Glass (2019)

"This is an origin story."

Negentien jaar geleden had volgens mij niemand zien aankomen dat M. Night Shyamalan heimelijk bezig was om zijn eigen universum te creëren. Met 'Split' is dat allemaal veranderd en nu zijn we dus bij het slotstuk aanbeland.

In 'Glass' komt alles samen doordat David Dunn, Elijah Price en Kevin in dezelfde psychiatrische inrichting worden opgesloten. In een poging om ze te doorgronden tracht een psychiater hen ervan te overtuigen dat ze aan een stoornis lijden en dat hun superkrachten niet echt zijn. Het lijkt een intrigerende samenkomst te zijn die zich niet voor één gat laat vangen.

De film kent een lange aanloop waarin de hoofdpersonen uitgediept worden en je meer persoonlijkheden van Kevin te zien krijgt. Echter heeft het vele praten en uitleggen zo zijn averechts effect; een bepaalde spanning ontbreekt, waardoor de aandacht verslapt. Aan het sterke spel van James McAvoy is te danken dat je nog bij de les blijft, gezien Bruce Willis en Samuel L. Jackson niet optimaal gebruikt worden.

Het is te prijzen dat Shyamalan op zijn eigen onconventionele manier het superhelden genre vorm probeert te geven door zich meer op het psychologische aspect te richten. Jammer genoeg vertilt hij zich tegen het einde, waardoor de langverwachte climax enigszins teleurstellend uitpakt. Het is alsof de durf ontbreekt om voluit te gaan, ondanks een aantal mooie wendingen.

Al met al een aardig vervolg, maar duidelijk niet het slot om zo een trilogie mee af te sluiten. De eerste twee delen zijn beduidend beter.

3,0 Sterren.

Al bij al is het een vreemde trilogie. Als je erop terugblikt is Unbreakable de vreemde eend in de bijt met zijn andere thematiek en sfeer. Shyamalan heeft met zijn laatste minuut in Split een gekunstelde verbinding gelegd tussen de films. Glass bevat daar bovenop ook enkele nietszeggende flashbacks verwijzend naar Unbreakable, kwestie om zeker te zijn dat je de link zou leggen. Los daarvan heeft hij met Glass toch een behoorlijk slot geproduceerd.

De film gaat verder op Split en The Beast loopt nog steeds op vrije voeten. De confrontaties tussen Dunn en The Beast zijn best spannend en dit werd uitstekend in beeld gebracht. McAvoy steelt wederom de show. Geweldig personage en subliem naar voren gebracht door McAvoy. Willis en SL Jackson verbleken er maar wat bij, hoewel hun personages een stuk minder op de voorgrond treden. Het eerste shot van Price in zijn rolstoel is overigens wel best intrigerend.

Glass moddert eventjes aan, maar herleeft wanneer ook Price wat actiever wordt. Zijn meesterbrein en intelligentie vond ik in Unbreakable ook al zo fascinerend. Achter elke zin zit wel een betekenis of bedoeling. Het samenspel met McAvoy is dan ook aangenaam om te volgen. De rol van Anya Taylor-Joy vond ik wat dubbel en door het plot niet altijd geloofwaardig. De climax is anders uitgedraaid dan ik had verwacht. Zeker wat mij betreft geen onbevredigend einde waarbij de gevechten op het domein van de psychiatrische instelling interessant waren. The clue en de beweegreden van de op het einde van psychiater Staple was onverwacht, maar plausibel. Het deed me denken aan de andere superheldenfilms waarbij de relatie tussen de mens en de “superieuren” uit angst vaak erg broos is.

De zaal zat lekker vol vanavond, helaas voegde de IMAX verder weinig toe aan een film die zeker niet tot de beste van Shyalaman mag worden gerekend. De patiënt Night heeft na een opleving van twee films weer een dipje te pakken zullen we maar zeggen. Een echt slechte film is Glass niet, maar uiteindelijk wel een movie die alleen de echte bewonderaars van Split en Unbreakable zal aanspreken, kwalitatief is het toch een stuk minder dan de twee voorlopers. Nochtans mag gezegd worden dat de regisseur er redelijk goed in slaagt de beide verschillende verhaallijnen van genoemde films samen te laten lopen, maar dat heeft hem blijkbaar zo veel aandacht gekost dat hij vergeet originele nieuwigheden toe te voegen. Glass begint redelijk spannend en spectaculair, maar als de drie hoofdrolspelers al vrij snel in een inrichting terechtkomen zakt het behoorlijk in. Een hoop geneuzel en gefilosofeer over comics en striphelden is wat dan volgt. Schrijver Night had hier meer mee moeten doen, boeien kon het nauwelijks. Pas in het laatste half uur van deze te lange thriller herpakt men zich weer, ook dankzij het goede samenspel van de degelijke Jackson en de wederom uitblinkende McAvoy. Typerend ook wel dat de bijna verplichte verrassing aan het einde, niet meer dan een halfbakken zuchtje wind is in vergelijking met de storm die de twist van zijn eerste films veroorzaakte. Een samenraapsel van behoorlijk wat middelmatige en enkele goede elementen deze nieuwe Night, vooral door zijn immer kenmerkende mooie eigen stijl lijkt het ook nu weer wat beter dan dat het in werkelijkheid is. Maar goed daarom dat dit uiteindelijk overduidelijk een echte(maar mindere) afsluiting is van een toch geslaagde trilogie. Op naar nieuwe, frissere ideeën lijkt me het beste advies voor deze toch wel fascinerende filmmaker.

Gedurfd en laf tegelijk.

Shyamalan trekt de eigenzinnige lijn van zijn origin story door. Voortbordurend op Unbreakable is dat geen verhaal van spektakel of de grootse gebaren, al mogen sommige scenes er zeker zijn en wordt er iets meer uitgepakt met de onvermijdelijke confrontaties tussen onze (anti-)helden en villains.

De kennismaking tussen The Beast en The Overseer leidt tot onmiddellijke spanning tussen de twee die de film een goede impuls geeft. Als je echter verwacht dat Shyamalan de twee delen hiervoor gebruikt heeft om een langverwachte stand-off te laten knallen, blijf je sowieso op je honger zitten. Toch is het te bewonderen wat hij hier wel probeert te doen.

In feite is het vintage Shyamalan om toch weer het tapijt uit te trekken onder delen van het verhaal die je dacht door te hebben. Ook laat hij zich niet afleiden door zijpaden die kunnen leiden naar de elementen die we kennen van het genre: de actie, de grootsheid, het theatrale. Nee, hij vertelt het verhaal op zijn eigen manier, duikt in de psyche van zijn personages om daar - en in het hoofd van de kijker - verwarring te zaaien, alvorens zijn eigen origin story within an origin story vorm te geven. Gedurfd.

Echter: hij heeft té veel tijd en zetten nodig om er te komen. Deels omdat veel van wat in Unbreakable zorgvuldig was opgebouwd, eerst weer afgebroken moet worden, vóór hij bij zijn conclusie kan komen. Ook verspilt hij veel tijd met uitleg van wat bekend verondersteld mag worden. Het haalt het tempo eruit (niet per se erg; dat was deels de charme van Unbreakable) maar voelt daardoor ook geconstrueerd aan (wel erg). Als bijvoorbeeld Joseph en Elijah's moeder hun eigen visie of bevindingen ook van comic-bookstructuren voorzien, voelen ze teveel als marionetten van Shyamalan; dienen ze te opzichtig om het plot een duwtje in de goede richting te geven.

Daarbovenop krijgt McAvoy wel erg veel ruimte om zijn kunsten te showcasen. Je kunt het Shyamalan nauwelijks kwalijk nemen: McAvoy is een held en levert hier een haast onmenselijke prestatie af in zijn vloeiende shifts tussen identiteiten - hoewel er tussen personages meer gecut wordt dan je zou willen. Het is twee keer zoveel en bijtijds ook twee keer zo imposant om te aanschouwen, maar het voelt ook als een wat verplicht nummer: "Een sequel is hetzelfde, maar dan méér". Zonde, omdat Shy zich juist van vaste formats wil ontdoen.

Het einde had de grandeur van een climax echt verdiend. De obligate dubbele bodems die we hier geserveerd krijgen getuigen zeker van creativiteit; ze geven wederom een frisse, warse draai aan (waar we bekend mee zijn van) het genre. Tegelijk staan we na veel gehaspel toch weer op hetzelfde punt als aan het einde (of eerder: het begin) van Unbreakable. Of het de deuren naar meer sequels openzet blijft handig in het midden; ik had van Glass liever een solide eindpunch verwacht. Had zonder meer gekund, zelfs binnen zijn eigen universumpje.

Hij had 15 jaar om een magnum opus te metselen maar heeft nog altijd alleen de oprit klaar. 3*

Na 19 jaar een vervolg op een van m’n favoriete films. Dat kan natuurlijk alleen maar mis gaan

Heb altijd gedacht dat Unbreakable zich goed zou lenen voor een vervolg. Grootste teleurstelling voor mij was dat dit toch voornamelijk Split 2 was, met bijrolletjes voor Jackson en Willis. McAvoy is weer erg goed, maar het geneuzel in de kliniek duurt wel erg lang, zat eigenlijk de hele tijd te wachten tot de film zou beginnen. De wisselwerking tussen Dunn en Price, en de rol die ze spelen in hun superheldenverhaal is een herhaling van zetten. Bij nader inzien had ik eigenlijk niet geweten hoe een Unbreakable 2 er anders uit had moeten zien. 2 uur lang Willis vs. Jackson, of Dunn tegen een hele nieuwe bad guy, was ook geen goed idee geweest.

Pluspunten: het laatste half uur komt er wat meer vaart in de film. Leuk dat de zoon van Dunn weer meespeelt, met dezelfde acteur, en er valt toch wel weer te genieten van een paar mooie shots en wat nostalgische beelden uit het, nog steeds, fantastische Unbreakable.

Krappe voldoende

In een tijd waar het hebben van een film-universum bijna de norm is doet M. Night Shyamalan ook een poging. Hij brengt 26 superheld-personages bij elkaar in zijn eigen soort Avengers, een idee dat hij al aan het einde van Split aanstipte en wat voortborduurt op één van zijn beste films, Unbreakable. Bruce Willis en Samuel L. Jackson zijn na al die jaren weer terug, maar het is vooral James McAvoy die de show steelt. Dat deed hij al in Split, maar zelfs met grotere namen om hem heen blijft hij het hoogtepunt. Het verhaal van dit drietal is intrigerend, ik blijf het een interessant idee vinden om de verhalen van Unbreakable en Split samen te voegen. Jackson overtuigt als mastermind en bij Willis leek ook minder op de automatische piloot dan ik inmiddels van hem gewend ben. Glass laat mooi zien dat puur een gigantisch CGI gevecht niet boeit, een gevecht werkt enkel als de personages je interesseren. Ik keek enorm uit naar een gevecht tussen de onbreekbare Willis en het monster McAvoy. Daarin stelde Glass mij niet teleur.

Alsnog is Glass de minste film van Shyamalans superheld-trilogie. De film opent intrigerend en sterk en ook de finale is prima, maar het tussenstuk is te langdradig. Het verhaal van de drie hoofdpersonen wordt niet alleen via hen verteld, maar ook drie bijbehorende personages; de zoon van Willis (een terugkerende Spencer Treat Clark, leuk detail), het ‘vriendinnetje met Stockholm Syndroom’ van McAvoy en de moeder van Samuel L. Jackson. Alle drie krijgen ze naar mijn smaak net iets te veel tijd. Het werkt verder ook het niet echt bevorderlijk dat de make-up om de actrice die Jacksons moeder speelt ouder te maken echt óerlelijk is. Bijna alsof men wat rimpels tekende, grijze pruik erbij en voilà; je bent een oma.

Maar de meeste problemen had ik met het nieuwe personage; Sarah Paulson als de dokter die de drie heren gaat onderzoeken. Deze dame lijkt meer screentijd te krijgen dan de drie hoofdpersonen, maar dat komt ook door de enorme lappen tekst die ze krijgt om uit te spreken. Want meneer Shyamalan houdt nog steeds van lange, lange shots met mensen met hele trage, diepe monologen uitspreken met heel veel pauzes. Maar hoe meer deze slissende dokter in beeld kwam en begon te praten, hoe meer ze mij het bloed onder de nagels vandaan haalde. Wat dat betreft stelden de momenten met Willis, Jackson en McAvoy in deze film niet teleur, maar de film wijkt te vaak af en Shyamalan rekt de boel ook teveel. Ik zag liever een versie van 90 minuten zodat ik honger zou hebben naar meer. Nu was ik enigszins blij toen de film na tig lange ‘afsluit-shots’ eindelijk ook echt was afgelopen. Desondanks blijf ik het een sympathiek project vinden, maar het idee was iets leuker dan de uitvoering. En ach, Shyamalan heeft een beter superhelden-universum neergezet dan DC.

3 sterren.

M Night Shyamalan ging bijna 20 jaar lang door het leven als 'the man who directed The Sixth Sense (1999)'. Met Split (2016) wist hij zich eindelijk te herstellen van de ene na de andere teleurstelling en het is niet zo vreemd dat Shyamalan hoofdpersoon Kevin Wendell Crumb [James McAvoy] liet terugkeren in dit meesterlijke vervolg. Het besluit om David Dunn [Bruce Willis] en Elijah Price [Samuel L Jackson], de twee hoofdpersonen uit https://www.moviemeter.nl/film/95 toe te voegen aan het plot is gewaagd, maar mede dankzij de vertolkingen van Jackson en de magistrale James McAvoy is Shyamalan er zelfs in geslaagd de kwaliteit van The Sixth Sense te evenaren. De briljante regie en het prachtige camerawerk van Mike Gioulakis maken de hele film een lust voor het oog. James Newton Howard componeerde de hypnotiserende score en ook de geluidseffecten zijn van bijzonder hoog niveau. Veel belangrijker is dat Shyamalan eindelijk eens een met een paar slottwists komt die werkelijk verrassend zijn én genoeg stof geven tot nadenken en napraten. Er is één minpunt en het is een behoorlijke: tussen de sterke proloog (met een verbluffende actiescène) en de intrigerende finale zit teveel psycho-gebabbel. Daar blijkt uiteindelijk weliswaar wel een goede reden voor te zijn, maar het is wat aan de saaie kant. Jammer, want Shyamalan - die een cameo heeft als klant in Davids beveiligingswinkel - komt heel dicht bij de perfecte film.

Heel behoorlijke film. Wat Shyamalan goed doet is een wat bevreemdend sfeertje creëren met heel haast stille subtiele muziek, weinig geluid soms sowieso en wat rare situaties, maar dat is goed. Split ken ik wel, Unbreakable niet en als ik zo de samenvatting daarvan lees miste ik wel. Vooral dat hele gedoe rond comics waarop dit gebouwd is voelt nu erg geforceerd aan en vind ik binnen deze film niet heel goed passen, al begrijp ik wel dat dat nu net uit die film kwam. Maar goed, heel erg storen doet dat niet al maakt het de film zeker niet beter. Echt heel spannend of geweldig is de film nergens, maar zij zakt ook nergens door een ondergrens.

Er zijn ook drie prima acteurs, al hebben Willis en Jackson veel minder te doen en dat is jammer, al wordt dat wel weer goedgemaakt door McAvoy die weer helemaal los mag gaan met nog meer persoonlijkheden dan in split, maar altijd in zijn rol blijft zonder overdrijven. Heel knap en goed gedaan.

Verder duur de film dik twee uur, maar het tempo is uitstekend en ik heb me eigenlijk geen seconde verveeld. Alleen het einde wordt wat gerekt omdat Shyamalan dan nog wat belangrijke zaken moet melden en dat voelde niet heel lekker, hoewel ik begrijp dat hij zo lang door ging. 3,5*.

Mijn verwachtingen waren te hoog denk ik...

Ik vond de film af en toe wat saai en er was volgens mij veel meer uit te halen. Ik hoorde deze commentaren ook bij de andere bioscoop gangers!

Als dit een voorbode is voor wat Disney straks op hun VOD-platform gaat aanbieden...

Kan ook nergens een contactmogelijkheid vinden om dit onder hun aandacht te brengen (als het ze überhaupt wat kan schelen).

O ja, de film zelf nog. Beter dan Unbreakable, maar ik vond Split als film toch beter. De opzet en het plot van Glass waren erg goed, maar er gebeurde toch eigenlijk te weinig om het echt een goede thriller te laten zijn. Dat deed Split toch beter. Toch was het weer leuk om Willis en Jackson in actie te zien. Bij McAvoy's typetjes was de lol er halverwege wel een beetje van af. Ook een aantal fijne komische elementen om de boel een beetje luchtig te houden.

Ik snap niet waarom deze film zo bekritiseerd wordt door de critics. Ik vond de plottwisten er juist prachtig in zitten. Ik had namelijk nooit verwacht dat Elijah Kevins vader vermoord had toen hij in dezelfde trein zat als David. Ook had ik nooit verwacht dat er een organisatie achter de drie aan zat, die uiteindelijk David en Kevin doodde.

Hoe gek het ook klinkt, het einde raakte me zo erg dat ik letterlijk bij het einde huilde. Je mag erover zeggen wat je wil, maar met zulke goeie films ga je gewoon veel om dit soort personages geven. Kevin en Dunn zijn zulk goed uitgewerkte karakters dat je gewoon niet wilt dat ze doodgaan of gedood worden. En ook gewoon de manier waarop. Ik vond deze film geweldig. Wat de critics ook zeggen, ik vind dat M. Night Shyamalan zijn twists nog niet is afgeleerd.

Tamelijk bizarre (ook vergeleken met delen 1 en 2, Unbreakable en Split) maar boeiende, sfeervolle film, strak geschoten met prachtige soundtrack. Na een mindere periode zou ik zeker zeggen: Shyamalan is back! Zijn cameo voegt niets toe maar er is wel een fijne bijrol van Anna Taylor-Joy.

Een belangrijke zwakte van Split werkt wel door: MacAvoy heeft zoveel persoonlijkheden uit te beelden dat hij niet anders kan dan typetjes spelen. Beter was geweest een veel kleiner aantal persona's zodat die meer diepgang kunnen krijgen alsmede een duidelijke functie binnen de psyche. Verder is er te weinig balans tussen zijn karakter en dat van Bruce Willis, David Dunn, die we te weinig zien.

De eigenzinnige en tragische ontknoping heeft mij niet teleurgesteld maar juist bevredigd. Misschien dat sommigen meer een ingewikkelde twist verwachtten die je niet aan zag komen. Maar dit was een tamelijk eenvoudige maar voor mij effectieve oplossing.

Plotgaten zijn er wel, met name als het gaat om de ontsnapping van Samuel L Jackson, Elijah Price, die zich hier Mr Glass noemt. Daar wordt wat makkelijk overheen gestapt. Evengoed is hij een overtuigende en toch wel coole mastermind.

This is not a cartoon. This is the real world.

De vernietigende kritieken die Glass over zich heen krijgt zijn wat mij betreft onterecht. Shyamalan is nog steeds niet in topvorm, en ik was niet helemaal tevreden over het eindresultaat, maar dit wil niet zeggen dat dit afsluitende deel uit de trilogie je tijd helemaal niet waard is.

Een enorm positief punt vind ik hoe origineel deze titel aanvoelt binnen het inmiddels uitgekauwde superhelden genre. Het plot is gewaagd en origineel en durft echt een nieuwe richting in te slaan, in plaats van de platgereden hoofdweg. Glass kan gezien worden als een origin story voor het gehele superhelden genre an sich, en dit vond ik enorm knap gedaan. Ook de meeste plottwists die je op je afgevuurd krijgt voelen goed uitgedacht aan en zag ik zelf ook niet aankomen. Het is weer eens wat anders dan de zoveelste bad guy die de vernietiging van planeet aarde of een vergelijkbare planeet, of het uitroeien van de mensheid of een variant hierop, nog net niet als levensdoel op zijn voorhoofd getatoeëerd heeft staan.

Het is Shyamalan dan ook vergeven dat Glass wel de nodige tijd nodig heeft om op stoom te komen, want wanneer de vaart er eenmaal inzit kijkt de film lekker weg. Wel vond ik het jammer dat het horror element uit Split met betrekking tot Kevin hier wat meer naar de achtergrond treedt. Buiten het feit dat Glass naar een PG13 rating neigt (in Amerika is deze rating ook daadwerkelijk gegeven) krijgen we ook te veel van ''het beest'' te zien, waardoor deze een stuk minder imposant dan in Split wordt.

Over bovenstaande zaken kon ik gemakkelijk heenstappen. Veruit het grootste nadeel vind ik een aantal keuzes die de regisseur gemaakt heeft. Soms ging het hierbij om details die knullig overkwamen zoals de opzichtige tatoeages die leden van de geheime organisatie droegen maar het kon ook gaan om keuzes die daadwerkelijk een negatieve invloed op mijn kijkervaring hadden.

Een heel specifiek voorbeeld was de manier, waarop het personage van Willis om het leven kwam, wat denk ik wel de meest suffe dood is die ik ooit gezien heb. Serieus. In een plas water? Ja, je hoort zijn zoon roepen dat zijn vader verzwakt is geraakt door het gevecht met het beest in de watertank maar dat hij dan vervolgens zo uitgeput is dat een normale man zijn gezicht naar beneden kon drukken in een plas water, waardoor hij verdrinkt, ging mij echt te ver. Het is vooral zonde als je je bedenkt dat Shyamalan dit zo gemakkelijk op had kunnen lossen door hem bijvoorbeeld te laten verdrinken in de watertank, wat veel geloofwaardiger, en bovendien ook een waardigere dood voor het personage was geweest. Wellicht zien sommige dit als kleine details, maar ik zag het als een smet op mijn kijkervaring die gemakkelijk voorkomen had kunnen worden.

Shyamalan heeft enorm veel talent, wat we ook hier weer duidelijk terug zien. Ik krijg alleen soms het idee dat hij door een bepaalde druk of verwachtingen bepaalde keuzes maakt die ervoor zorgen dat zijn werk aan algehele kwaliteit inboet. Toch zonde wanneer een deel van de potentie die hij heeft, wél duidelijk zichtbaar is. Hoewel dus ook met Glass niet het onderste uit de kan gehaald wordt, is het desalniettemin een goede afsluiter van een prima trilogie geworden. Het niveau van Split bereikt deze niet, maar het niveau van het overgewaardeerde Unbreakable wordt zonder meer ontstegen.

3,0*

Vrijdagmiddag deze in Antwerpen gaan zien.

Dit vervolg op Unbreakable en Split vond ik zelf stukken beter dan zijn voorgangers, het had meer vaart dan de eerst film en behalve het goede spel van McAvoy vond ik Split toch niet echt een hele goede film.

Nu is er dan Glass, die deze twee films te samen brengt en die toch ook wel weer gered wordt door het goede acteren van McAvoy, die feitelijk de film steelt van de andere twee hoofdpersonen.

Na de goede, opwindende intro heeft Willis niet zo heel veel meer te doen en van Jacksons aanwezigheid wordt wel heel erg weinig gebruik gemaakt. Eigenlijk is hij pas in de laatste dertig minuten daadwerkelijk aanwezig (zwijgzaam zonder enige beweging in een stoel zitten tel ik niet mee).
Zet daar dan tegenover McAvoy, die werkelijk weer alle registers open zet, om zijn verschillende persoonlijkheden naar buiten te laten komen, maar eerlijk is eerlijk: het script weet hem dan ook wel beter te bedienen, dan de andere twee.

Toch is dit een heel opmerkelijke film geworden, die zeker niet verveeld en zelfs behoorlijk spannend te noemen is. Het beste valt het te omschrijven als een superheldenfilm in vermomming, want heeft eigenlijk alle kenmerken van wat een superheldenfilm in essentie inhoud, maar dan wel in zijn meest pure, totaal uitgeklede vorm. Alles zit er werkelijk in, wat je normaal in een grootschalige, opgepompte blockbuster-achtige Marvel, of DCC verfilming tegen komt, maar dan net even anders.

Ook was het leuk dat alle bijrollen uit de vorige films weer door dezelfde acteurs werden ingevuld, met name de inmiddels volwassen geworden zoon van het Willis karakter, was leuk om terug te zien in zijn rol.
De aanwezigheid van dat geheime genootschap vond ik wel stukken minder en vrij overbodig, dat had van mij niet gehoeven en vond ik ook een klein beetje het verpesten, eerlijk gezegd.

Niet perfect, einde had wellicht ook net iets anders gekund, maar zeker de moeite waard!

Een magere acht, ofwel 4 sterren.

Een prima einde van de trilogie.

McAvoy steelt wat mij betreft weer de show met zijn 20 verschillende persoonlijkheden en het vliegensvlug kunnen switchen tussen deze persoonlijkheden.

En ja, er zijn een aantal bedenkelijke situaties (die bewakers zijn echt waardeloos incompetent) en ja die psychiater is irritant, maar op de een of andere manier had ik er vrede mee dat het in dienst stond van het verhaal.

Ik vond het einde ook zeer ok, niet de grote twist die je misschien verwacht, maar zoals ik al zei een prima einde van de trilogie.

Pff wat een zit. Ik vindt gras zien groeien spannender. Ik had het gevoel dat ik naar een hobby bobby project van regisseur M. Night Shyamalan zat te kijken. Hoe kan je 2 redelijk goede films Unbreakable & Split nog 1 keer uitmelken met een laatste deel wat werkelijk niets toevoegt aan de eerste delen. Onzinnig verhaal wat nergens spannend, leuk of onderhoudend wordt. Het enige pluspuntje was voor mij het wederom sublieme acteerwerk van James McAvoy die als schizofreen met zoveel gemak van het ene naar het andere karakter hopt. Maar dit was in split niet anders en voegt niet iets nieuws toe. En a.u.b. probeer in ieder geval de namen van de hoofdrolspelers in de juiste volgorde op de poster te zetten.

Met voorbedachte raden werkte regisseur M. Night Shyamalan maar liefst twintig jaar aan zijn trilogie. Pas in 2016 bleek Shymalan aan een trilogie te werken toen Split eenmaal uitkwam en afliep met een duidelijke verwijzing naar Unbreakable (2001). Split diende buiten de regisseur zijn comeback dus ook als tussen film naar het derde en de nu inmiddels uitgebrachte film Glass. De lange uitwerking van deze trilogie bleek eenmaal te liggen aan de rariteiten die in de films voor zouden komen, waar het publiek toen de tijd nog niet klaar voor zouden zijn volgens de regisseur. Verder vergelijkt hij deze films ook niet met superheldenfilms van tegenwoordig als die van DC of Marvel, zijn eigen stempel ligt meer op de stripboeken zelf dan de bekende verhalen daaromheen.

Het verhaal van Glass draait achteraf gezien dan ook om de personage van Elijah (Mr Glass) maar weet voldoende uitgediept te worden bij ook de twee andere hoofdpersonages. Het geeft dan ook vooral veel informatie en duidelijkheid over de personages die men er misschien niet achter had verwacht. Daarbij bevat het ook veel verwijzingen naar Unbreakable en Split. De opbouw hiervan is lang en duidelijk uitgerekt over heel de filmlengte heen om alles zo duidelijk mogelijk te verwerken. Daartussen bevat het weinig spectaculairs. Helaas pakt de regisseur hiermee alleen uit op het laatste moment met enkele actiemomenten, die tevens enkel voordoet als de qlimaxscene. Daarbij bevat de film ook maar enkele hoogtepunten die uitblinken vanwege goed acteerwerk of visueel mooi naar voren kwam. De spanning blijft hierin wel erg achterwegen, terwijl de gelegenheid daar wel voor aanwezig was. Saai is het daardoor gelukkig niet te noemen. Het vermaak en het interessante weet aan te houden tot het eind en neemt daar zelfs nog wat onverwachtse wendingen met zich mee.

Wellicht had het allemaal wel wat beter gekund als het gaat om enkele zeer simpele scènes. Het eind is eenmaal definitief, deze afsluiter zal volgens de man zelf geen verdere vervolgen krijgen. En dat is meer dan prima. De trilogie kwam al onverwachts en heeft een goede weg ingeslagen richting een voldaan einde.

3,0*

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik er niet veel aan vond. Ik plaats dit bericht met het risico dat ik het hele forum over me heenkrijg, maar enfin ......

Ik vond Unbreakable destijds heel erg goed, En natuurlijk vroeg ik me af wat de hoofdpersonen nog meer mee zouden kunnen maken, zéker met "Hedwig/Patricia" erbij .....

Er gebeurde in de film weinig, En heb 'm echt met moeite afgekeken...... Het einde was een beetje spannend, maar het maakte mijn verwachtingen helaas niet waar

Behoorlijke tegenvaller .

Het is een dappere poging om een soort eigen kleine Hero universum te creëeren, van M. Night .

Maar nu ik ze alle drie gezien heb , is het een mislukt project .

Het mocht allemaal wel wat epischer eindigen , al snap ik de manier van denken , door het relatief eenvoudiger te houden .

Maar als ik een realitsche super Hero film wil zien dan kijk ik de dark knight trilogie wel nog een keer .

Het einde had een kippenvel momentje moeten worden , en is op zich leuk gevonden .

Maar deed mij niet veel .

Het spel van mc avoy is het grote plus punt , em verdiend lof , maar dat hadden we al gezien in split .

Misschien ook een geval van te hoge verwachtingen .

Vandaar 2,5 *

Helaas... tegenvaller & laaaaaaaaaaaaángdradig zeg!

Wederom mooie cast, film was absoluut geen verrassing...

James McAvoy op herhaling, een kopy-paste caracter van de film 'SPLIT' uit 2016.

Split (2016)

Twee sterren omdat ik in goed gezelschap was en een goed biertje bij de hand had.

Tergend trage, volkomen plotdriven flauwekulfilm die zo godvergeten oninteressant is, dat ik hem in 3x heb moeten kijken en uiteindelijk 20 minuten voor het einde heb afgezet.

Superhelden zijn sowieso niet aan mij besteed. Dat 'suspension of disbelief' is altijd een dingetje. Het lukt me maar niet om mee te leven met de identiteitscrisis van een een of andere mutant. Vervolgens gaan ze elkaar in die toekomstwereld van ze met vuisten te lijf. Ik kan er niks mee.

Nu vliegt Shyamalan wel erg ver uit de bocht. Ik vond Split al erg matig maar dit is gewoon slecht. Enkel het begin is degelijk. McAvoy speelt zijn persoonlijkheden wel duidelijk en vond hem overtuigender dan in Split. Ik had ook helemaal geen verwachtingen dus kon alleen maar meevallen. Helaas was het een tegenvaller.

Niet best.

Al moet ik zeggen dat ik er vooraf ook gewoon niet echt veel zin in had. Het was me niet echt duidelijk waarom het universum van Unbreakable en dat van Split aan elkaar gelinkt moest worden, dat is na het zien van de film jammer genoeg niet duidelijker.

Het is verder ook jammer dat de focus weer veel meer op het hele superhelden gebeuren komt te liggen. Dan vond ik in Unbreakable al niet geweldig, met Split in de mix is dat al helemaal een teleurstelling. Shyamalan gooit er wat lamme comic book verwijzingen doorheen, wat het gebeuren onnodig kinderachtig maakt.

De acteurs doen het verder best naar behoren en de film ziet er ook netjes uit, alleen wist het verhaaltje mij echt voor geen meter te boeien. Hopelijk is dit hele gebeuren nu uit zijn systeem en kan hij zich weer richten op het maken van origineler werk.

2.0*

Ik vond zowel Unbreakable (al is het lang geleden dat ik die zag) als Split beter dan dit sluitstuk (or is it?) Maar alsnog was Glass zeer de moeite waard. De wereld die Shyamalan geschapen heeft, waarin superhelden en -schurken veel dichter bij gewone mensen staan dan bijvoorbeeld de DC en Marvel karakters, blijft interessant. En het scenario heeft best een aantal scherpe vondsten, hoewel er hier en daar ook wel de makkelijke weg wordt genomen. McAvoy weet net als in Split erg overtuigend de verschillende persoonlijkheden neer te zetten, al is er dit maal helaas wel sprake van enige overkill. Maar dergelijke niet onoverkomelijke minpuntjes mochten voor mij de pret niet heel erg drukken. Ik heb me prima vermaakt.

Nachtkaars.

Wat jammer. Vond Unbreakable goed en Split een goede terugkeer naar vorm voor Night. Met dit deel had ik gehoopt dat hij all out zou gaan. Is een nieuw universum nodig? Niet echt. Maar dit leek mij wel het laatste deel te worden dus gooi dan maar alle kaarten op tafel. Helaas is het scenario te loom en de actie te simpel om naar grote hoogtes te groeien.

Ik vond het begin nog wel ok. Daarna neemt de film erg veel tijd voor het gesticht om te eindigen met een finale. Die finale is ergens goed te praten omdat deze superhelden nooit extreme superhelden waren. Dus alle actie is redelijk menselijk. Maar door de traagheid daarvoor had Night er beter aangedaan om all out the gaan.

Vooraf hoorde ik de slechtste verhalen. Dus wellicht dat ik het daardoor allemaal niet zo slecht vond. Maar ook ik had om meer gehoopt. Ik vond Willis en Jackson het allemaal ook erg inbellen.

3 sterren.

Ik had geen idee waar ik naar ging kijken, maar kwam al snel erachter dat het een vervolg is op unbreakable en split. Het plot gaat anders dan verwacht. Er is geen grote spectaculaire endgame. Men is dat gewend en ik vermoed dat men daarom lage cijfers geeft. Heel de film krijg je namelijk wel het gevoel dat deze endgame eraan gaat zitten komen: hoogste gebouw, de hele wereld moet toekijken, het tegen elkaar zetten van de hoofdrolspelers.
Ik vond het juist een geniale zet om iedereen hiermee voor de gek te houden. Een echte mr. Glass actie.
En vele mogelijkheden tot vervolgfilms (al zou het ook geniaal zijn om het hierbij te laten).

Omdat ook ik liever een ander einde had geef ik niet de volledig aantal cijfers. Geen echte spektakel (ook niet in het, volgens mij, geniale alternatief) doet me toch een iets lager cijfer geven dan wat je zou verwachten van iemand die het woord geniaal gebruikt bij een film.

Niet het geweldige slotstuk waarop ik had gehoopt, maar al met al wel een redelijk geslaagde afsluiter van de trilogie. Voornaamste probleem is het wat langdradige middenstuk, dat makkelijk ingekort had kunnen worden. De rol van Bruce Willis komt er helaas ook een beetje bekaaid af. Jackson en McAvoy zijn evenwel op dreef en de film heeft veel geslaagde momenten. Niet geweldig derhalve, wel goed.

Tussen mij en Shyamalan zal het denk ik nooit meer goed gaan komen vrees ik. Ik koester Signs en The Sixth Sense als hele goede films, maar dat was het dan ook wel. Alles nadien is gewoon rommel en ook al ga ik er elke keer zo neutraal mogelijk in, hij blijft me teleurstellen. Glass is de samenvoeging van Unbreakable en Split, twee films die ik niet veel vond. Dat beloofde dus een prachtige kijkervaring Het eerste uur is echt afschuwelijk, gewoon op geen enkel vlak doorheen te komen met die doodsaaie stukken in de kliniek. Maar op het moment dat ik er naar neig in slaap te vallen van verveling, blijkt de film plots een stuk leuker te worden. Samuel L. Jackson maakt er nog wel wat van. Bruce Willis acteert weer op de automatische piloot en zelfs dan nog is het een van zijn betere rollen van de laatste jaren, maar dat zegt vooral veel over de bagger die hij de laatste 10 jaar heeft gemaakt. Ik hou van superhelden, maar dit plot is me te afwijkend om me er echt mee te kunnen identificeren als kijker. Op zijn best is Glass kijkbaar, maar daar is alles dan wel mee gezegd. De twisten begonnen ook te vervelen.

2*

Aardige afsluiter. Het verhaal wordt redelijk afgerond en is best origineel, hoewel de eind twist best geniaal is, komt het niet zo geniaal over op de kijker, dat is een groot minpunt. Als kijker mis je daarom het wow! effect. Verder is het prima vermaak. McAvoy zet weer een geweldige rol neer. Visueel ziet het er ook goed uit met aardige special effects. De film verveelt geen moment. Leuke afsluiter maar niet de verwachte knaller. 3.5