Madeline's Madeline (2018)

Decker wordt met de film een stapje beter. Ik was niet helemaal mee met het einde, anders had er zeker een nog hogere score ingezeten. Kan me voorstellen dat haar aanpak een onuitstaanbaar effect heeft op anderen, maar ik ben er van overtuigd dat het snel tot een echt meesterwerk leidt.

En props voor de originele trailer!

Deze wil ik ook zien, snel even opzoeken.

Gevonden

Ben benieuwd! Ziet er goed uit.

Niets beter als het nieuwe jaar te beginnen met een mind-blowing film als deze. Helena Howard wat een talent. Altijd genieten van dit soort ''weinig bekende", underrated films met een zekere wazigheid, zoals bv. ook films als Paint It Black (2016) of Los Angeles Overnight (2018).

Na 20 minuten afgezet. Misschien onterecht maar vrijwel alles werkte me behoorlijk op mijn zenuwen. Te artsy terwijl ik best van artsy kan houden. Misschien had ik mijn mening wel bijgesteld als ik langer was blijven kijken. Wie weet zal ik hem in een andere bui nog eens opzetten. Maar kon vriendlief dit niet aandoen.

“Jung says that, "In all chaos, there is a cosmos. In all disorder, a secret order. The pendulum of the mind swings between sense and nonsense, not between right and wrong."”

Bijzonder, eigenzinnig en artistiek. Regisseur Josephine Decker heeft met Madeline's Madeline een unieke film gemaakt, en de grootste kracht van de film is dat Decker zich geen beperkingen heeft opgelegd (of beperkingen opgelegd heeft gekregen) en al haar fantasie en talent in de film kan stoppen.

Net zoals de acteurs, die duidelijk veel improviseren (wat wel toepasselijk is) en ijzersterk acteren. Howard is een regelrechte openbaring. De eerste 20 minuten moest ik er wel even inkomen, maar het verhaal rond een geestesziek persoon en een improvisatie show is intrigerend. Het camerawerk en de manier waarop de geluiden worden gebruikt zorgt ervoor dat je jezelf soms in het hoofd van Madeline waant. Realiteit en fantasie vloeien in elkaar over, en het resultaat is een uniek filmproject van Decker.

Knotsgekke film dit. Het doet vaag wel wat aan Kaufman zijn werk denken, ook al is deze film een stuk meer radicaal. Waanzinnig experimenteel, en om eerlijk te zijn mij ook net wat al te arty farty met al die improvisatietheater etc, maar het is op een unieke manier verteld ook een ontroerende en ongemakkelijke blik op iemand met psychische problemen die in een interessante driehoeksrelatie zit.

Dat is vooral te danken aan Helena Howard, die echt een indrukwekkende verschijning is op het scherm. Van haar hebben we als het goed is het laatste nog niet gezien. De montage en cinematografie zijn ook wel erg fraai, hoe vermoeiend het soms ook is. 3.0* dan maar.

Madeline [Helena Howard] vindt een uitlaatklep voor haar psychische problemen in de toneelgroep van Evangeline [Molly Parker]. Die is voldoende onder de indruk van Madelines talenten dat ze besluit Madeline de hoofdrol te geven in een nieuwe productie. Hoewel er geen dichtgetimmerd scenario is, ontgaat het Madeline niet dat het verhaal steeds meer op haar leven begint te lijken. Wanneer ook haar emotionele problemen daarbij een rol gaan spelen ontstaat er frictie. Een boeiend uitgangspunt voor wat een fraaie karakterstudie had kunnen zijn en Howard beschikt duidelijk over alle kwaliteiten om meer diepgang aan haar karakter te geven. Maar Decker lijkt zelf niet helemaal te weten welke kant het op moet waardoor de film vooral leunt op Howards ijzersterke vertolking.

het zei me niet zoveel. Na 19 min stilgelegd. Wat was het verhaal? Het ging niet echt over de samenvatting, dusja ... Toegelegd!