Der Vorname (2018)

Het had een gezellig etentje moeten worden. Dat was in ieder geval de intentie als het getrouwde stel Stephan en Elisabeth haar broer Thomas, zijn zwangere vrouw Anna en huisvriend René uitnodigen voor een prettig samenzijn. De klad komt erin als het gesprek over de ongeboren zoon gaat. De aankondiging het kind met de naam Adolf op te zadelen maakt dat de stemming kantelt en ook andere sluimerende irritaties en conflicten aan de oppervlakte komen en de boel heftig escaleert.

De film is de remake van de Franse film Le Prénom (2012) waarin de ongeboren zoon de naam Adolphe krijgt toebedeeld. Ik heb het origineel niet gezien. Mij leek de Duitse versie leuker. Om je kind in Duitsland Adolf te noemen is immers vele malen beladener dan in Frankrijk. Mag je je kind in Duitsland überhaupt de naam van de dictator geven? Volgens de film mag het. Maar ja. Dan nog. Is alles dat is toegestaan ook moreel toegestaan. De kwestie leidt in de film tot heftige argumentaties. En die argumentaties vormen de basis voor een leuke humoristische film.

In het vuur van de conflictueuze kapstok met de naam Adolf worden geheimen verraden, en steekt men meningen niet onder stoelen of banken. Elk personage krijgt zo zijn deel. Achter arrogant gedrag en schone schijn liggen pijnlijke zaken verborgen. De film Le Prenom (en deze dus ook) is gebaseerd op een toneelstuk. Dat betekent dat er met enkele kamers in een huis weinig variatie in de locaties is. Geen optische afleiding. Het moet van de personages en hun dialogen komen. De dialogen zijn bijtend, spitsvondig, grappig. De karakters zijn niet heel subtiel ingekleurd maar voldoen goed in het steeds minder subtiele spel der beschuldigingen dat verhit wordt gespeeld. Bovendien is het acteerwerk uitstekend. Dat scheelt ook. Der Vorname is een leuke film.