Life Itself (2018)

Over leven en liefde.

Diverse levens en verhalen die op een gegeven moment met elkaar verweven raken. Een beetje Babel en Crash-achtig dus. Niet een heel bijzonder of nieuw concept dus dan moet een dergelijke film het hebben van de uitvoering. En die was grotendeels prima in orde. Vooral de eerste twee hoofdstukken vond ik aardig en fris gedaan. Het einde daarentegen deed dat in een klap teniet. Jammer.

Life Itself is onderverdeeld in 4 hoofdstukken.
Hoofdstuk 1 vond ik echt fantastisch. Het was komisch, het zat ontzettend slim in elkaar en tegelijkertijd ook erg ontroerend. Het mechanisme van het vertellen door een voice-over, dat deze altijd gekleurd is en maar 1 visie van een verhaal verteld wordt zo slim uitgewerkt dat ik echt genoot van de film. Het verklaart ook het waanzinnige voice-over gedeelte met Samuel L. Jackson in het begin. Aan het einde van de hoofdstuk zat ik echt een minuut lang met een open mond even naar het scherm te staren.
In hoofdstuk 2 zitten er nog een aantal leuke dialogen tussen de grootvader en kleindochter, maar merk je al een beetje dat al het kruid in het eerste hoofdstuk verschoten is. De volgende twee hoofdstukken ontaarden verder in een standaard mozaïekverhaal die goed weet te ontroeren, maar nergens het niveau van het eerste hoofdstuk haalt. Dat alle logica verder als sneeuw voor de zon verdwijnt en het qua tijdlijnen gewoon niet meer lijkt te kloppen (het verhaal lijkt zich in het heden af te spelen, maar twee generaties later lijkt het verhaal zich nog steeds in het heden af te spelen) moet je dan maar voor lief nemen.

3,5* voor het eerste hoofdstuk met de fantastische Oscar Isaac

Resensie Rolling Stone over Life Itself: "We Have Now Seen the Worst Movie of 2018". Of het voor mij de slechtste film is durf ik nog niet te zeggen maar oh wat was dit een drama, letterlijk en figuurlijk. Dodelijk ongeluk, zelfmoord, kanker, trauma's. Niets bleef je bespaard bij het zien van deze uiterst depressieve maar ook i.m.o. zeer ongeloofwaardige film. Wat wil de regisseur je hier vertellen: dat het leven een tranendal is zoals de filosoof van het pessimisme Arthur Schopenhauer ons wilde doen geloven. Voor de regisseur misschien maar in ieder geval niet voor mij. Het leven heeft zijn vervelende- maar ook zijn mooie kanten. Van dat laatse viel echter in deze film niets te merken. Alleen maar doffe ellende. Tja, overdaad schaadt. Op een gegeven moment raakte al dat leed dat je voorgeschoteld kreeg mij totaal niet meer. Ik werd er in ieder geval volledig door afgestompt. Na afloop van dit drama mij daarom maar eens te goed gedaan aan een paar lekkere bieren in een kroeg waar ik gelukkig alleen maar vrolijke mensen tegenkwam.

2.0* en dan ben ik nog gul.

In de veelbelovende openingsscène horen we Samuel L Jackson (die ook even te zien is) als een 'unreliable narrator' en zijn we getuige van een gruwelijk busongeluk. Het is de verbeelding van een filmscenario geschreven door Will [Oscar Isaac] die na een traumatische gebeurtenis lange tijd in een inrichting heeft gezeten en met behulp van verplichte sessies bij psychiater Cait Morris [Annette Bening] zijn leven weer op de rails moet zien te krijgen. In het eerste kwart van "Life Itself" ontdekken we dat Will zijn relatie met Abby [Olivia Wilde] moet zien te verwerken, het tweede deel verhaalt over hun eveneens getraumatiseerde dochter Dylan [Olivia Cooke] en het derde en vierde hoofdstuk gaat over de perikelen van een familie waarvan de jongste telg ooggetuige was van de traumatische gebeurtenis die de episodes verbindt.

Het eerste deel is origineel, sterk geacteerd en scherp geschreven. Het tweede deel is minder origineel, maar ontstijgt de middelmaat nog ruimschoots. De laatste twee episodes zijn weliswaar goed geacteerd, maar hadden zo uit een willekeurige (Spaanse) soapserie gekopieerd kunnen zijn. De cast zorgt dat het nooit verveeld, maar het is jammer dat regisseur/scenarist Dan Fogelman niet voort heeft weten te borduren op de ijzersterke opening.

Beetje verbaasd over in mijn ogen te lage waardering maar smaken verschillen nou eenmaal en misschien te veel mannen die stemmen tov van vrouwen. Voor mij is een pareltje en is dit een film waarom ik graag naar de bios ga. Klopt dat de opening sterk is en dat het laatste part wat minder is maar als ik de film als totaalplaatje bekijk en de moraal van het verhaal meeweeg dan kan ik niet anders zeggen dat ik het een goede film vond en mijn 4 sterren dan ook gemeend zijn.

Matige film over een koppel die hun eerste kind verwachten. De film begint zeker goed, vooral de vertelwijze met de verschillende onbetrouwbare vertellers komt fris over. Echter wordt het door de verschillende verhaaltjes op een gegeven moment nogal onevenwichtig (vooral de langdradige scenes in Spanje). Verder is het allemaal nogal sentimenteel.

“I want to live a big, great, fantastical life, but I am concerned that the tragedy that seems to follow me, the tragedy that birthed me will prevent that from ever happening.”

Tranentrekker. Met Life Itself wil regisseur Fogelman even laten zien dat het leven één en al treurnis is. Na de film vraag je jezelf bijna af wat het allemaal voor zin heeft. Zelfmoord, een dodelijk busongeluk (met een zwangere vrouw), jeugdtrauma’s, familiedrama, kanker etc. Fogelman wil alle ellende van de wereld in zijn film stoppen.

Een kind dat haar ouders op jonge leeftijd heeft verloren staat eigenlijk al met 0-3 achter in het leven, maar Fogelman wil graag ook nog de 0-4, 0-5 en 0-6 scoren. Dat je op jonge leeftijd een dodelijk ongeluk hebt gezien is natuurlijk niet genoeg, want je ouders moeten ook nog uit elkaar gaan en je moeder moet aan kanker overlijden. Dat ze (Olivia Cooke en Alex Monner) daarna nog 42 jaar gelukkig samen hebben geleefd krijg je nauwelijks te zien, want je zou zomaar de mooie momenten in een leven tonen. Complimenten voor de acteurs, want Isaac, Cooke, Monner, Wilde, Banderas en Costa (kan er iemand mooier huilen?) weten het allemaal wel te verkopen.

So, what does that tell us?

That the only truly reliable narrator is life itself.

But life itself is also a completely unreliable narrator

because it is constantly misdirecting and misleading us and taking us on this journey

where it is literally impossible to predict where it's gonna go next.

Af en toe kom ik zo’n film tegen die me weet te verrassen. In eerste instantie vroeg ik me af waar het eigenlijk over ging. Meestal neem ik dan een afwachtende houding aan en kijk dan hoe het verder verloopt. Indien er geen verbetering is op verhaalvlak en het allemaal bijster oninteressant blijft, wordt deze zonder pardon afgezet. Gelukkig gebeurt dit maar zelden. En in het geval van “Life itself” zeker niet. Naarmate de film vorderde werd het (voor mij althans) fascinerender. Voordat ik het wist zat ik verbouwereerd naar de aftiteling te kijken en dacht ik bij mezelf : “Wow, wat in hemelsnaam was dit”. Ik ben een druktemaker en notoire grappenmaker. Als een film me dan stil kan krijgen en achterlaten als van Gods hand geslagen, dan is dat toch een hele prestatie.

Achteraf was ik ietwat verbaasd over de negatieve commentaren met betrekking tot deze film. Ik begrijp wel dat er personen zijn die een allergie hebben voor tragedie, dramatiek en droefheid in films. Maar de salvo’s van tirades die afgevuurd worden, vind ik persoonlijk nogal overdreven. Ofwel is het mijn anarchistische natuur die in opstand komt. Om “Life itself” nu de titel “Slechtste film van het jaar” te geven, is toch wel echt kort door de bocht. Ik veronderstel dat men dan alleen de crème de la crème op gebied van film heeft bekeken dat jaar. Ik durf toch wel echt toegeven dat ik veel slechter heb gezien vorig jaar. Het lijkt alweer zo’n sneeuwbaleffect te zijn nadat er enkele recensies van vooraanstaande filmcritici zijn verschenen. En uitdrukkingen als “semi-intellectueel”, “filosofisch geneuzel” en “overdreven melodramatisch” worden overmatig overgenomen zodanig dat het wel op een wij-tegen-zij situatie lijkt. Een acuut geval van navelstaarderij? Of zijn het allemaal mannelijke critici die, net zoals Dan Fogelman liet ontvallen in een interview, een bloedhekel hebben aan emotionele films? Misschien een verdedigingsmechanisme om niet het verwijt te krijgen dat hun stoere torso teveel vrouwelijke hormonen herbergt. Maar ja. Als je je alleen toespits op de juistheid van tijdslijnen en de juiste inkleding van de verschillende tijdsvakken, verlies je misschien oog voor het groter geheel.

Ik ben er wel heilig van overtuigd dat onder die notoire critici er enkelen zijn die onbewust in bepaalde zaken geloven die perfect zouden passen in de context van deze film. Is het niet zo dat men in de volksmond spreekt over een soulmate die ergens in de wereld rond paradeert? Dat er ergens een welbepaald persoon leeft die perfect bij je past? En is karma ook niet zo’n term die te pas en te onpas wordt gebruikt? Of dat toeval niet bestaat? Of bestaat het toevallig wel? En dan het toppunt van mysterieuze kracht waar miljoenen in geloven. Het goddelijke dat over ons waakt en ons leven stuurt. Wedden dat er onder die opiniestukschrijvers er enkele zijn die deze termen al eens heeft gebruikt? Of zelfs wekelijks zijn communiezieltje wil redden door de kerk plechtig te betreden? Tja, ik niet dus. Ben ik te realistisch? Te argwanend? Kan zijn. Maar dat een samenloop van omstandigheden en lotsbestemmingen de basis kunnen vormen van een verhaal zoals “Life itself”, daar geloof ik wel in.

Zonder twijfel is het eerste hoofdstuk die met de meeste impact. Een hoofdstuk vol verwarring, psychologische ontreddering en trauma. Maar ook vooral een hoofdstuk over eeuwige liefde. Het vinden van die ene welbepaalde persoon die onvoorwaardelijk bij je past. Will (Oscar Isaac) en Abby (Olivia Wilde) zijn zo’n koppel. Het levend bewijs van de bekende spreuk over het potje en het dekseltje. Totdat Abby op een dag Will verlaat waarna Will’s leven ogenblikkelijk een ware puinhoop wordt. Een ruïne die gerestaureerd moet worden met de hulp van een psychologe. Het is een hoofdstuk waarbij de verhaallijn zich op een ingenieuze wijze kronkelt rond Will’s verleden en heden. Met en zonder Abby. Met en zonder levenswil. Een hoofdstuk vol flashbacks. Een hoofdstuk dat ingeleid wordt door Samuel L. Jackson die de “onbetrouwbare verteller” voorstelt. Het onderwerp van Abby’s thesis. Maar tegelijkertijd een personage uit een scenario die Abby en Will samen gingen schrijven. “A husband and wife Tarantino”. Daarom dat Samuel L. Jackson zijn “Pulp Fiction” intonatie gebruikt. En dan zijn er sommigen die beweren dat zijn bijdrage er verder weinig toevoegt aan het verhaal. tja, je moet het wel willen zien dan.

Het hoofdstuk eindigt met een schok. Een slag van een voorhamer als het ware. En vanaf dan begint het verhaal zich intercontinentaal te verspreiden. Van de rebelse Dylan (Olivia “Me and Earl and the Dying Girl” Cooke), eindresultaat van de wonderbaarlijke liefde tussen Abby en Will, wiens leven gedomineerd wordt door sterfgevallen. Naar Spanje, waar de rijke olijfoliefabrikant Mr. Saccione (Antonio Banderas) zijn levensverhaal verteld aan één van zijn landarbeiders Javier Gonzalez (Sergio Peris-Mencheta). En ook al hebben deze twee verschillende stambomen initieel niets met elkaar te maken, smelten de beide verhaallijnen op een verbijsterende wijze samen. Maar dat moeten jullie maar zelf ontdekken hoe het geheel samenhangt.

Het enige zwak punt wat ik zou kunnen aanhalen is de voorspelbaarheid op een bepaald moment. Aanvankelijk begrijp je er niets van. Eens dat punt voorbij, zie je al waar het naartoe gaat. Als ik een muggenzifter was, zou ik dit gebruiken om “Life itself” met de grond gelijk maken. Maar het inventief verhaal en het soms toch wel excellente acteerwerk van een groep uitstekende acteurs, laten dit in het niets verdwijnen. Misschien lijkt het allemaal wel kommer en kwel. Alsof het werkelijke leven alleen maar treurnis en ellende voortbrengt. Waar men de ene tegenslag na de andere meemaakt. Iedereen heeft in zijn leven slechte periodes en emotioneel zware ervaringen. Maar misschien is de boodschap ook dat er altijd licht is aan het einde van de tunnel. Ik geloof niet in toeval of het lot. Ik geloof niet in een hemelse macht die ons leven bepaald en de route uitstippelt in ons leven. Maar geef toe. Zoals het verhaal hier verliep, zou toch in werkelijkheid ook kunnen voorkomen. Spijtig genoeg is het leven inderdaad soms een onbetrouwbare verteller.

4*

Dit lage gemiddelde verbaast me wel een beetje, en aangezien blijkbaar ook de 'echte' critici er geen goed woord voor over hadden ga ik toch wel een beetje aan mijn smaak en kijk twijfelen. Want ik vond het zelf eigenlijk een erg mooie film. Ja, het is wat zwaar en misschien licht pretentieus (zeker tegen het einde), maar ik vond het fijn en best ingenieus in elkaar zitten. Niet alleen qua narratief maar ook wat betreft de soms leuk gevonden beeldtaal en montagedingetjes.

De overgang naar het Spaans halverwege is wellicht een wat al te grote verandering van setting en stijl, en haalt je misschien lichtjes uit de film (ook omdat de eerste helft gewoon veel sterker is, die vloog voorbij) maar over het algemeen is het toch best een mooi geheel geworden.

Misschien dat de film tegen het einde wat te hard probeert met de boodschap. 'Je bent je vader, je bent je moeder', nou gelukkig niet zeg, de invalshoek van de 'unreliable narrator' was goed genoeg en leuk op zichzelf, geen reden om er nog wat schepjes bovenop te doen. De tijdsperiodes zijn, zoals sommigen hier ook al schreven, ook wat apart uitgewerkt, alles lijkt zich in het heden af te spelen in plaats van over drie generaties. Maar kan niet zeggen dat ik me daar dermate aan stoor dat het echt mijn score beinvloedt.

Het raakte me best, verveelde me niet, en vond het leuk en creatief in elkaar zitten. Grappig dat iemand Schopenhauer noemt, laat dat nu ook net mijn favoriete filosoof zijn.

3,5*

Aparte film. Het is een vertelling die weinig coherent aanvoelt. De hoofdstukken verschillen behoorlijk qua toon en sfeer. Het begint allemaal vrij quirky en zelfbewust waarbij de vierde muur doorbroken wordt, met een semigrappige voice-over van Samuel die het 'unreliable narrator'-gegeven presenteert, maar naarmate de film vordert wordt het serieuzer, zelfs een melodramatische mozaïekfilm met een behoorlijk corny einde.

De uiteindelijke boodschap die de film lijkt te willen meegeven was helaas weinig verrassend; vooral veel gemijmer over het leven, de onvoorspelbaarheid ervan, liefde als het meest belangrijke dat je kunt vinden, gelardeed door veel te prominente Bob Dylan-songs. Fogelman krijgt misschien een hard-on van Dylans "poëtische" muziek (toegegeven, ik vind zijn liedjes ook wel leuk), maar om je hele film nou te doorspekken met Bob Dylan alsof hij het antwoord geeft op grote levensvragen? Meh. Sowieso wordt Bob Dylan al te vaak gebruikt in films dus het is ook nog eens behoorlijk afgezaagd en pretentieus.

Het Spaanse hoofdstuk was -hoewel een behoorlijke omslag (wat ik zei, gebrek aan coherentie)- maar was wel het meest interessante hoofdstuk van de 4 (5?). Goede rol van Antonio Banderas. Sowieso was ik wel te spreken over de sterke cast. Qua acteerwerk was het prima in orde.

Ook zaten er een paar creatieve montagemomenten en overgangen in.

Geheel genomen vond het ik echter middelmatig. Het wil teveel, is vaak te pretentieus, te melodramatisch en weet nergens echt te verrassen.

Ik weet al jaren dat melodrama’s niet populair zijn in dit forum. Ik weet inmiddels ook dat deze film door het merendeel van de filmcritici genadeloos neergesabeld is. Toch wil ik een ander geluid laten horen. Ik vind het een aangename, knap geconstrueerde film.

Vooral het Spaanse deel sprak mij erg aan, niet in de laatste plaats vanwege het gevoelvolle optreden van Laia Costa. Dat heeft mij overigens niet verrast, want van haar eerdere prestatie in Victoria (2015) wist ik dat deze actrice heel wat in haar mars heeft.

Een mooie film, die allengs beter wordt.

Meeslepend, overwegend wel wat zwaarmoedig drama, geregisseerd door de schrijver van de televisieserie This Is Us, waar de film qua structuur wel iets van wegheeft. Ook hier dus vernuftig door elkaar lopende verhaallijntjes met meerdere tijdlagen, kunstig gefilmd en gemonteerd. De cast is uitstekend, met vooral Oscar Isaac en Antonio Banderas erg goed. Geen makkelijke kost, met een aantal behoorlijk heftige emotionele momenten, maar ik vond de personages boeiend en de verhaallijnen raakten me wel.