Swallow (2019)

Zwarte komedie met thrillerelementen over Hunter Conrad [Haley Bennett] die zwanger is van haar zelfingenomen echtgenoot Richie [Austin Stowell]. Richie staat op het punt het succesvolle bedrijf van zijn vader [David Rasche] over te nemen. In haar nieuwe rol als traditionele huisvrouw, waarin ze zich met moeite tracht te schikken, moet Hunter sowieso al het nodige slikken, maar al gauw gaat ze dat wel erg letterlijk nemen. Wat drijft haar tot deze obsessie en wat betekent dat voor haar huwelijk en haar zwangerschap?

Davis' scenario maakt op geen enkel moment duidelijk wat Hunter en Richie in elkaar zien en zet ze neer als vrij karikaturale karakters. De uitgekauwde satirische boodschap rondom de marginalisatie van vrouwen ligt er dik bovenop en Davis blijft daar wat te lang in hangen. Bennett slaagt er toch in haar personage van een diepgang te voorzien die er op papier niet is en Davis bouwt de spanning een paar keer goed op wanneer Hunters gedrag steeds meer bizarre vormen aanneemt, maar daar moet je vrij lang op wachten.

Genoeg over gezegd hierboven.

Beetje vreemd type deze hoofdrolspeelster.

Op zich niet zo heel slecht, het is weer eens wat anders.

Ik kan hier toch met de beste wil van de wereld geen komedie in zien?

Vooral heel sfeervol geschoten, in een stijlvol modern huis, met een onberispelijk geklede en gekapte Haley Bennett, daar hou ik altijd wel van. Ik was op zich blij dat het gedeelte met het inslikken van nare voorwerpen niet zoveel tijd in beslag nam want vond dat erg naar om te zien. Gelukkig wordt Hunter vrij vroeg in de film ontdekt en onder toezicht geplaatst en draait het daarna vooral om de psychologie erachter en waarom ze doet wat ze doet, en is het verder geen ‘gore om het gore’ thriller of horror.

Sowieso is het al duidelijk dat ze voor haar man en schoonfamilie meer een accessoire is dan wat anders, en daarnaast komen we erachter dat ze het ‘product’ is van een verkrachting. Weet niet helemaal wat ik van die twee elementen tegelijk vond, ben het op zich eens met Onderhond dat dat misschien ergens wat overbodig aanvoelt en het laatste deel met het opzoeken van haar vader niet helemaal passend aanvoelt bij de rest of zo.

Afgezien daarvan wel een interessante film met toch wel een mooi einde. Ze lijkt op het einde, bevrijd van haar mentale en fysieke gevangenis (en haar zwangerschap) bijna wel een tiener in plaats van een volwassen vrouw, alsof ze stiekem al die tijd veel jonger was dan wij allemaal dachten. Of eindelijk het meisje kan zijn (en de vrouw kan worden) die ze is.

3,5*

Apart maar wel een vermakelijk filmpje!

Het is vrij rustige film waar niet al te veel in gebeurd maar ik bleef zeker geboeid tot het eind kijken.

De sfeer en acteerwerk hielp hier ook zeker bij.

Ja, een beetje moeilijk te plaatsen, maar ik heb me er wel mee kunnen vermaken.

3,0*

Swallow is in de eerste plaats een saaie film waar ik mij door moest worstelen. Weinig interessant of onderhoudend, met slechts vage horrorelementen.

Deze film eens bekeken en het was niet mis. Een wat bijzonder verhaal, maar het wist toch te boeien. Ondanks het wat trage tempo stoorde het eigenlijk niet, mede door de cast die het prima deed. Verder een verzorgde productie. Het was eens iets anders, maar de moeite om eens gezien te hebben.

Deze film gekeken op sooner.be.

Het was zeker geen Thriller. Wel drama. Ik begreep eerst de samenvatting niet, maar toen wat hunter deed met eten ... Ik vond het anders wel een mooie film. Het einde alleen ... vond ik niet zo schitterend.

Goeie film over een ogenschijnlijk gelukkig getrouwde vrouw die een eetstoornis ontwikkelt. Een boeiend hoofdpersonage die hier goed wordt neergezet door Haley Bennett die de film gemakkelijk weet te dragen. Ook het keurslijf en de omgeving waarin ze zich bevindt komen goed naar voren. De ietwat afstandelijke benadering geeft de film een bepaald onheilspellend sfeertje mee.

Visueel wel oké en Bennett vind ik sowieso een fijne actrice, maar ik vond dit maar een saai ding waar nooit tempo in kwam en nergens boeide. Probleem is ook dat er 0 chemie is tussen Bennett en Stowell - sowieso was het nergens duidelijk wat zij nu in hem zag. Een film die dan mede draait om zo'n koppel werkt dan niet. 2,0*.

Pfft.

Swallow is een eigenzinnige en bij vlagen stilistische film over een onderwerp dat we vooral in de media weleens voorbij zien komen. Wereldnieuws bereikt het nooit, wel zijn dit soort concepten apart genoeg waardoor ik ervanuit ga dat iedereen weleens van zoiets gehoord heeft. Dit keer krijgen we het alleen op het witte doek te zien.

Het resultaat daarvan is echter maar een weinig imposant gebeuren. We volgen Bennett die in haar eentje de hele film op de schouders moet zien te nemen. Haar rol vereist heel wat acteerkracht, een hoeveelheid die ze alleen niet waar kan maken. Is dat enkel en alleen haar schuld? Absoluut niet. Het is voor mij vooral de frustrerende regie die de film eigenhandig om zeep weet te helpen.

Het is een vervelend langzaam gefilmd gebeuren. Soms gaan scenes waarin iemand enkel en alleen een gezichtsexpressie toont wel 10 seconden lang door. Veel vertellen die scenes niet, behalve dat ze de film wat kunstzinniger maken misschien. Uiteindelijk begonnen de frustraties op te borrelen, in het kader van "schiet op, cameraman". Dat is wellicht niet de meest verstandige of volwassen instelling ter benadering van dit soort films, maar ik vond het uiteindelijk nergens meer op slaan.

Verder lijkt de film vooral bezig te zijn met het abstract zijn. Enkele puzzelstukjes overlaten aan de interpretatie van de kijker is natuurlijk erg slim. Motieven worden wel degelijk geïmpliceerd, maar in het algemeen krijg ik regelmatig de impressie dat regisseur Mirabelle-Davis vooral erg makkelijk nadacht over zijn verhaal. Het is namelijk geen film die echt binnenkomt. Of misschien wel, voor mij kon het enkel en alleen irriteren.

Ik snap volledig waarom films als deze aanslaan voor een bepaald publiek, maar ik wil er alleen maar mijn haar door uittrekken. Het is vooral de regie die ik vervelend vind. Kunstzinnig zijn gewoon omdat het kan. Niet dat de film zonder degelijke plaatjes zit, maar verder kan ik er weinig kwaliteiten uithalen die het bijzonderder maken dan andere, soortgelijke films.

Ik krijg echt De kriebels van wat deze vrouw zichzelf aandoet. Wat dat betreft is het een originele en effectieve horrorfilm. Maar het is ook een goede en mooi gemaakte film. Stijlvol, goed gecast en geacteerd. Je krijgt eigenlijk van alles en iedereen de kriebels.

Wanneer de tweede helft meer antwoorden komen, ontwikkelt de film zich meer naar drama. Maar ook dat is goed gedaan. Mooi!

Dikke 4*

Beetje apparte film maar wel redelijk interessant. Acteerwerk is ook allemaal dik ik orde.

Een vrij ongemakkelijke film over een vrouw die door middel van een niet verwerkt trauma obsessieve gevaarlijke dingen begint te eten. Dat de vrouw hulp nodig heeft, daar lijkt geen twijfel over te bestaan. Of de familie de aangewezen personen zijn om zich te laten helpen, dat is een ander paar mouwen.

Al van in het begin werd een onbehaaglijk gevoel gecreëerd rond de familie. Afstandelijk, narcistisch en egoïstisch, geforceerde bezorgdheden in het eigen belang. Dat de man op zijn mobieltje blijft kijken tijdens een open gesprek, tot daartoe, maar dat haar verhaal botweg wordt onderbroken door de vader tijdens het restaurantbezoek was ronduit bot. En het dan nog haar schuld zijn mocht ze verontwaardigd reageren …

De uitwerking vond ik echter niet altijd geslaagd. De film had nog beter tot zijn recht kunnen komen. Weinig chemie inderdaad tussenuit koppel en inderdaad geen idee waarom ze voor elkaar gekozen hadden. Het mocht ook allemaal iets scherper, bij momenten bleef het wat op de vlakte. Zeker niet slecht allemaal, maar er zat nog meer in. Degelijk, zonder meer.

Fijn ongemakkelijk sfeertje in een relatief bekende setting van de thuiszittende vrouw van een zakenmannetje, die ook nog eens onder de vleugels van ouders leeft. Op een gekke manier ga je wel met Hunter mee, op het aandoenlijke af. Naar het einde toe neemt het drama het wel erg over en zakt het best in, jammerlijk. (5,5)

In Swallow draait het om een jonge vrouw die haar psychische instabiliteit probeert te compenseren door het inslikken van niet-eetbare objecten. Dit wordt het pica-syndroom (Pica pica = ekster) genoemd. Genoemd naar de ekster omdat deze vogel het (naar het schijnt) ook niet zo nauw neemt met het voedsel dat hij naar binnen werkt. De officiële benaming klinkt misschien niet heel onvriendelijk, maar het syndroom is dat wel.

Carlo Mirabella Davis vertelt in zijn film over een vrouw die zich opgesloten voelt in haar huis, in haar huwelijk, in haar wezen. Over een vrouw die door haar aangetrouwde familie klein wordt gehouden. Over een eens mondige en zelfstandige vrouw die nu nog maar één taak heeft en dat is zorgen voor nageslacht. Met het doorslikken van voorwerpen verkrijgt zij het gevoel dat zij waardigheid en zelfstandigheid bezit. Uiteraard ontwikkelt zich een neergaande spiraal en neemt haar merkwaardige behoefte om niet-eetbare dingen te consumeren steeds grotere vormen. Ze heeft steeds meer nodig om zich waardig te kunnen blijven voelen.

Swallow is geen film van grootse effecten en pompeus drama. Swallow is een film waarin het thema zich bedachtzaam en sluipenderwijs manifesteert. Omdat de film soms wat in een kringetje ronddraait, manifesteren zich ook momenten van saaiheid. Gelukkig is er fijne zwarte humor die deze momenten minder saai laat zijn.

Ik zou Swallow eerder als een psychologisch drama dan als een thriller (volgens imdb) kwalificeren. Enigszins slepend is de film soms wel, maar dankzij het prima spel van Haley Bennet en kleine aanvallen van zwarte humor is de film redelijk vermakelijk.

Goede film waarin de jonge vrouw Hunter de eetstoornis Pica ontwikkelt. De film is op vele momenten zeer ongemakkelijk, en niet alleen de momenten waar Hunter een punaise en andere scherpe voorwerpen doorslikt (en weer uitkakt). Haar man Richie en zijn ouders dragen ook zeker bij aan het ongemak. Met zo'n schoonfamilie ontwikkel je vanzelf een psychische stoornis. Later blijkt dat er nog meer aan de hand is. Haley Bennett acteert heel overtuigend.

Mooie film over de veel voorkomende ziekte PICA, en een vrouw die er alleen als muurbloem is. Toch een rare ziekte die vooral mensen treft die al een andere stoornis hebben zoals autisme.....

Hunter is getrouwd met Richie, een man die net de CEO taak van zijn vader overneemt, en met wie ze tevens een kind verwacht. Haar harmonieuze bestaan neemt een drastische wending wanneer ze op een dag de neiging om gevaarlijke objecten te eten ontwikkelt, een medische afwijking die bekend staat als Pica. Hunter poogt haar dominante schoonfamilie te ontvluchten om het duistere geheim achter haar obsessie te weten te komen. Best fucked up.

Ik had verder geen idee wat ik precies kon verwachten van Swallow. Carlo Mirabella-Davis kende ik als regisseur alleen van de docu The Swell Season (2011), zijn shorts had ik helaas niet gezien. Toch belandde hij op de wachtlist, want ik vind Haley Bennett een bijzonder leuke verschijning. Niet persé hier trouwens, want ze is een wat verdrietig en eenzaam miesje in 'Swallow'. Mirabella-Davis schreef de film overigens zelf, dat vind ik altijd wel een aardige meerwaarde; dan weet je zeker dat de regisseur deze film echt wilde maken.

Wat ik lees was Bennet tijdens het filmen al ècht zwanger (ik vermoedde dat al tijdens het kijken) van Swallow's producent Joe Wright, wat tot zijn scheiding van Anoushka Shankar leidde. Ik wist dat allemaal niet, maar kennelijk zijn ze nog steeds bij elkaar. Wellicht dat Bennet dat in haar performance gestopt heeft, want die is heerlijk ongebonden; een stuk betere rol dan Kristy, eerder in de challenge. Wellicht haar beste werk. Austin Stowell (die ik me als mijn leven ervan af hing niet kan herinneren uit 12 Strong, Colossal, Bridge of Spies en Whiplash) speelt een prima rol als control freak slash absent husband die zich drukker maakt om de staat van zijn gebit en zijn nieuwe plek in pappa's bedrijf, dan zijn eigen familie. Althans, hij gaat zich druk maken wanneer Hunter af begint te wijken van zijn ideaalplaatje van hoe de vrouw van een executive zich hoort te gedragen.

Swallow had nominaties voor beste film op onder andere Sitges, Fantasia en Tribeca. En ik snap wel waarom, een erg vakkundig gemaakte psychologisch thrillerdrama, dat ondanks alle narigheid geen èchte horrorfilm is... Alhoewel...

3,7*