Lake Placid: Legacy (2018)

You people are out of your minds.

The place you wanna go?

It's off-limits.

Dit is nu wel echt de triestigste film die ik dit jaar heb mogen aanschouwen. Niet alleen het verhaal was totaal stupide en compleet onzinnig. Ook het acteren was soms zo erbarmelijk slecht dat ik er zeker van ben dat elke lokale toneelvereniging dit kan overstijgen. Verder waren er bepaalde elementen in het verhaal die totaal niet klopten. En last but not least, het object waar het allemaal om draaide is bijna een complete film afwezig. Het bleef hoofdzakelijk beperkt tot een boven het water verschijnende kop van het monster of een naderende schaduw met bijhorend vervaarlijk gegrom. Behalve bij de ontknoping is het monster, dat het eiland onveilig maakt, in zijn volle glorie te zien. En dat is dan ook nog eens zo erbarmelijk slecht dat ze het beter in de schaduw hadden gelaten. Hadden ze het met een handpop gespeeld, dan was het waarschijnlijk hetzelfde geweest. Afschuwelijk verouderde CGI.

Ik ben na het bekijken van deze film wat meer informatie gaan opzoeken en kwam tot de verbijsterende vaststelling dat dit al de 6de film is over dit befaamde meer. Zelf had ik nog nooit over deze franchise gehoord. En na het bekijken van deze 6de film lijkt me dat ook beter zo. Ik heb niet ineens de drang om de andere delen te bekijken. En zover ik kon lezen, was het niveau van de voorgangers ongeveer van hetzelfde kaliber. Je kan dan wel zeggen dat bijvoorbeeld de “Sharknado” reeks de domste filmfranchise allertijden is. Maar op zijn minst zat er humor in en kreeg deze uit de hand gelopen grap een onevenaarbare cultstatus. Zover zal het zeker niet komen met “Lake Placid”. Deze valt eerder in de categorie waar je de film “Dinoshark” kan vinden nl. “snertfilm van het jaar”.

In deze film is het een groepje milieuactivisten die uitgedaagd worden door een voormalig lid. Hun acties bestaat uit het binnendringen van faciliteiten van dubieuze ondernemingen die het niet nauw nemen met milieurichtlijnen en dieren/mensenrechten. Eens ze zich naar binnen hebben gewerkt, ontrollen ze meestal een gigantisch pamflet. In mijn ogen een ridicuul statement. Maar dat is naast de kwestie. En dan ontvangen ze de uitdaging om een eiland te verkennen waar zich het meer “Lake Placid” bevindt. Naar het schijnt zou het meer vervuild zijn met chemisch of nucleair afval. Maar zo gauw ze op de plek zijn gearriveerd, merken ze dat er geen sprake is van stralingen en dat er een immens lab is gebouwd. En blijkt er ook nog eens een gigantisch reptielachtig monster rond te strompelen.

En dat strompelen mag je wel echt letterlijk opvatten, want echt snel is onze vriend de krokodil niet. Niet moeilijk als je een joekel van 15 meter bent. Dat het monster razendsnel is onder water is nogal evident. Maar op land is het ding log en traag. En toch slaagt dit gedrocht erin om zich op één of andere manier door gangen, trappen, deuren en luiken te wringen. En de ongelukkigen die daar verzeld zijn geraakt, mogen lopen wat ze willen. Het onding komt telkens weer opdagen. Om eerlijk te zijn waren er maar twee waarvan ik hoopte dat ze het zouden overleven. En dat was de ex-marinier Pennie (Alisha Bailey) en de journaliste Alice (Sai Bennett). De rest waren irritante personages die het eigenlijk verdienden om in mootjes gescheurd te worden.

Is er dan niets positiefs te zeggen over deze film? Jawel hoor. De filmaffiche ziet er geweldig uit en was eigenlijk de aanzet voor mij om deze film te kijken. Ik ben er zelfs van overtuigd dat men de meeste energie heeft gestoken in het ontwerp van deze affiche. Maar over het algemeen is “Lake Placid : Legacy” simpelweg een slechte film. Ondermaats acteren, een belachelijke verhaallijn en een monster dat amper in beeld komt. En als het al in beeld komt, dan ziet het er vreselijk uit. Kortom, ’t is te hopen dat er geen vervolg wordt verzonnen. Ik zal het in ieder geval mijden, moest dat toch het geval zijn.

0.5*

Lake Placid was een best geinig horrorfilmpje van Steve Miner, maar het vroeg nu niet echt om meer. Maar de film was een klein hitje, dus hoppa; daar kwamen de knullige straight-to-television vervolgfilms. De vierde film kreeg de titel 'The Final Chapter', maar elke horrorfan weet dat dat sowieso een leugen is. En inderdaad, drie jaar later was er weer een vervolg, waarin ditmaal de krokodil uit Lake Placid een potje ging bekvechten met de slang uit de Anaconda filmreeks. Lake Placid: Legacy is dus nummertje zes, maar men besloot om de verhaallijnen van de voorgaande vervolgfilms overboord te gooien. Een soort gevalletje Halloween. Alsof iemand zich iets aantrekt van de continuïteit van de Lake Placid franchise.

Hoe dan ook, in deze film zijn er weer nieuwe tieners, die op een verlaten plek bij een meer aankomen en worden opgejaagd door een veel te grote lelijke CGI krokodil. Inmiddels weten we dat de krokodil in een film als dit er verschrikkelijk uitziet, dat is bijna inmiddels de charme van zo'n film. Maar men besluit voor Lake Placid: Legacy om alles buiten beeld te houden. Het beest laat zelden tot nooit zijn langwerpige bek zien en ook de moordpartijen vinden grotendeels buiten beeld plaats. Het beest komt gedurende de hele film maar enkele seconden in beeld. Zo wordt het enige amusante van een film als dit ons ontnomen. Verder heeft Lake Placid 6 namelijk enkel een hoop inwisselbare, domme tieners als hoofdpersonages en één bekendere acteur. Voorgaande films waren dat onder meer Michael Ironside en Robert Englund, ditmaal is het Joe Pantoliano. Ten tijde van de eerste Lake Placid zat hij in The Matrix, nu is hij hier; dat kan zijn bedoeling nooit geweest zijn. Tegen het einde zien we iets meer van het monster en dan realiseer je je; dit had best een geinige domme B-film kunnen worden. Maar dan had men die krokodil wel in beeld moeten zetten.

1,5 sterren.