Før Frosten (2018)

De film is traag – op het saaie af – maar het verhaal kent net genoeg ontwikkeling en spanning om de aandacht vast te houden waarbij het ook helpt dat de film sfeervol is en je op overtuigende wijze naar het 19de eeuwse Deense plattelandsleven brengt. De film heeft een Faustiaans thema waarbij een aan lager wal geraakte boer (als gevolg van de globalisering) zijn ziel verkoopt om uit de honger en armoede te ontsnappen en aanzien te verwerven in de vorm van een plaats vooraan in de kerk.

Zowel letterlijk als figuurlijk een donker familiedrama over bijtende armoede op het platteland midden 19e eeuw. Eenmaal terechtgekomen in een neerwaartse spiraal gaat het van kwaad tot erger, gepaard gaand met een flinke dosis verloochening.

Het acteerwerk is dik in orde, maar de film als geheel laat een deprimerende indruk achter en dat niet door de opvallende onderbelichting alleen.

Prachtige maar bittere film over zware tijden in Denemarken... Honger, armoede, hopeloosheid. Eigenlijk een film over overleven, die iedereen moest zien, al was het maar om te beseffen hoe goed we het nu hebben...

Een Deense versie van een Vlaamse boerenklassieker, maar dan eentje uit de huidige tijd welk toch wat een ander effect geeft als de soms gedateerde films uit de jaren 80. De gegevens en omstandigheden zijn vaak steeds dezelfde. Werken, wroeten en zeulen, tot je erbij neervalt. En voor wat dikwijls? Om de honger te stillen, maar de hongersnood te vermijden ...

Rijken worden alleen maar rijker, vaak op de kap van de miserie van de armen. Zo is het steeds geweest en zo zal het altijd zijn. En ook het conservatieve geloof is nooit veraf, want God is steeds aanwezig en heeft met alles een doel.

Prima acteerwerk van de hele cast en de sfeer van somber- en grimmigheid komt goed naar voren. Niet dat de film een onuitwisbare indruk heeft nagelaten, maar slecht is deze zeker niet. Deprimerende zit, met voldoende overtuiging om de geloofwaardigheid op niveau te houden.

Een combinatie van streekroman en sociaal-economische geschiedenis. Het ruige 19e-eeuwse plattelandsleven is opvallend mooi gestileerd, op een manier die mij deed denken aan Far from the Madding Crowd, een film die ik om die reden ook goed kon waarderen. Aan de karakters is beduidend minder aandacht besteed, maar heel erg storend is dat ook weer niet.

Tegenvallend boeren-melodrama over een boer die tot alles bereid is om zichzelf te redden van armoede en hongersnood, tot en met het opofferen van geliefden. Boerke Jens is geen zo'n brave dorpeling als eerst blijkt, dat mag zeker zijn, en hij wekt hoe langer hoe minder sympathie op naargelang de film vordert. Het voortbestaan van boerderijen hing in die tijd vooral af van een goede verstandhouding met de buren maar Jens vraagt om problemen door zijn gebrek aan redelijkheid wanneer ze hem nochtans erg aannemelijke voorstellen doen.

Het enige lichtpuntje komt er met zijn dochter Signe, die tegen haar zin uitgehuwelijkt wordt maar uiteindelijk toch verliefd wordt op Gustav, die een liefhebbende echtgenoot blijkt te zijn. De regie is aan de fletse kant met donkere mistige beelden. Je ziet veel boeren maar je ziet ze nooit werken. De melo had hier teveel te bovenhand zodat de film soms zijn doel voorbij schiet om armoede op een eerlijke manier te tonen.

Sterk maar ook erg deprimerend werk.

Een harde blik op het plattelandsleven in Denemarken half negentiende eeuw: de rangorde onder de bevolking tot in de kerk toe, wat echte armoede en honger betekent en hoe slecht kunnen huisvesting en levensgewoonten zijn.

Overtuigende vertolkingen.