Charlie Says (2018)

Best oké.

Al is het nu ook weer geen film die écht hoge ogen zal gooien. Toch een beetje jammer, want Hannon's naam zorgt toch altijd voor iets hogere verwachtingen. Niet dat het slecht geregisseerd is trouwens, maar het mist toch ook wel weer een beetje een eigen stempel.

De film biedt een redelijk open kijkje in de secte van Charles Manson, door de ogen van drie vrouwen die betrokken waren bij de moorden. Vanuit hun cellen zorgen flashbacks dat het verhaal, en vooral ook de wereld van Manson, een beetje vorm krijgt. Zo héél schokkend of verrassend is het misschien niet, maar het boeit wel.

Enige jammere is dat het toch een beetje onverklaarbaar blijft hoe Manson die mensen zo ver kreeg. Tijd & setting zal wel meegespeeld hebben, maar dat kwam maar matig naar voren. Einde was misschien ook net wat te mak, maar gezien het eerder dramatische karakter van de film is dat ook wel te verklaren.

Niet slecht, maar had iets meer oomph in gemogen.

3.0*

Het verhaal van de Manson Family, verteld door de drie vrouwen die de moordcommando’s van Charles Manson uitvoerden. De film richt zich vooral op de hersenspoeling van de vrouwen ("Charlie says"), die door regelmatig LSD-gebruik ontvankelijk gemaakt werden voor de waanzinnige theorieën van Manson. Als film niet geweldig, maar wel informatief.

When I first met Charlie,

I just knew.

Hopped on a bus and I never looked back.

Charles Manson lijkt wel een hot topic dit jaar. Niet alleen is er dit jaar de Tarantino film “Once upon a time … in Hollywood” waar de Manson family een voorname rol in speelt, maar ook deze “Charlie Says” focust op deze cultleider uit de jaren 60. Het is eerder een docu-drama waarin de persoon Manson zelf niet echt centraal staat. Het zijn eerder de vrouwelijke leden van de Manson-family waar de meeste aandacht naar gaat. Een allegaartje van kwetsbare, ietwat naïeve jonge meisjes die waarschijnlijk door de overdaad aan softdrugs en het verorberen van niet zo koosjere paddenstoelen duidelijk niet beseffen dat de preken die Manson afsteekt pure onzin zijn. Waanbeelden voorgebracht door een verwarde geest. Een despotisch persoon en een vat vol tegenstrijdigheden.

De actrices Hannah “Game of Thrones” Murray, Sosie Bacon en Marianne Rendon, die respectievelijk de personages Leslie van Houten, Patricia Krenwinkel en Susan Atkins speelden, vond ik over het algemeen wel overtuigend acteren. De manier waarop deze jonge dames hun lot aanvaarden terwijl ze in naast elkaar gelegen cellen zitten te wachten op hun doodstraf, is niet alleen angstaanjagend maar toont ook aan hoe gehersenspoeld ze zijn door de machiavellistische Manson. Hun empathische houding tegenover de gruwelijke feiten laat zien hoe overtuigd ze ervan zijn dat ze niets crimineels hebben gepleegd. In hun ogen was het een noodzakelijk iets. Maar vooral omdat “Charlie het had gezegd”. Vandaar de titel van deze film.

Grootste tegenvaller is Charles Manson zelf, gespeeld door Matt Smith. Het personage miste charisma. Buiten zijn soms excentrieke redeneringen en woedeaanvallen, kreeg ik niet het idee hier te maken te hebben met een psychopathisch, manisch persoon. Eerder een zonderlinge hippie met een nepbaard die liefst van al ligt te tokkelen op een gitaar en die geniet van hoe de jonge meiden vol adoratie naar hem liggen te gapen. Verder ben ik niet zo’n fan van flashbacks. En laat dat nu net de basis zijn van deze film. Verwacht je dus maar aan enorm veel heen en weer gespring in de tijd. Ben je echter niet bekend met het fenomeen Manson en wat deze kierewiete sekteleider op zijn kerfstok heeft, dan is “Charlie Says” een uitstekend startpunt om het te ontdekken. Misschien dat de film qua originaliteit hogere ogen scoort door het geheel vanuit het gezichtspunt van de vrouwelijke sekteleden te tonen. Maar toch raad ik aan om de films “Helter Skelter” uit 1976 en “The Manson family” uit 2003 te bekijken.

2.5*

Aardige film waarin drie vrouwen die in een aparte vleugel in de gevangenis verblijven. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van één van de Manson-meisjes. Uiteraard blijft de hele Manson-geschiedenis boeiend materiaal, echter levert het hier niet direct een boeiende film op. Voornamelijk omdat de personages niet echt tot leven willen komen en sommige zaken beter uitgewerkt hadden kunnen worden.

Half.

Het valt moeilijk te ontkennen dat het concept van Charlie Says erg leuk gekozen is, en afkomstig is van een onderwerp dat zo gek klinkt dat het intrigerend wordt. Deze film neemt je mee in het leven van de vrouwen van Manson, waarmee het helaas wel een klein punt belicht van een heel groot onderwerp.

Visueel ziet deze film er veilig uit. De gevangenis wordt wat ondermaats ingericht en de film wordt erg regulier in beeld gebracht. De redelijk kleurrijke poster zet daarmee niet het beeld neer dat de film wel wilt dat je hebt. Ook als rauwe film vond ik Charlie Says erg veilig aanvoelen. Het voelt wel realistisch aan, maar ook erg gelikt. Soorten stijlen die niet helemaal samengaan.

Acteerwerk is de grootste troef van de film. Smith zet zonder moeite een intrigerende Manson neer, maar het wordt hem makkelijk gemaakt aangezien hij een man na moet doen die zelf volledig van het padje af was. De dames zijn wat minder. Ik vond het allemaal prestaties die me niet bij gaan blijven, en door de redelijk kale manier van acteren kon ik moeilijk sympathie voor de dames voelen.

Wel weet de film te boeien, en de poging om het verhaal rondom Manson vanuit een geheel ander perspectief te vertellen is goed gekozen. Omdat er een redelijke flow inzit is het moeilijk om deze film de grond in te boren. Jammer dat de film weinig vertelt, aan de andere kant is het wel zo dat de film op deze manier niet onnodig veel hooi op z'n vork neemt.

De beelden waarbij wordt teruggekeken op hoe de dames met Manson omgingen zijn stukken interessanter te noemen dan alle beelden die zich in de gevangenis afspelen. De richting die de film uiteindelijk aanneemt is goed gekozen, en wordt ook degelijk uitgevoerd. Geen film die me erg gaat bijblijven verder, maar qua misdaad hebben we veel ergere films gezien.