Madeline's Madeline (2018)

“Jung says that, "In all chaos, there is a cosmos. In all disorder, a secret order. The pendulum of the mind swings between sense and nonsense, not between right and wrong."”

Bijzonder, eigenzinnig en artistiek. Regisseur Josephine Decker heeft met Madeline's Madeline een unieke film gemaakt, en de grootste kracht van de film is dat Decker zich geen beperkingen heeft opgelegd (of beperkingen opgelegd heeft gekregen) en al haar fantasie en talent in de film kan stoppen.

Net zoals de acteurs, die duidelijk veel improviseren (wat wel toepasselijk is) en ijzersterk acteren. Howard is een regelrechte openbaring. De eerste 20 minuten moest ik er wel even inkomen, maar het verhaal rond een geestesziek persoon en een improvisatie show is intrigerend. Het camerawerk en de manier waarop de geluiden worden gebruikt zorgt ervoor dat je jezelf soms in het hoofd van Madeline waant. Realiteit en fantasie vloeien in elkaar over, en het resultaat is een uniek filmproject van Decker.

Madeline [Helena Howard] vindt een uitlaatklep voor haar psychische problemen in de toneelgroep van Evangeline [Molly Parker]. Die is voldoende onder de indruk van Madelines talenten dat ze besluit Madeline de hoofdrol te geven in een nieuwe productie. Hoewel er geen dichtgetimmerd scenario is, ontgaat het Madeline niet dat het verhaal steeds meer op haar leven begint te lijken. Wanneer ook haar emotionele problemen daarbij een rol gaan spelen ontstaat er frictie. Een boeiend uitgangspunt voor wat een fraaie karakterstudie had kunnen zijn en Howard beschikt duidelijk over alle kwaliteiten om meer diepgang aan haar karakter te geven. Maar Decker lijkt zelf niet helemaal te weten welke kant het op moet waardoor de film vooral leunt op Howards ijzersterke vertolking.