Black Rain (1989)

Keiharde topfilm van Ridley Scott! Michael Douglas speelt de sterren van de hemel! Andy Garcia is goed op stoom en moet de serieuze momenten van Douglas afwisselen met een flinke scheut humor! Erg goed gedaan van Garcia! De film bevat echt een heerlijke sfeer in de met ''smog'' beladen steden in Japan waar twee uur lang van te genieten valt! De actie is erg geloofwaaridig en goed gedaan door vooral Michael Douglas die bewijst een alleskunner te zijn! De score van Hans Zimmer is zoals altijd erg goed! Ook Jan de Bont draagt positief een steentje bij aan deze film door goed camerawerk af te leveren.......

* * * *

Heb de film vier jaar geleden eens gezien en ik vond hem toen al goed. Laatst had ik hem nog op dvd gekocht en weer herzien, en hij bleef goed. Gewoon een zeer vermakelijk politiefilmpje. Echt een verhaal zit er niet in (en dat voor een film van Ridley Scott) maar toch zeker de moeite waard om te kijken. De achtergronden van Osaka zijn sfeervol en mooi en ogen een beetje futuristisch. Michael Douglas speelt ook erg goed. Wel jammer dat Charlie zo snel werd vermoord Maargoed, daarvoor kwam Mas in de plaats die er ook iets moois van wist te maken. De film eindigt met een mooie actiescene, waarbij de auto's door een paar kogels al overdreven de lucht in vlogen.

Wati s trouwens dat stomme fluitje wat je soms wel eens door de film te horen krijgt? (bij die scene op straat voordat ze een bar ingaan om een moord uit te zoeken enz)

Is dat nou een stoplicht of een politieauto?

Voor de rest een zeer vermakelijke film

4,0*

Prima film met een goede mix tussen actie en humor, waarbij beide acteurs erg goed op dreef zijn en vooral Garcia mij verraste met zijn leuke rol. De film biedt prima vermaak en verveelt geen moment. Maar goed dat mag je verwachten bij een regisseur als Ridley Scott natuurlijk !

3.5*

Vermakelijke maar ook boeiende actie/misdaad film, goed gespeeld door Michael Douglas en Andy Garcia. de Japanse maffia werd wel goed neergezet in deze film.

Aardige misdaadfilm met een degelijke Douglas en Garcia. De soundtrack is lekker jaren '80 en de actie prima in orde. Het is alleen jammer dat de Japanse acteurs soms tekortschieten. Vooral bij de grootste Japanse rol, Matsumoto, is dat een jammerlijk feit, want de chemie tussen de acteurs is er overduidelijk. Op papier is het ook een interessante samenwerking.

Scott levert met Black Rain weer een typisch donker en groezelige film af en samen met Douglas in de hoofdrol 2 uur lang voor keiharde misdaad zorgt. Het lekkere jaren '80 sfeertje met de foute muziek en dito kleren zorgen samen met de verschillende perfect gekozen decors voor een prachtige aankleding. Vooral de scenes in Japan zijn tegelijkertijd kil als kleurrijk en stralen dat ongure uit dat je verwacht in deze film.

De actie is prima in orde en zitten er een aantal geslaagde scenes tussen. Garcia speelt een sterke bijrol en zijn het de japanners die de film bij tijd een beetje knullig doen overkomen. Het hele gedoe van de Yakuza is een nogal mager uitgewerkt en had ik wel wat meer van willen zien in plaatst van alleen de wraakactie met de nogal voorspelbare afloop.

Vooral camera technisch een erg sterke film met mooie beelden en belichting die een duistere stempel op deze film drukken. Onderhoudend verhaal en een goeie Douglas maken dit tot een geslaagd geheel.

3,5*

Zoals een actie-thriller hoort te zijn. En dat mag best met een plotje dat soms wat lomp en routineus te werk gaat. Het is in ieder geval wel lekker rechttoe rechtaan en heeft weinig vet om het lijf. Alleen het cultuurverschil speelt enkele malen op, zonder verder een obstakel te vormen. Daarvoor zijn de koppen te sterk. Takakura's bedachtzame expressie is een perfecte match met Douglas, die al snauwend de verbetenheid van een Popeye Doyle toucheert. Mooi adrenaline rolletje.

Garcia's charisma is het ideale bruggetje tussen de twee en Matsuda's Sato imponeert al vanaf zijn entree met z'n mimiek en gebaartjes. Film krijgt een enorme boost door de schitterende en stijlvol geschoten Japanse locaties. Vintage Scott zou je kunnen zeggen. Het levert veel effectieve en een aantal formidabele scènes op, waarvan er in ieder geval eentje (Charlie's einde) me altijd wel zal bijblijven. Een oud favorietje van me die het nog altijd goed doet.

Heerlijke jaren-'80 film (die muziek alleen al!) die tot de eerste succesperiode van Ridley Scott behoort. Voor Scott lijkt het een commercieel tussendoortje, maar hij maakt er wel het beste van door Michael Douglas, geflankeerd door Andy Garcia, te laten schitteren als ruige agent die de misdaad tot in Japan gaat bestrijden. De film heeft, zoals de titel al laat vermoeden, een duistere ondertoon en komt bij momenten in de buurt van een film noir. Echter, naargelang het einde nadert zwakt de film helaas af tot slechts een doorsnee aktiefilm. Maar dan wel een goede.

Bedenkelijk.

Een stoere Douglas (gaat hem niet zo goed af) die het mooie meer moet gaan maken in Japan. Met Scott achter de camera levert dat een tamelijk Amerikaanse kijk of de Japanse onderwereld op. Een motorbende en wat bekend Yakuza gedoe, maar wie ooit al eens een Japanse Yakuza film gezien heeft merkt het verschil wel.

Vond Douglas echt geweldig irritant in deze film. Garcia was niet veel beter, maar de boertige attitude van Douglas was mij iets te Amerikaans. Dat hij het zooitje dan maar eens in Japan gaat oplossen ... ach. Actiescenes stelden ook wat teleur, dat kan Scott normaal gezien toch wat beter. Soundtrack is niet aan te horen, maar dat heb je wel meer met die 80s werkjes. De meligheid druipt er in ieder geval vanaf, leuk als de film probeert duister te zijn.

Qua sfeer is het redelijk grimmig, wat best oké is, maar echt hard of ruw wordt het nu ook weer niet. Daarvoor is het dan weer veel te veel Hollywood. Zo is dit een vis noch vlees filmpje geworden, met een bloedirritant hoofdpersonage, een degelijk sfeertje maar een gebrek aan leuke actiescenes.

2.0*

I was 10 when the B-29 came. My family lived underground for three days. We when came up the city was gone. Then the heat brought rain. Black rain. You made the rain black, and shoved your values down our throats. We forgot who we were. You created Sato and thousands like him. I'm paying you back.

Een actiefilm van Ridley Scott. Niet echt als zoals zijn gebruikelijke werk maar zoveel meer dan de meeste actiethrillers. Oorspronkelijk zou Paul Verhoeven deze film gaan regisseren.

Michael Douglas is een prima action-hero. Naast hem waren Andy Garcia en de Japanse Ken Takakura ook goede medespelers. Kate Capshaw, die enkele jaren eerder nog Willie Scott speelde in Indiana Jones, speelt hier weer een Amerikaanse vrouw in Azië. Het acteerwerk in Black Rain is goed, vind het vooral mooi dat er zoveel echte Japanners die geen woord Engels spreken zijn ingehuurd. Yûsaku Matsuda, die Sato speelt, had een ernstige vorm van kanker toen hij in Black Rain speelde. Ondaks het advies van zijn doctor koos hij ervoor om de opnames af te maken, hij overleed 7 weken na de opnames waren voltooid. Scott heeft de film aan hem opgedragen.

Twee agenten van de NYPD raken betrokken bij de Japanse maffia in New York. Ze weten een man te overmeesteren en krijgen de opdracht hem aan Japan uit te leveren. De man weet echter te ontsnappen en de Japanse politie is erg terughoudend tegenover de Amerikanen. Samen met de Japanse agent Masahiro raken ze steeds dieper in de Japanse onderwereld terecht. Goed plot met de nodige actie en drama. De film word nergens te spectaculair of ongeloofwaardig en de actie is realistisch en alleen wanneer het uiterst noodzakelijk is. Black Rain is een goed geschreven thriller en niet zomaar een hersenloze actiefilm.

De muziek van Hans Zimmer is erg goed, een beetje vergelijkbaar met Rain Man. Dit waren duidelijk zijn hoogtijd dagen, toen hij nog mooie analoge synthesizers had en niet aan de lopende band stereotype muziekjes maakte op een computer. De 80s muziek en J-pop was ook wel aardig, paste goed bij de film.

De actie-scènes en special effects zijn erg goed gedaan. De film oogt nergens gedateerd. De Blue-ray is super scherp en is echt een verademing, alsof hij gister in première is gegaan. De mooie cinematografie van onze eigen Jan De Bont komt mooi tot zijn recht. De opnames in Japan zijn erg mooi. Juist door de goede cinematografie, de diepgang en het feit dat de hele film op locatie en daadwerkelijk in Japan is opgenomen is Black Rain meer dan zomaar een actiefilm.

Al met al is het een erg vermakelijke film die lang niet alle aandacht krijgt die hij verdient.

Black Rain heeft bij vlagen de magie van Scott's beste werk (Blade Runner) door een sterke, duistere sfeer en een fijne soundtrack, maar biedt uiteindelijk niet veel meer dan een wat simplistische (Amerikaanse) kijk op een erg interessante cultuur. Aan de acteurs ligt het niet, want zowel Douglas als Garcia voelen zich overduidelijk goed in hun (helaas wat simpel geschreven) rollen, terwijl ook de Japanse cast (vooral Matsuda) prima hun best doen. Wat Capshaw hier verder doet is me nog steeds een raadsel, want haar personage voegde erg weinig toe, al was het fijn om te zien dat ze dus wel degelijk enigszins kan acteren buiten haar verschrikkelijke rol in Indiana Jones And The Temple Of Doom.

Black Rain lijdt vooral onder het euvel dat het allemaal erg lang duurt, de cultuurclash vooral erg oppervlakkig wordt weergegeven en dat de personages allemaal erg oppervlakkig zijn. Ik lees hier veel over Douglas' anti-held rol en de diepgang die zijn personage heeft met zijn opmerkingen over het grijze vlak ten opzichte van het zwart/wit perspectief op goed en kwaad, maar kwam hier niet terecht tot diepere inzichten over de menselijke psyche. Jammer, want bij vlagen zet Scott een scene heel goed op (helemaal in de donkere stad in de regen, deed allemaal erg aan Blade Runner denken), om vervolgens niet de impact te bereiken qua karakterontwikkeling die het zou moeten hebben.

Actie viel me vrij tegen, buiten een shootout op het einde heb ik weinig gezien waarvan ik iets daadwerkelijk heb onthouden. Tel daar ook nog eens een ongelooflijk melig einde bij op en ik kan toch niet anders dan concluderen dat het een aardige film is, maar verre van goed te noemen.

Heerlijk. Een film uit de tijd dat men nog wist hoe een actiefilm gemaakt hoorde te worden. Natuurlijk niet van niveau Heat, maar toch deed hij er mij een klein beetje aan denken. De film laat de Japanse metropool met haar reclameboorden gecombineerd met een duistere sfeer prachtig zien. Garcia speelde buitengewoon sterk, niet eens alleen maar de knappe Italiaan (ja, ik weet dat hij van Cubaanse origine is), maar dit keer als het wat onbehouwen jonkie. Verder sterke magie tussen Douglas en Takakura, 'mevrouw Chicago' die wel wat meer zendtijd had mogen hebben en aardige, maar niet fantastische, weergave van de clash tussen de Amerikaanse en de Japanse cultuur.

Een enorm stijlvolle cop-thriller. Top5 materiaal uit Scott’s wisselende oevre.

Het buitenbeentje van de Amerikaanse politie mag gaan huishouden in Japan.

Een klus voor de grillige detective Nick Conklin (Michael Douglas). Hoe goed kun je casten?

De verleiding om als feilbare agent te wedijveren met de Yakuza is voor een man als Douglas natuurlijk niet te weerstaan en creëert een interessant karakter.

Buiten dat we hier een snoeiharde actiefilm hebben van het beste soort (denk aan het werk van John Woo) , maakt de clash tussen de culturen de film nu juist zo interessant. De oudere, meer traditionele cultuur van de Yakuza botst met de jongere, meer ambitieuze cultuur.

Het over-the-top geweld, een fijne suspence en de set-pieces van het hoogste niveau doen de rest.

Douglas & Garcia's acteerwerk is lekker overdadig en past in het decor. De filmlocaties die zijn gekozen en vooral hoe deze zijn gefilmd kent zijn gelijke niet. Sluit niet uit dat Kar Wai Wong deze film goed heeft bestudeerd.

Black Rain is een oefening in strakke, glanzende chaos.

Na jaren toch maar weer eens herzien. Vond het de vorige keer leuker. Maar desondanks vind ik dit nog steeds een goede film. Goed acteerwerk van Michael Douglas en ook de rol van Andy Garcia werd naar behoren ingevuld. De sfeer in Japan is goed en de actiescènes zijn dat ook.

Lekkere, degelijk gemaakte misdaadfilm van Ridley Scott. Mooie, in het duister of half-duister geschoten beelden van stedelijk Japan die me erg aan Blade Runner deden denken. Goede filmmuziek van Zimmer, voegt zoals zo vaak echt iets toe aan een film. Film die ik eens in de zoveel tijd met veel plezier herkijk, 3.5*.

Best vermakelijk, maar tegelijk ook wel rommelig en niet al te origineel. Maar door het goede acteerwerk van de cast en best behoorlijke actie en humor is er ook weer weinig mis mee. Het is vooral dat ik het allemaal weinig memorabel vind. Van Ridley Scott verwacht ik toch vooral klassiekers die je opnieuw kan blijven kijken, maar ik verwacht niet dat ik Black Rain nog eens op ga zetten.

3*

“Sugai-san, I am the solution... to your problems.”

Prima politiethriller van Ridley Scott. Black Rain doet heel veel dingen goed, en vanaf het begin is het allemaal vooral donker, regenachtig en grauw. Het verhaal is niet heel bijzonder, maar de sfeer en het acteerwerk maken veel goed. De verschillen tussen Japan en Amerika worden kort aangestipt, en vooral de band tussen Douglas en Garcia is prima uitgewerkt. Geen meesterwerk, maar Black Rain laat zien dat Scott zelfs met een standaard politiethriller heel goed uit de voeten kan.

Visueel prachtige misdaadfilm waarbij, naast regisseur Ridley Scott, zeker ook director of photography Jan De Bont een vermelding verdient. Niet toevallig bevat deze eightieskraker enkele spannende motorbike achtervolgingssequenties.

Strak script met meer dan overtuigende acteerprestaties van Michael Douglas, Andy Garcia en de Japanse confrater Ken Takakura. Heerlijke electro analoge soundtrack van Hans Zimmer. Who could ask for more?

Behalve spanning bevat de film af en toe een snuif (cynische) humor die nog al eens te maken heeft met de vertalingsperikelen in Japan. Ook leuk om zien hoe men de film heeft volgestouwd met observaties omtrent de Japanse cultuur, uiteraard vanuit westers-hollywoodiaans standpunt, en de clash met de all American cops. Natuurlijk mag je dat laatste niet te ernstig nemen, omdat het nog steeds gaat om een politiethriller en geen antropologische studie.

I usually get kissed before I get fucked

Stevig en typerend jaren '90 product met Douglas in een vrij kenmerkende, licht over the top, van dik hout zaagt men planken, beetje fout doch sympathie wekkende rol. Een rol die nu overigens niet meer gepruimd zou worden maar in het tijdsbeeld van de jaren '90 en de setting met botsing der culturen het toch best wel aardig doet.

De film valt vooral op, en werkt soms best op de lachspieren, als botsing der culturen. De snedige en sarcastische opmerkingen van de twee Amerikanen in een voor hun onbegrijpelijke cultuur. In die zin zijn het twee ongelofelijke boeren, vooral Douglas, die de zaak wel even op zullen lossen op hun manier, onbehouwen bij tijd en wijlen, maar toch ook met veel gevoel voor sarcasme en directheid, iets wat ze in Aziatische culturen niet gewend zijn, te werk gaan. Zo op het uur, na de dood van Garcia, versnelt de film wanneer Douglas zijn eigen plan trekt met een mooie opbouw naar een finale shoot out en achtervolging.

Het verhaal is niet te ingewikkeld, een niet helemaal schone smeris die toch principes heeft en zich midden in een Yakuza oorlog terug vind en dat op geheel eigen wijze beslecht, camera werk is van Jan de Bont die weer laat zien een goed oog te hebben voor mooie opnames, de muziek van Zimmer is typisch een jaren '90 product, doet soms pijn aan de oren maar heeft toch wel een paar mooie melodieën. Garcia prima als innemende smeris, de karaokescene is zowel pijnlijk als innemend, Matsuda wellicht nog wel het beste als de gewetenloze, kille en vooral arrogante Sato, het geschetste beeld in het begin van Douglas met zijn motor te scheuren is wel eens wat te stoer, gelukkig stabiliseert zich dat een beetje, en zowaar krijgt Douglas, die het niet zo nauw neemt, een lesje ethiek van Masahiro die hij zich, hoewel wat braaf en simpel, toch aantrekt. 'Er is geen grijs gebied, diefstal is diefstal.'

Prima prent, stevige actie, stijlvol duister geschoten in de donkere, drukke en kleurige Japanse straten, genoeg spanning, en hoewel enigszins achterhaalt door de tand des tijds nog altijd goed vermaak en een grote factor aan jeugdsentiment. Weet nog dat ik destijds erg geschokt was door wat Garcia overkwam.

Black Rain sterren Michael Douglas (Wall Street, Falling Down) en Andy Garcia (The Untouchables, Desperate Measures) als detectives Nick Conklin en Charlie Vincent. Op een dag, terwijl ze lunchen in een plaatselijk restaurant, zijn ze getuige van een gruwelijke moordpartij. De twist is dat de moordenaar een gevaarlijke gangster is, genaamd Sato (Yusaku Matsuda) uit Japan die ook gezocht wordt voor verschillende andere misdaden.

Kort daarna volgt een achtervolging en wordt Sato gevangengenomen. De politieleiding vertelt Nick en Charlie dat hij moet worden teruggestuurd naar Japan om daar vervolgd te worden.

Gefilmd op locatie in Tokio, geregisseerd door Ridley Scott die ook Alien (1979), Blade Runner (1982) en Gladiator (2000) regisseerde, met een donkere toon in de meeste van zijn films.

Het is trouwens verrassend hoe laag de beoordeling voor deze film is. (IMDb: 6,7 / 49285)

Een klassieker zoals zoveel andere films van Scott. Van ons krijgt deze film een 8-.

Absoluut GEEN actiefilm! En afgezien van een heel brute moord niet eens zo heel hard. Het is een politiefilm waarbij vooral het probleem van de vreemdeling in een vreemd land zijn missie bemoeilijkt.

Visueel hier en daar heel aardig in beeld gebracht maar nergens groots. Daar zijn de sets gewoon niet speciaal genoeg voor. En dat is jammer met een Ridley Scott achter het roer. Douglas en de Japanse agent zijn goed gecast en hebben wel mooie rollen in wat nog net geen buddy movie is geworden.

Het verhaal zit best goed in elkaar maar de speelduur van 2 uur voelde toch als vrij lang. Iets meer vaart en actie had de film goed gedaan. Het einde is wel weer bevredigend. Maar alles bij elkaar voelde het niet bijzonder genoeg. Ik vond in vergelijking Rising Sun boeiender. Daarin werd net wat meer nadruk gelegd op interessante culturele verschillen.

Een film die ik met de jaren toch veel minder vind. Had MM bestaan eind jaren 80 dan had ik de film wellicht 4* gegeven. Maar we zitten nu in een tijd waarin men afwil van stereotiepen en karikaturen. En dat is helemaal hetgeen Black Rain voor staat. Nog steeds een onderhoudende politiefilm waarin de samenwerking tussen Amerikaans pragmatisme en Japans arbeidsethos vonken geeft. Verder ook een wat beschamende vertoning van VS-egocentrisme en anti-cultuur, waarbij Japanners constant belachelijk gemaakt worden en eruit zien alsof ze allemaal een ei in hun broek hebben (die karaoke-scène met Andy Garcia bvb). En net dat werkt niet meer in een tijdperk met de meer open en realistische kijk die men vandaag de dag heeft op de wereld.

Black Rain is een vermakelijke actiefilm waarbij het visueel en qua actie goed is vertegenwoordigd. Echter is het een 13 in een dozijn productie. Scott laat mooie dingen zien maar het verhaal werkt niet mee. Erg oppervlakkig. Kijken en weer gauw vergeten.

Sommige films zijn immuun voor de tand des tijds. Deze niet, deze is vastgebeiteld in de jaren-80. Wellicht dat het er naast Hill Street Blues en the Streets of San Francisco op de tv allemaal vertrouwd en fraai uitzag, maar met de blik van nu is dit gewoon prut.

Om maar te beginnen met de uber irritante overacting van Michael Douglas met zijn neppe accent en neppe maniertjes. Echt een overmaat politieserie, nogal ongeloofwaardig en vooral superirritant. En zelfs al als dat zijn opdracht was grotendeels toch erg zwak gespeeld, en hetzelfde geldt zeker ook voor Garcia. Het lijkt wel alsof de voetbalvereniging een bonte avond houdt. De enige die er een beetje met zijn eer tussenuit komt is Takakura die af en toe tenminste nog de cliche versprekingen en gebaren voor elkaar krijgt. Niets oscarwaardigs maar tenminste nog gewoon degelijk vakwerk. En dan Kate Capshaw nog. Wat heeft zij dan in deze film te doen.

Het verhaal dan. Van het begin te ongeloofwaardig voor woorden, en talloze keren beter gedaan. Lomp en respectloos, als de redneck die Douglas speelt, maar zonder dat daar ook maar in de verte iets tegenover staat behalve de dirty-cop heldenverering van de jaren-70 - maar Dirty Harry bestaat alleen in Hollywood. Echte politiemensen houden zich aan de law die zij enforcen.

Begin ik maar eens over het beeld. Onze nationale trots Jan de Bont. Ik zie het er echt niet aan af. Welk beeld is er dan memorabel? En hetzelfde met de soundtrack. Als je een film zoekt die de lelijkste en meest terug-in-de-jaren-80 cliche meh heeft, dan is dit je ding.

In het hele lijstje van Scott toch veruit de zwakste film. Ik kom echt met de beste wil van de wereld niet voorbij de 1.5*. Elke andere film of TV serie die ik over het basisidee van politie en Japan gezien heb is eigenlijk gewoon beter.