Netemo Sametemo (2018)

Erg fijn.

Nog niet genoeg om van een echte stroming te spreken, maar er lijkt toch iets op til binnen het Japanse drama genre. Is nu de tweede film op korte tijd die voor het grootste deel binnen de lijntjes van het klassieke Japanse drama blijft, maar tussendoor met redelijk extreme plottwists de film in verschillende richtingen duwt.

Het leuke is dat Hamaguchi er ook best actief mee aan de slag gaat, door net die narratieve duwtjes extra in de verf te zetten. Met een wat aparte soundtrack en wat extra visuele bravoure valt het al snel op dat je weer naar een "belangrijk moment" zit te kijken, waarna de film weer op z'n oude elan voortgaat.

Allicht niet voor iedereen weggelegd, je hebt er ook baat bij om vertrouwd te zijn met Japanse dramas én je moet de balans van Hamaguchi kunnen smaken, maar ik vond het best tof en verfrissend. Wat mij betreft meer van dit, eerder dan weer een drama van 5 uur.

4.0* en een uitgebreide review

Deze film is van voor Drive My Car en Wheel of Fortune and Fantasy maar is nu pas uitgebracht en ik vind hem wat zwakker dan de twee latere films van Hamaguchi, althans minder bijzonder of gelaagd. Het is in wezen een simpel verhaaltje dat het bekende dilemma van de vrouw opwerpt of ze kiest voor de emotie ofwel de heftige verliefdheid voor een wilde, onbetrouwbare man hetgeen haar meesleurt naar toppen en dalen of meer verstandelijk voor de stabiele relatie met een lieve, betrouwbare maar saaie man (en ik geloof overigens dat dit een biologische zaak is die met vrouwelijke hormonen te maken heeft maar dat terzijde want ontneemt de romantiek haar romantiek). Wat de film daaraan nog wel toevoegt is de interessante thematiek van de dubbelganger: ze bindt zich aan de betrouwbare man omdat hij op haar ware liefde lijkt (terwijl hij qua karakter tegengesteld aan haar originele liefde is), zodat ze in die zin genoegen lijkt te nemen met de kopie, althans zolang ze het origineel kwijt is. Haar tijd met de kopie lijkt slechts een droom dus niet echt als ze bij het origineel (de ware) is, maar omgekeerd wordt ze pas echt wakker als ze beseft dat ze geen toekomst heeft met haar ware liefde heeft en dat haar tijd met die ware een vergissing is. De titel verwijst echter naar het dubbelgangersmotief in de vrouw zelf, omdat zij beide keuzes en daarmee beide karakters in zich heeft: ze laat zich meeslepen door de ware liefde en ze weet dat alleen de man waar zij zelf in romantische zin niet echt van houdt echt van haar houdt en haar een gelukkig, stabiel leven zal geven.

De films van regisseur Ryûsuke Hamaguchi –dit is mijn derde– bevallen mij wel. Een ingetogen romantisch drama over een jonge vrouw die in de liefde als het ware drie keer een herkansing krijgt. Geen absolute topper, maar wel onderhoudend. Ik hoop Erika Karata nog vaker tegen te komen.

Asako [Erika Karata] denkt in Baku [Masahiro Higashide] de liefde van haar leven te hebben gevonden, totdat hij vertrekt om schoenen te gaan halen en (definitief) spoorloos verdwijnt. Twee jaar later is Asako verhuisd van Osaka naar Tokio en ontmoet ze Ryôhei [Masahiro Higashide], die fysiek veel lijkt op Baku, maar een hele andere persoonlijkheid heeft. Asako en Ryôhei bouwen een solide, ogenschijnlijk gelukkige relatie op. Totdat Baku uit het niets weer ten tonele verschijnt. Sfeervol, goed geregisseerd romantisch drama met een intrigerende hoofdpersoon, een overtuigende dubbelrol van Higashida en een fraaie ontknoping.

Met het laatste halfuur kon ik niet zoveel, maar die anderhalf uur daarvoor waren fenomenaal en schitterend. Wat vooral opvalt is dat dit zo'n serene film is, met een heerlijke rust ook in drukke stedelijke gebieden. Dat is voor een deel ook moderne techniek die dat mogelijk maakt - Antonioni of Ozu zouden dat allicht ook hebben willen doen maar zij hadden er het materiaal nog niet voor. De film is dus vooral heel fijn kijkvoer, maar ook boeiend met heel veel mooie kleine momenten tussen geliefden. Maar dan komt er in het restaurant die éne switch en met dat stuk daarna is alles wat hiervoor zo goed was ook een beetje verdwenen. Onbehagen komt er voor in de plaats en hoewel in de keuze van de regisseur snap werkt het niet altijd even goed. Vooral omdat ik Asako niet begrijp - haar hang naar haar voormalige vriend vind ik psychologisch niet sterk genoeg verwerkt waardoor dit stuk minder sterk is. En dan had de film kunnen eindigen maar wordt zelfs een beetje flauw als ze probeert bij haar latere vriend weer terug te mogen komen. Maar goed, ik heb ook zoveel moois gezien dat dat stuk an sich een hoge score verdient. 4,0*.

Op relatief korte tijd mijn derde van Hamaguchi na "Drive my car" en "Wheel of fortune and fantasy". Ze liggen allen wat in dezelfde lijn, maar deze is me toch het best bevallen. Ik werd helemaal meegezogen in het verhaal van de jonge Asako die op zoek gaat naar de perfecte liefde, maar door twijfel en onmacht zichzelf en vooral ook de ander kwetst. Toegegeven, de knappe Erika Karata, had ook qua verschijning een positieve invloed op het geheel.

Asako I & II is een mooie gelaagde coming-of-age waarbij het hoofdpersonage moet kiezen tussen het hart of het verstand, hoewel ze in haar hart gewoon van twee mannen houdt. Geen klassiek romantisch gezwets, maar een sociaal gelaagd drama. Op één of andere manier had ik toch met haar te doen, maar dat heeft ook veelal te maken met de gelaagde regie van Hamaguchi. Het plaatst Asako in een tweespalt: gaan voor een stabiele, maar "saaie" relatie of meer het onzekere avontuurlijke op. Mooi!

Merkwaardig hoe deze toch romantische film veel spanning in zich houdt.

Best origineel en verrassend hoe het meisje ervaart dat ze een stuk van haar leven als een droom heeft meegemaakt en hoe ze uiteindelijk met de nieuwe realiteit omgaat.

Torn between two lovers .... het is niet nieuw, maar Hamaguchi's film is mooi, teder en begripvol uitgewerkt en kan bogen op degelijk acteerwerk.