The Possession of Hannah Grace (2018)

"This job is not for everyone."

Opvallend dat Diederik van Rooijen de sprong naar Amerika heeft gemaakt en dit project aangeboden heeft gekregen, want het werk dat ik tot nu toe van hem heb gezien was middelmatig. Met deze titel brengt hij daar helaas geen verandering in.

De film opent nochtans interessant met een exorcisme op het titulaire personage. Je zou denken dat daarmee gelijk de toon is gezet, maar men neemt vervolgens flink wat gas terug. Drie maanden later zie je hoe een oud agente - die net een traumatische ervaring achter de rug heeft - een baan aangeboden krijgt in het mortuarium om daar de nachtdiensten te draaien. Rara wie ze daar tegenkomt...

Het is te merken dat het budget beperkt is, want met slechts één locatie en een handvol platte karakters kom je niet echt verder. Toch wordt de spanning aardig opgebouwd, middels een aantal gedegen shots en het spelen met licht. Daarbij is het acteerwerk van de appetijtelijke Shay Mitchell in orde, waardoor je als kijker met haar gaat meeleven.

Des te jammer is het dat 'The Possession of Hannah Grace' in de tweede helft alles overboord gooit voor een samenraapsel van standaard jump scares en de nodige clichés. Af en toe moest ik een beetje denken aan 'The Autopsy of Jane Doe', maar Van Rooijen mocht wensen dat hij dat niveau kan bereiken. Het gevolg is dat het verloop erg geforceerd en bovenal voorspelbaar aanvoelt; als liefhebber van het genre heb je het allemaal al veel eerder en beter uitgewerkt gezien.

Al met al een matige horror die geen potten weet te breken.

Kleine 2,0 sterren.

De erbarmelijke stroom aan horrorfilms waarmee we keer op keer worden geconfronteerd in de bioscoop komt eindelijk tot een einde in deze sfeervolle, bij vlagen kippenvel bezorgende horrorfilm. De proloog van "The Possession of Hannah Grace" doet wel erg nadrukkelijk aan The Exorcist (1973) denken, maar dat is deze keer gelukkig niet zo'n bezwaar omdat Penoza-regisseur Diederik van Rooijen zich niet beperkt tot pure imitatie. Belangrijker is dat het scenario van Brian Sieve, die meewerkte aan Scream: The TV Series, maximaal effect uit haalt de setting (een mortuarium) en daardoor erg veel suspense weet op te wekken, bijvoorbeeld uit het feit dat de verlichting in het mortuarium en de gangen rondom reageren op beweging, maar ook uit de dodelijke (!) stilte die daar heerst. Een ander sterk punt is de uitwerking van de karakters. Hoofdpersoon Megan Reed [Shay Mitchell] is een voormalige politie-agente die na een traumatische gebeurtenis aan de drank en de pillen is geraakt en via haar sponsor Lisa [Stana Katic] een baantje als lijkophaler in het ziekenhuis weet te bemachtigen. Megans persoonlijke verleden is op intelligente wijze verwoven in het plot, evenals de manier waarop zowel Lisa als Megans ex-vriend Andrew [Grey Damon] reageren wanneer Megan begint te geloven dat het pas binnengebrachte lichaam van Hannah Grace [Kirby Johnson in een tour-de-force] zichzelf aan het herstellen is! Van Rooijen weet uitstekend een onheilspellende sfeer neer te zetten en hoewel de actiescènes minder effectief zijn is het een verademing om eens een horrorfilm te zien die je regelmatig de stuipen op het lijf jaagt.

Slecht. Begint interessant, maar op den duur denk je wanneer ga ik nou echt schrikken. Voordat je het weet is het afgelopen en denk je, ''was dit het?'' Het einde was gewoon te simpel. Het was gewoon opeens klaar en het verhaal was flinterdun.

3 sterren. Zaten wel redelijk veel schrikmomenten in. Het begin was sterk. Het eind mwah. Voorspelbaar.

Het is altijd gezellig als de kameraden uit het niets beslissen om naar de bioscoop te gaan. Wanneer er tijd voor is willen we graag de horror films bezoeken en vrijdag (alweer) was de keuze gevallen op de nieuwe film ‘The Possession of Hannah Grace’. Ik zelf had nog niks gehoord over de film, dus ik wist ook niet van zijn bestaan. Ook totaal niks opgezocht en ik liet het op me af komen, en de verassing was toch nog best tof. Ik ben er van overtuigd dat je eigenlijk geen trailers van films moet kijken, vooral niet van horror films. Dan zijn de schrikmomenten harder, komen beter binnen en zijn vaak ook leuker, je hebt vaker totaal geen verwachtingen van de film dus dat komt ook beter uit, dan kun je nooit zeggen of de film tegenviel of niet.

Diederik van Rooijen gaat internationaal en hopen maakt hij het daar in de U.S.A. want dat zou natuurlijk wel leuk zijn. Diederik heeft er toch nog een leuke film op na gelaten, vrij cliché allemaal en niet heel spannend maar toch best vermakelijke kost en je komt er zo door heen. Wat mij wel een beetje irriteerde was het punt dat de film vrij snel en onlogisch zijn scènes afwerkte, en dan vooral met betrekking tot het verbranden van het lichaam maar ook met de ontsnapping en noem zo maar op. Voor het eerst genoemde stukje was voor mij soms vrij onlogisch waarom dat zo gedaan was en het ging te snel, je weet eerst niet wat er gebeurd en dat vond ik spijtig.

Maar goed, met 85 minuten heb je ook niet een hele lange film voor je neus en Diederik wist er over te algemeen nog wel wat van de maken. Het mortuarium is een plek die ik nog niet veel in films heb gezien, voor mij dus nog vrij nieuw en dat maakt het ook allemaal wat leuker. Natuurlijk heb ik er al wel meer gezien in die setting maar niet zo veel als die paranormale woningen midden in het bos, of behekste kerken en weet ik het wat allemaal nee, voor mij nog vrij nieuw en leuk. De setting en sfeer werd er sterker door en je kunt in mijn ogen variërend te werk gaan.

Het verhaal is prima. We volgen ex-politieagent Megan die na een loop van depressie, angst en weet ik het wat allemaal haar leven weer op de rit probeert te krijgen en neemt een nieuwe job aan: lichamen binnenhalen van overleden personen in de nacht, en identificeren. Op een avond word er het lichaam van Hannah Grace naar binnen gebracht, bewerkt met een mes en half verbrand. Aardig luguber. Als die eenmaal binnen is beginnen er vreemde dingen te gebeuren binnen het mortuarium en moet Megan vecht voor haar leven en dat van anderen.

Spanning opbouwen doet de film niet zoveel maar dat was blijkbaar ook niet nodig in de zaal waar ik zat, vooral wanneer je één voet van Hannah in de lift zag begon er al iemand te schreeuwen van de schrik.. Kom op zeg, dat is toch niks? Horror vond ik het ook niet echt, en het blijft allemaal leuk maar niet héél spectaculair. Toch kent de film en en daar leuke scenes en blijft de vaart de in, cliché is het allemaal net iets te veel.

3.0*

Ik sluit me aan bij de recensie van Zwolle84 hierboven. De film is een aaneenschakeling van horrorclichés – hooguit is de mix van exorcisme en mortuarium origineel – maar hij is evengoed effectief eng en dus goed gemaakt. Wel wordt de film zoals altijd minder eng naarmate het ‘monster’ vaker en explicieter in beeld is gekomen, maar dat wordt hier ondervangen doordat het verhaaltje goed in elkaar steekt en wel spannend blijft. Alle bijzaken in het begin blijken later essentieel om te begrijpen wat er aan de hand is. De film is voorspelbaar maar dat stoort niet: je verheugt je bijna op wat komen moet gaan. In het bijzonder verwacht je aan het eind nog het Thriller-moment van Michael Jackson die omkijkt en dan duivelse ogen blijkt te hebben, maar de film heeft het einde bewust wat subtieler en bijna ambigu gemaakt: Megan heeft niet opeens blauwe ogen maar ze zegt dat ze elke dag sterker wordt waarbij ze een vlieg doodslaat. Dat betekent ogenschijnlijk dat ze haar eigen demonen heeft overwonnen maar in werkelijkheid dat de demon die van Grace naar haar is overgegaan elke dag sterker wordt met de vlieg als aanwijzing dat de demon in haar aanwezig is. Juist doordat de film een spreekwoordelijk maar reëel iets – ‘je demonen overwinnen’ zoals bij een alcoholverslaving – een bovennatuurlijke vorm geeft verheft de film zichzelf ver boven de standaard-horrorfilms die slechts van onzin aan elkaar hangen.

Al met al een fijne, bevredigende horrorfilm en waarschijnlijk de engste die ik de laatste jaren heb gezien.

Ik ging met heel veel zin de filmzaal in, maar kwam gedesillusioneerd weer naar buiten. Een grote aaneenschakeling van clichés en een warrig verhaal dat niet uitgewerkt werd (en ze hadden zoveel om mee te werken met een verslaafde ex-agente met een trauma; maar dat werd slechts in een minuutje er doorheen geknald om vervolgens pas weer in de eindscène geforceerd op terug te komen. De setting, het mortuarium in de kelder van het ziekenhuis, is prima, maar de momenten waar het om draait vervelen en zijn van mijlen ver te spotten. Vreemd ook hoe de grote finale afgeraffeld wordt, het was net alsof daar zoveel geknipt is dat er deze onsamenhangende anticlimax uitkwam . Opvallend grote fouten zitten er helaas ook weer in, zoals in vrijwel elke horrorfilm de laatste tijd, en er zat geen greintje spanning in de film. Ik ben zwaar teleurgesteld.

Fijn filmpje.

Zou inderdaad fijn samengaan met The Autopsy of Jane Doe. Die film wist vooral goed te starten, maar liet het op het einde een beetje liggen, deze doet eigenlijk het omgekeerde. Het exorcisme in het begin is redelijk saai en té flauw, wat volgt is gelukkig een stuk leuker.

De film dankt veel van z'n sfeer aan de geweldige setting. De betonnen blok waarin alles zich afspeelt is kil, bruut en ongezellig, een ideale setting voor een film als deze. Dat het verder compleet verlaten oogt maakt het alleen maar leuker. Acteurs doen het ook zeker naar behoren, niet uitzonderlijk maar voldoende voor een film als deze.

Origineel is het allemaal niet, maar de uitvoering is absoluut op niveau. De horror momenten zijn effectief en bekwaam uitgevoerd, Johnson doet soms wat denken aan een vrouwelijk Botet en de finale mag er best zijn. Een groots of memorabel is het niet, maar vermakelijk en solide des te meer.

3.5*

Van dit soort type Horror films zijn er al een aantal van gemaakt, zoals inderdaad de betere film "The Autopsy of Jane Doe (2016)" (welke zich ook afspeelt in een mortuarium), waardoor deze film eigenlijk niets meer toevoegt. Desondanks is deze film nog wel redelijk sfeervol en weet hij nog net voldoende te vermaken (duurt met circa 80 minuten ook niet lang), om de aandacht erbij te houden. Hier en daar is het ook een beetje creepy (o.a. de manier hoe Hannah zich voortbeweegt), maar echt spannend of eng wordt het eigenlijk nergens. Al met al niet meer dan een dertien in dozijn clichématige Horror film.

Doet niks nieuws en niks goed, alles wat er mis is met moderne mainstream horror wordt hier in één film gepropt. De lachwekkende cliché openingsscène deed me al vrezen dat dit weer een 13 in een dozijn geval zou worden, en uiteraard was dat ook zo. Het grootste probleem met dit soort films is dat er totaal geen sfeer of spanning is, er wordt even snel een achtergrondverhaaltje verzonnen en vervolgens mag je 1,5 uur naar een bezeten lijk die iedereen kruipend achterna zit kijken. Alleen als demonen er zin in hebben kruipen ze trouwens, want dat is eng, soms kunnen ze gewoon rechtop staan.

The Possession of Hannah Grace van Diederik van Rooijen is eindelijk eens een film in de reeks, waarbij geen standaard uitdrijvingsverhaal aan de man wordt gebracht. Het toneel is hier een mortuarium en ondanks dat er in 2016 een film verscheen met een soort van zelfde uitgangspunt, deed deze toch zeker niet onder. Ergens vond ik hem gewoon beter. Goed verhaal, spanning en zo af en toe een rilling over de rug. Prima film!

Vrij doorsnee horrorwerkje. Het verhaal slaat vrijwel nergens op en dient alleen als kapstok om ruim een uur een bezeten lijk achter diverse mensen aan te laten kruipen. Verder niet verkeerd want het soms best spannend en zeker het eerste deel best creepy. Echter wordt er geen cliché vermeden door Van Rooijen. Het acteerwerk kan er mee door. De special effects en settings zijn okay. 2.0/2.5

De kritieken zijn niet mals voor dit (toegegeven: weinig originele) genrewerkje van onze landgenoot. Terwijl hij toch veel zaken dik in orde heeft. Met name de locatie is subliem (deze werd ook gebruikt in Cabin in the Woods, leuke trivia!) en het eerste uur is zorgvuldig opgebouwd, albeit tussen de lijntjes kleurend. Voor mij ontstaan de grootste problemen tijdens de grande finale, waarbij het geheel weer alle teugels laat vieren en het schreeuwerige de bovenhand neemt. Recentelijk had The Nun (2018) daar ook mee te maken. Wanneer een geest begint te blèren, dan ben je mij kwijt. Een dappere poging, dat is het wel. Deze possession had zijn plek prima gevonden als het zonder problemen in 2016 was uitgebracht, maar de huidige kijker lijkt toch iets anders / meer te willen.

Te generiek.

Ja het is nobel om elke generieke horrorfilm degelijk te waarderen omdat het wat geinig elementen heeft. Toch kun je dat niet nog 10 films volhouden ben ik bang.

Deze film bied toch echt te weinig nieuws om ook maar een beetje boven het maaiveld uit te komen. Het begint al lame met die exorcism. Ook scenario wise hele slechte keuze. Je weet daardoor eigenlijk al gelijk wat voor vlees er je in de kuip zit. Niet dat dat deze film nou gered zou hebben denk ik. Toch zet Diederik de beats niet helemaal lekker neer. Het is allemaal te generiek. Beveiliger loopt balletje achterna, hoort wat vreemde geluiden en gaat op onderzoek. Rara wat gaat er komen. Het is niet dat je een clicheloze film moet maken, maar speel op zijn minst een beetje met dit soort scenes. Daarna met de chauffeur van de ambulance precies hetzelfde. Of de chick op het dak. Het is afstrepen en vooral geen grote fouten maken moet de regisseur gedacht hebben. Wel jammer ergens had best een ok filmpje ingezeten. Setting is prima, Hannah Grace die kraakt is ook wel geinig...maar dan wil ik toch visueel iets boeiender shots...en als het even kan een iets leuker scenario. Doe op zijn minst iets anders. Goede komische scene, goede seksscene, goede totaal geflipte scene, doe-iets waardoor ik deze film morgen nog kan herinneren!

2 sterren

De openingsscene, een soort Exorcist-achtige climax, is waardeloos, maar gelukkig is de rest van de film best oké. Hoofdrolspeelster Shay Mitchell is een leuke verschijning en de film profiteert flink van de naargeestige setting. Hier en daar is de film ook best creepy. De special effects kunnen er ook mee door en worden overwegend effectief ingezet. Het vlakke einde is dan wel weer een domper op de feestvreugde, maar al met al weet dit werkje net boven het maaiveld uit te steken.

Prima horror film , die een originele draai geeft aan het possession gegeven .

Niet dat het nu uitblinkt in een wervelend verhaal , maar het kijkt prima weg , en de locatie is erg geschikt voor een paar jump scares , die soms best werken .

Omdanks dat het bijna. Geheel in het duister afspeelt , is het prima te volgen , ook zeker een plus , want dat zie je vaak mis gaan .

Redelijk einde , afgerond .

Dikke 3* .

Toegeven, erg origineel is het allemaal niet. We worden al een jaar of 10 overspoeld met horrorfilms met demonen en andere paranormale activiteiten. Maar het is tegelijk wel een subgenre waar ik nog steeds met plezier naar kijk. Niks mis met op zijn tijd zo'n film. The Possession of Hannah Grace doet dus niks bijzonders, maar ik vind de film toch vrij sterk. Dat komt vooral door de setting. Een vrij verlaten mortuarium waar iemand een nachtbaan heeft. Een meer ongemakkelijkere setting is er denk ik niet, goede keuze dus.

Het plot over de privéproblemen van onze hoofdrolspeelster boeide me niet zo, was ook niet zo heel belangrijk. Waar de film wel mee scoort is de sfeer. Die is ijzig en wekt geregeld spanning op. Zo richting het einde slaat de film misschien wat door met shock-momenten, al vond ik ze nog best wel leuk. Het tempo word daar even verhoogt, na een wat kalm eerste uur waar op een goede manier op werd gebouwd naar de climax. De scares zijn wel wat makkelijk, maar ze werken wel. De film deed me trouwens door de setting en de gebeurtenissen aardig denken aan The Autopsy of Jane Doe (2016), maar die was wel een stuk beter.

3*

Bovennatuurlijke horrorfilm met een Nederlands tintje! Deze film is het Hollywooddebuut van regisseur Diederik van Rooijen. Ook cameraman Lennert Hillige en productie-designer Paula Loos leverden een bijdrage. Net als acteurs Gijs Scholten van Aschat en Guy Clemens, al zijn die maar kortstondig te zien. En zo slecht was het niet! Van Rooijen weet door gebruik van geluid en het spelen met licht en donker een aardig suspense-volle film af te leveren. Zijn grootste handicap zijn een nogal middelmatig script, de onkunde van de Amerikaanse hoofdrolspeler, (actrice en fotomodel Shay Mitchell), en een overhaaste montage (een ingreep van de producent?) Op basis van wat Van Rooijen hier toch nog laat zien, had hij beter materiaal verdiend.

Niets wat ik nog een keer opnieuw hoef te zien, maar zeker spannend. Als liefhebber van het genre zeker een keer kijken.

Puik filmpje, hoor.

In retrospect is het horrorgedeelte niet eens het indrukwekkendste. Van Rooijen heeft een creatieve manier gevonden om de psychologische revalidatie van zijn hoofdpersoon te laten samenvallen met de bezeten Hannah Grace. Het einde is dan ook erg sterk, met een goed gedoseerd ambigu epiloog. Maar om daar te komen bedient de film zich gaandeweg toch van wat gekunsteldheden en stijlkeuzes die afbreuk aan het geheel doen.

Wat ik jammer vond is dat de voorhistorie van Hannah Grace zo expliciet getoond wordt. Het haalt best wel wat spanning weg; het is niet zozeer de vraag wat je moet verwachten, eerder wanneer. Van Rooijen weet dit, en probeert spanning te puren uit de nabijheid tussen de dode Hannah en de hoofdpersoon. Wat dat betreft speelt hij best een geinig spel met cliché's en verwachtingen, wat mij betreft ontbrak het net aan die spanning om er volledig in ondergedompeld te worden.

Ook als herrezen entiteit komt Hannah wat overdadig in beeld wat mij betreft. Wel cool dat al haar bewegingen natuurlijk opgenomen zijn ipv met CGI; de geluidsband moet alle kronkelende, krakende bewegingen nét iets teveel aanzetten met generieke geluidseffecten. Het geeft de film dan nét dat goedkope tintje mee.

Ook qua verhaal en personages hanteert Van Rooijen een wat diffuse aanpak, waardoor het claustrofobisch potentieel van de setting een beetje verloren gaat. De ambulance-medewerker, collega's, ex-partner: ze worden er allemaal bijgesleept om met wat moorden uit te kunnen pakken, ik had het liever wat compacter en suggestiever gehad. Nu ook wat overbodige dialogen en zijstapjes richting drama.

Redelijk sfeervol met een ambitieuze extra laag onder de horror die het interessant weet te houden, maar die de film ook een beetje halfslachtig tussen drama en horror in laat bungelen. Niettemin de moeite waard. 3*

Wat dood is, moet dood blijven

Ik trek mij wel vaker niks van een laag gemiddelde aan (zeker binnen het horror genre) maar in dit geval ben ik het er aardig mee eens. Wat ik hier echt sterk vond was de setting en de opzet van het verhaal. Daarnaast zag Hannah Grace er ook huiveringwekkend uit, tot op het moment dat zij eigenlijk meer en meer in actie kwam.

Als een soort dood gewaande Scarlet Witch met telekinetische krachten, wekt zij op deze momenten eerder de indruk van een gevallen superheld dan bezeten meisje. Het leek er dan ook op dat de regisseur wel wist hoe hij een onderhuidse spanning kon creëren, maar vervolgens niet goed wist hoe hij de spanning erin kon houden. Op de momenten dat de hel los moest barsten, viel namelijk meteen alle spanning weg. Tijdens de proloog gebeurt dit ook al, maar er komen nog vele momenten in deze horror voorbij waarbij deze situatie zich herhaalt. Ook de visuele effecten liggen er soms te dik bovenop met als dieptepunt de scénes bij de verbrandingsoven.

Ik vind het jammer dat ik geen voldoende uit kan delen want ik zag wel dat hier veel potentie in zat. Er heerste een aardig onderhuids sfeertje, en ook het aanvankelijk weinig sympathieke personage van Shay Mitchel, begon ik na verloop van tijd steeds leuker te vinden. Juist daarom zo zonde dat al deze sterke punten volledig ondergesneeuwd raken op de momenten dat het juist spannend zou moeten worden.

2,5*

The Possession of Hannah Grace

Degelijk. Mortuariums zijn natuurlijk de beste locaties voor een horrorfilm, en The Possession of Hannah Grace maakt daar dan ook dankbaar gebruik van. Regisseur Diederik van Rooijen levert en sfeervolle horrorfilm af met een prima acterende Shay Mitchell in de hoofdrol. Complimenten ook voor de jonge Kirby Johnson, die als Hannah Grace zeker dreiging uitstraalt. Er zitten ook een aantal aardige schrikmomenten in. De moorden worden wel matig in beeld gebracht, en hoe het allemaal eindigt wordt nog net niet met neonletters aangekondigd door Van Rooijen. Iets subtieler had wel gemogen.

Prima.

Het is inderdaad een film die de meeste sfeer uit zijn locatie, het mortuarium haalt. Het ziet er allemaal weer erg eng uit. Het mortuarium straalt een kille, ijskoude sfeer uit en is natuurlijk wel ideaal voor zo'n horrorfilm als deze.

Van Rooijen weet dus wel zijn locaties uit te kiezen. Het is alleen uiteindelijk de uitvoering zelf die het een beetje laat liggen. Buiten de sterke sfeer, laat namelijk de horror zelf het helaas een beetje liggen. Ik was nergens echt doodsbang. Terwijl het met zo'n locatie normaal gesproken wel zo is.

De film opent ook met een wat saai exorcisme. Het is zoiets dat we al tamelijk vaak hebben gezien, en dus te beter dat de film niet rondom het exorcisme is, maar in een mortuarium. Anders was dit duidelijk een stukje zwakker geweest helaas.

Qua horror laat de film een hoop punten liggen. De opbouw mag er soms zeker zijn, is ook niet zo moeilijk met deze locatie. Echter is het vaak die pay-off die het laat liggen. De jumpscares zijn echt wat te tam, en bovendien wordt er te weinig dreiging uit Hannah Grace gehaald.

Film mist ook wel een beetje intens cameragebruik. Vaak genoeg zien we aardige shots en sfeervolle camerastandpunten, maar wanneer de film echt moet scoren laat dit het een beetje liggen. Het is allemaal iets te tam gebracht op die momenten.

Wel zijn er genoeg donkere hoekjes en wanneer Hannah Grace in beweging komt en je van de verte aanstaart is het best creepy. Bovendien duurt de film absoluut niet lang. Van Rooijen zie ik graag terug in de regiestoel van een horrorfilm, maar hopelijk dan weet hij het allemaal iets enger, uitdagender en intenser te maken.

Nu heb je namelijk een doodenge locatie, maar met wat tamme horror dat zich erin bevind. Wel een voldoende, omdat het blijft boeien en het acteerwerk voor de rest ook heel degelijk was.

Een mooie hoofdrolspeelster en een sfeervolle locatie (een mortuarium), maar geen bijzonder goed script en weinig enge momenten. Wel is de flexibiliteit van de actrice die Hannah speelt een pluspunt en ook de diepe snijwonden op haar lichaam zien er overtuigend uit. Waarom de lichten steeds uitgaan is mij wel een raadsel, mogelijks energiebesparing?

In het begin van de film snapte ik niet dat de film zo laag beoordeeld word. Het ziet er sfeervol uit, de acteurs doen prima hun werk en met het uitgangspunt in een mortuarium kan het amper misgaan. De eerste 15 a 20 minuten vond ik de film oprecht sterk. Het is mysterieus, Shay Mitchell wordt een aantal keer flink het stuipen op het lijf gejaagd. Echter gaat het daarna mis. Er worden tal van personages geïntroduceerd (die twee bewakers zijn suf) en continu wordt het mortuarium verlaten voor de parkeergarage en verandert de film eigenlijk in een soort slasher waarbij de bijrollen een voor een vermoord worden. Het is jammer dat er in het script voor wordt gekozen om die beklemmende sfeer van het mortuarium niet goed uit te buiten en dat er steeds zijsprongetjes naar andere locaties en personages gemaakt wordt.

De productie blijft verder degelijk, maar de film had zoveel meer gehad aan een geïsoleerde locatie waarin Mitchell haar angsten en de nieuwe dreiging had moeten bevechten. Nu is het een beetje vlees noch vis geworden.

2,5*

Slecht. Visueel erg grauw en donker en simpelweg saai. Ook weet de film nergens spannend te worden. Verhaal boeit ook niet echt. De film begint nog enigszins aardig, maar verzandt al snel in saaie simpele scènes die elkaar opvolgen en weinig geloofwaardig zijn door toevoegingen zoals de meneer boven mij al roept. 1,0*.