu is. Ik hou wel van films die niet te simplistisch zijn en geen voorgekauwde uitleg bieden zodanig dat Jan Modaal het allemaal begrijpt. Ik ben echter geen grote fan van films vol symboliek waarbij herbekijken een must is zodanig dat je de achterliggende diepere betekenis kan ontdekken. En dan vervolgens tot de conclusie komen dat je theorie helemaal niet strookt met hetgeen de regisseur bedoelde.

Jordan Peele heeft een unieke kijk op het genre horror en probeert er een alternatieve draai aan te geven. Alleen zijn maatschappijkritische boodschap over ongelijkheid en de indeling in klassen is nu wel aangekomen. Als Peele nog eens zinnens is om een ongebruikelijke horror te regisseren, dan hoop ik dat hij een andersoortige boodschap erin verwerkt. Laat de symboliek weg en je kan spreken van een doorsnee “home invasion” film van hetzelfde niveau als pakweg “You're Next”. En op dat gebied is het wel succesrijk te noemen.

Er valt ook veel positiefs te vertellen over deze film. “Us” overstijgt moeiteloos ontgoocheling “Hereditary”. Niet alleen de in crescendo stijgende spanning was zichtbaar aanwezig en zorgde voor enkele angstaanjagende momenten. De film op zich is ook meesterlijk in beeld gebracht. Je kan het moeilijk de "ultieme" slasher noemen, maar er spettert toch aardig wat bloed in het rond. Maar voornamelijk zijn het de acteerprestaties van de vier hoofdrolspelers. Briljant hoe ze zichzelf en hun tegenpolen spelen. Ze ondergingen een angstaanjagend ogende transformatie wat resulteert in twee totaal verschillende persoonlijkheden. Ik ben er zeker van dat James McAvoy ook van dit "Split"-achtig schouwspel zal genieten.

Spijtig genoeg was het einde voor mij een anticlimax. Het concept horror verdween naar de achtergrond en resulteerde in een belerend pleidooi over onze onrechtvaardige wereld en het bestaan van een onderdrukte bevolking die zich misnoegd en onbegrepen voelen. Het symbolisch verbreken van de ketens en het vormen van een menselijke ketting voor een beter wereld verbrodde het voor mij. En tegelijkertijd zijn er de vele onbeantwoorde en voor allerlei interpretaties vatbare vragen. Wat is dat nu met die rondhuppelende konijnen? Voedsel voor de schaduwzijde of testmateriaal voor kloon-experimenten? Waarom die weerkerende tekst “11:11”? En waarom een schaar als wapen? Maar vooral, waar hebben ze die vandaan gehaald? En al die oranje overalls? Nope, een herkijkbeurt om verborgen antwoorden en subtiele hints te ontdekken, is niet aan mij besteed. Films met bijbehorende handleiding. Het zal me nooit bekoren!

PS. Bijkomende weetje omtrent “Us”. De tweelingszusjes van het bevriende koppel waren in hun prille levensjaren al te bewonderen als Emma Geller-Green in de sitcom “Friends”.

3*

Na twee films en een paar afleveringen van de The Twilight Zone -serie (2019) van regisseur Jordan Peele te hebben gezien, kom ik tot de conclusie dat zijn (horror)films mij niet echt goed bevallen. Ze zijn vooral lichtvoetig en hebben een gebrek aan bloed en/of enige echte spanning. Het sociale geweten en humor dat in zijn films aanwezig is, zit de goede horror domweg in de weg. In deze film zien we dubbelgangers van een gemiddeld Amerikaans gezin, Ze dragen een schaar als wapen maar gebruiken doen ze die eigenlijk niet. Ze zijn daarmee vooral knullig, dan ook echt eng! Wel was het acteerwerk van de cast zeker niet verkeerd. De film is ook te lang waardoor het gaat slepen. Sommige individuele scènes waren best goed maar helaas als geheel vond ik het maar middelmatig.

Na het bizarre Get Out (2017) keek ik reikhalzend uit naar Peele's tweede prent. Zou deze net zo origineel en verrassend zijn? Het antwoord: driewerf ja. Us heeft al mijn verwachtingen overtroffen en een diepe indruk op me achtergelaten. Wat een geweldige film.

Het veelbetekenende theekopje met roerende lepel alvorens de film start roept meteen een vertrouwd gevoel op. Dit beeld is meer dan een bewegend logo; het is de maatstaf voor Peele's enigmatische detaillering. Us is doorspekt met subtiele verwijzingen en hommages naar andere cinematografische bronwerken. In bijna elke scène zit een dubbele betekenis wat de kijkersbeleving een extra dimensie geeft.

Met de dissociatieve openingsscène, versterkt door Micheal Abels' Anthem, wordt de schizofrene toon gemarkeerd. Dit is geen gemakkelijk, snel in elkaar geflanst standaardproduct; dit is meer. Us is duister, bizar, tragisch en paradoxaal. Alleen de stem van Red al: huiveringwekkend geniaal. Peele stoft het versleten doppelgängers concept af met een briljante - nooit eerder vertoonde - uitvoering.

Er is aandacht voor elk detail en de oplettende kijker ziet, naast de duidelijke hints, de verborgen symboliek die haar wortels in een diversiteit van popcultuur, cinematografie, psychologie en dystopie vastbijt. Tot slot moet het gezegd worden dat voice assistent Ophelia voor een hilarisch stukje zwarte humor zorgt.

Us overstijgt een niveau, prikkelt het denkvermogen en hongert naar meer. Genoten!

Tsja.. wat zal ik hiervan zeggen? Ik keek al een zéér lange tijd uit naar de film "Us" en wilde hem dolgraag zien. Echter ben ik heel blij dat ik deze film niet in de bioscoop gezien heb, maar deze heb mogen lenen van een vriend. Ik weet niet heel erg goed wat ik hiervan moet vinden eigenlijk. Het begin was stroef en kwam niet echt op gang, tot het moment daar was en de spanning opkwam in de film. Ik ging er goed voor zitten, want van dit soort spanning in films houd ik heel erg. Het wist me ook enigszins te boeien, tot het moment dat het allemaal verwarring werd en ik het gevoel kreeg ik naar een psychologische horror/thriller aan het kijken was. Ik snap nog steeds niet, waar alle dubbelgangers ineens vandaan kwamen? Wat het doel was? Waarom er zoveel doden vielen? Het enige wat ik vermoed is dat de moeder het foutje meisje was vroeger en daarom ze niet meer sprak. Maar juist om dit alles, 3 sterren, ik kan helaas niet hoger gaan. De film is erg vewarrend en duurt gewoon te lang.

" that's some fucked up performance art "

Het vakmanschap van beginnend regisseur Jordan Peele straalt er van af .

En het rustige suspense volle eerste helft nam me volkomen in beslag . Wat een mooie opbouw .

Ook de jumpscare's deden uiterst zijn werk, wat mij niet vaak over komt .

Maar dan komt de eerste twist/ clou .

Daar moest ik erg aan wennen , maar naar mate het vorderde werd ik er toch door mee genomen .

en onderhoudend was het zeker .

maar uiteindelijk vroeg het te veel van mijn inbeeldingsvermogen .

Die stem van die vrouw , en hoe ze werd geïntroduceerd, met vervolgens die stem ,,,,,ehm nee.

ondanks de best wel lange speelduur , hield het de aandacht goed vast , in die zin zeker geen afrader.

En ik ga zeker nog eens goed na de dubbele boodschap zoeken op youtube .

Geef ik dit geen dikke voldoende .

Te ver gezocht , al klikt dat in contrast met bijvoorbeeld freddy die je in je dromen komt bezoeken .

Maar hier voelde het te veel realistisch aan , als geheel .

En dan met zo'n vergezocht einde te komen , vraagt zoals ik al zei,teveel van mijn inbeeldingsvermogen .

De soundtrack was geweldig , het spel ook , en de regie helemaal .

Net aan 3*

ben erg benieuw naar de uitleg , die het internet ondervond , wellicht dan hoger of lager .

Het eerste uur is pretty awesome, maar zo gauw Peele de boel gaat lopen verklaren en uitleggen verlies je zo goed als alle spanning. En dat einde had prima gepast in een jaren '90 film.

Eventuele enigma’s.

Regisseur Jordan Peele, die verdienstelijk debuteerde met de griezelfilm Get Out, komt hier met een bovennatuurlijk verhaal op de proppen. Wie houdt van de Black Mirror reeks of wat ouder is en The Twilight Zone vroeger vermakelijk vond, zal zich geen buil vallen aan Us. De fans van de filmmaker zijn eerste prent wellicht wel. Want dit is totaal iets anders.

Waar zijn debuut voor velen verrassend was, zal ook hier voor menigeen het mysterie het sterkst werken. Want wat is er aan de hand? Volslagen gekte die de regisseur al met zijn openingsteksten over tunnels en gangen tracht te verklaren en waarbij hij op het einde al helemaal uit de bocht vliegt. Met een twist die te slap voor woorden is. Gelukkig is de rest net leuk genoeg.

Het heeft verder weinig meer om het lijf dan een 'home invasion flick' met sciencefictionrandje. Door het allemaal mooi in beeld te brengen en een enigszins raadselachtige introductie te geven, zou je bijna alle clichématige horrorgekte die erop volgt willen slikken. Alleen al vanwege het mysterie dat erachter zit. Goed gedaan dus. Sowieso technisch gezien kundig en vanwege het hoge tempo voldoende vermakelijk. De eventuele enigma’s dekken de slappere scènes en voorspelbaarheid helaas niet volledig af.

***

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

In de eerste helft van de film lukt het regiseur John Peele goed om met behulp van sounddesign, muziek en suggestief camerawerk een angstaanjagende atmosfeer op te bouwen. Door een langzame opbouw met wat verontrustende gebeurtenissen, ontstaat een aangename spanningsboog.

Gaat dus goed. Daar komt nog bij dat de loop van het verhaal moeilijk is te voorspellen. Peele strooit niet ruimschoots met horrorclichés. Het resultaat is een film die erg ondoorzichtig is. Een film waarin je nu eens niet het verloop tot in het detail kunt voorspellen. Het voelt fris. En dat is in horrorfilms van de afgelopen jaren wel eens anders.

De film gaat lekker. Het verhaal is spannend en oorspronkelijk. De camera doet de goede dingen. De acteurs zijn goed bezig. Alles deugt eigenlijk, zo constateerde ik na ruim een uur film. Wat kan er nu nog fout gaan? Niks toch.

Eh, dus wel. Opeens slaat de film een hele andere richting in. Beetje moeilijk uit te leggen, maar de film kiepert van suspense, mysterie en home invasion naar een film die wel wat heeft van een humoristische variant van een zombieachtige versie van Invasion of the Body Snatchers. De film verlaat het subtielere pad en gaat voor een variatie aan stijlen die zorg draagt voor het verdwijnen van de zorgvuldig opgebouwde griezelige atmosfeer. Zonde.

Wat rest is een mix van horror en komedie, maar dan als losstaande componenten. Althans zo ervoer ik het. De mix is er eigenlijk amper. De samenhang tussen beide ontbreekt. De film gaat niet verder als rasechte horrorcomedy, maar als serieuze horror waarin af en toe een momentje is ingeruimd voor een humoristisch stukje film. En dat werkt afleidend en slaat niet aan.

Interessanter wordt het dus niet, maar de onvoorspelbaarheid van het verhaal die zojuist al even werd gememoreerd, is er wel zeer bij gebaat. Ik had de rit naar de afloop niet op voorhand kunnen inkleuren. Het is geen fantastische rit, maar wel degelijk een verrassende rit.

Kom ik meteen bij een ander puntje van kritiek. En dat betreft de interpretatie van de toeschouwer. Die vreugde wordt de toeschouwer niet gegeven. De film vult alle open plekken gemakshalve alvast in, zodat gemijmer en gedebatteer na afloop niet nodig zijn. De film laat geen vraag onbeantwoord. Ook de slotakkoorden zitten potdicht. Hou ik niet van.

Erg jammer, maar het zij zo. Scheelt weer tijd. Tijd die besteedt kan worden aan een andere film bijvoorbeeld.

In het begin is de film spannend en worden er mooie plaatjes geschoten. De kermis aan de kust en de spiegel attractie etc. Zien er mooi uit. Als de familie bezoek krijgt wordt het zelfs griezelig. Maar hoe meer je te weten komt over de bezoekers. Hoe saaier de film wordt. Naar het einde toe is er geen bal meer aan. Jammer. Want de film begint krachtig.

De film opent vlot en de spanning zit er van begin zeker in. Paar mooie shots, maar helaas komen er ook heel wat donkere scènes in de film net wanneer het natuurlijk spannend wordt. Jammer. Het tweede gedeelte wanneer de verrassing wat weg is, lijkt de film minder interessant te zijn. Al moet ik toegeven dat het slot een knappe twist heeft die het verhaal mooi afrond en duidelijk maakt. Toch wist het geheel mij niet echt te boeien en vond ik die tunnels in de openingsscène met de haren erbij gegrepen. 6/10

Us, geen grootse film, maar wel een film die schittert in haar eenvoud. Het is dan ook meer een griezelverhaal dan een echte horror. Lupita Nyong'o is toch wel een actrice om in 't oog te houden. Naast enkele lichte rollen in Black Panther en Star Wars liet ze al zien wat ze kan in 12 Years a Slave, dat haar terecht een Oscar opleverde. Goed om te zien dat ze nadien niet enkel voor blockbusters koos, maar ook rollen waar ze meer kan uithalen zoals hier in Us. Ik hoop dat ze nog meer kansen als dit krijgt.

Us begint wel goed met de nodige mysterie. Misschien hier en daar voor de hand liggend, maar als je je wil laten meenemen in de film werkt het wel. Het is geen pure horror en het verhaal bloeit dan ook snel open. Maar dat mag wel. Het plot is nu ook weer niet ZO bijzonder. Al blijft deze prent zeker hangen. Best van genoten.

Na het leuke en vermakelijke "Get Out (2017)", is dit de tweede originele Horror / Thriller film van regisseur Jordan Peele en "Us" zet je dit keer aan het denken en weigert alle antwoorden direct bloot te geven en ondanks dat, zit ik nog steeds met een aantal vragen.

In dit verhaal (welke in eerste instantie begint in 1986) draait het om de familie Wilson, welke een normaal gezin is. Moeder Adelaide (Lupita Nyong’o) en vader Gabe (Wilson Duke) zijn zorgzame ouders, terwijl hun kinderen, te weten oudste dochter Zora (Shahadi Wright Joseph) en jongste zoon Jason (Evan Alex), eigenzinnig en soms opstandig zijn. Hun rustige leventje wordt echter bruut verstoord als er plotseling een gezin op de oprit staat. Nietsvermoedend gaat Gabe naar buiten om de bezoekers te verzoeken om zijn grond te verlaten, maar hij komt al snel tot de ontdekking dat het gezin hun dubbelgangers zijn en kwade bedoelingen heeft.

Een groot gedeelte van de film zou weggezet kunnen worden als een "home invasion" film (zoals o.a. de Sciencefiction / Actie film "They Live (1988)"), met alle tergend spannende elementen die we kennen van dit subgenre. Maar als je beter kijkt naar wie wat doet en zegt en wat de betekenis zou kunnen zijn achter bepaalde kledingkeuze, het gebruik van bepaalde props (zoals het nut van een schaar) of de keuze van de muziek, dan opent zich ineens een wereld boordevol ideeën en theoriën.

Behalve dit dit een originele, boeiende en spannende Horror / Thriller film is, heb ik me vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) er goed mee vermaakt en dat komt mede omdat het acteerwerk best meesterlijk is te noemen. Zo moeten Lupita Nyong'o (die de rol van haar leven speelt als moeder die bereid is alles te doen voor haar gezin, maar ook als de doodenge leider van de kwaadaardige groep dubbelgangers) en haar gezin meerdere gezichten van zichzelf laten zien en dat met hele verontrustende resultaten.

Ook zit er een goede balans tussen Horror en Humor en dat komt o.a. tot uiting bij het verwende echtpaar Josh Tyler en Kitty Tyler (met hun tweeling dochter), die met zichtbaar veel plezier gespeeld werden door Tim Heidecker en Elisabeth Moss. Verder dragen ook het camerawerk (zo werd de balletscène schitterend in beeld gebracht) en de muziek (zo vond ik het nummer "Fuck Tha Police" van de hiphopband "N.W.A" leuk om te horen en het werd ook heerlijk ironisch gebruikt in een bepaalde scène) bij aan de meeslependheid van het verhaal.

Het einde van het verhaal mocht er zeker wezen en vanaf circa de 90e minuut, wordt pas het één en ander duidelijk en krijg je ook antwoorden op bepaalde vragen (mede door een verrassende wending) te zien. Al met al een tweede sterke Horror / Thriller film van regisseur Jordan Peele, waarbij hij de mate van beleving over laat aan de kijker en deze bepaalt wat hij ermee doet, maar je zult er wel een leuke tijd meebeleven.

Jordan Peele's vorige film Get Out had een redelijk apart, misschien ietwat vergezocht verhaal, maar dat was uiteindelijk nog wel te behappen en best geslaagd. Deze film gaat er wat mij betreft een paar stapjes overheen qua plot.

Toch heb ik me daar tijdens het kijken niet eens heel erg aan gestoord (terwijl ik normaal gesproken graag wil snappen waar ik naar kijk), omdat het gewoon wel tof en goed gemaakt is, en daarom leuk en spannend om te kijken.

Veel scenes zitten prima in elkaar, vond vooral de scène met de verschillende nummers (o.a. The Beach Boys) op de achtergrond erg sterk (spannend en fun tegelijk), net als het I Got Five-deuntje dat later terugkomt tijdens de ballet/vechtscène op het einde.
Net als bij Get Out had ik me ietwat verkeken op hoe eng ik het zou vinden. Ik ben geen horrorfan, en dat stuk met dat het enge gezin ineens stil voor het huis stond kon ik dan ook maar nauwelijks aan.

Peele weet toch wel een toffe balans te houden tussen spanning, horror, humor en wat coolness en schwung door de muziek, en verliest ook het camerawerk en de cinematografie niet uit het oog.

Ik weet het, er zit nog van alles achter met Bijbelvers 11:11, maar dat is voor mij allemaal niet echt per se de moeite waard om helemaal uit te pluizen. Eigenlijk misschien zelfs onnodig dat hij zo moeilijk wil doen met het plot en allerlei achterliggende symboliek, want ook zonder dat element heeft hij genoeg talent in huis om iets neer te zetten vind ik.

3,5*

Peeles debuut Get Out vond ik prima, maar net als in die film vond ik in Us het begin sterker dan het middenstuk en het eind.

Het moment dat de 'andere' familie op de oprit van hun huisje staat is verreweg de engste scène uit de film. Echter, als blijkt wie ze zijn en wat ze (lijken te) willen, verdwijnt het mysterie en is het lang niet meer zo beklemmend. Natuurlijk was ik nog wel benieuwd naar de échte beweegredenen van de Tethered, maar qua plot wordt het nergens echt verrassend meer. Ook de uitleg tegen het eind van de film is net even teveel van het goede. De twist aan het eind vond ik net even te vergezocht.

Af en toe gooit Peele er wat geslaagde humor doorheen ("What's Home Alone?") en er zit een aantal leuke vondsten in, zoals de muziekkeuze (leitmotif "I got 5 on it") en de scene met het smart home system. Als horrorfilm had het enger gekund, als geheel vond ik het redelijk.

Matig. Van dezelfde mening als sommige anderen : eerste half uur meesterlijk opgebouwd, daarna belanden we al vlug in cliché-slasherland. Om zich toch van andere genregenoten te onderscheiden, speelt Peele de kaart van de sociale kritiek : het spiegelpaleis met "find yourself" erop, de Tethered die in feite minderwaardige versies van ons zijn (verwijzend naar normverlies, oppervlakkigheid in de maatschappij), armen versus de rijken, revolutie van het plebs, konijnensymboliek ... Ontzettend creatief maar weinig subtiel en de boodschap waarbij ik dan "yess that's right" zou moeten zeggen, gaat de mist in. Het is nog net te pruimen maar geen film die ik zou herbekijken en aanraden

Mooi geschoten, matig verhaal. De plottwist zag ik mijlenver aankomen. In die zin vergelijkbaar met mijn beleving van The sixth sense; wanneer je al vroeg in de film doorhebt wat er speelt dan is de film geen verrijking.

Unieke film! Niet de typische horrorfilm met enkel het doel om kijkers te doen verschieten. Een pure horrorfilm is het niet maar meer, mysteryhorror-thriller.

Wat de film uniek maakt is het filmverhaal die 'outside the box' is.

Het einde is verwarrend maar ook zeer verassend in een postitieve zin. Dan begrijp je enkele scenes die eerst niet logisch bleken.

Een (mystery) horror film die zich onderscheid van andere gelijkaardige films.

Het bekijken van deze film heb ik lang uitgesteld omdat ik er niet veel van verwachtte. Maar, moet ik zeggen, dat viel allemaal reuze mee. De film kende vooral in het eerste uur een meer dan uitstekende spannings-opbouw en dit onder een geweldig mooie score. Het bevatte ook de nodige schrikmomenten. Bij het tweede gedeelte was daar overigens geen sprake meer. Het werd toen meer mystery. We werden wel getrakteerd op enkele zeer mooie scènes. Neem bij voorbeeld de ondergrondse gang met al die loslopende konijnen. Ook het rode lint van dubbelgangers vond ik erg goed gevonden en zo zijn er nog meer prachtige scènes. Op het acteren van de hoofdrolspelers viel bovendien niets aan te maken. Dat was zonder meer uitstekend. Blijft dus nog over wat het allemaal te betekenen heeft. Dat liet mij enigszins met vraagtekens achter hoewel ik dat nu niet bepaald hinderlijk vond. Ik vond trouwens hier bij Us verklaard de antwoorden daarop. Allemaal wat ver gezocht maar so what. Mij prima geamuseerd bij het bekijken van dit horrorwerkje.

3,5*

“They look exactly like us. They think like us.”

Knappe tweede film van Jordan Peele. Us is niet zo goed als Get Out, maar de sterke punten van die film zijn ook hier weer aanwezig. Het creëren van een ijzingwekkende sfeer, de combinatie van horror en humor, de fantastische muziekkeuzes en de perfecte casting… Peele weet hoe je een horrorfilm moet maken.

Nyong’o, Duke, Moss en de jonge Wright Joseph, ze zijn allemaal fantastisch op dreef. Minpunt van de film is dat Peele misschien zijn maatschappijkritische boodschap iets duidelijker en beter had kunnen verwerken in het script, maar dat is een klein minpunt. Films die het allemaal niet voor de kijker uitspellen kan ik altijd wel waarderen, en dan krijg je er alle sterke punten van Peele als regisseur nog bij.

Yes, overtreft Get Out zelfs wat mij betreft, ontzettend mooi gefilmd ook allemaal. Jordan Peele lijkt momenteel de nieuwe M. Night Shyamalan ... hopelijk gaat ie niet zo zwalken, want dan kunnen we hier de komende jaren nog veel plezier aan beleven.

Uitstekende film waarin een gezin onderweg is naar een strandhuis, maar de moeder heeft zo haar bedenkingen. Een origineel verhaal met ook een goeie twist op het einde. Spannend en hier en daar best creepy maar soms ook grappig (die twee gaan hier echter prima samen). Het ziet er allemaal vrij strak uit en de cast heeft ongetwijfeld veel plezier gehad met de dubbelrollen.

Waardeloos dit.

Zeer onrealistische manier van handelen hoofdpersonages (los van eventuele fictieve aspecten van de film) is mateloos irritant. Dat zorgde eigenlijk al vrij snel voor een verminderde aandachtspanne van mijn kant. Toen de shadows geluid begonnen te produceren begon het eigenlijk een beetje op m'n lachspieren te werken. Als dat eenmaal bereikt is bij een horror, dan blijft er niet veel meer overeind.

Ik zie hierboven nog een paar keer 'mooie beelden' voorbij komen. Beelden waren wel ok, maar het camerawerk was verder gewoon erg straight-forward.

Kortom: verspeelde kijktijd.

Het eerste wat mij opvalt is hoe irritant die vader is. Maar het begin van de film ziet er wel mooi uit, vooral aan het spiegelpaleis op de kermis, dus ik bleef verder kijken. Het wordt echter nooit scary. Het lijkt soms zelf meer op een komedie, met die domme reacties van het gezin. Bijvoorbeeld als de indringers in de oprit van hun huis staan en de vader zegt: "Huh, who is that? Oh, it's just a family standing outside. Ya'll scared of a family? It's probably the neighbours." En dan de vader van het andere gezin: "Maybe it's a squirrel?"

Waarom is het gezin zo bang van de indringers, eens ze hen aanvallen? Ze hebben enkel een schaar als wapen. De vader laat zich zomaar zijn baseball bat afpakken. En eens de indringers binnen zijn, doen ze alles wat hun gevraagd wordt zonder terug te vechten. De handelingen van de mensen in deze film zijn zo onlogisch dat het storend werkt. En dan dat 'opzwepende' muziekje eronder en de vreemde manier van praten van die indringers-vrouw en het zombieachtige gekreun van die man. Het is allemaal te belachelijk voor woorden.

De laatste film van het jaar is US geworden. Na Get Out opnieuw geen echte horror. Daarvoor mis je gewoon teveel spanningsmomenten. Schrikmomenten zien we al helemaal niet. Zo is deze US ook niet meer dan een zeer mooie sfeervolle thriller geworden met horrorachtige momenten. De muziek valt hierbij ook een beetje uit de toon. Er had hier en daar meer gespeeld mogen worden met muziek en beeld om het spanningsveld te vergroten. Pas de deux werd subliem gemaakt in de extra's, maar die zien we helaas matig en in vlagen terug in de film zelf. Die hele dans met muziek erbij had ik een absolute meerwaarde gevonden. Daarbij wil Jordan Peele ook weer teveel laten zien. Die kring of lijn met rode mensen had voor mij niet gehoeven. Krijgen we op het eind nog een keer te zien in de aftiteling. Ook al die dode mensen in het stadje en op het strand. Ik zou zeggen KNIP het eruit met die schaar. Peele had de film kleiner moeten houden en zich moeten spitsen op het gezin en hun vriendenkring. Het leidt de film zodoende een beetje af.

Het idee is verder goed. Hij heet US, maar had ook Copy kunnen heten of Double. Double without Soul. Het woordje US vind ik niet echt slaan op deze film die overigens wel goed begint. Zoals gezegd ziet alles er ook heel erg mooi uit. Zoals op het eind bij die roltrap. Het wordt helaas wat verpest met zombie achtige personen die soms wat vampierachtige trekjes hebben. Beste rol vind ik die van Shahadi Wright Joseph die Zora speelt. Opvallend hier ook weer dat ik in de extra's beelden heb gezien die er veel indrukwekkende uitzagen dat in de final versie. De rol van de mooie "Adelaide" is goed, maar haar ware achtergrond had beter belicht kunnen worden.

Zo had deze film echt een stuk beter kunnen uitvallen. Een "horror" met de nodige plussen en minnen.

Spannend of griezelig wordt de film geen moment, maar heeft wel veel afwisseling waarbij je

van de ene situatie valt in de andere, vooral in het begin door de verdeling van de vier gezinsleden

die worden uitgedaagd elk voor zichzelf om een oplossing te zoeken. Met ook best wel intrigerende,

geheimzinnige invalshoeken, maar toch ook weer niet echt overtuigend. De regisseur probeert

duidelijk weer iets aparts neer te zetten, getuige onder andere de enscenering op het laatst in de film,

sfeervol bij die scene met al die konijnen, maar mis je uiteindelijk toch een zekere flair en heeft

de film vooral als effect dat je naar iets amusants zit te kijken in plaats van spannende horror.

Voor mij in ieder geval niet van Get Out niveau.

Zeer bizar verhaal maar toch terug geslaagde film van Jordan Peele.

Ook humor is welkom om de boel wat minder duister te maken.

Niet te veel nadenken over het verhaal en genieten van deze visueel prachtige film met top acteerwerk.

Ik lees hierboven dat Jordan Peele nog wel eens de nieuwe M. Night Shalmayan kan worden. Dat kan je bijna zeker wel zeggen ja.

Get Out heeft me in 2017 behoorlijk verrast. Een associatieve geschiedenisvertelling of een verwijzing naar... gegoten in een zeer origineel en modern jasje. De sfeer... het acteerwerk... de verborgen boodschappen. Wat mij betreft een nieuw hoofdstuk in de filmgeschiedenis.

Wat maakt Peele van Us?

Us is ook een prachtige concept, en het mindfuck gehalte is hier weer hoog. Echter kon ik helaas bij deze film wel een beetje raden hoe het zou eindigen... en ik zat er niet ver naast. Maar dan hebben we nog niet de talloze elementen benoemd die Peel hier gebruikt.

We volgen een gezin die in een stationwagen de heil zoeken aan de kust om daar de zomer door te brengen. Aan het strand maken ze kennis met de blanke buren en de twee tienerdochters, die zich in de American Dream modus hebben laten storten en die avond slapen ze hun eerste nacht in het vakantiehuisje. Waar optimistische vader, in zichzelf gekeerde zoon en puberende dochter in de vakantiestemming proberen te komen, lijken we ondertussen ook van doen te hebben met een overbezorgde moeder. De overbezorgdheid lijkt terecht te zijn als er die nacht een gezin op hun erf staat. Een gezin die als twee druppels water op de hunne lijken.

Ik moet zeggen, die blikken, die lege emoties en dan voornamelijk die stem van de dubbelganger van de moeder; ze bezorgden me kippenvel. En dan is dat nog lang niet het enige. Ze schijnen er uitgesproken sadistische trekken op na te hebben en de plannen die ze met de familie hebben beloofd weinig goeds.
Een kat en muis spel begint.... en lijkt te eindigen.... maar dan beseffen ze nog niet dat de echte ellende nog moet starten.

Want waar zijn we in godsnaam in beland? Is het een virus; met klonen te verstaan? Een alternatieve wereld die de huidige gaat over nemen? De film lijkt wel met het moment steeds gekker te worden, net zoals Get Out.

Onvergetelijke momenten ook; neem bijvoorbeeld die Fuck the Police-scene. Maar ook dat zoon en dochter zich om gaan zetten in wraakzuchtige moordmachines... om te overleven, en die scene dat dat die Jason zijn dubbelganger het vuur in laat lopen.

Maar al gouw lijkt het dweilen met de kraan open te zijn. De uitkomst is wel erg onverwachts.... ook al wist ik wel dat de rollen van een sadistische kloon ongemerkt zou worden verwisseld met de echte personage.

Overduidelijk is Jordan Peele hier ook aardig geïnspireerd geraakt door Funny Games. Die vogelvlucht van dat autorit in het begin; onderweg naar de vakantiebestemming, die golfclub, die vakantiehuis aan de pier.

Ja, dit was weer een sterke en verrassende film van Peele, hoogstwaarschijnlijk ook met een politiek sausje omtrent de rassenonderverdeling in Amerika. Eindelijk is dat ook niet op zo'n zeikerige, belerende, ultralinkse manier gedaan.

4,5*