Hereditary (2018)

De beleving is bijkbaar uniek bij deze film.

Niet gezien maar zelf vind ik jump scares en gore minder horror dan een film die psychologisch werkt met herkenbare dingen uit het echte leven.

Surround set keihard zodat je alle vreemde geluiden kan oppikken, alles donker en heel goed opletten.

Wat een slechte film, totaal niet eng en oersaai.Langdradige scenes terwijl ze die beter weg hadden kunnen laten om meer verhaal in de film te stoppen. Als horror liefhebber had ik hoge verwachtingen maar daar is niets van overgebleven.

Geluiden op de achtergrond zijn soms zelfs vreselijk irritant, alsof ze verderop in de straat een feestje hebben. Zwaar overrated deze film.

Tip voor de "horrorliefhebbers": verwacht van deze film geen jumpscare of slasher movie. Dan kom je van een koude kermis thuis. Ik vond hem zelf wel eng. Het plot is niet eens zo origineel, maar het hele aspect van verlies gepaard met geestesziekten vind ik een erg sterke insteek. Dit maakt de film misschien voor sommigen "saai". Is hier wellicht wat meer levenservaring voor nodig om deze film te waarderen? Ik zou anders niet weten hoe je deze film maar een halve ster kunt geven.

Wat steekt deze film goed in elkaar. Maar aan de recensies te zien vind niet iedereen het belangrijk een film te zien waar goed over na is gedacht. Films die je gedachte prikkelen en je niet alles voorkauwen vindt ik persoonlijk knap gemaakt. Wat een sick verhaal maar de uitwerking is nog gruwelijker. Deze film wordt door sommige zo gewaardeerd voor de sfeer die er wordt opgebouwd, dat werd naar mijn mening perfect opgebouwd, heel knap. Ik heb de hele film geen idee gehad waar het precies naar toe ging.

Hoe bedoel je niet eng, de laatste 10 minuten zijn toch krankzinnig. Van dat soort oculte rituelen krijg je toch de kriebels. Hoe Annie (moeder) wordt neergezet, dat is uitmuntend geacteerd. Voor mij een dikke 4,5 ster.

De film geeft knipoogjes naar andere horrorfilms door steeds het genre anders te benaderen. De trauma’s van de personages – met uitzondering van de vader –worden vermengd met veel dreigende klanken en muziek en die hebben hun effect. Eigenaardig einde van de film waar de moeder plots niet de hoofdfiguur is maar Peter, de zoon. Toch een sfeervolle film die veel interpretatiemogelijkheden geeft aan de kijker. Stof genoeg om na te praten. een 3-ster.

Ik denk dat als klassiekers zoals Rosemary's Baby en The Shining nu uit zouden komen, een groot deel van het hedendaagse publiek het ook saai zou vinden omdat er nauwelijks of geen schrikeffecten in zitten en de horror vooral psychologisch is.

Onderhoudende film, met een absurd einde. Gezien het hoge gemiddelde had ik er echter meer van verwacht.

Zoals vele die de film niet begrijpen (lage beoordeling) had ik dus ook , maar nu begrijp ik de film en geef 3,5 sterren..misschien bij een 2e kijkbeurt een 4 ster ?

Erg trage en saaie film.

Die moeder (toni colette) levert een wanprestatie

Tja ,jij zegt het. Ik vind A Quiet Place een hele goeie film, maar schrikwekkend?? Serieus?

Oh was deze film daarom zo slecht misschien?

Geweldige, sfeervolle en lekker suggestieve griezelfilm. Wat mooi dat op het moment dat je als filmliefhebber aardig uitgekeken bent op de tegenwoordige eenheidsworst en na-aperij, iets fris en origineels voorbijkomt van een beginnend regisseur die qua sfeer en inhoud weliswaar citeert van andere grote films, maar daar duidelijk wel een eigen signatuur aan weet te geven. Zoals dat grote cinema betaamt merk je al aan de vele, wisselende reacties hier dat Aster iets bijzonders heeft afgeleverd, iets wat je niet onberoerd laat. Hereditary is een prent die in de loop der jaren ongetwijfeld nog aan status en aanzien gaat winnen, en zal uitgroeien tot een instant klassieker. Jammer wel dat de laatste minuten wat over de top gaan en de uiteindelijke climax te veel lijkt op een goedkope Lucio Fulci productie, anders had ik dit meesterwerkje de volle vijf sterren mogen geven. Speciale vermelding voor mevrouw Collette die gespecialiseerd lijkt in rollen in naargeestige horrorfilms, en hier op de toppen van haar kunnen speelt. Haar woede uitbarsting bij het avondeten is huiveringwekkend goed, ongeëvenaard! Kippenvelfilm die je niet mag missen.

Wat een femomenale ,intense , onder je huid kruipende , pracht psychologische horror.

En dit is dan nog wel de eerste echte regie debuut van Aster . Dat beloofd wat .

Zulke prachtige subtiele beelden , en dan weer obscure , heftige .

Dit word in adem genoemd met rosmary’s baby en exorcist , en de tijd zal het leren .

Wat mij betreft mag ie rustig in dat rijtje . Omdat je er compleet door in word opgenomen .

Ook de soundtrack was geheel in de lijn van de film , namelijk geweldig , subtiel , en soms heftig .

Er zit wel sfeer in de film maar echt op het puntje van mijn stoel houden deed hij toch ook niet .
Het verhaal is wel goed opgebouwd maar zeker met het eind erbij gerekend bleef ik met een flink soort
onbevredigend gevoel achter .
Enkele goede plotwendingen voorkwamen dat ik de film saai zou gaan vinden , het verhaal zelf is in andere versies toch spannender verteld .
De laatste vergelijking in die richting lijkt me the skeleton key maar die heeft wel een flink andere meer popcorn thriller sfeer .

Hereditary (2018) - Deleted Scenes

de meest duidelijk uitleg die ik kon vinden was deze ,,,,

HEREDITARY Ending Explained - Details You Missed! - YouTube

niet echt schitterende film, nogal aan de saaie kant.

Ik was zeer onder de indruk van Hereditary. Buitengewoon beklemmend, is de enige juiste manier om mijn filmervaring samen te vatten. De spanningsopbouw is bijzonder traag, wat de wat eenvoudigere kijker (niet slecht bedoeld, maar ik weet het even niet anders te verwoorden) misschien zal afschrikken, maar Hereditary moet het vooral hebben van de constant latent aanwezige beklemmende spanning. Je weet ook tot het laatste moment niet wat er exact aan de hand is. Subliem gedaan. Zelfs voor het eerst in tijden dat ik een nieuwe horrorfilm -echt- goed vond. Overigens deels ook door het opvallend goede acteerwerk. De moeder kende ik persoonlijk nog niet als actrice, maar die rol was van een indrukwekkend niveau.

Voor mij een nieuw horrorklassiekertje, al moet ik nog even nadenken hoe het volgens coumi “uit kan groeien” tot een “instant” klassieker.

Zeer interessante film die begint als een drama maar zich langzaam ontwikkelt tot iets totaal anders. De verkenning van een familietragedie wordt op een zeer rustig(maar aangenaam) tempo ontvouwt. De cinematografie, het gevoel van plaats en ruimte en het geluid zit allemaal sterk in elkaar.

Laatste 15 minuten zijn uitzonderlijk goed, alleen de climax valt voor sommige tegen.

Holy shit!

Afgrijselijk en vreselijk en met vlagen akelig, het roept het roept gevoelens op van walging, verdriet, medelijden, en doet dit alles op een tergend laag tempo met een verstikkend sfeertje. I love it!

Het doet me af en toe denken aan een Carpenter film. Hereditary heeft een originele mythologie die niet ten overvloedde wordt uitgelegd of benadrukt, maar is geen overdreven intelectuele film. Het kijkt allemaal heel makkelijk weg. De liefhebbers onder ons met het concentratievermogen van een goudvis gaan het einde van de film helaas niet redden...

...Je moet echt stil zitten, de stereo opendraaien en het licht uit doen.

Ik vind het bijzonder om te lezen dat de meningen over deze film zó enorm uiteenlopen..

Persoonlijk vond ik het een heerlijke film. De opbouw is zóóó ongelofelijk traag, waardoor ik me ergens wel kan voorstellen dat mensen er niet in kunnen komen (en het misschien zelfs saai vinden). Vooral wanneer je door de media ingeprent hebt gekregen dat het 'de engste film ooit' is. De meeste kijkers hebben dan toch andere verwachtingen. Voor mij werkte het tempo van de film juist enorm goed. Ik werd oprecht meegesleept in de beklemmende sfeer en had op sommige momenten écht kippenvel. Tot heel laat in de film, tot ongeveer het moment dat de vader overlijdt, zat ik in twijfel of het ging om occulte rituelen/demons of een uiting van de psychiatrische problemen van moeder. Er zijn weinig films waarbij ik me tot het laatste kwartier zo heb afgevraagd welke kant het op zou gaan.

Als je deze film gaat kijken moet je er echt voor open staan om je mee te laten slepen in de verstikkende sfeer. Laat je meenemen in het verdriet, de woede, de walging, het psychologische aspect en uiteindelijk de ontknoping van de film. Verwacht geen standaard, luchtig, schrikkerig horrorfilmpje.

Jammer dat je hier door sommige als een “wat eenvoudigere kijker” o.i.d wordt weggezet als je deze film niks aan vindt. En ook heb ik niet , zoals hierboven ook wordt gesuggereerd , het “ concentratie vermogen van een goudvis” want ik heb de film keurig uitgezeten. Maar i.m.o is dit een volkomen kut film en het zal me worst wezen of ik de boodschap wel of niet begrijp of de symboliek ervan. Voor mij is het een film die zwaar over hyped is , net zoals het eerdere “Mother”. En toch is er niks mis met mijn intelligentie. Kwestie van smaak misschien?

Heerlijk. Eindelijk weer even wat anders dan de gebruikelijke popcorn horror.

Dit ligt qua stijl een stuk meer in het verlengde van bepaalde klassiekers uit de jaren 60 en 70 (Rosemary's Baby, Don't Look Now, The Wicker Man, etc).

Geniaal geluid ook vooral. Dat indringende gebons... perfect.

En dan dat einde.

Enige minpuntje is dat de familie misschien iets beter gepresenteerd had mogen worden, zodat je er wat meer bij betrokken raakt.

Zo'n intense film. De beste horror bouwt op sfeer en echte personages met echte problemen, en dat is ook precies wat Aster hier doet. De horror vindt een basis in alle tragiek en onverwerkte emoties van de Grahams, in veel opzichten een redelijk doorsnee gezin. Er zijn duidelijke hints van geestelijke problemen, vooral merkbaar bij Annie, die vaak wel echt weergaloos wordt neergezet door Toni Collette. Shapiro geeft je als haar dochter in de film ook wel echt een makkelijk gevoel, en Wolff is fantastisch en subtiel waar Collette dat niet altijd is. Maar wat een genot om haar te zien spelen. Vond de relaties tussen haar en haar kinderen en man ook heel authentiek overkomen.

De dood van Charlie zo vroeg in de film is nogal een schokkende twist. Echt iets waar ik totaal geen rekening mee hield eigenlijk. Horrorfilms proberen je altijd wel een ongemakkelijk gevoel te geven en je te shockeren, maar deze film doet het, op het misschien wat meer banale laatste deel na, echt op een verrassende en uit de realiteit gegrepen manier. Er is wat zwarte humor, maar de toon is voornamelijk erg naargeestig, panisch en zelfs nachtmerrieachtig. Scènes als die waarin we Peters en Annies reactie op de dood van Charlie meekrijgen of de slaapwandelscène en de ruzie aan tafel zijn zachtst gezegd ongemakkelijk en pijnlijk. Puur rauwe emoties.

En Hereditary heeft al niet eens echt een goed script nodig om een gevoel van onbehagen op te roepen. De muziek en de fantastische cinematografie (niet alleen mooie plaatjes maar ook sluwe belichting voor mindfucks buiten de focus van het beeld) zorgen daar al vanaf het begin voor. Vond ook dat huis en het gebruik van die miniaturen heel aardig, en van die terugkerende elementen als de klakgeluidje en de tekeningen van Charlie zijn mooie details. De film bevat sowieso al een hoop beelden die je echt bijblijven. Wat een manier om je eerste volledige film te maken. 4.0*.

Het verschil tussen Ai weiwei en Jeff Kootz is een kwestie van smaak, het verschil tussen Donald Duck en Dostojevski niet. Je moet mij vooral niet verwijten dat je zelf het verschil tussen entertainment en kunst niet kunt duiden.

Uiteraard je goed recht. En dat is een uitstekend voorbeeld van een film waarbij het meerwaarde heeft om daar juíst over na te denken. Hoewel ik hem wel erg goed vond, ben ik die overhyped kwalificatie wel degelijk wat met je eens. Niet omdat ik hem de loftuitingen niet waard vind, maar wel omdat het geen absoluut geen toegankelijke film is, en de trailers en marketing het anders deden overkomen. De hype suggereerde wat anders dan dat het was.

Intelligentie is ook maar een kader, en zegt wat mij betreft niet zoveel met betrekking to het wel of niet leuk vinden van deze film (ok, poepdom zijn helpt nooit, maar daar gaan we nooit op voorhand van uit, lijkt me). Ik vind met film kijken empathie sowieso belangrijker, maar bij Hereditary zou ik zeggen dat wat ervaring met arthouse drama en iets langzamere cinema belangrijker is dan intelligentie. Ik kan de straat niet doorlopen zonder mensen tegen te komen die ongetwijfeld intelligenter zijn dan ik, maar weinig aan kunnen vangen met een bepaald soort films, simpelweg omdat het te ver buiten hun normale straatje ligt. Wie vond zijn eerste biertje of whisky lekker?

Sommige dingen moet je wat affiniteit mee ontwikkelen. Hereditary ligt wat mij betreft in dat straatje. En nee, dat 'moet' absoluut niet. Ergens in mij schuilt misschien een voetbal-, wielren- of tennisliefhebber, maar ik laat die lekker sluimeren. Ik heb meer te doen dan daar naar te kijken, en heb er volledig vrede mee dat ik die hype niet snap.

Je hebt een vrij korte lijst stemmen, met veel Amerikaanse films, maar het is nooit te zeggen hoeveel iemand daarbuiten heeft gezien. Soms is het verleidelijk om te denken 'die kijkt alleen Hollywood meuk', als er geen bewijs voor het tegendeel is. Maar: je geeft Almodóvars Volver (2006) 4,5*. Dus dat kan alleen daardoor wat mij betreft al niet meer voor jou gelden.

Wat een ongelooflijke zaadfilm!

Als ik zo'n film wil zien dan huur ik wel een drama film.

Zag hier wat berichten terug dat het gebaseerd is op herkenbare dingen in het leven, dat is dus juist wat Horror niet is.

Voor mij is Horror gore en suspense, en dat heeft deze film allebei niet!

Apart dat deze film zoveel verdeeldheid oproept. Ik denk dat dat door twee dingen komt: verkeerde marketing (slechte trailers, verkeerde bioscopen) waardoor het publiek verkeerde verwachtingen heeft, en een 'engste film ooit'-hype die dankzij social media al heel snel kan omslaan in verdeeldheid, waardoor mensen niet meer onbevangen aan de film beginnen. Je ziet het bij veelbesproken recente films als Mother! en La La Land, (die op zichzelf echt niet zo slecht zijn als sommige mensen beweren). Mensen delen dan met gemak 0,5* uit alsof iets 'de slechtste film ooit' is, wat natuurlijk onzin is.

Om Hereditary af te straffen op slechte marketing en een overtrokken hype is gewoon niet eerlijk. Het is een prima psychologisch drama -met een occulte en horrorachtige climax- die dankzij een beklemmende sfeer toch wel een spannende kijkervaring oplevert. Als je de film kijkt in een drukke Pathé-zaal vol 16-jarigen (dat is al horror opzich) word je constant afgeleid en uit je kijkervaring getrokken, maar kijk je de film in je eentje in een donkere kamer, dan komt Hereditary prima tot zijn recht.

Het acteerwerk was uitstekend, Toni Collette -niet mijn favoriete actrice- zet een uitstekende rol neer als flippende moeder, Haar Jesse Klaver-lookalike zoon doet het ook uitstekend. Gabriel Byrne vond ik weinig aan; opzich een goede acteur, maar zijn rol was vrij vlak.

Het laatste half uur voltrekt er zich een horrorfinale waarin alle registers worden opengetrokken. Op zich wel lekker creepy horror, maar de climax was over the top en niet heel bevredigend. Voor mij had het occulte en sektarische plotelement niet gehoeven, want het ging daarmee een richting in die mij niet echt aansprak.