Glass (2019)

Glass was naar mijn idee een film die een mooi begin(eerste film) behoorlijk naar beneden haalt. Hoe dit alles verzonnen had kunnen worden is mij een raadsel? Beetje kleuter niveau, spijtig dit.

“This was an origin story the whole time.”

Glass is niet zo goed als Shyamalan’s vorige film Split, maar de regisseur weet wel weer verrassend uit de hoek te komen. ´Dit is een origin story´, zegt mr. Glass op een gegeven moment, en dat kun je wel heel letterlijk nemen. Als Casey, mrs. Price en Joseph op het laatst met z’n drieën op het bankje zitten, en ze zien dat iedereen nu kennis maakt met superhelden, dan kun je wel stellen dat Shyamalan zijn eigen superhelden wereld heeft gecreëerd.

Het eerste gedeelte is wel het sterkst, en zodra Willis, McAvoy en Jackson opgesloten worden en te maken krijgen met Sarah Paulson als geheimzinnige onderzoeker wordt het wat langdradig. De films Unbreakable en Split komen hier samen, maar qua tempo en sfeer lijkt Glass toch meer op de eerste film. Gelukkig stelen Jackson en McAvoy weer de show, en Willis lijkt er weer eens zin in te hebben. Hoewel David Dunn als superheld een beetje een saaie piet blijft. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar het is origineel en Shyamalan toont in ieder geval lef.

Blijkbaar niet alleen een vervolg op Unbreakable, maar ook op Split, een film die ik nog niet gezien had. McAvoy speelt blijkbaar iemand met meerdere persoonlijkheden, maar het komt allemaal meer over als een gimmick, waardoor het voornamelijk irriteert. Verder dus Willis en Jackson uit Unbreakable, waarbij zeker de eerste niet bepaald charismatisch overkomt, en de laatste in het grootste gedeelte van de film er versuft bij zit. Kortom, de personages maken het er niet heel erg boeiend op en dan wordt de film grotendeels nogal saai als je in een kliniek vast zit.

Bij de regisseur weet je dat er een plottwist aan zit te komen en ja het is aardig in elkaar gezet, maar het hele gebeuren waarom het draait (superhelden in het gareel brengen) slaat in de eerste plaats al nergens op en de conclusie (alle moeite die superhelden moeten doen om hun bestaan kenbaar te maken en de geheime organisatie die hen tegenwerkt openbaar te maken) is zo mogelijk nog onzinniger. Ik kan helemaal niets met deze film helaas. M. Night Shyamalan plottwisten als handelskenmerk hebben, maar geef mij maar liever M. Night Shaym-Aliens uit Rick & Morty.

0,5*.

Wow dit was saai. Ik heb de hele film zitten wachten tot er *echt* wat zou gebeuren. Dus ondanks de 'actiescènes'. Unbreakable vond ik awesome, dit bevindt zich aan de andere kant van dat spectrum. Niet genoeg actie, raar verhaal, onlogische opbouw: neh, deze ga ik geen tweede keer kijken.

De films Unbreakable en Split schat ik toch duidelijk hoger in dat dit gemiddeld heldenwerkje. Je moet eigenlijk deze twee films ook gezien hebben om Glass goed te kunnen volgen. Waar vorige twee films het moest hebben van thrillermomenten lijkt hier de focus meer op een soort light Marvelfilm met een zeer lange opbouw naar de ultieme confrontatie die weinig indruk wist te maken. Niet dat de film nu slecht is, maar beduidend minder dan zijn voorgangers waarbij dit uitgewerkt verhaal geen goed doet aan het voorafgaande. 6/10

Uitstekende film waarin drie mannen terecht komen in een inrichting en behandeld worden voor hun waanideeën. Van de drie films heeft deze wellicht de minst boeiende premisse, maar het is allemaal wel goed uitgewerkt als afsluiter. In ieder geval blijft het een frisse film binnen het superhelden-genre. Een aantal sterke scenes en een prima cast waarbij het opnieuw genieten is om James McAvoy aan het werk te zien hier.

Tegenvaller.

Het is mij allemaal wat te slordig en slecht te volgen bij vlagen.

Wel vind ik dat Willis wel weer wat beter uit de verf komt na al zijn laatste slechte b films.

McAvoy doet het geweldig maar moet het hier bij laten vind ik met deze rol.

L.Jackson ook niets op aan te merken.....ik denk dat ik het verhaal gewoon niets aan vind

Erg matige derde deel waarbij het lijkt dat het verhaal erg gehaast bij elkaar is bedacht. Het slaat namelijk nergens op tot het lachwekkende aan toe. Crumb was in Split nog een interessant karakter, hier wordt er te veel uitgelegd en dat maakt zijn karakter kapot, het is aan McAvoy te danken dat het niet genant wordt.
De climax en clou zijn erg matig en de scene waarin David in een plas water wordt verzopen is belachelijk, daar staat een menigte bij, waaronder zijn zoon, maar niemand heeft het in de gaten. Blijkbaar moetst iedereen dood, maar werk dat dan wel enigszins geloofwaardig uit!.

Het 3e luik van deze reeks na Unbreakable en Split. Twee films niet per se moesten samen komen, maar wie weet wat dit samen zou geven. We zijn ondertussen 19 jaar verder na Unbreakable. Niet evident om daar op voor te bouwen. Bovendien ga je met zo'n 'clash' eigenlijk de 3 hoofdfiguren hun plaats moeten geven en tegelijk daardoor minder spotlight. Ook verschillende bijrollen komen terug.

Het uitgangspunt was niet slecht in deze film, maar de vraag 'waar gaat dit naar toe' die ik ook had in Split, is hier minder positief. Wat wil die film nu eigenlijk vertellen om dan te eindigen met 'was het dat?'. De drie hoofdrollen doen het best goed. Maar als je niets te vertellen hebt, blijft het daar ook bij. Ze worden helemaal opzij gedrukt als een porseleinen poppetje in een glazen kast. Misschien had Shyamalan opnieuw de nodige tijd moeten nemen om dit grondig uit te werken. En niet commercieel kort op de bal spelen als een sequel van Split omdat hij niet echt meer in staat lijkt te zijn om een andere goeie film te maken.

Glass is een uitdovende kaars geworden en overbodig. Liefhebbers zoeken beter de 2 vorige films uit deze reeks op.

In het slot van zijn geslaagde thriller "Split (2016)", onthulde regisseur M. Night Shyamalan een link met zijn eerdere film "Unbreakable (2000)". In "Glass" komen de hoofdrolspelers uit beide verhalen samen en die hoofdrolspelers zijn natuurlijk de schoorvoetende onbreekbare superheld David Dunn (Bruce Willis), diens breekbare tegenstander Elijah Price (Samuel L. Jackson), oftewel Mr. Glass, en gespleten seriemoordenaar Kevin Wendell Crumb (James McAvoy), oftewel "The Horde".

Glass trapt af waar "Split" eindigt. Terwijl de krankzinnige Elijah Price (die een levenslange obsessie voor stripboeken heeft en hij gelooft dat superhelden en superschurken echt bestaan) opgesloten zit in een psychiatrische inrichting heeft David Dunn zijn speciale gaven geaccepteerd. Hij gebruikt ze nu om de misdaad te bestrijden, terwijl hij samen met zijn zoon Joseph Dunn (Spencer Treat Clark, die inmiddels volwassen is geworden) een klein beveiligingsbedrijfje runt in Philadelphia. Wanneer hij tot de ontdekking komt dat er vier onschuldige tieners (cheerleaders) worden vastgehouden in een verlaten fabriek, komt David oog in oog te staan met een geduchte tegenstander, namelijk de aan DIS lijdende Kevin Wendell Crumb, die hem tot het uiterste drijft.

De vermeende superheld moet dan ook alles uit de kast trekken om Kevin tot een halt toe te roepen. Dit heeft tot gevolg dat ze samen ook in de psychiatrische inrichting belanden, waar een psychiater, te weten Dr. Ellie Staple (Sarah Paulson) die mensen behandelt die denken dat ze superhelden zijn, probeert te bewijzen (door intensief in te gaan op de psyche van de personages) dat hun superkrachten zijn ingebeeld. De vraag is dan natuurlijk, bezitten zij superkrachten of is dit slechts een toevallige samenloop van omstandigheden geweest ?

"Glass" bevat interessante ideeën over mythen en het bovennatuurlijke (zeker In een filmlandschap dat wordt overspoeld door superhelden) en het bevat ook uitstekend acteerwerk. Zo keren Bruce Willis en Samuel L. Jackson weer terug voor het slot van de trilogie en zij spelen de rollen van de onbreekbare David Dunn (die kwetsbaar is voor water) en de maniakale Elijah uitstekend en met name Samuel L. Jackson. Maar het is toch weer James McAvoy die opnieuw boven zichzelf uitstijgt met zijn vertolking van de uiteenlopende identiteiten (o.a. Kevin Wendell Crumb, Patricia, Dennis, Hedwig en natuurlijk de ijzersterke "The Beast"), die dit keer ook worden gedwongen via hypnoselampen (het licht dwingt dan om een andere identiteit het te laten over te nemen). Het is best knap hoe hij van het ene in het andere personage stapt (soms wel irritant). De drie hoofdrolspelers krijgen ook genoeg scènes waarin hun mentale en fysieke krachten (werd ook fraai in beeld gebracht) de kans krijgen om te stralen.

Buiten de zonet genoemde hoofdrolspelers, heeft ook Sarah Paulson (Dr. Ellie Staple) een belangrijke rol in het verhaal, want zij probeert (wat overigens niet lukt) je op sommige momenten te laten twijfelen dankzij deconstructie en ze behoort ook tot een bepaalde gemeenschap. Ook is het leuk om te zien dat Spencer Treat Clark, oftewel Joseph Dunn die de zoon van David Dunn is, en Charlayne Woodard, oftewel Mrs. Price die de moeder is van Elijah Price, ook weer meespelen in deze film, want zij vertolkten deze rollen destijds ook al in "Unbreakable". En uit "Split" zien we natuurlijk de overgebleven overlevende Casey Cooke (de best aparte maar ook wel mooie Anya Taylor-Joy) weer terug.

Deze genoemde acteurs zijn eigenlijk ook de hoogtepunten in "Glass", want ondanks dat het een onderhoudende (de eerste 75 minuten van het verhaal zijn wat saai en langdradig)) thriller is maakt deze film veel minder indruk dan zijn voorgangers. Het beheerste drama van "Ubreakable" en de pulpy horror van "Split", vormen eigenlijk ook voor een rare en onbevredigende combinatie. Bovendien zijn er al veel onthullingen gedaan in beide voorgaande films, waardoor er nu nog maar weinig meer overblijft om nog echt te kunnen verrassen. M. Night Shyamalan (die zelf ook even te zien is) doet weliswaar nog een paar kleine onthullingen in de ontknoping van "Glass", maar deze hebben beduidend minder impact dan die in de voorgaande films.

Al met al is "Glass" gewoon een redelijk eind (het is ook echt een eind, want tijdens de ontknoping gaan zowel The Horde, David Dunn en Elijah Price dood en de eerste twee op best een flauwe manier, namelijk door een geweer schot en door verdrinking in een plas met water) voor de trilogie en niet meer dan dat en het weet ook veel minder indruk te maken dan zijn voorgangers. Dus misschien is het wel een overbodige film.

Met deze film bewijst de regisseur/schrijver weer dat hij ongelofelijk veel goede ideeën heeft, maar dat hij moeite heeft om een solide verhaal te vertellen.

Dit derde deel ook eens bekeken en moest er wel even inkomen.

Toch wel een bijzondere trilogie is dit geworden. Het verhaal zelf heeft niet het snelste tempo is is zeker geen traditionele superheldenfilm (één met weinig toeters en bellen), maar uiteindelijk zat het nog wel goed in elkaar. Het einde was wel wat tegenvallend.

Wel tof dat iedereen uit de vorige delen weer mee deed, zoals de zoon van David Dunn (Bruce Willis).

Het einde vond ik wat minder, maar voor de rest was het toch wel eens de moeite om gezien te hebben.

bagger film... 1 ster omdat er enigzins nog goeie acteurs in spelen. maar man.. wat hebben deze acteurs zich verlaagd zeg

Unbreakable was ok. Split was goed (met dank aan McAvoy). Deze Glass is geweldig! Niet zien aankomen dat deze mij zo ontzettend goed zou bevallen.

Shyamalan blijkt toch wel weer een fijne filmmaker te zijn. Het tempo en ontvouwen in Glass is zo beheerst. Tel daarbij het wederom fantastisch acteren van McAvoy en daarbij in het kielzog Willis en Jackson en het is gewoon genieten in deze niet al te gebruikelijke superheldenfilm.

Mooi!

Unbreakable was een schitterende film, deze komt er net achter. Wat een verademing in een met superhelden gesatureerde filmwereld. Mij gaat het helemaal niet om het grote gebaar, de slechte CGI, of de grote climactische actiescenes. Bijzonder vermoeiend allemaal. En de reden dat deze film voor veel mensen tegenvalt, is net omdat ze zo gewend geworden zijn aan dat alles. Hulde dat Shyamalan dat allemaal mooi ontwijkt, en dat de drie hoofdpersonages op een ordinare, niet-heldhaftige manier aan hun einde komen. Een serieuze anti-climax, dat wel, die dan weer (bijna) helemaal goed wordt gemaakt door het masterplan van mister Glass. Los daarvan had er wel nog meer mogen gebeuren met de confrontaties tussen David en Kevin, we zien maar een glimp van waartoe ze in staat zijn. Vandaar toch 'maar' vier sterren.

Ik ben alles behalve een Shayamalan fan, ze zijn vaak spannend en mysterieus tot de ontknoping die dan nergens op blijkt te slaan. Uiteindelijk barst ik altijd in lachen uit of rol ik met mijn ogen en zet hem uit.

Dat vond ik bijvoorbeeld bij deel 2 (split) ook een beetje, al was dat wel een goeie film met fantastisch acteerwerk.

Leuke ontknoping en samenbrenging van de 3 characters. Wel helaas weer een echt Shayamalan einde waar ik persoonlijk van denk 'oke......'

Maar een prima film, prima trilogie.

Snel na 'deel 2' Split gekeken. Het vreemde aan deze film is dat het eigenlijk de typische superhelden-insteek en -scenes heeft waar ik niks mee heb, maar tegelijk datzelfde te ondergronden door het te analyseren, op het psychologische af. Dat zou je dus briljant kunnen noemen, maar voor mij als niet-superheldenfilm-liefhebber komt dat niet overtuigend binnen. De poging verdient zeker wel credits. Met de beeldvorming is ook weer niks mis. Maar het voelt, ondanks dat hier meer naar een climax wordt gewerkt, minder intens aan dan Split. En zeker dan Unbreakable, omdat dat eeuwen geleden is en nog echt bijzonder voelde.

Shyamalan.

Fijn om te zien dat hij zijn stijl van ouderwets naar iets moderner heeft geëvolueerd, ondanks dat een aantal rollen nog steeds zowat van een theaterpodium uit het verleden komen lopen. Vooral de rol van Paulson kon ik maar moeilijk serieus nemen. Erg in je gezicht en overdreven om een uniek personage neer te zetten, en kwam vooral over als kluchtprestatie.

Glass is een soort vervolg op twee films die door dezelfde regisseur zijn gemaakt. Hun verhaal wordt echter nauwelijks doorgezet, want de film vormt eerder een momentopname in de toekomst van alle drie de personages. Het fijne is dat Shyamalan alle rollen al een beetje heeft geïntroduceerd in de vorige films. Die hele rits opnieuw doorgaan met deze film die al best lang duurt is onnodig, en gelukkig wordt dat dan ook vermeden.

Toch duurt het even voordat de film op stoom komt. Eenmaal dat gebeurt staat de kijker een meer dan aardige finale te wachten. Leuk hoe Shyamalan de superhelden op een iets subtielere wijze in beeld wil brengen. Actie is schaars, er wordt meer ingespeeld op onderhuidse spanning. Het jammere is dat dit er soms wel heel erg opdringerig doorheen wordt gedrukt met een 'spannende' soundtrack die alleen maar in de weg zit.

Verder best aardig en strak geregisseerd. Aardig camerawerk en degelijke effecten wanneer deze aanwezig zijn. De meeste kracht komt wederom vanuit de rol van McAvoy, net als in zijn oorsprongsfilm. Een behoorlijk moeilijke prestatie waar McAvoy soms niet veel mee kan, maar vaak meer dan aardig oplost. Dat kan niet gezegd worden van Willis, die niet veel meer te betekenen heeft voor deze film, buiten het feit dat je zijn personage al een keer eerder in een andere film hebt gezien.

De finale is wat de film definitief naar een voldoende weet te dragen, want die vond ik meer dan fatsoenlijk in beeld gebracht. Verder wordt er redelijk op sfeer gemikt, niet ongewoon voor Shyamalan, maar dat komt iets te onoprecht en gehaast over. Glass kijkt aardig weg en leunt op een leuke cross-over, maar bijzonder wordt dit nergens uitgewerkt. Denk helaas dat je beter af bent bij de oorspronkelijke films, maar als je niets te doen hebt is deze film best leuk voor een keer.

Sluit het Eastrail 177 drieluik mooi af. Vond dit een betere film dan Split (3*) en sluit ook beter aan bij Unbreakable. Split sloeg eerder een brug tussen beide films met de introductie van Kevin W. Crumb. Hier komt Shyamalan to-the-point met het stellen dat er supermensen onder ons leven. Bij momenten voelt het iets te ambitieus aan, zoals de overacting van McAvoy, zoals de cameo van de regisseur zelf die droogjes verwijst naar Unbreakable, zoals de geveinsde catatonie van Elijah...
Ook de psychologische invalshoek (zijn ze echt supermensen of lijden ze aan een aandoening waardoor ze dat denken?) maakt de film net iets te hard voor wie uit is op een simpeler superheldenverhaal. Nee dit is écht geen Marvel.

Ik vond Glass sterk samenhangen met zijn voorgangers door de manier waarop het superheldenuniversum omgezet wordt naar de realiteit en waarin eenzelfde set van regels van toepassing blijken te zijn. De film kon mij in zijn geheel wel boeien en als trilogie vind ik het zeker geen mislukking; de lijm die gebruikt wordt om de drie delen aan elkaar te plakken werkt heel behoorlijk.

Glass moest er toch wel komen. Na Unbreakable in 2000 besloot Shalmayan iets van 16 jaar later met Split op de proppen te komen en deze halsoverkop met Unbreakable te gaan linken aan het einde. Nu, met Glass komen alle personages uit de twee bovenstaande films bij elkaar. En dan ben ik van Unbreakable inmiddels al vrij veel vergeten, omdat het toch alweer vele jaren terug is dat ik deze gezien heb.

James McEvoy, Bruce Willis en Samuel L. Jackson. Ze staan alledrie tegenover elkaar in deze film. Ze denken dat ze superhelden zijn; althans, volgens de doctoren van de kliniek waarin ze opgesloten zitten. De hele film speelt zich ook vrijwel in deze kliniek af en richt zich voornamelijk op de observaties van deze drie "types". Dit levert nog wel eens spannende machtsspellen op.

Het hele gegeven omtrent dat de doktoren en psychiaters als egoïsten worden neergezet omdat ze volgens Crumb nooit pijn in hun leven hadden geleden... en waarin Crumb weer oog in oog komt te staan met "lotgenoot" Casey vond ik interessant en sterk gevonden. Is de film daarmee ook helemaal gelukt?

Shalmayan heeft er iets creatiefs van gemaakt, maar toch voelt de film op verschillende vlakken niet helemaal compleet. Het was meer een beetje toewerken naar een slot... Het miste toch wel iets t.ov. bijvoorbeeld Split... Ook al vond ik het acteerwerk behoorlijk goed en waren de dialogen en de spanningen tussen psychiaters en deze drie iconen... en dan voornamelijk die battle op het einde goed op zijn plaats. Misschien bevatte het gewoon een beetje teveel samenraapsels van de twee eerste delen, zonder dat het echt glad gestreken werd.

Is Glass daardoor minder? Nee. Het was toch nog een vermakelijke thriller met drie topacteurs. En ja, de eindscene... Komt er dan toch weer een vervolg in de toekomst?

3,5*

En maar weer eens aan de Shyamalan die toch voornamelijk missers produceert maar net zo goed met zijn karakters, sfeer en aparte verhalen wel de interesse trekt. En dat gold weer net zo goed voor deze film waar de karakters van Unbreakable en Split worden samengevoegd die ik los van elkaar in het geval van Unbreakable heel matig vond en Split in dit geval te doen voor een keer.

En het moet gezegd dat de film nog niet zo heel slecht start rond de Hooded Man en Crazy as fuck Kevin met als inzet de ontvoerde meisjes. In tegenstelling tot Split komt Kevin hier beter uit de verf met als tegengewicht een sterke tegenstander als Dunn in dit geval. Na de interessante opening en gevangenname wordt het er niet minder op, blijft het boeien, en is het de vraag of er een nieuwe botsing gaat komen. Sterke punten vind de film toch wel in een paar hele goede sfeermomenten qua spanning en muziek, en vind ik McAvoy heel sterk vooral met zijn transformatie naar het beest dat erg goed in elkaar zit maar tevens zijn manier van vechten en bewegen die ook mooi gefilmd is.

Maar helaas komt er halverwege toch erg veel zand in de motor. De poging alles psychologisch en rationeel te willen verklaren is best oke en heeft wel iets. Het steekspel met de psychiater tussen de drie is ook best interessant, maar uiteindelijk duurt die hele discussie en poging tot overtuigen te lang en ontbreekt bij mij op een gegeven moment het belang ervan. Waarom al die moeite? Is dit alles? Gelukkig herpakt de film zich rond de slimme Price hoewel de werkelijke strijd natuurlijk gaat tussen Dunn en Kevin, en gelukkig worden we op ons wenken bediend met een goede opbouw en apotheose met uiteindelijke ontknoping rond het plan vanPryce om alles wereldkundig te maken.

Het kan dan ook niet anders dan dat Glass zowel sterke als mindere momenten heeft en dat is eigenlijk wel de blauwdruk van de gemiddelde Shyamalan film. Beter dan Unbreakable is de film zeker, tevens is de film beter dan Split hetzij minimaal. Eindconclusie is aardig voor een keer maar niet meer dan dat.

Vervolg op Unbreakable uit 2000 en Split uit 2016 waarbij de hoofdrolspelers worden samengebracht. Enkel Unbreakable heb ik destijds gezien. In deze worden de drie hoofdrolspelers in een psychiatrische instelling geplaatst omdat ze denken dat ze superhelden zijn. Een psychiater behandeld ze en stelt hun superkrachten in vraag… Vond het geen echte overtuigende film. Bruce Willis speelt zijn eigen cool maar heeft al heel wat van zijn pluimen verloren. Samuel L. Jackson speelt een in zichzelf gekeerde persoon en moet dus niet al te veel doen. James McAvoy speelt hier wel de pannen van het dak als schizofreen persoon met heel wat karakters en switcht hier constant tussen. Sarah Paulson als psychiater vond ik gewoonweg enerverend. De film stelt gewoon de rol van superhelden in vraag. Is het een aandoening of bestaat het echt… Verwacht dus geen vliegende superhelden in pyjama… 3*

Intelligente thriller op het vlak van de psyche gekoppeld aan het menselijk kunnen en de hersengebieden die hiermee gemoeid zijn. Uiteindelijk draait t om controle over de mens in de maatschappij. James McAvoy zet een toprot neer als iemand met meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Samuel L Jackson excelleert wederom als mastermind.

Aparte film maar geweldig acteerwerk en vooral van Mcavoy die zijn rol egt uitstekend speeld. Zeker geen topper maar heb me geen moment verveeld. Heb een 3.5 gegeven maar is wel een magere 7 hoor. Maar goed prima vermaakt al met al.