Brightburn (2019)

Leuke horror met een origineel uitgangspunt dat we hooguit vaag herkennen uit Chronicle (2012). Deze film is echter een pak goorder en gewelddadiger. Brandon zet de meest wreedaardige villain neer uit het genre, je houdt het niet voor mogelijk. Voorts is er voldoende actie, goeie cast. Misschien had de ambitie nog iets hoger kunnen liggen, maar al bij al een erg entertainende film. In deze stijl is er nu ook het iets ambitieuzere The Boys voor de liefhebbers.

Best leuk.

Het concept van de film is gewoon evil Superman, niks meer of minder. Die combinatie van superheld en horror is best origineel, alle andere verwijzingen naar horrorfilms ten spijt. Ik zie hier ook een 10-15 tal namen voorbijkomen die zowat alle kanten uitschieten, en hoewel ik bij elke naam me wel iets kan voorstellen, zou ik geen enkel als directe vergelijking naast Brightburn willen zetten. Je moet originaliteit natuurlijk ook wel willen zien.

Vooraf niks over gelezen, dus was het wel geinig om de Superman link in de film zelf te ontdekken. Eerste helft van de film is redelijk tam, maar bouwt aardig op. Het kwaad dat zich manifesteert in Brandon had wat steviger mogen zijn, maar wanneer het halverwege volop komt opzetten had ik er toch echt wel zin in.

Jammer genoeg valt de film daarna een beetje stil. Er komen dan wel twee brute horrorscenes opzetten, maar Brandon's relatie met z'n ouders blijft een beetje ter plaatse trappelen, waardoor hij ook nooit echt "slecht" wordt. Daar komt dat wat drama om de hoek kijken dat de serieuze horror in de weg gaat zitten, waardoor het tweede deel wat laf wordt af en toe. Dat probeert men met het einde nog wel recht te trekken, maar da's net iets te laat.

Maar verder een tof filmpje. Als cross-over kunnen ze misschien aan Thelma & Brandon denken, beiden hebben met hetzelfde vader-trauma te kampen, beide films kunnen ook wat van elkaar leren. Amusante cameo van Rooker trouwens op het einde.

3.5*

Zowel het superheld- als horrorgenre is een hoekje cinema waar normaliter flink uitgepakt kan worden. Dat Brightburn deze twee genres samen laat vallen, schept de verwachting dat het één groot cadeautje zou worden (qua gore óf spektakel), maar wat dat betreft blijf je toch een beetje op je honger zitten. Het valt weliswaar te bewonderen hoe beheerst Yarovesky zijn verhaal vertelt, hoe gedoseerd hij de gore serveert en misschien zelfs bewust de nadruk op het drama binnen de gezinsdynamiek legt; als je de trailer hebt gezien, is het moeilijk hier niet te grote verwachtingen van te hebben.

Ergens kijkt dit het beste als een origin story. Het verloop en zeker ook het einde sluit niet uit dat Brightburn slechts het begin vormt van een lucratieve franchise; de wétenschap dat het slechts een opstapje vormt, zou de lauwheid van dit deel toch beter behapbaar maken. Ik denk aan een Rise of the planet of the Apes, waar ook alle aandacht uitgaat naar het ontdekken en ontwikkelen van krachten, wetende dat het in de vervolgen nog een stapje verder mag.

Niettemin is dit een sfeervol filmpje geworden, met een aantal memorabele scenes. Niet alleen die in de diner, of de in-your-face verminking van Badger, ook de momenten dat Brandon zijn klasgenootje bezoekt of met zijn vader op een tripje vertrekt, brengen een omineuze kriebelig teweeg. Fijne spanningswerking.

Zoals gezegd pakt het einde wel enigszins uit, als Brandon het huis toetakelt en later zijn laatste menselijke emotie laat varen door zijn moeder te laten vallen. Toch voel je in alles dat de krachten in Brandon tot véél meer (gruwel) in staat zijn dan we hier te zien krijgen. Die honger waar je op blijft zitten, maakt dat je uitkijkt naar een vervolg. Maar nogmaals: op zichzelf had ik hier een hogere verwachting van. 3,5*

Dat oog en die onderkaak...

Leuker dan verwacht. Heb vrij weinig met superheldenfilms, zowel de Marvel vehikels als de wat alternatievere pogingen (een Chronicle bijv), ik vind het doorgaans toch wat flauw en saai. Brightburn leukt de boel vooral op door een flinke dosis ongezuiverde horror toe te voegen aan het anders nogal lullige superhelden gebeuren. Aanvankelijk is het nog een beetje clichés afvinken, maar na een klein halfuurtje komt de film in een fijne versnelling terecht waarbij enige gore niet geschuwd wordt. Genoeg scenes waaraan de horrorliefhebber zich kan verlekkeren lijkt me, de meeste zijn reeds genoemd.

In de aanloop naar het einde komt het wat obligaat aanvoelende drama inderdaad wat in de weg te zitten van de genrepret, waardoor de film zijn lekkere flow een klein beetje verliest. Gelukkig wordt het ook weer niet al te bont gemaakt en is de eindscene wel weer naar behoren.

Zoals eerder aangehaald blijft het natuurlijk wat te braaf qua daadwerkelijke 'evil'. Niet dat ik anders verwacht had, maar het blijft toch jammer dat films als deze uiteindelijk toch nooit echt grenzen op durven te zoeken, terwijl de opzet daar juist alle vrijheid voor zou moeten bieden. Enfin, heb me er verder bijzonder goed mee vermaakt. Kleine 3,5*.

Take.. The.. World.

Take the world.

Superhelden-film-haters verenigt jullie en trek massaal naar de filmzalen om deze film te zien, want het is de ultieme anti-superhelden-film aller tijden. Het moment dat ik doorhad welke richting het uitging, vervloekte ik mezelf omdat ik na het zien van “Avengers : Endgame” mezelf had voorgenomen om een sabbatical op te nemen wat betreft films met figuren in strak zittende latex-pakjes die over bovenmenselijke krachten beschikken. Maar naarmate duidelijk werd dat het niet datgene was wat ik verwachtte, werd mijn enthousiasme des te groter. Mijn enthousiasme voor films als “Deadpool” en “Ant-Man” (vanwege hun eigenzinnigheid en originaliteit) werd moeiteloos voorbijgestoken door deze hoogst originele anti-superhelden film. En als men dan ook nog eens het superhero genre (waar men tot vervelens toe maar sequels en prequels van blijft produceren) mengt met mijn all-time favoriete genre horror, dan kan het gewoonweg niet meer stuk. Ik ben inderdaad enthousiast, ja. Laaiend!

Het begint allemaal als een soortement Superman parodie of reboot (ook zo’n favoriet item uit Hollywood tegenwoordig). Ook hier maken we kennis met een jong koppel dat al jaren hun kinderwens tracht te vervullen. Zelfs pikante lingerie doet geen wonderen want meneer de landbouwer Kyle Bryer (David Denman) (ja hoor, de locatie is weeral een flink uit de kluiten gewassen boerderij) is nogal onhandig waardoor zijn horloge telkens in mevrouw de boerin Tori (Elizabeth Banks) haar haren vastzit. BANG! Voor ze het beseffen flikkert er één of ander object uit de ruimte. Recht in hun achtertuin. En alsof het de normaalste zaak is, vinden ze in deze komeet of ruimtetuig een onschuldig, lief, klein ventje dat ze stante pede adopteren en Brandon (Jackson A. Dunn) dopen. Alles peis en vree, denk je dan. Totdat het ventje beseft dat er toch iets scheelt met hem. Zeker als hij bij het aantrekken van het grasmachine plotsklaps ervoor zorgt dat het onding bij de buurman terecht komt. Een paar grasvelden verder dus.

Bij de welbekende figuur Superman waren de ouders er als de kippen bij om de jonge Superman erop te attenderen dat hij zijn groeiende krachten onder controle diende te houden en alleen mocht inzetten ten dienste van de mensheid. In de jaren 70 was dat aanvaardbaar. Maar na de triljoenste superhelden film begint dat concept toch wel echt zijn glans te verliezen. En daar begint “Brightburn” dan wezenlijk af te wijken. Zo gauw het lijkt dat de puberteit inslaat bij Brandon, en nee het gaat niet over haargroei en andere nevenverschijnselen, en hij ’s nachts ronddwaalt op de boerderij op zoek naar iets wat hem lijkt te roepen, wordt het duidelijk dat een constructief ouder-kind gesprek niet echt van nut is. Als Brandon zich benadeeld voelt, kan je maar best uit zijn buurt blijven. De gevolgen van een driftbui kunnen desastreus zijn. Een zweefvlucht richting commodekast of een verpletterde hand zijn meestal het resultaat. Ze zitten dus opgescheept met een tienerzoon met issues die over super-krachten beschikt. Een “Dennis the Menace” met een attitude. Je moet niet al te slim zijn om het vervolg van “Brightburn” te voorspellen.

Qua horror-elementen valt het nogal mee. Voor wie alleen maar super-helden films gewend is, zal het schrikken zijn. Voor een doorgewinterde horrorfanaat is het allemaal maar gewoontjes. Het is niet angstaanjagend of te bloederig. Er zitten een paar uitstekende gore-effecten in, dat wel. Persoonlijk vond ik het op bepaalde momenten gewoonweg spannend. Maar dan wel vanuit het oogpunt hoe het verhaal verder verloopt en afloopt. En zelfs dat probeerden de makers op een originele en eigenzinnige manier aan te pakken. Het gros van de blockbusters hebben telkens zo’n voorspelbare afloop. In een western zullen de slechteriken altijd in het zand bijten. Een romcom heeft in de meeste gevallen een happy end. En zelfs superhelden die zich aan de rand van de wanhoop bevinden, zullen uiteindelijk toch zegevieren (zoals The Avengers bijvoorbeeld). Als je dat ook verwacht hier, dan zit je er toch stevig langs. Van één ding kan je al zeker zijn. De marketingafdeling van Marvel riekt nu al geld en ze zullen er niet voor terugdeinzen om een sequel op poten te zetten waarbij de bende Avengers het op moeten nemen tegen deze onstuitbare Brandon.

Over het acteerwerk kan ik ook kort en bondig zijn. Gewoonweg uitstekend. En dan vooral de moeder-zoon band werd op een degelijk manier uitgewerkt en in beeld gebracht. De wanhoop en moederliefde die Elizabeth Banks uitstraalt is simpelweg schitterend om te zien. En ook al kan Brandon soms weergaloos onschuldig lijken, op de momenten dat zijn kwaadaardig ego naar boven komt, kan hij een angstaanjagende en imponerende gelaatsuitdrukking tevoorschijn toveren. Alleen spijtig dat hij zijn woede niet richtte op het irritante pestkop van de klas.

“Brightburn” is zeker en vast eentje die in mijn top-lijstje terechtkomt dit jaar. Het enige minpunt was de tijdsduur. Veel te kort natuurlijk. Maar verder is deze superhelden parodie doorspekt met SF en horror elementen gewoonweg subliem. Het feit dat men eindelijk eens tegendraads te werk gaat en het simpele idee van een superheld die niet het beste voorheeft met de mensheid, is een aangename en verfrissende afwisseling ten opzichte van de commerciële eenheidsworst die tegenwoordig wordt uitgebracht. Alleen al zoiets simpels als Brandon’s kostuum. Heeft er zich al eens iemand afgevraagd wie nu eigenlijk het pak van Spiderman heeft gemaakt? Of had peter Park een diploma Snit en Naad? Brandon gebruikt een stuk wollen textiel en een bedsprei als uitrusting. Geniaal toch. Zo geniaal als de film zelf. Ik blijf het herhalen. Het is te hopen dat het bij deze unieke film blijft en men niet een ellendig aantal vervolgen gaat verzinnen.

4.5*

Damn wat heb ik me hiermee vermaakt. Een niet alledaagse scifi-horror, maar op alle vlak een topper. Eigenlijk schieten me woorden tekort om het juiste gevoel te beschrijven dat ik had bij deze film, dit zat zo goed ineen, het plaatje klopte voor mij volledig eeen I love that kid ?

Brightburn, Kansas. Ik zou er niet op vakantie gaan want er loopt daar een kleine superheld rond die kwaad in de zin heeft. De vraag is dan ook moet je hem wel een superheld noemen? Het is eerder een superboef.
Vooralsnog vind ik zijn motieven nogal onduidelijk. Neem de wereld over is hetgeen er van hem verwacht wordt. Maar door wie wordt dat van hem verwacht en van waar komt hij precies vandaan?

Yarovesky's debuut The Hive heb ik niet gezien. Hij verwijst er wel even naar in Brightburn om reclame te maken. Slim staaltje marketing natuurlijk. Brightburn is niet geweldig in de zin van spanningsopbouw maar qua gore zit je hiermee erg goed. Nu moet je ook niet verwachten dat er constant bloed tegen je scherm spat want de goremomenten zijn beperkt maar stralen kwaliteit uit. In feite voelt Brightburn als een slasherfilm aan. Volgens mij zijn we met Brightburn wel op weg naar een mogelijke nieuwe filmreeks. Het doet me ook wat denken aan Michael Myers die ook niet dood te krijgen is.

Aardige horror met het 'Evil Superman' concept, alhoewel bepaalde aspecten meer aan The Plutonian en Marvel's (Supreme) Hyperion doen denken, wat overigens ook hommages zijn aan Superman. Maar DC Comics heeft ook voldoende Evil Supermen gecreëerd, zoals Ultra Man en Superman in het Injustice universum. Het verbaast mij dan ook enigszins dat het zolang geduurd heeft dat dit concept naar speelfilm vertaald zou worden.

Over de film zelf: hoewel best sterk ben ik toch wat teleurgesteld in het eindresultaat. De spanning was er, de kills en de gore ook, maar toch ontbrak er voor mijn gevoel iets. Ik denk dat het met de opbouw te maken heeft. Die leek nogal wisselend tussen zeer vlot en traag. Ook was de 'good to evil' omslag een beetje vluchtig en simpeltjes. Ik had dat liever natuurlijker zien ontwikkelen. Of misschien is het toch het feit dat ik dit concept beter uitgewerkt heb gelezen/gezien in verscheidene comics.


Wel een leuke referentie naar de Justice League trouwens op het einde, met verwijzingen naar o.a. Wonder Woman en Aquaman.

Verrassend vermakelijke superheld horror film.

Alle cliches worden in deze "Brightburn"over boord gegooid.

Dit ventje zet zijn superkrachten op hele ander manieren in.

Zou ik ook wel willen

De film is een beetje thriller, beetje horror en beetje superheld verhaal dus.

Er zitten een aantal bijzonder ranzig uitziende gore momentjes in en die maken de film nog leuker.

Zelfs de aftiteling is vermakelijk.

Ik hoop op een vervolg.

4*

Prima mix van sci fi, thriller en een vleugje horror. Het verhaal is best aardig en de uitwerking uitstekend. De opbouw is goed. Yarovesky kiest er voor om niet direct alles prijs te geven in het begin en dat pakt goed uit. De spanning wordt sterk opgebouwd en als kijker wordt je meegetrokken in de spagaat waarin de ouders zitten. Visueel ziet de film er ook goed uit met een wat duistere sfeer en passende special effects (gore). Het acteerwerk is verder prima. Verrassende film. 4.0

Prettige mengeling van Superman en The Omen. Film speelt zich in rustig tempo af in rustig stadje maar kent zo zijn onrustige momenten. De moorden zijn lekker gruwelijk, zoals zo'n boosaardig knaapje hoort te doen.
Gelukkig ook geen "happy" ending in de zin dat die moeder nog even dat ventje mores leert. Gewoon geen genade en hoppakee de aarde terroriseren.
Zo hoort het !

Een sterk concept, voorspelbaar maar vakkundig uitgewerkt. Verwacht geen groots spektakel; dit is een low budget horrorfilm met een licht superhelden-sausje. Goed gemaakt en gespeeld in ieder geval, met nare en expliciet in beeld gebrachte moordpartijen. Voor de liefhebber dus.

Sterke film die me naast Superman en The Omen ook aan Dark Skies deed denken. Een jochie dat als baby'tje wordt gevonden in een klein ruimteschip wordt opgevoed door Banks en Denman totdat ze op latere leeftijd ontdekken dat hij niet helemaal menselijk is. Ik had me nauwelijks ingelezen vooraf dus dat het om een superheld goes wild zou gaan kwam als een aangename verrassing. Ik heb namelijk een hekel aan Superman omdat het allemaal zo correct is, dus wat is er nou leuker dan je superpowers op een slechte manier gebruiken?

Het eerste deel van de film is best cliché met een kind die dus kwaadaardig blijkt te zijn. Niet bezeten door de duivel dit keer, maar door een andere buitenaardse kracht. We hebben daarbij een vader die ziet dat zijn zoon slecht is, maar daartegenover staat een moeder die af en toe behoorlijk dwars ligt en voor zoonlief opkomt. Deze clichés zijn verder weinig storend aangezien er naar behoren wordt geacteerd door de twee ouders, maar ook door Dunn die net creepy genoeg is om te slagen in zijn rol.

Brightburn wordt gelukkig ook nog redelijk duister met een aantal erg gruwelijke momenten. Zo was het glas in het oog en de onderkaak verrassend tof in beeld gebracht. Geeft de film toch net dat beetje extra. Maar ook een aantal camerahoeken zoals de agente die heen en weer wordt geslingerd zijn sterk. De score is passend, het pakje is voldoende maar had net wat unieker gemogen en ook het einde past goed in de neerwaartse spiraal die halverwege de film is ingezet. Ik had alleen wel wat meer te weten willen komen over de achtergrond van het schip of Brendan. Geinige credits ook waarbij Michael Rooker nog in een klein rolletje te zien is.

Aardig.

Gunn zit wat vast met het concept. Vrij snel in de film weet je hoe de vork in de steel zit waardoor er van spanning of wat mysterie geen spraken meer is. De kills en sfeer blijft redelijk aanwezig. Maar ook bij de kills gaat hij de usual people af. Waardoor het nooit echt blijft hangen. Het tempo is gelukkig hoog waardoor je het makkelijk het predikaat vermakelijk tussendoortje kan geven.

3 sterren

Hahaa. Absoluut erg vermakelijk filmpje.

Je moet echt zoals ik vooraf werkelijk geen idee hebben waar het over gaat en je hebt 90 minuten zalig creepy vermaak.

Dikke 3,5*. Vreemd dat deze film overal verder zo laag gewaardeerd wordt. Stukken beter dan de gangbare horrormeuk.

Hmm horror is niet mijn ding, maar deze was wel aardig. 3.0

Een leuk nieuw concept namelijk "Superhelden-horror"

In deze Horror / Thriller film (Sciencefiction en Actie is zeker ook van toepassing) kunnen Tori (Elizabeth Banks) en Kyle Breyer (David Denman) hun kinderwens niet vervullen. Wanneer ze op een dag een baby vinden die op de Aarde is gecrasht, besluiten ze hem op te voeden als hun eigen zoon. Twaalf jaar later blijkt dat hun zoon Brandon (Jackson A. Dunn) een buitenaards kind met bovennatuurlijke krachten is. Wat als hij niet een held voor de mensheid wordt, maar juist een duistere bedreiging ?

"Brightburn" is met circa 85 minuten aan speelduur een vrij korte film, maar hierbij valt op dat geen enkele seconde onbenut blijft. De film zit strak in elkaar, de gebeurtenissen volgen elkaar snel op, en elk moment is met een doel opgenomen. Ook wordt er veel aandacht besteedt aan detail, zoals maskers, lugubere tekeningen en één personage, te weten Erica (Becky Wahlstrom), die een glasscherf van een kapot gesprongen lamp uit haar oog probeert te trekken (die scène is wellicht niet heel goed te verteren op een zwakke maag ).

Verder is het acteerwerk van Jackson Dunn (als de angstaanjagende Brandon, die een psychopaat is en die geen geweld schuwt en die vergelijkbare superkrachten heeft als "Superman", namelijk ijzersterk, razendsnel, vliegen en het schieten van vernietigende stralen uit beide ogen) en Elizabeth Banks (als moeder Tori, die onderbewust weet dat haar zoon kwaadaardig is, maar haar cognitieve brein wil dit echter niet accepteren) sterk en vond ik Meredith Hagner (als tante Merilee McNichol, die ook een adviserende rol heeft op de school van Brandon) een leuke en mooie vrouw om naar te kijken.

Ook zitten er wat grappige momenten in (o.a. waar zijn vader Kyle hem uitleg geeft over vrouwen en masturbatie en hij dat laatste op een creepy manier midden in de nacht gaat doen op de kamer, verstopt achter een gordijn, van medescholier Caitlyn, die hem naderhand uitmaakt voor viezerik en waarna hij haar hand breekt en uiteindelijk haar moeder Erica vermoord) en ook een aantal lugubere momenten, waarin ook een aantal keren goor te zien is (o.a. de scène waar oom Noah McNichol, gespeeld door Matt Jones, door Brandon met zijn auto geplet wordt en waarbij dan zijn hele onderkaak eraf ligt).

Het einde vond ik best goed en sterk (ook vrij hard en dan doel ik op de manier van doden van zijn vader en moeder) en met name de manier hoe Brandon er onderuit weet te komen (namelijk door een passagiersvliegtuig te laten neerstorten op zijn huis, waardoor hij zijn dodelijke sporen, o.a. zijn vader en moeder, kan wissen).

Na het einde zie je nog wat beelden van Brandon (hoe hij de regio terroriseert) en ook wat nieuwsmomenten waarin we o.a. Michael Rooker eventjes zien en hij zal voor mij altijd serial killer Henry zijn uit de Misdaad / Horror film "Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)".

Al met al is "Brightburn" een vermakelijke, boeiende en spannende actie Horror / Thriller film, met een aantal heerlijke goor effecten waar horrorfanaten van houden. Ook zou het me niet verbazen als er nog een vervolg komt, want niet alle vragen worden beantwoord in deze film, zoals de vraag waar Brandon's krachten vandaan komen.

Wat een boefje die Brandon.

Film ging wel in een lekker tempo voorbij. Mooiste waren de autoscene en de laatste act inclusief de credits.

"I am going to take care of that"

Een compleet onbekende cast voor mij. De hoofdrolspelers opgezocht op IMDB en dan zie ik dat de spelers in films en series spelen waar ik niet van houd. Dus was benieuwd hoe de cast het er vanaf zou brengen.

Films over superhelden heb ik niet zoveel mee, al helemaal die overkill troep van de laatste jaren niet. Maar wanneer die krachten in een duivels joch gestopt worden,...... dan ben ik zeker te porren voor de flick. Zeker na het zien van de prent The Prodigy werd dit me weer eens duidelijk, een aanrader voor de liefhebber.

Al snel merken we dat het leven van het simpele boerengezin Breyer op stelten zal komen te staan. Brandon is nogal buitensporig, het gezin heeft hem gevonden. Zover het Superman verhaal, want ja het is gewoon een vette kopie. Maar het addertje zit hem dus in het feit dat dit kind niet de aarde in alle glorie zal verdedigen. Brandon blijkt al snel een spooky tiener te zijn met eigenaardige karaktertrekken. Het is wachten op een eerste echte uitval van Brandon. Eerst zien we wat kleinere maar zeker al disturbing handelingen, al snel pakt het gevaarlijker uit. Het wordt rustig opgebouwd met een lekkere suspense door de soundtrack.

Ja en het is een heerlijk horror-thrillertje geworden, zo nu en dan ook nog een lekker stuk gore. Maar helaas is al het acteerwerk niet super, Dunn is niet overal sterk te noemen en dat is erg jammer. Het concept, het verhaal, is wel leuk te noemen. Het script loopt aardig en over de regie heb ik verder geen echte klachten. De soundtrack is goed, het helpt de spanning. Geluid en beeld ook wel oké.

Eigenlijk is er niet heel veel slechts te melden bij deze prent. Maar op een gegeven moment gaf de film mij het gevoel dat het niet sterk genoeg uit de verf kwam. Een gevoel dat er meer in het verhaal zat dan er hier uitgehaald werd.

En dat is erg jammer, dat gevoel. In het begin dacht ik weer een echte creepy prent te gaan zien, helaas kon dat gevoel niet volhoudend zijn. Niet onaardig met goede momenten, maar zoals ik bijvoorbeeld bij Sinister op het puntje van de stoel zat, kan ik niet zeggen dat, dat gebeurde bij deze prent. Prima ontspanning, dat wel.

Vooruit een 7, hier 3,5**.

Film spring wel tussen de massaproducties van de laatste jaren uit.

Het komt een beetje langzaam op gang allemaal maar het was weer eens wat anders dan een politiek correcte film. Zal bij velen niet in de smaak vallen denk ik.

Het verhaaltje heeft weinig verrassingen, zeker als je vooraf de verslagen van sommige MM-recensisten leest, maar de uitwerking en einde zaten geinig inelkaar.

En hoewel Banks ook niet meer de jongste is blijft ze wel bezienswaardig.

Toch prima mee vermaakt, 3,5* dan maar..

Erg leuke film. Het is wat anders dan de gebruikelijke superhelden. Een deel van het verhaal is wel gejat van DC met hun superman. Hoe zit het dan met de rechten? Het lijkt een independent film, maar ik zie wel Marvel in de aftiteling. Is dit een sneer naar DC? En waar past het in de DC of MC universe? Ik denk dat niemand zit te wachten op een anti superhelden reeks die alleen dood en verderf zaaien. Zie het wel als een stuk kritiek tov de DC en MC helden.

Er zijn genoeg andere publishers die gebruik hebben gemaakt van het Superman concept, zoals Marvel Comics (Hyperion, Gladiator), Image Comics (Supreme, Invincible), Wildstorm (Apollo, The High) en Boom! Studios (Plutonian/Irredeemable).

Dat is dus niets nieuws. Ik zou het geen sneer noemen. Eerder een hommage.

Brightburn is zo'n horrorfilm waarin ouders gaandeweg merken dat er iets mis is met hun kind, alleen ditmaal met de leuke toevoeging dat het kind bovennatuurlijke krachten heeft. Dat is meteen ook het enige originele idee van heel de film. Verder trekt de film alleen nog aandacht met wat brute gore. Een poging om een interessant personage van die jongen te maken of iets te doen met de relatie met zijn ouders wordt niet gedaan. 2.0*.

De aftiteling laat pas zien wat ik in de film wou zien. Zeer trage film met een heel onnozele 'moeder'.

Wel leuk voor een keertje.

Sinistere Superman.

Enigszins tamme vertoning over een eng jongetje met superkrachten. Hoe het werkelijk in elkaar steekt is amper een verrassing, maar dan heb je als kijker al door heel wat onnozelheden heen moeten kijken. Zelfs met het brein uitgeschakeld blijft het lastig om je niet te ergeren aan deze kennelijke haastklus, waarin het pad zo geëffend is dat het al snel verveelt. Leuk idee, benedenmaatse en voorspelbare uitvoering.

De 'ouders' doen het ondanks het slappe script nog best degelijk, al schuurt het drama met het griezelgedeelte. Vooral vanwege het bedenkelijke niveau. Het jochie zelf maakt de minste indruk. Nu hoeft dat allemaal niet zo erg te zijn bij deze sinistere Superman, maar het leidt wel teveel af. Gelukkig wordt een en ander rechtgetrokken door een aardige finale en wat geinige gore, maar het is allemaal te weinig.

**

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Take the world

Vandaag de dag zijn superheldenfilms niet meer uit onze cinema's weg te slaan. In plaats van dezelfde weg uit te gaan als een DC of een Marvel, staan er echter mensen op die er een andere richting mee willen uitgaan. Twee van die mensen zijn Brian Gunn en Mark Gunn (respectievelijk broer en neef van James Gunn, regisseur van onder andere de Guardians of the Galaxy reeks) die na een uitstapje naar Journey 2 opnieuw samen aan een film hebben geschreven. Deze keer staat ook James mee aan het roer als producent en het resultaat mag er zijn.

Want Brightburn, wat misschien wel één van de saaiste titels van de laatste jaren is, is een film waarbij een loopje wordt genomen met heel de Superman/Supergirl/Aliens-die-op-aarde-landen-en-de-mensheid-redden mythe. Het debat van nature VS nurture wordt van stal gehaald en hoewel Brandon alles heeft om gelukkig te zijn met zijn huidige leventje, resulteert het halverwege dus in een tiener die iedereen begint uit te moorden wanneer hij ontdekt dat hij eigenlijk een alien met superkrachten is. Een prijs voor het meest originele plot zal Brightburn niet winnen, maar de horroraanpak is een ietwat verfrissende wind door het genre. Dat, en het feit dat regisseur David Yarovesky het allemaal compact houdt, maakt dit een meer dan vermakelijke zit. Qua effecten is het anno 2019 wat op het randje, maar de spaarzame gore (onder andere de scherven van een TL-lamp in iemands oog en een vrij expliciete auto-crash) ziet er algemeen gezien goed uit. Oh ja, absoluut geen fan van Billie Eilish maar haar nummer Bad Guy is wel de perfecte afsluiter tijdens de credits.

Kinderen in films.. Het is niet altijd de meest ideale combinatie, maar het horrorgenre is wel het genre bij uitstek waar het het beste werkt. Genoeg films die op dat gebied op het algemene netvlies gebrand staan (The Omen onder andere) en hoewel Brandon misschien net iets te tam blijft in vergelijking met andere, maakt Jackson A. Dunn er wel een degelijke invulling van. De chemie tussen Elizabeth Banks en David Denman zit vrij goed en het is wel grappig trouwens om nog een aantal Ravagers (Steve Agee, Michael Rooker, Stephen Blackehart en Terence Rosemore) uit Guardians of the Galaxy Vol 2 te zien passeren in kleine bijrolletjes. Lijkt wel één of andere vriendendienst voor/van de Gunn clan te zijn. Zou er trouwens expres ruimte zijn gelaten voor een vervolg of was The Big T. en zijn andere samenzweringstheorieën gewoon een knipoog naar DC zijn geweest?

De tijd zal het uitwijzen, maar op zich mag een vervolg er gerust komen. Brightburn kijkt erg vlotjes weg en eigenlijk is het nog het beste dat je hier compleet zonder voorkennis aan begint. Oké, je ziet al vrij snel waar de film naar toe wilt gaan, maar het is toch leuker om die evil Superman link zelf te leggen. Ik ben benieuwd of dit een nieuwe trend wordt in het superheldengenre of dat het maar een "eenmalige" uitstap zal zijn.

3.5*

Superman meets The Omen

Erg leuke film over een jongetje met bovennatuurlijke krachten, dat geen superheld wilt zijn, maar een superschurk. Het begint allemaal traagjes met dat ruimteschip en Brandon (het jongetje) die zijn krachten ontdekt. Maar als de eerste dode valt, barst het helemaal los. De film krijgt een razendsnel tempo en ondertussen erg expliciete kills. Ik vond het einde met Michael Rooker erg leuk met die half mens/half vis, die erg lijkt op Aquaman. Zou er een nieuw Marvel Cinematic Universe met superschurken kunnen ontstaan?