The Happytime Murders (2018)

Tijdens de aftiteling krijg je te zien hoe Brian Henson en zijn team erin slaagden om de poppen die deze film in groten getale bevolken tot leven wisten te brengen. Een leuk kijkje achter de schermen, maar je vraagt je tegelijk af waarom ze niet net zoveel moeite deden om een fatsoenlijk scenario in elkaar te flansen. Brian Henson probeerde duidelijk een film-noir te maken, maar heeft geen gevoel voor stijl en vervalt in een slechte imitatie. Als dat niet genoeg reden is voor Jim Henson om zich in zijn graf om te draaien wegens de verwoesting van de familiereputatie, dan zijn er nog de vele platvloerse grappen die ook nog eens tot in den treure worden uitgemolken (no pun intended). Een schande waar alle betrokkenen zich diep voor dienen te schamen.

Ik denk dat pa Henson zich in zijn graf omdraait als hij weet wat zijn zoon hier heeft gecreëerd. Op zich nog best een geinig idee met potentie, maar als je dan niet verder komt dan wat seks en drugs grappen via de bijna altijd ongrappige Melissa McCarthy, dan laat het maar zitten. En dat terwijl ik het film-noir sfeertje van zo'n treurige detective in de straten van LA nog wel goed vond. De donkere straten, het rokerige kantoortje, de standaard dame die een issue heeft. Maar goed, het niveau ligt dermate laag dat er gewoon weinig of niks te lachen valt. Althans, meer dan een kleine glimlach zo heel af en toe kreeg ik er niet uitgeperst. Wel vond ik het geinig om castleden van o.a. The Office US en Community hier tegen te komen. Geen goede rollen, maar toch hebben ze best aardige namen voor de film weten te strikken. Nee, jammer dat er weinig met het concept is gedaan. Het begin met hoe mensen poppen behandelden vond ik best aardig. Hadden ze wel mee door mogen gaan.

2*

Weer een geval van 'wat verwacht je dan?' als ik de reacties van de professionele critici zie. Als je zin hebt in anderhalf uur dom vermaak met poppen en je bij de trailer minstens een paar keer gegniffeld het, dan is er helemaal niets mis met The Happytime Murders. Ja, de grap blijft bestaan uit het feit dat alle stompzinnige dingen door poppen gedaan worden, maar de film pretendeert ook echt nergens meer te zijn dan stompzinnige scenes die makkelijk werken. Goed? Absoluut niet. Vermakelijk. Voor een keertje zeker.

Zonder twijfel een vermakelijke film die zichzelf geen moment serieus neemt en gelukkig ook niet langer duurt dan anderhalf uur, lang genoeg!

Melissa McCarthy is geen super actrice maar ze weet zich redelijk goed staande te houden in the land of puppets. Het noir tintje vond ik leuk gevonden en had wat mij betreft zelfs nog meer focus op mogen liggen, die herkenbare voice over ook.

Ik ben wel van mening dat oudere Muppet films toch wel wat beter waren, maar dit is ook best kijkbaar. De grappen zijn hier en daar wel erg gemakkelijk en super flauw, maar echt irriteren deed het niet.

2,5*

Hoogstaande humor hoef je hier uiteraard niet te verwachten, maar je zou anno 2018 toch verwachten dat men iets vernieuwends met dit concept zou doen. Desondanks lijken de makers van Happytime Murders te doen alsof grove poppen iets compleet nieuws is. Terwijl ik het gevoel heb dit al tig keer te hebben gezien, in één of andere vorm. Jaren geleden was er Ted, daarvoor Team America: World Police. En hell, in de jaren 90 zagen we een grofgebekte Chucky al van bil gaan in Bride of Chucky. En Peter Jackson maakte bijna 30 jaar geleden al eens een film met vloekende, drugsverslaafde poppen met Meet the Feebles. Dus waarom we nu ineens zo onder de indruk moeten zijn met een grove versie van The Muppets is mij een raadsel.

Dat we wel onder de indruk moesten zijn van dit gegeven blijkt uit het script. Vaak valt het even stil nadat een pop heeft gevloekt of we iets met seks zien, waarschijnlijk om het publiek even te laten lachen. Maar sterke grappen zijn er niet. Tenzij je 'een pop die poep, kont, pies, vagina of pik zegt' als sterke grap beschouwt. De kapstok voor de puberale ongein is een standaard detective-verhaaltje, waarbij Melissa McCarthy de collega van de hoofdpop speelt. En ongetwijfeld dat McCarthy grappig kan zijn, maar hier is ze vooral vervelend. De film blijft grappen herhalen dat ze wordt aangezien voor een vent en McCarthy krijgt als regie-aanwijzing dat hoe harder ze haar tekst schreeuwt, hoe grappiger het waarschijnlijk is. Verder probeert men de hele tijd grappen te rekken, omdat men van Family Guy heeft geleerd dat slechte grappen uitrekken grappig kan worden. Dat dit meestal niet het geval is, vergeet men. Wellicht dat een handjevol kleine momenten me deden glimlachen, maar Happytime Murders is vooral een hoop geschreeuw en gedoe om helemaal niets.

2 sterren.

Weird.

Het is moeilijk in te schatten waarom men deze film gemaakt heeft. The Muppets die de Meet the Feebles kant opgaan, op zich qua idee al redelijk vreemd (want het Muppet gebeuren is toch echt wel kindvriendelijk), maar waarom nu? Er is niet meteen een duidelijke markt voor, er is geen puppet hype, zelfs de Muppets zijn niet meer echt hip.

Vond het verder ook wat jammer dat er weer van zo'n bekende noir-setting gekozen wordt, dat maakt dat de Roger Rabbit vergelijking zich opdringt terwijl de films niet zoveel met elkaar te maken hebben. Anderzijds maakt het dat Henson wel makkelijker om de grappen en parodieën binnen een bepaald (en bekend) thema te houden.

En als laatste pijnpunt is er Melissa McCarthy, een complete miscast. Ze past compleet niet binnen deze film en haar stijl/toon is véél te mak en tam, terwijl de humor net wat edgier probeert te zijn. Ze wordt hier ook als eerste gecredit, maar die eer behoort aan Bill Barretta wat mij betreft. Toch gewoon het hoofdpersoange en hij doet geweldig stemwerk. Niet zo evident in Amerikaanse producties, hoewel het bij poppenanimatie blijkbaar vaak wat beter loopt.

Maar ondanks de minpunten heb ik me toch geweldig geamuseerd met deze film. De poppen/mensen mix werkt gewoon erg goed en ondanks dat de humor nogal plat en plastisch is, werkt het beter met poppen dan het met echte mensen zou werken. Het niveau van Jackson's poppenfilm wordt niet gehaald, maar er zit amper een saai moment in en er zitten genoeg geslaagde grappen in.

Leuke en aparte film dus. Meer van dit soort einzelgangertjes graag.

3.5*

Tevreden traditie.

Dat deze Muppets voor volwassenen het niet mals te verduren zou krijgen bij het grote publiek was te verwachten. Kom niet aan tradities. Wat oervader Jim Henson van deze vertoning had gevonden zullen we echter nooit weten. Wellicht had hij zijn zoons vieze versie van de wereldberoemde poppen best wel kunnen waarderen. En waarom ook niet? Het is geen hoogstaand cinematografisch pareltje geworden, maar zeker wel een geinige knipoog naar het oudere werk. En daarmee is deze regisseur uiteraard voldoende bekend.

Nu moet gezegd worden dat het eerste deel het beste is, hoogstwaarschijnlijk dankzij de grapdichtheid en minder serieuze kant. Niet dat de tweede helft zoveel ernstiger is, maar de nieuwigheid is er dan wat vanaf en het detectiveverhaaltje moet plichtmatig tot een eind gebreid worden. Ook de grapjes zijn dan wat flauwer. Dat is jammer, want behalve een clichématige noir als basis moet men het vooral van de humor hebben. Ietwat onevenwichtig dus, maar over het algemeen een prettige zit. Vader kan tevreden zijn.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Jim Henson is de ‘master of puppets’ en dan in het bijzonder natuurlijk de Muppets en Sesamstraat. Maar Henson heeft meer betekend voor de ambacht die achter dit werk schuilt. Zo was hij o.a. verantwoordelijk voor de poppen in films als Labyrinth en The Dark Crystal (waar hij tevens regisseur van was) en was Henson ook actief als acteur, producent en schreef hij ook veel van de muziek voor zijn series en films. Henson overleed in 1990 en daarmee verdween ook een tak van de filmindustrie, wat bijzonder jammer was. En zo uit het niets verschijnt daar ineens The Happytime Murders, van Jims zoon Brian nota bene. De verwachtingen liggen hoog, want ondanks dat de film is geflopt, we hebben het hier wel over een nieuwe Henson film!

Wat is The Happytime Murders toch een bizarre gewaarwording. Het is ontzettend fijn om weer eens een wereld te betreden waarin poppen onderdeel maken van de geschettste realiteit. Henson breekt met het brave imago van zijn vader door een hoop politieke incorrectheid in zijn film te stoppen, maar helaas hebben we een veel gewaagdere film als Meet the Feebles, waar je, of je het wil of niet, toch een directe vergelijking mee maakt. Daarnaast probeert Henson toch een zo breed mogelijk publiek aan te spreken met o.a. de casting van Melissa McCarthy (Ghostbusters) als sidekick van onze popdetective Phil. We zien een hoop foute grappen en gags, maar The Happytime Murders wil nooit echt los gaan.

The Happytime Murders is vooral op papier erg interessant, ware het niet dat het geheel eigenlijk haast onkijkbaar wordt gemaakt door de bijzonder slecht in elkaar stekende verhaallijn. We krijgen een soort van film-noir achtig tafereel waarin Phil een stel moorden moet oplossen met een wel erg gemaakte insteek. Het boeit gewoonweg niet en als de grappen dan ook niet stand houden zit je uiteindelijk met een nietszeggende film. Maar wij zien allemaal het potentieel dat The Happytime Murders heeft en dat frustreert uiteindelijk enorm. Hebben we dan eindelijk weer eens een poppenfilm, van de zoon van de godfather of puppets nota bene en dan nog werkt het allemaal voor geen meter.

Het is niet zo dat Brian Henson geen kaas heeft gegeten van regisseren, want het erg vermakelijke The Muppet Christmas Carol (1992) komt ook van zijn hand. Waar het allemaal fout is gegaan met The Happytime Murders wordt nooit echt duidelijk, maar dat men lang niet alles eruit heeft gehaald wat erin zit schemert in haast elke scène door. Het is uiteindelijk vooral zonde, want door het fiasco dat dit uiteindelijk is geworden zal er niet snel meer een poppenfilm komen. Gelukkig is daar nog wel Netflix met hun nieuwe The Dark Crystal serie. Een bioscoopfilm zal er voorlopig echter niet in zitten.

Blu-ray recensie: The Happytime Murders (Brian Henson) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

I never knocked a guy out with his own balls before

Ik ben best een grote fan van de Muppets. Niet elke film die rond Kermit en zijn vrienden wordt gemaakt is weliswaar even goed (*kuch* Muppets Most Wanted *kuch*) maar er zit altijd wel iets in dat me intrigeert. De Muppets zijn vooral ook een merk geworden waar - zeker sinds de dood van Jim Henson - elke beslissing onder de loep wordt genomen om geen imagoschade te berokkenen. Groot was dan ook de verbazing toen daar ineens The Happytime Murders was.

Een soort van Who Framed Roger Rabbit variant waarin poppen onder echte mensen leven en het daarbij niet gemakkelijk hebben wanneer blijkt dat iemand het op hen gemunt heeft. Vandaag de dag zijn de rechten rond de creaties van Jim Henson nogal verspreid geraakt, maar het werd al snel duidelijk dat dit niet in de lijn lag van hetgeen die verwachten aangezien de makers van The Happytime Murders al meteen aangeklaagd werden voor de tagline "No sesame. All street." door Sesame Workshop. Begrijpelijk, maar wat het allemaal nog vreemder maakt is dat dit eigenlijk geregisseerd is door niemand minder dan Brian Henson, de zoon van Jim en ook verantwoordelijk voor een aantal Muppets films waaronder The Muppet Christmas Carol. Henson pleegt hier spreekwoordelijk een vadermoord en het had dan ook zoveel interessanter geweest als hij dat via een geweldige film had gedaan. Nu krijg je de typische zoektocht naar wie de mysterieuze moordenaar is van een groepje aan lager wal geraakte sterren en natuurlijk moet er nog een samenwerking tussen mens en pop bijgehaald worden.

Een niet al te bijster origineel plot dus en voor een komedie wordt er ook weinig gelachen. Een aantal ideeën zijn echter wel leuk en het is vooral de manier waarop dit tot stand is gekomen waarmee de film nog wat weet te scoren. Weinig CGI en veel puppeteer work in ieder geval zoals dat in de gloriedagen van de Muppets ook het geval was. Het is een stijl die je weliswaar moet liggen, maar het is één van de weinige dingen die hier echt over de gehele lijn werkt. Het grote probleem is echter dat je die herkenbaarheid bij de personages mist. In Phil Philips is nog de meeste moeite gestoken, maar de overige poppen stellen weinig voor. Dan maar hopen dat er bij de mensen wat meer te beleven valt en daar probeert Melissa McCarthy de show te stelen. Niet meteen één van mijn favoriete komische actrices en hier weet ze ook niet altijd even goed te overtuigen. Eigenlijk oogt ze gewoon wat te braaf voor het ietwat geschifte personage dat ze zou moeten spelen.

Geen idee wat Brian Henson heeft bezield om opeens nu met de traditie van zijn vader te breken, maar hij zal er wel zijn redenen voor gehad hebben. Het resultaat is echter maar zozo en het is eigenlijk vooral in het poppensegment dat de film zijn punten weet te scoren. Bill Barretta is geweldig als de cynische Phil Philips en het puppeteer werkt blijft indrukwekkend. Benieuwd wat de volgende film van Henson gaat zijn.

3*