Scream, Queen! My Nightmare on Elm Street (2019)

'David Chaskin doesn't know it yet, but someone is coming to get him.'

Dat Nightmare on Elm Street 2 een interessante film is bleek al wel uit de documentaire Never Sleep Again. Er zijn genoeg interessante aspecten; het feit dat de film een zooitje is, het feit dat de film gehaat werd, maar tegenwoordig steeds meer fans krijgt, maar natuurlijk vooral vanwege de homoseksuele ondertonen. Want wie wist nu eigenlijk tijdens het maken dat de film deze toon bevatte? Sommige acteurs zijn overtuigd dat ze het er al over hadden tijdens het filmen, terwijl prominenten als producent Robert Shaye en regisseur Jack Sholder zeggen dat ze destijds geen flauw benul hadden. Jack Sholder en scenarist David Chaskin wijzen vooral naar elkaar en Chaskin’s beweringen wisselen geregeld. Eerst zei hij er niets mee te maken te hebben, later gaf hij echter toe dat zijn script wel degelijk vol zat met subtekst. Maar die subtekst werd veel te veel naar voren gebracht. Volgens hem was het casten van Mark Patton in de hoofdrol één van de hoofdredenen dat de homoseksuele subtekst veel te veel naar voren kwam.

En het lijkt dat deze bewering de hele reden is dat de documentaire Scream, Queen! bestaat. Mark Patton wil namelijk wraak. Jammer genoeg verklapt de documentaire al meteen dat Patton de confrontatie aangaat met Chaskin, inhoudelijk een hele slechte keuze als je het mij vraagt. Het voelde als zo’n commercial van een SBS6-programma vlak voor een reclameblok (‘blijf kijken, want straks ga ik de confrontatie aan!’), terwijl dat veel toffer was om als verrassing te houden. Alsnog voel je aan alles dat de film daar naar toe opbouwt; Patton is boos op Chaskin en wil een excuses, punt. De film toont verder het levensverhaal van Patton en we krijgen wat meer info over Nightmare 2. Daarin is vooral de kleine Nightmare 2 reünie erg leuk, waarbij de acteurs in een onderonsje nog maar eens testen of Sholder echt van niets wist.

Inhoudelijk probeert men een redelijk rechttoe rechtaan verhaal te vertellen; Patton had succes, verdween vervolgens uit Hollywood en gaat nu op zoek naar het punt waar hij vooral last van heeft; de rare uitspraken van scenarist Chaskin. Qua vorm en stijl gaat deze documentaire echter alle kanten op. Men knipt van hot naar her en qua stijl is de montage soms hip en ineens wordt het beeld zwart-wit met dramatische zware muziek eronder, onder het mom; kijk eens hoe zwaar Patton het heeft. Zijn verhaal is wellicht vrij dramatisch, maar door deze stijl komt hij soms toch een beetje over als een drama queen. Zeker als je ziet hoe het interview met Chaskin geprobeerd wordt om de boel extra ongemakkelijk te maken in de montage, terwijl je overduidelijk ziet dat men daar aan het ‘monteren’ is geweest.

Scream Queen is geen Never Sleep Again, maar wil ook duidelijk een ander verhaal vertellen. Een interessant verhaal over een interessante film en liefhebbers van de Nightmare reeks en Freddy’s Revenge in het bijzonder zullen het ongetwijfeld ook interessant vinden, maar de pogingen om Scream, Queen heel belangrijk en zwaar te laten voelen, slaan een beetje dood.

Vooruit, nipt 3,5 sterren.

Interessante documentaire, die mij vooral de eerste helft aansprak.

Ik zag het tweede deel van de Nightmare-reeks op een erg jonge leeftijd, ik denk 10 jaar. Ik vond het altijd een geweldige film: de opening (busride from hell) was geweldig en ik vond de invalshoek van een mannelijke hoofdrolspeler in hetzelfde bekende huis uit het eerste deel goed bedacht. Jaren later realiseerde ik me pas dat dit deel 'de regels' van Freddy overtrad, door Freddy buiten de droom vrij rond te laten lopen. Ik vond de special effects altijd tof en het horrorsfeertje prima. En hoewel ik het zelf al in dit vroege stadium had moeten herkennen, was dit voor mij nooit een gay-horror-film.

Deze docu bewijst echter dat dit zeker zo was en dat iedereen dat vindt. En ook dat dit juist voor veel jonge gays veel betekenis had in hun opgroeien en eigen ontwikkeling.

De docu begint met het snel behaalde succes van Mark Patton en dat deel vond ik erg interessant: de filmindustrie in de jaren tachtig, maar ook die enorme keerzijde van homoseksueel zijn in die tijd en de in razend tempo opkomende AIDS-epidemie. Patton koos er zelf voor om de industrie te verlaten en werd later voor de (ge-wel-dige) documentaire Never Sleep Again (2010) opgespoord. Zijn verhaal is bijzonder te noemen, wellicht heeft hij een glansrijke carrière de rug toegekeerd, we zullen het nooit weten.

Het tweede deel van de docu vond ik iets minder; de wrok van Patton naar wat deze film voor (en juist tegen) hem heeft gedaan is gróót, vooral naar de schrijver van de film toe. Daar zit veel verdriet en frustratie, maar dat is dan ook waar de nadruk flink op ligt en waar ik als kijker niet altijd begrip voor op kon brengen. Het waren bijna mijn woorden toen regisseur Jack Sholder recht in Patton's gezicht zei: "I think it's time that you just let it go. It's over, it's done". Ik zou dan ook niet nog langer naar Patton's verhaal willen luisteren. En vanwege die neerwaartse spiraal kwam ik uit op een magere zes.