Velvet Buzzsaw (2019)

Behoorlijke tegenvaller deze film. Buiten de humor (die best geslaagd was) en Jake z’n rol viel er bar weinig te genieten. Het uitgangspunt was leuk maar het duurde mij te lang tot de eerste zaken vanwege de schilderijen uit de hand liepen. Ik was maar aan het wachten op het moment dat de film écht gestoord ging worden maar dat moment bleef uit. Ook had ik na het zien van de trailer wat meer spanning en horror elementen verwacht. Ik keek best wel naar deze film uit maar uiteindelijk blijft het bij een gemiste kans en een magere 2,5 sterren, jammer.

Goeie film waarin een aantal kunstenaars en kunstverzamelaars in de ban raken van het werk van een recent overleden schilder. Een ensemblefilm die zowel een satire op de kunstwereld is (waarbij de oppervlakkigheid ervan af druipt) als een mysterie met bovennatuurlijke elementen. Helaas zitten die twee elkaar wel een beetje in de weg hier. Een prima cast en origineel is het zeker te noemen. Net geen 4.0 sterren.

Speciaal een account aangemaakt voor deze film. Wat een aanfluiting! Als groot Gyllenhaal fan respect voor zijn acteerprestaties in deze film maar het mag de film niet redden. Hoewel ik open sta voor het hele “kunst” gebeuren had ik ergens wel iets van spanning verwacht. Waar ik mee achter bleef was een lange zit zonder enig moment van opwinding. Jammer!

Vlees noch vis.

Ergens zit hier een boeiende film verborgen. Kunst op de hak nemen, het vermengen met een horror sausje. Een goed scenario en regisseur had hier wellicht wat van gemaakt. Helaas is dit niet geworden wat het had kunnen zijn.

Het scenario is deels de schuldige. De kunstwereld is te makkelijk geschetst. De personages krijgen door de hoeveelheid ook nooit echt een smoel en ontstijgen nooit een typetje. Als de horror zijn intrede doet word het niet beter. Het is zo een gezichtloos monster waardoor je nooit echt de kriebels krijgt van de scenes. Sowieso is het visueel weinig boeiend. Hoewel ik denk dat het vooral een satire wou zijn, durfde de makers geen kant te kiezen waardoor de film vaak trekt en nergens boeiend of goed wordt.

2 sterren.

Prima film met vooral een sterke Gyllenhaal. De kan best spannend zijn, maar vooral de kijk op de kunstwereld, waar het eigenlijk gewoon om geld gaat, is prima gedaan, met soms een zwart komische laag. Einde is wat voorspelbaar.

De film begint een beetje traag. Ik had het idee dat ze maar een beetje wat aan het aanpappen waren om bij hét echte gedeelte van de film te komen: het laatste uur; daar gebeuren eigenlijk alle interessante dingen.

De film heeft een erg sterke cast qua namen. Jake Gyllenhaal speelt (zoals gewoonlijk) erg sterk, moet hem nog betrappen op zijn eerste slechte performance. Vond het wel jammer dat Malkovich niet echt goed benut werd in de film.

Prima Netflix.

Nog niet bekend met Gilroy, maar een soort van indruk laat hij hier dan wel weer mee achter. Ik begrijp dat deze film een soort satire op kunst is, maar daar heb ik zelf niet al te veel van meegekregen. De cast trok overigens wel behoorlijk mijn aandacht.

Jammer dat dan de echt leuke acteurs niet optimaal benut worden, zoals inderdaad Malkovich, eerder aangegeven door mijn bovenbuurman vindorent. In plaats daarvan staan er matige prestaties in de hoofdrol zoals Ashton. Ze was niet echt lekker op dreef, maar gelukkig plakt Gyllenhaal die wond wel af. Hij speelt weer lekker hier.

De film begint wat traag, maar om eerlijk te zijn vond ik dat stukje wel wat beter dan het laatste uur. Want de eerste 45 minuten zijn best interessant met dank aan het goede acteerwerk van Gyllenhaal, haarscherpe beelden en diepgaande beelden van de galerij.

Die diepgaande beelden zijn trouwens wel mooi neergezet soms, hierbij blinkt de film een aantal keer behoorlijk uit in sfeer. Die schilderijen zijn lekker creepy en enkele scenes zijn zo leuk. Zoals wanneer het hangende lichaam van Sturridge ontdekt wordt, is de sfeer op z'n sterkst. Het tweede deel is het wat meer horror maar helaas ook wel een stukje saaier eigenlijk, want het gevoel van wachten op de volgende moord is eigenlijk volop aanwezig.

Een beetje jammer dat er qua cameragebruik weinig echt creatiefs is gedaan en een beetje saai is. Belichting is wel in orde.

Gelukkig zijn de moorden wel creatief bedacht, jammer dat ze niet maximaal benut zijn. Het had wat brutaler, bloederiger en harder gemogen, het blijft eigenlijk nog vrij tam in Velvet Buzzsaw. Maar de 112 minuten waren niet zo'n heel lange zit.

Niet heel eng, dus qua horror is het een beetje een tegenvaller, maar het vermaakt wel op een gekke manier. Ik verveelde me nergens, maar het was ook niet zo dat de minuten voorbij vlogen. Ik geef hem gewoon een nette voldoende.

Dit is geen doordeweekse horrorprent, want zo zie ik hem wel. Zeer mysterieus, beangstigend en spannend. Velvet Buzzsaw is wat de enge versie van The square, die andere recente kunstzinnige film. Als kunstliefhebber - zowel modern als klassiek - werd ik sowieso al aangesproken door de film. Wellicht inderdaad geen film die voor iedereen is weggelegd. Zeker het eerste halfuur van de film is even doorbijten. Bij momenten zelfs monotoon en de vele kleurrijke personages maakten het er niet makkelijker op alles te volgen. Later viel het gelukkig allemaal wat in zijn plooi.

Sowieso een grote fan van Gyllenhaal en ook hier deed hij het geweldig als verwaande en nichterige kunstcriticus. Geweldige stijl en performance waarvan ik genoten heb. Dat mocht wel na de afknapper die ik laatst van hem zag in Okja. Naar Malkovich keek ik ook uit, alleen jammer dat zijn rol zo onbeduidend was, zelfs wat irritant. Niet alle personages waren overigens even boeiend, maar gelukkig maakten de dialogen veel goed.

Toen de schilderijen tot leven kwamen begon de film eindelijk vaart te krijgen. Zo herkenbaar ook wanneer je naar een portret kijkt, dat je zelf de idee krijgt dat de ogen altijd op jou gericht zijn, waar je je ook bevindt in de ruimte. Geweldig ook dat decadente neerbuigende en gehaaide sfeertje van de kunstwereld. De doodsoorzaken waren mooi gevarieerd en origineel. Ook het einde was eigenlijk open door de straatverkoop van enkele schetsen. Dikke 3,5* alvast!

Maffe film, erg onevenwichtig en overdreven, maar tegelijkertijd best origineel en inventief. Het begin is erg slecht en doet vrezen voor een pretentieuze mislukking, maar gelukkig wint de film gaandeweg aan kracht. De mengeling van dik aangezette satire en surrealistische horror werkt absoluut niet overal even goed, maar er zijn een aantal effectieve scenes, vooral naar het einde toe. Jammer dat de bizarre personages amper tot de verbeelding spreken en het geheel te vaag blijft.

Arme Coco.

De verbeelding van het kunstwereldje hangt een beetje tussen persiflage en legitieme kritiek. Makkelijke stereotyperingen en cliché’s die bovendien een bruggetje moeten maken naar dat andere genre dat niet uit de verf komt (ja, behalve in die ene scene dan ?): horror.

De klinische omgeving van expositieruimtes laat zich uiteraard moeilijk lenen voor duistere suspense, maar hier had toch meer ingezeten. Enkele leuke vondsten worden beroofd van sfeer, zonder greintje spanning vertaald naar het scherm. Die robot, de druipverfdood, die sphere, zelfs de tattoeage en uiteraard überhaupt bewegende schilderijen; het heeft allemaal zó veel potentie. Jammer om te zien dat er weinig tot niks uitgehaald wordt.

Leuke rollen voor Gyllenhaal en Collette, vervelende Russo en een blamage van een fiasco van een ergerlijk prominente rol van Ashton. Totaal ongeschikt om meer dan een bijrol te dragen. Dyer als Coco is even aandoenlijk als compleet onnodig. Haar rol bestond nauwelijks uit meer dan het vinden van drie lijken.

Ik kon hier weinig mee en ergerde me aan de verspilde mogelijkheden. Tevens de eerste keer ooit dat ik het kijken van de trailer sterk afraadt. 2*

Na de media op de hak te hebben genomen in Nightcrawler doet Gilroy ditmaal de kunstwereld aan met een satire die net te weinig bite heeft om geslaagd te kunnen noemen.
Het kunstwereldje wordt nog wel vermakelijk, zij het stereotype neergezet als zelfgenoegzaam en hypocriet, wat Velvet Buzzsaw de das omdoet is het spookverhaal dat totaal niet uit de verf komt (pun intended).

Het spookverhaal begon nog wel veelbelovend met die naargeestige schilderijen, maar zodra het moorden begint is het eigenlijk gedaan met de spanning. De kills zijn best creatief bedacht maar ook wel vrij tam. Daarnaast zijn ze ook maar matig in beeld gebracht, met als dieptepunt de confrontatie met Hoboman. Daar had toch veel meer in gezeten.

Was dit een debuut geweest van een jonge filmmaker was ik wat milder geweest, maar volgend op het meer dan prima Nightcrawler is het toch vooral een tegenvaller.

"We peddle perception."

Met 'Nightcrawler' leverde Dan Gilroy een sterk debuut af, dus ik was wel benieuwd geworden naar deze titel. Helaas is dit erg teleurstellend te noemen.

In deze tweede samenwerking tussen Gilroy en Jake Gyllenhaal mag laatstgenoemde komen opdraven als een kunstcriticus die samen met wat kunstenaars en verzamelaars in de ban raakt van een reeks vervloekte schilderijen. Het lijkt een aardig uitgangspunt te zijn om eens lekker de draak te steken met de kunstwereld en alles daaromheen. Toch is Gilroy ergens de kluts flink kwijtgeraakt.

'Velvet Buzzsaw' schippert tussen satire en horror, maar geen van beide komt echt goed uit de verf. Het merendeel bestaat voor mijn gevoel uit een hoop geneuzel waar de cast niet optimaal gebruikt wordt; Gyllenhaal is prima, maar John Malkovich wordt verwaarloosd en Zawe Ashton wekt in een prominente rol enkel ergernis op. Op deze manier is het zoeken naar spaarzame lichtpuntjes.

Lange tijd is het dan ook wachten voordat er iets noemenswaardig gebeurt. Als kijker veer je nog enigszins op bij de merkwaardige kills, maar deze zijn niet om over naar huis te schrijven. Qua setting had ik van het visuele aspect zeker veel meer verwacht en juist hier wordt dan weer niets bijzonders mee gedaan. Het is niet verrassend dat het geheel op jammerlijke wijze uit de bocht vliegt.

Al met al een matige thriller waar ik vrij weinig mee kan.

Kleine 2,0 sterren.

Pretentieuze witte wijndrinkende kunstmensen met gekke brillen op de hak nemen.

Een beetje satire wat uiteindelijk in een horrorverhaal eindigt. Best een leuk uitgangspunt maar ergens pakte de film me toch niet. Het duurt allemaal wat lang voor er iets van betekenis gebeurt waardoor de film te lang sleept. Veel personages voegden ook eigenlijk niet zo veel toe aan het verhaal, of werd niet uitgewerkt. Wel grappig hoe kunst werkt. Het feit dat er een lijk ligt en mensen denken dat het, omdat het in de tentoonstellingsruimte staat, onderdeel is van het kunstwerk of installatie, dat is natuurlijk enorm geestig.

Mwa. Film die op te delen valt in twee helften die eigenlijk beide wat magertjes uitgewerkt zijn. Het eerste gedeelte mikt op satire, maar in tegenstelling tot een Nightcrawler mist het scherpte en blijft het allemaal te braaf. Tweede helft ontpopt de film zich tot een soort horrorfilm waarin alle hoofdpersonen stuksgewijs het onderspit delven aan een vloek. De 'moorden' zelf zijn dan nog best leuk uitgewerkt (de tattoo bijv.), maar het sleept wat te lang aan voor zijn voorspelbare plotje en je hebt het gevoel het allemaal al wel eerder én beter gezien te hebben. De combinatie van beide genres is op papier iets wat best goed zou kunnen werken, maar zowel qua satire als horror is het teveel vis noch vlees. Voor hier en daar een leuke scene en een sterke Gyllenhaal kom ik nog net op 2,5* uit.

Een fijne film die inderdaad zoals ChantalParis aanhaalt, ondergewaardeerd wordt, volgens onze mening. Misschien is een mogelijkheid dat de kijker(s) van tevoren rekenen op velerlei schrikeffecten en het liefst vanaf het begin van de film. Dat is dus niet de insteek van deze film. Dat terwijl het verhaal en uitvoering best griezelig zijn naarmate de film vordert. Voor een film met schrikeffecten en griezelverhaal heb je ook deze lengte niet nodig, hij duurt krap aan 1 3/4 uur. De opbouw, de kennismaking met de hoofdpersonen duurt dus iets langer en dat komt de film wel ten goede.

Wij hebben ons prima met deze "Velvet Buzzsaw" vermaakt en waarderen de film dan ook met een ruime 7!

Vlees noch vis

Wil Velvet Buzzsaw inzoomen op de hedendaagse kunstwereld of is dit toch echt een horrorfilm? De makers lijken het zelf ook niet echt te weten want uiteindelijk is deze zoveelste gefaalde Netflix Original, vlees noch vis en een mislukte combinatie van deze twee. Het is in ieder geval al snel duidelijk dat Dan Gilroy geen ervaring heeft met het regisseren van een bovennatuurlijke thriller want de paar ''scares'' die voorbij komen zijn doorgaans geforceerd en ogen goedkoop. Een enkele uitzondering is het personage van Jake Gyllenhaal die achtervolgt wordt door de Hoboman (wát een tof design!) maar in de hele film gingen mijn nekharen geen enkele keer overeind staan.

Op serie gebied produceert Netflix genoeg leuks, maar de echt goede originals op het gebied van film zijn helaas maar beperkt. Althans de titels die ik gezien heb, want de meeste hebben dezelfde trage, slepende stijl, waarbij het verhaal nooit echt goed doorpakt of indruk maakt. Velvet Buzzsaw kan zich aan dit rijtje toevoegen want buiten het thriller element was het ook op alle overige gebieden huilen met de pet op.

Ook de personages spraken me totaal niet aan, en daarnaast is het mij een raadsel waarom namen als Toni Collette en John Malkovich hierin zaten. Echt veel kregen ze namelijk niet te doen. De levens van de personages, die van Morf Vandewalt incluis, voelden leeg en hol aan, net als de rest van de film. De opzet vond ik enorm gaaf en deed me enigszins denken aan Mirrors, maar het eindresultaat stelde mij op bijna alle vlakken teleur.

2,0*

Wat een kunst om met een gerenommeerde cast zo'n misbaksel te maken! Waarom NF hier 'horror' durft aan te plakken is mij een raadsel. Zelfs de labels 'thriller' en 'satire' zijn volstrekt te hoog gegrepen voor deze nep-film. En zo moddert NF maar aan en maakt de ene na de andere zielige vertoning. Kom niet bij mij aan van "Je hebt er niets van begrepen" want het koste mij bitter weinig hoofdbrekens om alle personages te volgen; slechts Jake Gyllenhaal zweefde in zijn rol als kunstrecensent boven dit vals kleurenplateau uit. En zet Toni Collette nooit meer een witte pruik op want dat is vragen om 'n bloederig afgecirkelzaagde arm ... Hoe is het toch mogelijk om een film zolang te rekken dat je bijna afnokt? Wat een armoe troef om mij 107 minuten tenenkrommend te sarren met een kunstzinnige pseudo-vloek. Dankzij deze rampspoed kon er wel bespaard worden op personele lasten en meer uitgegeven worden om de slogan "All Art is Dangerous" te promoten. Iemand heeft duidelijk zijn handen en meer gebrand aan deze klus. Terwijl drie Japanners het veel eerder en met meer vernuft en bravoure hebben geflikt; zij ontwikkelden een Augmented Reality app die kunstwerken tot leven brengt via het project ARART. De app even downloaden, je smartphone op een schilderij richten en dan gebeurt er iets waarvan je pas echt opgewonden wordt... Helaas alleen voor het Apple platform, want kunstenaars verafschuwen het te simpele (en goedkopere) android. Ook weer zoiets. Soms volstaat een korte film, maar dan had schrijver/regisseur Dan Gilroy c.s. wel gelijk de hele nalatenschap van Vetril Dease moeten vernietigen.

“The admiration I had for your work has completely evaporated.”

Velvet Buzzsaw is een bovennatuurlijke slasher en een satire op de kunstwereld ineen, en regisseur Dan Gilroy probeert de aparte combinatie zo vloeiend mogelijk in elkaar te laten overlopen. Dat werkt niet echt, en vooral de vele personages en subplots zorgen ervoor dat het een rommeltje is.

Zeker in het begin is het onsamenhangend, maar nadat de schilderijen worden gevonden komt er iets meer focus. De film is sterker als zwarte komedie dan als horrorfilm, en visueel ziet het er allemaal fantastisch uit. Gyllenhaal, Russo, Ashton en Dyer doen het ook goed (Malkovich wordt te weinig gebruikt), en ze hadden een beter en vooral strakker script verdient.

Speciaal filmpje die ik wel kan smaken, maar toch waren de verwachtingen echter hoger. Jake Gyllenhaal zie ik wel graag spelen. De plot is iets raars over kunst, macht en geld waarbij een bovennatuurlijke kracht een extra dimensie aan de film weet weer te geven. Toch had ik de indruk dat er heel wat meer kon uitgehaald worden gezien het originele idee. Echt spannend wordt het niet en qua gore blijft het ook wat braafjes. 6,5/10

Niet verkeerd.

Maar ook zeker niet het volle potentieel benut hier. Velvet Buzzsaw klinkt op papier leuker dan het in realiteit is, en dat heeft er dan vooral mee te maken dat Gilroy de verschillende genres nooit echt tot één solide geheel weet te kneden.

Dat en het feit dat de kritiek op de kunstwereld echt zo makkelijk en goedkoop is dat zowat het hele eerste uur in het water valt. Het mag dan allemaal wel lollig en quirky bedoeld zijn, je hebt het ondertussen al zo vaak gezien en meer dan wat geinige karikatuurtjes toevoegen doet Gilroy niet.

Het horror-verhaaltje dat er dan in het tweede deel bij gegooid wordt weet zich maar moeilijk te mixen met de rest van de film, maar het fleurt de boel wel een beetje op en zorgt voor wat originaliteit. Zorgt er ook voor dat de richting van de film was moeilijker te voorspellen valt.

Niet verkeerd voor een keer, laat zich ook redelijk lastig vergelijken met andere films, maar deze film had makkelijk een stuk beter kunnen zijn.

3.0*

Ik ging deze film compleet blanco in, aangeraden door een vriend.

Velvet Buzzsaw begint leuk als een satirische kijk op de kunstwereld met uitgesproken typetjes, vertolkt door een prima cast (Gyllenhaal als hautaine homofiele kunstcriticus deed het uitstekend, Rene Russo idem dito). Het cultuurtje wordt treffend in beeld gebracht en is luchtig en komisch.
Met die toon in het achterhoofd voelt het horror-aspect (dat na 20 minuten zijn intrede doet) dan eigenlijk heel misplaatst aan. Het botst met de satirische toon van daarvoor.
Wanneer de boel escaleert is het allemaal nogal clichématig en cheesy uitgewerkt (het deed me denken aan de Nightmare on Elmstreet-films; je wéét dat personages dood zullen gaan, het is alleen de vraag wannéér en hóe ze het onderspit delven. Er worden wat 'creatieve' manieren gebruikt maar het is nergens erg pakkend.

Een vlees noch vis film dus. Gelukkig weet Gyllenhaal de boel nog een beetje kijkbaar te houden.

Critique is so limiting and emotionally draining.

I've always wanted to do something long-form, beyond opinion.

Dip my toe into an exploration of origin and essence.

A metamorphosis of spirit into reality.

I've... I've never had the vehicle until now.

Op regelmatige basis krijg ik wel eens de vraag om een low-budget film te bekijken en mijn mening hierover te geven. En af en toe ga ik wel op zo’n gunst in. Maar als iemand mij de vraag stelt om maandelijks een horrorfilm te kijken en dan verslag uit te brengen hierover, dan kan ik dat heel moeilijk weigeren. Het is dan ook een win-win situatie. Ik ben nu eenmaal een fervent fan van horror. En diegene die het mij vroeg, is iemand die doodsbenauwd is om er eentje te kijken. En op de vraag welke horror ik deze maand moet kijken, kreeg ik als antwoord “Velvet Buzzsaw”. Tja, dan zal ik me daarvoor maar eens opofferen.

Ik kan de persoon die me de vraag heeft gesteld nu al geruststellen. “Velvet Buzzsaw” is verre van angstaanjagend of griezelig. Het aantal schrikmomenten is angstaanjagend weinig. Ik heb er welgeteld eentje zien voorbijkomen. En dat was dan ook alleen omdat een huiskat plots in beeld sprong. Het label horror vond ik dan ook ruimschoots misplaatst. Het meest griezelige aspect in deze film is hoe hautain, pedant en arrogant kunstkenners en kunstenaars in het wereldje van moderne kunst wel zijn. Wat me nog het meest angst inboezemde, was het besef dat het misschien in werkelijkheid er echt zo aan toegaat. En hoe verder in het verhaal, hoe belachelijker het allemaal overkwam. De film werd grappiger in plaats van griezeliger.

Initieel was ik erg enthousiast om deze film te zien. En dat al vanwege het feit dat Jake Gyllenhaal (als kunstcriticus Morf Vandewalt) en John Malkovich (als de naar inspiratie zoekende kunstenaar Piers) meespelen. Twee topacteurs die elk over een eigenzinnige manier van acteren beschikken. Als er iets is waar ik het meest van genoten heb in deze film, dan is het wel het acteren van Gyllenhaal. Een gerespecteerd, maar ook gevreesd, kunstcriticus. Hij worstelt niet alleen met zijn seksuele geaardheid maar ook met de vraag of hij nog de gave heeft om kunst te beoordelen en te bekritiseren. Hij weet op een overtuigende wijze een beeld op te hangen van dit gesloten wereldje vol mensen die stellig ervan overtuigd zijn dat ze een niet te evenaren kennis hebben over kunst. Een beeld over dit kunstminnend volk zoals ik het me zelf altijd heb voorgesteld.

Net zoals Gyllenhaal, spreken zulke artificieel overkomende individuen in dusdanige bewoordingen, dat je eigenlijk geen flauw idee hebt waar ze het over hebben. Het lijkt wel alsof Gyllenhaal’s dialogen een samenraapsel zijn van pseudo-intellectuele termen. In gewone mensentaal : hij schudt onnoemelijk veel intellectueel klinkende citaten uit zijn mouw die tegelijkertijd betekenisloos zijn. Morf is iemand die bij elk voorwerp een mening heeft over kleur, vorm en correlatie met de omgeving. Of het nu over een willekeurig geplaatste stoel in een hotelkamer of de kledij van een medewerker is. Zelfs de kleur van een doodskist is voor hem aanleiding om kritiek te spuien. En dit geldt eigenlijk ook voor galerijhoudster Rhodora Haze (Rene Russo), kunstenaar Piers (John Malkovich), medewerkster Gretchen (Toni Collette), kunstkenner Jon Dondon (Tom Sturridge) en elke doorsnee gallerijbezoeker. Stuk voor stuk pretentieus en gewichtig doende personages die, als je ze nader bestudeert, oninteressante en niet sympathieke personen zijn. Een overduidelijk bewijs dat heel dit moderne kunst wereldje niet meer dan een luchtballon is die zo doorprikt kan worden, is de scene waarin Jon Dondon een stapel vuilniszakken aanziet als kunstwerk.

Het is pas op het moment dat Josephina (Zowe Ashton) ontdekt dat haar bovenbuur een obscure kunstenaar was die trachtte zijn kunstwerken te vernietigen omdat er een bovennatuurlijke kracht vanuit gaat, dat de zaken een morbide kant uitgaan. De overleden kunstenaar Vetril Dease blijkt een verontrustend verleden te verbergen waar sprake is van fysiek misbruik, moord, marteling en choquerende experimenten in een psychiatrische instelling. Dit alles komt tot uiting in zijn spraakmakende schilderijen die emoties opwekken bij diegene die ze aanschouwen. En de personen die er financieel profijt willen uithalen, krijgen te maken met het moorddadige aspect van Vetril’s kunstwerken. Is het door de demonische aard? Of zijn het gewoonweg toevalligheden?

Nee, “Velvet Buzzsaw” is zeker geen horror. Het is een geslaagde parodie op de kunstwereld. Een wereld waar men niet de nadruk legt op het artistieke en creatieve, maar meer op de investeringswaarde en de winstmarges. Kunstenaars leveren werken af aan de lopende band om aldus een goedgevulde catalogus te verkrijgen. In het verleden werden deze kunstwerken vertoond in drukbezochte galerijen, verdwijnen ze nu in de anonimiteit nadat ze opgenomen worden in de privé collectie van vermogende kunstverzamelaars. Zoals Rhodora het zelf zegt: “So much easier to talk about money than art”. Verwacht echter geen angstaanjagende of creepy situaties. De film deed me direct denken aan “Deep Dark”. Niet direct vergelijkbaar maar wel een film (ook over absurde kunstwerken) waar je misschien de huiveringen van krijgt. “Velvet Buzzsaw” is te zien op Netflix. Maar geloof me. Er zijn andere Netflix produkten die meer de moeite zijn om te bekijken.

2.5*

Hoe is dit anders dan bijvoorbeeld The mummy ? Wie het graf van Imhotep opent en zijn rust verstoort gaat voor de bijl, en in Velvet buzzsaw is het niet anders, alleen zijn het nu de kunstwerken die wraak nemen. En dat op tenenkrommende wijze : als je doorhebt waar het verhaal naar toe gaat wéét je al wat er gaat gebeuren met die Sphere, en daar wordt dan zo'n grote actrice als Toni Collette aan opgeofferd... Mooie vormgeving met leuk over-the-top-satirisch spel van alle betrokkenen (waarbij met name Gyllenhaal weer goed op dreef is), maar vanaf halverwege stelt de film inhoudelijk nog maar weinig voor.

Een indrukwekkende cast in een intelligente film waarin regisseur Dan Gilroy op indrukwekkende (en angstaanjagende) wijze kunst tot leven laat komen. Een sterk opgebouwde, zwartkomische satire waarin verschillende insiders van het elitaire kunstwereldje van Los Angeles op slinkse wijze proberen te profiteren van de mysterieuze dood van een kunstenaar. Daar valt namelijk een slaatje uit te slaan, maar dat komt een aantal van hen duur te staan.

Duidelijk gemaakt door mensen die houden van kunst, maar de kunstwereld scherp bekritiseren, ook al is het verhaal op verschillende manier te interpreteren. Dat neemt niet weg dat Gilroy heel geleidelijk de spanning laat groeien en de kijker ook daadwerkelijk weet te schokken. De dood en de vondst van het lichaam van de opportunistische Gretchen [Toni Colette] is letterlijk en figuurlijk messcherp en de ook rest van de cast levert vakwerk af. Zet 'm niet meteen af wanneer de aftiteling begint, want John Malkovich krijgt het laatste woord in een coda dat een mooi beginpunt is voor een discussie over de diepere betekenis van deze vermakelijke, gelaagde horrorthriller.

Dit was nog een origineel verhaal. Het eerste uur was wel wat door de kunstzinnigheid komen, maar het tweede uur was wel mysterieuzer. De cast was wel goed en verder zag het er prima uit.

Het is zeker eens iets anders, maar heb me er zeker niet mee verveeld.

Velvet Buzzsaw zag er op het eerste zicht wel goed uit met een boeiende cast. De reacties hier waren minder positief en wie het toch enigszins goed vond, schreef meestal niet veel goeds over het eerste uur. Tja, als je een bij een middelmatige film eerst een uur moet doorstaan om dan pas wat licht in de duisternis te zien, is het geen goede film. Het eerste uur is ook gewoon saai met personages die saaie gesprekken naast elkaar voeren, aangevuld met clichés uit de Hollywoodversie van de kunstwereld. In plaats van sensatie of fantasie, koos de regisseur om voor sfeer te gaan. Helaas ontbreekt het de film daar toch wel van. Laat staan een stevige spanningsboog. De film is een grote teleurstelling.

Toch wel beetje twee gezichten. Kunst voert de boventoon als setting, inclusief bijbehorende 'typische mensen' die net niet over-de-top (en/of licht irritant) neergezet worden, inclusief de altijd heerlijk acterende Gyllenhaal. Je moet van het wereldje houden, zullen we maar zeggen. Gaandeweg kruipt er meer mystery en thriller in de film en dat is waar het interessant wordt.
Je moet wel door de gekke plotgaten heen kijken (het huis van de overleden man waar je zo naar binnen kan lopen en van alles ongemerkt 'urenlang' stelen, of gruwelijk kostbare kunst in paar houten kratjes door een klusjesman laten vervoeren ipv verzekerd in een pantserwagen ofzo). Naar het einde toe verliest het verhaal zich een beetje in goedkope horrorscenes en is de ontvouwing dat we met een vloek te maken hebben wat jammerlijk en heeft niet zo zijn uitwerking. Ook daar moet je maar net van houden. Verder prima acteerwerk en keurig in beeld gebracht.

Middelmatig.

Aardig qua opzet, maar in de uitwerking niet bijzonder. De kritische/ cynische kijk op de kunstwereld is wel leuk, maar echt interessante personages, laat staan ontwikkelingen, levert dat spijtig genoeg niet echt op. Het horrorsausje dat er over heen gekapt is, is nog wel leuk op zichzelf, maar de mengelmoes aan genres blendt uiteindelijk niet goed. Daar is het trouwens zowat mee gezegd voor de ganse film: wel wat ideetjes, soms ook leuk, maar de uitwerking is toch een moeilijke bevalling gebleken.

2,5