Journal 64 (2018)

Volgens mij kwam ik bij toeval via Lie Kaas terecht bij de 'Flaskepost fra P' film, die niet veel indruk op me achterliet, echter zag ik toen ook dat dít deel van de serie geregisseerd werd door Boe (iemand die me wel behoorlijk bevalt) en daardoor toch besloten de Q-reeks verder te gaan kijken. En hoewel Boe zich natuurlijk enigszins aan het boek moet houden en zijn vrijheid ietwat ingeperkt werd was dit echt een goede film met behoorlijk wat Boe-elementen.

Zoveel talent verkwanseld aan één of ander opgewaardeerd Scandinavisch TV crimi dingetje. Beter dan de doorsnee, dat dan weer wel, maar verder deed dit toch vooral pijn om te aanschouwen.

Het huiveringwekkende verhaal over jonge vrouwen, die door de Deense overheid als minderwaardig werden bestempeld en genetisch werden gemanipuleerd in een gesloten inrichting op een eiland. Die duistere praktijken worden door dubieuze medici doorgetrokken naar de huidige tijd om rassenvermenging te voorkomen.
De Deense schrijver Jussi Adler-Olsen heeft hierover een spannende thriller geschreven, het vierde deel uit de serie over “Afdeling Q” die zich bezighoudt met onopgeloste misdaden. Deze verfilming is met voorsprong het beste deel uit die serie tot nu toe. Inmiddels is ook deel vijf verschenen, helaas zonder Lie Kaas en Fares. Zonder die film gezien te hebben, vermoed ik al dat ik dit illustere duo node ga missen.

Ken de reeks niet. Beoordelend als losstaande film is het gewoon matig. Best een interessant plot, maar de uitwerking is middelmatige serie kwaliteit. Scandinavische scores kennen we hier wel.

Beste boek van de reeks, was heel benieuwd dus naar de film. Vorige delen waren goed te pruimen,ondanks dat boeken altijd uitgebreider en beter zijn natuurlijk.

Journal 64 is dusver ook wel de beste film, het verhaal is gewoon erg goed en dat is wel belangrijk.

Dikke 4 ☆

Niet veel meer dan een wat langer gerekte Scandinavische whodunnit. Maar niettemin zeer vermakelijk.

Alweer een goede intense detective uit de afdeling Q reeks. De laatste waar Kaas en Fares samen te zien zijn... Ik heb dit soort verhalen liever minder voorspelbaar want het lag er al van het begin dik op hoe de vork in de steel zat, toen er aangegeven werd dat de ingemetselde slachtoffers nog hun ID op zak hadden.. Dit soort doorzichtige clues doen een detectivefilm geen goed, zeker als die flashback-scènes er ook nog eens bij betrokken worden. Je wordt teveel bij het handje geleid.

Gelukkig is er nog genoeg lovends te zeggen: zo vond ik de link tussen de gedwongen opname van Nete in een abortuskliniek en de morbide zaak in het heden wel goed werken. Er ontstaat een interessant perspectief waarin een misdaad eigenlijk als richtingaanwijzer dient naar een groep corrupte arsten met een verderfelijke ideologie rond gedwongen fertilisaties.

Daarnaast wordt de asociale Morck opnieuw in sterk contrast gebracht met de meer meevoelende Assad. Personages met autistische trekken worden trouwens wat hard doorgetrokken hier, zoals die tipgever maar ook Morck kun je nog amper een realistisch personage noemen. Ik heb alweer genoten van dit twisted plot in een reeks die een constant niveau weet aan te houden (elke film heb ik een 3,5* gegeven)

Als een film gemaakt wordt door een Boe en een Kaas dan weet ik het al..En ja hoor...een mateloos oninteressant , vergezocht verhaal , waarvan je bijna 2 uur kijkt naar een chagrijnige rechercheur.

En dan dit;

Een vent belt een huppelk.t van de politie dat een groep het op hem gemunt heeft -

Hij; "Help ze gaan mij vermoorden".

Zij; "Even mij opmaken mijn hoge hakken aan en ik kom".

Dus niet wat een gewoon mens/politie zou zeggen ;Weg daar- gelijk, ik stuur een team"

Na deze scene heb ik de dvd maar in de haard gegooid- toch waar voor mijn geld

ik besef dat ik met mijn zwartgallige , maar o zo rake recensie , ieders plezier aan de film vergal..

Goed gebracht en gedeeltelijk op waarheid berustend verhaal van een corrumperende regering gekoppeld aan een systeem van onderdrukking en mutulatie. Hove, die Ward speelt zit met deze rol dichtbij de artsen van 1936-1945 in Nazi-duitsland. De verwevenheid doorheen de hoge kringen is goed vormgegeven.

Een mooie film in de reeks, zeer goed gespeeld door beide rechercheurs ,een mooi einde aan het bed door de stugge Carl ,prachtig
Ik zou willen dat ze nog een poos doorgingen met deze afdeling Q films , zijn mooi gemaakt

Maandag als weekendafsluiter deze Journal 64 vanwege het goede cijfergemiddelde aldus MovieMeter en met de kennis dat dit een Jussie Adler-Olsen verhaal is waar de boekvorm al meer dan eens aangeraden is door een vriend van me. Het is niet dat ik geen interesse in heb, het is meer het geval van het kaf en het koren scheiden waar het immers optilt van de Scandinavische schrijvers. Maar ik moet zeggen dat de film een goede indruk wekte en Adler Olsen opslag een stuk interessanter geworden is om eens op te pakken.

Afijn, terug naar de film waar meteen stevig wordt uitgepakt met een goede cast in de vorm van Fares Fares en Kaas, waar vooral de laatste in de vorm van Carl Morck een bijzonder karakter blijkt te zijn. De vondst achter de muur wordt daarna snel gedaan en geeft meteen een vibe vergelijkbaar met het beste op Scandinavisch thrillergebied zoals de Stieg Larsson reeks waarop het mysterie kan beginnen en het verhaal zich ontvouwt als een verweven geheel en over het algemeen iets dat wel binnen mijn smaak valt. Voeg daar nog een sinister karakter aan toe zoals de enge arts en de terugblikken naar het instituut op Sporgo waar de staf en verpleging toch maar rare spelletjes met de patiënten spelen en behoorlijke ingrepen volgen om geheimen onder de tafel te houden zoals de aanslag met de motorrijder en je hebt iets goeds in de maak.

Toch is het zeker niet alleen goud dat blinkt want tijdens de aanslag met de motor zit het niet allemaal echt mee, waarom stop je de auto niet gewoon als je niets meer ziet en waarom moet er dan zo'n spectaculaire ongeluk volgen? Ik zit toch zeker niet naar Cobra 11 te kijken? Dan de ontploffende auto's, auto's ontploffen namelijk niet. Dan de uiteindelijke ontknoping rond de dader die eigenlijk wel heel voorspelbaar is en de reactie van Morck die, hoewel ik het karakter nog onvoldoende ken, mij niet des Morck lijkt want de hele film krijgen we in die zin een nurks, inflexibel karakter te zien. En waar ik in het begin van de film toch zeker aan een vier sterren zat te denken kalft dat helaas toch af door al die kleine dingetjes en blijft een 3,5 over. Eindresultaat is een prima krimi maar net niet buitencategorie. Desondanks is er nu wel definitief de interesse naar meer en de boeken.