Swallow (2019)

Uitstekende film van schrijver-regisseur Mirabella-Davis met een glansrol voor Bennett, ie na een aantal veelbelovende rollen (voornamelijk in 2016) plots van de Hollywood-radar verdween om weer stilletjes terug te komen met deze drama-thriller, ie gerust als 'lichte' horror bestempeld mag worden IMO. Zeer fijne opbouw ie een paar kleine misstapjes maakt naarmate de conclusie nadert maar niets om over te zuurpruimen. Had meer aandacht mogen krijgen tijdens 't Awards seizoen, zeker voor Bennett's rol ie de film grotendeels op haar schouders draagt. 3,5*

Toffe film die niet voor iedereen is weg gelegd....love or hate denk ik.

Ik vind deze film ook inderdaad geen volle drama er zitten thriller elementen in en een vleugje horror.

Erg origineel verhaal en waarschijnlijk zijn er mensen in deze wereld die dit soort kwaaltjes hebben..... .

Acteerprestatie van Haley Bennett vind ik erg sterk.

Potentierijke maar ietwat flauw uitgewerkte film. Qua onderwerp en uitgangspunt deed het me ergens wel aan Dans Ma Peau denken. Vrouw met een ziekelijke obsessie die al gauw evolueert naar een vorm van automutilatie. Alleen missen hier echt wel de rauw randjes van die film. Ondanks een paar effectief akelige momenten blijft de film toch een beetje in een braaf drama/arthouse keurslijf gevangen. Zowel inhoudelijk als qua stilering.

Ook wat jammer dat het an sich fascinerende onderwerp uiteindelijk voornamelijk als motief/metafoor dient voor een nogal suf verhaaltje over een rape-trauma. Veel aandacht naar achterliggende psychologische motieven, maar de cues zijn weinig subtiel en het voelt vooral erg voorspelbaar aan allemaal. Voeg daar een vrij idioot einde aan toe en je hebt een film die weliswaar een paar memorabele scenes kent, maar verder de plank redelijk misslaat.

Word ook een beetje moe van die dramafilms die met het horrorgenre flirten, maar het vooral metaforisch gebruiken om zogenaamd gelaagder of intelligenter over te komen. Dit valt wel een beetje in die categorie wat mij betreft. 2*.

Fijn.

Stijlvol en eigenzinnig drama, met enkele lichte thriller en horror toetsen. Vooral dan in het eerste deel, waarin het allemaal nog net wat mysterieuzer is en de acties van Bennett ook nog wat moeilijker te plaatsen zijn. Al vallen de puzzelstukjes toch wel redelijk snel op hun plaats.

Regie is mooi en verfijnd, ook het acteerwerk is meer dan in orde. Gelukkig maar, want deze film steunt toch vooral op het drama en dan heb je toch best een paar goeie acteurs ter beschikking. Wel een beetje gek om Rasche aan het werk te zien (blijft voor mij toch altijd Sledge Hammer), maar gelukkig is z'n rol niet al te groot.

Enige minpuntje vond ik dat de connectie tussen het eerste deel en tweede deel niet zo heel sterk is. Het rape verhaaltje voelt eigenlijk nogal overbodig aan (de manier waarop ze in haar relatie behandeld werd leek mij reden genoeg voor haar gedrag en vanaf het moment dat ze vlucht wordt de regie ook net iets minder strak. De finale zelf vond ik dan wel weer mooi en passend.

Toch een apart filmpje en een best fijne ontdekking, maar verwacht vooral geen horror of thriller te zien, want dan kom je bedrogen uit.

3.5*

Ben niet vies van de wat vreemde dan wel aparte films . Maar dit is een gemiste kans .

Uiteindelijk is alles natuurlijk psychologie , en daar draait het ook om .

Maar ondanks dat het een triest hoofdfiguur is , raakte mij haar lot niet .

Ik was in eerste instantie op zoek naar vorm van voyeurisme . Want ik had nog nooit een film gezien over een vrouw met dezelfde drang om alles maar door te slikken.

( ja wel eens maar dat is ander soort acteer werk ( sorry )

Dat idee maakte me erg nieuwsgierig . maar liet me verder ook koud , dan hou je over dat er eventueel wat heftige beelden je nog weten te boeien . maar dat zat er ook niet in.

Bovendien was het heel erg traag . en er gebeurde weinig .

2* hoef ik nooit meer te zien .

Boeiende film.

Het is altijd wel leuk om te zien dat een regisseur een beetje een visie heeft. Deze film zijn premisse lijkt op het eerste gezicht een wat goedkope trashy horror film te kunnen opleveren, maar Carlo weet er meer uit te halen. Zo vond ik het heel leuk gevonden dat Bennett acteert alsof ze uit een film van de jaren 50tig gelopen is. Ze speelt het ook geweldig. Ze weet het zo sterk vast te houden waardoor wanneer ze het los laat die emotie ook veel meer impact maakt. Laatst zag ik Never Rarely Sometimes Always ergens vergelijkbaar met deze film. Maar daar blijft het meisje continu hetzelfde, waardoor je als kijker nooit een impact hebt.

Erg benieuwd naar Mirabella-Davis zijn volgende. Deze liep nog net een versnelling te langzaam om een geweldige impact te maken. Maar als hij visie en stijl wat doortrekt kunnen we nog genieten.

3.5 sterren.

Als je voedingsstoornis pica hebt, eet je naast 'gewoon' voedsel ook niet-eetbaar voedsel. Dit komt voor bij zowel kinderen als volwassenen, ook zwangere vrouwen kunnen deze stoornis ontwikkelen. Vaak blijkt achter dit een psychische stoornis te liggen.

Als je Hunter ontmoet, lijkt ze het op het eerste gezicht helemaal voor elkaar te hebben. Getrouwd met een rijke man, een mooi, groot huis maar het vervelende is dat ze niet wordt gezien, te gehoorzaam is en teveel dagen alleen doorbrengt. Zo als ze zwanger raakt ontwikkelt ze een gevaarlijke vreemde obsessie.

Door het zwangerschapsthema en het inslikken van voorwerpen valt dit een beetje onder de horror. En er zijn zeker een paar niet fijne beelden maar het verhaal speelt zich veel meer als dat van huiselijk drama. De film heeft een realistische benadering van alles en laat zien dat er ook veel demonen in het echte leven zijn. De film geeft dus impact op een geheel andere manier. Alhoewel de ingetogen, langzame aanpak spreekt misschien niet iedereen aan.

De film draait geheel om Haley Bennett. En gelukkig schittert Haley Bennett in deze film Ze is absoluut geweldig en adembenemend. Als fan van horrorfilms zul je Haley Bennett herkennen, ook al is de naam niet bekend. Ze was te zien in The Haunting of Molly Hartley, The Hole maar ook in Girl on the Train.

Swallow is een opmerkelijke eerste prestatie van schrijver / regisseur Carlo Mirabella Davis, en ik kan niet anders zeggen dat dit een interessante ietwat ongewone en aardig creatieve prent was met sterke vertolkingen.

De film had meer spanning, variatie of diepgang mogen hebben maar het is toch wel een aardig filmpje dat er goed uitziet en dat een redelijk interessant verhaal vertelt over een vrouw die in het reine moet zien te komen met haar verleden.

Apart filmpje dit. Wellicht iets te abstract qua personages en dialogen en iets te gestileerd in beeld gebracht, maar de uitwerking van het verhaal mist zijn uitwerking in ieder geval niet. Haley Bennett is uitstekend in de moeilijke hoofdrol. Had van mij ook nog wel iets langer mogen duren. Nu lijkt de finale er een beetje met de haren bijgesleept en komen bepaalde plotlijntjes een beetje uit de lucht vallen. Niettemin de moeite waard, met een aantal gruwelijke (hoewel niet expliciet in beeld gebrachte) scenes. De kracht van suggestie, zullen we maar zeggen.

Interessant concept dat heel matig wordt uitgewerkt. Het verhaal wordt traag opgebouwd naar de climax van de film. Niet dat het trage tempo hier negatief werkt, wel de uitwerking naar het einde toe. Op een bepaald moment komt er een samenhang tussen het heden en wat zich in het verleden heeft afgespeeld.
Hunter gaat dan op zoek naar haar verleden en waagt zich aan de confrontatie. Deze wordt slap en vaag uitgewerkt. Idem voor het slot. Je blijft met allerlei vragen zitten ondanks dat Hunter haar definitieve keuze maakt. Het einde is te abrupt : wat met de zoektocht van Richie? Ja, de kijker kan dit zelf invullen, maar dat biedt hier toch wel te weinig. Deze mysterieuze thriller heeft een aantal horrorelementen die eerder suggestief werken. Een zeer absurde ziekelijke uiting is het minste wat je er van kunt zeggen. Apart filmpje dat matig uitpakt. 5/10

Vond 'm ook goed. Filmkriebel zegt: deze film is best te slikken.
Met een sterk idee (pica) dat diepere en duistere zones van de menselijke geest verkent. Vond het genre persoonlijk een psychologisch drama (weliswaar met een vies kantje). Wie hoopt op gore taferelen mag zijn hoop opbergen want dit is het niet. Mysterieus is het dan weer wel, want je vraagt je af waarom Hunter die dwangneurose ontwikkelt. Uit verveling? Of is er meer aan de hand? Al snel wordt de pap in de mond gelepeld en kan je gaan raden naar mogelijke verklaringen. Haar rijke schoonouders beschouwen haar als minder, haar echtgenoot heeft geen respect voor haar en haar bestaan wordt beheerst door een existentieel trauma . Is haar pica dan misschien een drang tot zelfvernietiging?
Aanvankelijk komt het "slaafse nonnetje" Hunter onsympathiek over maar naarmate de film vordert krijg je een heel ander meelijwekkend beeld van een gebroken en fragiel meisje dat zichzelf terug moet leren accepteren en losbreekt uit een bestaan waarin ze geen controle heeft over haar leven . Kortom, ik vond de film echt goed werken op alle niveaus.

PS : Over pica gesproken : dit is hier nog wel een braaf geval. De befaamde Monsieur Mangetout uit de Guinness Book at een heel vlieguig op, 18 fietsen, winkelkarren, televisies, kroonluchters enz. De realiteit is soms bizarder dan film.

Swallow is een erg stilistische psychologisch drama. Wat me vooral opvalt aan de film is de enorme audiovisuele ervaring die Mirabella-Davis de kijker geeft. Het voelt allemaal erg sixties aan, van de aankleding van het huis tot aan de kleding en haarstijlen. Ik had de film wel wat smeriger verwacht als ik de recensies zo heb gehoord, maar dat viel uiteindelijk wel mee. Toch krijg je wel enigszins een smerig gevoel over pica en Bennett's personage die hiermee worstelt. Wat dat betreft wordt het psychologische proces overtuigend door Bennett gespeeld. Het proces van het langzame aftakelen had misschien iets meer diepgang kunnen hebben vanaf het begin, maar door haar overtuigend geacteerde afgestompte emoties kon ik er toch helemaal inkomen. De film leunt vooral op haar en dat valt te prijzen. Wel heb ik toch het idee dat Mirabella-Davis niet helemaal met het gegeven aan moest, waardoor het einde gewoon mwoah is.

Het voldoet, maar ik had het plot toch iets liever een spannendere route op willen zien zoeken. Uiteindelijk mist er een climax en oogt de film toch wat stuurloos. \ammer, want het gegeven wordt bij vlagen erg goed uitgevoerd.

3,0*

p.s. zo'n synopsis weet wel een enorm verkeerd verwachtingspatroon op te wekken. Zo diepgaand en spannend is dat gigantische geheim nou ook weer niet.

Veel beter dan verwacht. Pakkend psychodrama over een pas getrouwde vrouw, die na haar huwelijk in een emotioneel en sociaal vacuüm terechtkomt omdat haar omgeving alleen maar aandacht voor haar heeft wanneer het hen uitkomt. Mooiste scène: de omhelzing met de eenzame man op een feestje.

Een geslaagde mix van drama en thriller met een in mijn ogen erg mooi slotakkoord. Prima geregisseerd door Carlo Mirabella-Davis, die protagoniste Haley Bennett naar grote hoogte stuwt.

Swallow is een film die niet gemakkelijk te beschrijven valt. Ik verwachtte een soort drama met wat body horror elementen, maar dit is het helemaal niet. Ook kan ik niet goed beschrijven wat de film dan wel is, en dit is een goed teken. De film is emotioneel, bevreemdend en strak. De regisseur neemt ons mee met het hoofdpersonage waar je eerst geen sympathie voor hebt, maar later begrijpt waarom ze alles doet. Het acteerwerk van Bennett is simpelweg fenomenaal en draagt de film zowat.

4*

Voor 't grootste deel eens met leatherhead.

Uitgangspunt was goed, maar voor mij ook veel te soft uitgewerkt. Ik was deze dan nog eens ingegaan, met de gedachte dat dit een échte horror (jawel échte horror ) was, staat hier in de tv-theek (Telenet) bij de horror. Ja dan blijf je wel teleurgesteld achter. Ik heb het ook al meermaals aangekaart en ervaar het als een frustratie (beetje overdrijven mag), dat m'n té vaak ergens horror-label wil opplakken, vooral bij drama's en thrillers, het lijkt precies een vorm van marketing, maar ik vind het dan vaak op een teleurstelling uitdraaien. Haley Bennett doet het meer dan aardig, dat zeker wel, maar ik miste gewoon te veel in de film zelf, ie bleef ergens hangen, waar ik dan meer verwacht.

Gevangen in je eigen hoofd

Aardig psychologisch drama met thriller elementen, waarbij de focus als het ware een karakter studie betreft. Wat is namelijk het onderliggend lijden van Hunter (het hoofdpersonage) die een ogenschijnlijk perfect leven lijkt te hebben, maar lijdt aan een eetstoornis met betrekking tot het doorslikken van levensgevaarlijke objecten? Al gauw wordt duidelijk dat Hunter een gevangene van haar eigen mentale gevangenis is, waardoor zij een constant gevoel van onderdrukking ervaart, wat tot uiting komt in deze compulsieve eetstoornis.

Uit mijn eerste alinea kun je het waarschijnlijk al opmaken; dit is geen film die je op een zaterdagavond, tijdens Halloween, met een groepje vrienden opzet in het kader van een alternatieve selectie. Alternatief is Swallow zeker, maar de Arthouse vibe die afgegeven wordt, zal niet iedereen aanstaan. Kritieken dat het verloop te traag is, of dat er simpelweg te weinig gebeurt zijn in deze setting haast onvermijdelijk. In de juiste omstandigheden, en met de juiste verwachtingen (verwacht geen horror of thriller) is de kans een stuk groter dat dit psychodrama bij je binnen kan komen en echt een impact kan maken.

3,5*

Een psychologische thriller, al ligt de focus op het drama. Doet wat denken aan Shame, al is het uiteraard een heel andere film. Het relaas van een jonge getrouwde vrouw die vreemde objecten begint te slikken. We krijgen eerst een gestileerd beeld met mooie beelden. Hunter wordt geleefd lijkt wel. Een huisvrouw die uitschijnt dat ze gelukkig is, maar die weggecijferd wordt. Of zichzelf wegcijfert beter. Alles wat ze doet is voor een ander. Als ze iets zegt wordt er niet echt naar haar geluisterd.

Als ze vreemde objecten begint te slikken, sluimert stilaan door dat er wel meer dingen meespelen. In het begin zag je de afgelijnde regie en de cinematografie, maar gaandeweg neemt actrice Haley Bennett de aandacht over. Swallow wordt een aparte film met een wat beklemmend sfeertje. Maar je krijgt niet altijd vat op de film, dit zal denkelijk niet iedereen smaken. Maar net die vreemde sfeer, maakt de film net zo boeiend. Je wil weten wat Hunters drijfveer is of hoe dit (al dan niet) goed komt. Je leeft met haar mee, ook al is het moeilijk in haar hoofd te kruipen.

Goed psychologisch drama met een prima Haley Bennett in de hoofdrol, helaas blijft het allemaal net wat te netjes en lief om er echt een donker gebeuren van te maken, wat bij dit soort films toch wel nodig is. Deed me wat denken aan The Swerve, die dat net wat beter doet allemaal.

Zwarte komedie met thrillerelementen over Hunter Conrad [Haley Bennett] die zwanger is van haar zelfingenomen echtgenoot Richie [Austin Stowell]. Richie staat op het punt het succesvolle bedrijf van zijn vader [David Rasche] over te nemen. In haar nieuwe rol als traditionele huisvrouw, waarin ze zich met moeite tracht te schikken, moet Hunter sowieso al het nodige slikken, maar al gauw gaat ze dat wel erg letterlijk nemen. Wat drijft haar tot deze obsessie en wat betekent dat voor haar huwelijk en haar zwangerschap?

Davis' scenario maakt op geen enkel moment duidelijk wat Hunter en Richie in elkaar zien en zet ze neer als vrij karikaturale karakters. De uitgekauwde satirische boodschap rondom de marginalisatie van vrouwen ligt er dik bovenop en Davis blijft daar wat te lang in hangen. Bennett slaagt er toch in haar personage van een diepgang te voorzien die er op papier niet is en Davis bouwt de spanning een paar keer goed op wanneer Hunters gedrag steeds meer bizarre vormen aanneemt, maar daar moet je vrij lang op wachten.

Vooral heel sfeervol geschoten, in een stijlvol modern huis, met een onberispelijk geklede en gekapte Haley Bennett, daar hou ik altijd wel van. Ik was op zich blij dat het gedeelte met het inslikken van nare voorwerpen niet zoveel tijd in beslag nam want vond dat erg naar om te zien. Gelukkig wordt Hunter vrij vroeg in de film ontdekt en onder toezicht geplaatst en draait het daarna vooral om de psychologie erachter en waarom ze doet wat ze doet, en is het verder geen ‘gore om het gore’ thriller of horror.

Sowieso is het al duidelijk dat ze voor haar man en schoonfamilie meer een accessoire is dan wat anders, en daarnaast komen we erachter dat ze het ‘product’ is van een verkrachting. Weet niet helemaal wat ik van die twee elementen tegelijk vond, ben het op zich eens met Onderhond dat dat misschien ergens wat overbodig aanvoelt en het laatste deel met het opzoeken van haar vader niet helemaal passend aanvoelt bij de rest of zo.

Afgezien daarvan wel een interessante film met toch wel een mooi einde. Ze lijkt op het einde, bevrijd van haar mentale en fysieke gevangenis (en haar zwangerschap) bijna wel een tiener in plaats van een volwassen vrouw, alsof ze stiekem al die tijd veel jonger was dan wij allemaal dachten. Of eindelijk het meisje kan zijn (en de vrouw kan worden) die ze is.

3,5*

Deze film eens bekeken en het was niet mis. Een wat bijzonder verhaal, maar het wist toch te boeien. Ondanks het wat trage tempo stoorde het eigenlijk niet, mede door de cast die het prima deed. Verder een verzorgde productie. Het was eens iets anders, maar de moeite om eens gezien te hebben.

Goeie film over een ogenschijnlijk gelukkig getrouwde vrouw die een eetstoornis ontwikkelt. Een boeiend hoofdpersonage die hier goed wordt neergezet door Haley Bennett die de film gemakkelijk weet te dragen. Ook het keurslijf en de omgeving waarin ze zich bevindt komen goed naar voren. De ietwat afstandelijke benadering geeft de film een bepaald onheilspellend sfeertje mee.

Visueel wel oké en Bennett vind ik sowieso een fijne actrice, maar ik vond dit maar een saai ding waar nooit tempo in kwam en nergens boeide. Probleem is ook dat er 0 chemie is tussen Bennett en Stowell - sowieso was het nergens duidelijk wat zij nu in hem zag. Een film die dan mede draait om zo'n koppel werkt dan niet. 2,0*.

Pfft.

Swallow is een eigenzinnige en bij vlagen stilistische film over een onderwerp dat we vooral in de media weleens voorbij zien komen. Wereldnieuws bereikt het nooit, wel zijn dit soort concepten apart genoeg waardoor ik ervanuit ga dat iedereen weleens van zoiets gehoord heeft. Dit keer krijgen we het alleen op het witte doek te zien.

Het resultaat daarvan is echter maar een weinig imposant gebeuren. We volgen Bennett die in haar eentje de hele film op de schouders moet zien te nemen. Haar rol vereist heel wat acteerkracht, een hoeveelheid die ze alleen niet waar kan maken. Is dat enkel en alleen haar schuld? Absoluut niet. Het is voor mij vooral de frustrerende regie die de film eigenhandig om zeep weet te helpen.

Het is een vervelend langzaam gefilmd gebeuren. Soms gaan scenes waarin iemand enkel en alleen een gezichtsexpressie toont wel 10 seconden lang door. Veel vertellen die scenes niet, behalve dat ze de film wat kunstzinniger maken misschien. Uiteindelijk begonnen de frustraties op te borrelen, in het kader van "schiet op, cameraman". Dat is wellicht niet de meest verstandige of volwassen instelling ter benadering van dit soort films, maar ik vond het uiteindelijk nergens meer op slaan.

Verder lijkt de film vooral bezig te zijn met het abstract zijn. Enkele puzzelstukjes overlaten aan de interpretatie van de kijker is natuurlijk erg slim. Motieven worden wel degelijk geïmpliceerd, maar in het algemeen krijg ik regelmatig de impressie dat regisseur Mirabelle-Davis vooral erg makkelijk nadacht over zijn verhaal. Het is namelijk geen film die echt binnenkomt. Of misschien wel, voor mij kon het enkel en alleen irriteren.

Ik snap volledig waarom films als deze aanslaan voor een bepaald publiek, maar ik wil er alleen maar mijn haar door uittrekken. Het is vooral de regie die ik vervelend vind. Kunstzinnig zijn gewoon omdat het kan. Niet dat de film zonder degelijke plaatjes zit, maar verder kan ik er weinig kwaliteiten uithalen die het bijzonderder maken dan andere, soortgelijke films.

Een vrij ongemakkelijke film over een vrouw die door middel van een niet verwerkt trauma obsessieve gevaarlijke dingen begint te eten. Dat de vrouw hulp nodig heeft, daar lijkt geen twijfel over te bestaan. Of de familie de aangewezen personen zijn om zich te laten helpen, dat is een ander paar mouwen.

Al van in het begin werd een onbehaaglijk gevoel gecreëerd rond de familie. Afstandelijk, narcistisch en egoïstisch, geforceerde bezorgdheden in het eigen belang. Dat de man op zijn mobieltje blijft kijken tijdens een open gesprek, tot daartoe, maar dat haar verhaal botweg wordt onderbroken door de vader tijdens het restaurantbezoek was ronduit bot. En het dan nog haar schuld zijn mocht ze verontwaardigd reageren …

De uitwerking vond ik echter niet altijd geslaagd. De film had nog beter tot zijn recht kunnen komen. Weinig chemie inderdaad tussenuit koppel en inderdaad geen idee waarom ze voor elkaar gekozen hadden. Het mocht ook allemaal iets scherper, bij momenten bleef het wat op de vlakte. Zeker niet slecht allemaal, maar er zat nog meer in. Degelijk, zonder meer.

Fijn ongemakkelijk sfeertje in een relatief bekende setting van de thuiszittende vrouw van een zakenmannetje, die ook nog eens onder de vleugels van ouders leeft. Op een gekke manier ga je wel met Hunter mee, op het aandoenlijke af. Naar het einde toe neemt het drama het wel erg over en zakt het best in, jammerlijk. (5,5)

In Swallow draait het om een jonge vrouw die haar psychische instabiliteit probeert te compenseren door het inslikken van niet-eetbare objecten. Dit wordt het pica-syndroom (Pica pica = ekster) genoemd. Genoemd naar de ekster omdat deze vogel het (naar het schijnt) ook niet zo nauw neemt met het voedsel dat hij naar binnen werkt. De officiële benaming klinkt misschien niet heel onvriendelijk, maar het syndroom is dat wel.

Carlo Mirabella Davis vertelt in zijn film over een vrouw die zich opgesloten voelt in haar huis, in haar huwelijk, in haar wezen. Over een vrouw die door haar aangetrouwde familie klein wordt gehouden. Over een eens mondige en zelfstandige vrouw die nu nog maar één taak heeft en dat is zorgen voor nageslacht. Met het doorslikken van voorwerpen verkrijgt zij het gevoel dat zij waardigheid en zelfstandigheid bezit. Uiteraard ontwikkelt zich een neergaande spiraal en neemt haar merkwaardige behoefte om niet-eetbare dingen te consumeren steeds grotere vormen. Ze heeft steeds meer nodig om zich waardig te kunnen blijven voelen.

Swallow is geen film van grootse effecten en pompeus drama. Swallow is een film waarin het thema zich bedachtzaam en sluipenderwijs manifesteert. Omdat de film soms wat in een kringetje ronddraait, manifesteren zich ook momenten van saaiheid. Gelukkig is er fijne zwarte humor die deze momenten minder saai laat zijn.

Ik zou Swallow eerder als een psychologisch drama dan als een thriller (volgens imdb) kwalificeren. Enigszins slepend is de film soms wel, maar dankzij het prima spel van Haley Bennet en kleine aanvallen van zwarte humor is de film redelijk vermakelijk.

Goede film waarin de jonge vrouw Hunter de eetstoornis Pica ontwikkelt. De film is op vele momenten zeer ongemakkelijk, en niet alleen de momenten waar Hunter een punaise en andere scherpe voorwerpen doorslikt (en weer uitkakt). Haar man Richie en zijn ouders dragen ook zeker bij aan het ongemak. Met zo'n schoonfamilie ontwikkel je vanzelf een psychische stoornis. Later blijkt dat er nog meer aan de hand is. Haley Bennett acteert heel overtuigend.

Mooie film over de veel voorkomende ziekte PICA, en een vrouw die er alleen als muurbloem is. Toch een rare ziekte die vooral mensen treft die al een andere stoornis hebben zoals autisme.....

Hunter is getrouwd met Richie, een man die net de CEO taak van zijn vader overneemt, en met wie ze tevens een kind verwacht. Haar harmonieuze bestaan neemt een drastische wending wanneer ze op een dag de neiging om gevaarlijke objecten te eten ontwikkelt, een medische afwijking die bekend staat als Pica. Hunter poogt haar dominante schoonfamilie te ontvluchten om het duistere geheim achter haar obsessie te weten te komen. Best fucked up.

Ik had verder geen idee wat ik precies kon verwachten van Swallow. Carlo Mirabella-Davis kende ik als regisseur alleen van de docu The Swell Season (2011), zijn shorts had ik helaas niet gezien. Toch belandde hij op de wachtlist, want ik vind Haley Bennett een bijzonder leuke verschijning. Niet persé hier trouwens, want ze is een wat verdrietig en eenzaam miesje in 'Swallow'. Mirabella-Davis schreef de film overigens zelf, dat vind ik altijd wel een aardige meerwaarde; dan weet je zeker dat de regisseur deze film echt wilde maken.

Wat ik lees was Bennet tijdens het filmen al ècht zwanger (ik vermoedde dat al tijdens het kijken) van Swallow's producent Joe Wright, wat tot zijn scheiding van Anoushka Shankar leidde. Ik wist dat allemaal niet, maar kennelijk zijn ze nog steeds bij elkaar. Wellicht dat Bennet dat in haar performance gestopt heeft, want die is heerlijk ongebonden; een stuk betere rol dan Kristy, eerder in de challenge. Wellicht haar beste werk. Austin Stowell (die ik me als mijn leven ervan af hing niet kan herinneren uit 12 Strong, Colossal, Bridge of Spies en Whiplash) speelt een prima rol als control freak slash absent husband die zich drukker maakt om de staat van zijn gebit en zijn nieuwe plek in pappa's bedrijf, dan zijn eigen familie. Althans, hij gaat zich druk maken wanneer Hunter af begint te wijken van zijn ideaalplaatje van hoe de vrouw van een executive zich hoort te gedragen.

Swallow had nominaties voor beste film op onder andere Sitges, Fantasia en Tribeca. En ik snap wel waarom, een erg vakkundig gemaakte psychologisch thrillerdrama, dat ondanks alle narigheid geen èchte horrorfilm is... Alhoewel...

3,7*