Love, Simon (2018)

Het geluk om de film in de VS te kunnen zien. Na "Call me by your name" is dit wederom een prachtige LGBT-film. Nick Robinson speelt uiterst natuurlijk de rol van Simon. De verrassing is wie de geheime jongen is waarmee hij chat. Uiteindelijk toch iemand anders dan ik dacht.

Aanrader!

Waar maakt deze jongen zich in vredesnaam zo druk om? Die vraagt bleef maar in mijn hoofd spoken tijdens de vaak tenenkrommende eerste helft van dit luchtige tienerdrama over Simon [Nick Robinson], die al enkele jaren weet dat hij homoseksueel is en dat krampachtig probeert te verbergen. Wanneer hij op een schoolblog een post leest van 'Blue', die ook worstelt met zijn seksualiteit, besluit Simon onder een pseudoniem met de mysterieuze 'Blue' te corresponderen. De problemen ontstaan wanneer de irritante Martin [Logan Miller] zijn emails ziet, er afdrukken van maakt en dreigt deze openbaar te maken als Simon hem niet weet te koppelen aan Simons goede vriendin Abby [Alexandra Shipp]. De film is lang nauwelijks aan te zien, zeker wanneer we kennis maken met de adjunct-directeur Mr Worth [Tony Hale] en Ms Albright [Natasha Rothwell], die werkelijk een belediging zijn voor iedere serieuze onderwijzer! Wanneer Simon eindelijk uit de kast komt zijn er enkele rake momenten, maar tegen het einde verzandt de film toch in een moeras aan sentimentele clichés.

Deze film ben ik mede gaan kijken bij wijze van experiment: bevestigt deze film mijn indruk dat mijn waardering altijd het tegengestelde is van mrklm zodat ik dit een hele goede film zal vinden? Maar in deze moet ik mrklm enigszins gelijk geven: het is geen hele goede en al te sentimentele film, al ben ik wel wat genuanceerder in mijn oordeel.

De film balanceert aldoor op de grens tussen wel aardig en net iets te flauw/genant. Hij laat vooral een aantal verliefde pubers zien die hun liefde niet durven opbiechten aan hun liefdesobject en/of daarin blauwtjes lopen. Opmerkelijk genoeg maakt de film daarin (terecht) geen verschil tussen homo’s en hetero’s, zodat in die zin mrklm’s vraag rijst wat er nou zo bijzonder is aan het feit dat Simon homo is (dus waarom hij daar niet open over durft te zijn). Maar ik denk dat dat precies het punt van de film is: er is geen verschil tussen homo’s en hetero’s want iedereen is onzeker in de liefde. Maar als homo heb je de extra onzekerheid dat je niet weet hoe je omgeving zal reageren op je coming out; zeker je medepubers kunnen intolerant en wreed zijn in hun reacties (al kun je je blijven afvragen wat nu het verschil is met de heteroseksuele sukkel die door alle meisjes wordt afgewezen en daarom het lachertje van de school is: misschien verdient de heteroseksuele sukkel het meer om vernederd te worden?).

Hoe de film die coming out uitwerkt is tegelijk het slechte als het goede van de film want super-Amerikaans en dus voorspelbaar en over the top (een recensent noemde deze film de Disney-variant van Call Me by Your Name (2017) - MovieMeter.nl): eerst wordt Simon belachelijk gemaakt als ‘homo’ door de school, haten zijn vrienden hem (overigens vanwege het plot, dus niet vanwege zijn homoseksualiteit) en beëindigt zijn onbekende geliefde het contact, maar na een mooie brief van Simon waarin hij nu vrijwillig en zelfverzekerd uit de kast komt draait iedereen 180 graden en eindigt de film in een soort mega-groepshug waarbij overal alleen maar liefde is en iedereen van iedereen houdt en waarbij ook de onbekende geliefde zich openbaart en ook Simon de liefde op zijn pad vindt. Op een of andere manier – mogelijk vanwege de democratische rechtsstaat als kern van het liberale Amerika waarbij alles afhangt van het vurige pleidooi van de advocaat en de politicus – geloven Amerikanen blijkbaar dat alles afhangt van de juiste woorden c.q. tekst. En de Amerikanen kunnen dan ook goede speeches schrijven, zoals ook deze film weer laat zien in bv. de speech van de moeder van Simon over hoe zij hem als homo accepteert.

Al met al is het zo een typische Hollywood-film: zeer clichématig maar daarin toch ook wel weer effectief. Het grootste deel van het publiek was in ieder geval met zakdoeken in de weer tegen het einde van de film…

Wat was dit een wanstaltig gedrocht, op veel momenten nog erger dan het soms even erge tienerdrama The Fault in Our Stars, hoewel die scène daar in het Anne Frak-Huis op dat vlak onovertroffen blijft.
Deze Love, Simon is een kleine film maar wordt met grootse gebaren gebracht. Is dat Amerikaans? Ik houd van films, vooral sfeervolle die men even een andere wereld inbrengen. Maar hier lag het er wel erg dik bovenop. Groot huis, leuke familie, geweldige vrienden, met de auto naar school, dikke feesten, en één grote wolk van blijheid. En daar op school met die rare conrector en musicaldocent die rustig seksuele toespelingen maken, serieus? Mierzoet en op elk vlak ongeloofwaardig. En dat gaat de hele film door met op de juiste momenten de aanzwellende muziek. En keurig de gebaande paden met op tweederde ineens misère en aan het eind het grootste gebaar met die e-mail naar de hele school en alles is Kumbaya. En ik zet dit maar tussen spoiler tags, maar eigenlijk is dat niet nodig.

Jammer, want de potentie is er best. De film ziet er warm uit en sommige locaties hebben echt wel zeggingskracht en brengen sfeer mee. En de acteurs doen het erg leuk. Zelfs dat irritante joch weet stiekem nog best wat sympathie mee te geven. Ze hadden alleen een veel beter script en betere regie verdiend. 1,0*.

Geweldige selectie van muziek in deze film! De hoofdrolspeler zelf heeft ook een erg goede smaak.

Best naar uitgekeken en zeker geen slechte film. Maar er had wel een stuk meer ingezeten. Had zelf iets meer een indie vibe verwacht. Het verhaal is goed en er wordt sterk geacteerd. Het jammere is alleen dat het zo overdreven Amerikaans is. Het mag allemaal wel een stuk subtieler. Zeker het einde. Zo jammer dat ze dan gaan staan klappen. Vind dat zo tenenkrommend

Maar wel genoten en Tony Hale is een fijne komische factoor in de film. Die verder eigenlijk dan niks toevoegt, wat ook een gemiste kans is.

3.5*

“Tell me about this guy you love.

“You sure?”

“Yeah. It'll help me kill off hetero Simon in my mind.”

Uitstekende coming of age film. Simon heeft een geheim dat hij met nog niemand heeft gedeeld: hij is homoseksueel. Hij weet het al een tijdje, maar nu moet hij het aan zijn vrienden en familie gaan vertellen. Love, Simon is 'quirky' en wil soms iets te hip overkomen (vooral in het begin), maar de grootste kracht van de film is dat het allemaal realistisch en oprecht wordt gebracht. Met herkenbare personages en herkenbare problemen.

De band van Simon met zijn vrienden, zijn ouders, zijn zusje en de anonieme Blue worden goed uitgewerkt, en Simon is gelukkig geen foutloos heilig boontje. Het tweede gedeelte is wat emotioneler en sentimenteler (het einde gaat over the top), maar de coming out scènes maken indruk. Het wordt makkelijk geaccepteerd door Simon's omgeving en dat is ook wel eens verfrissend om te zien. Enig minpunt is Martin, een raar personage dat meer als plot device wordt gebruikt dan iets anders. Maar het leven van Simon wordt sterk neergezet, en ik denk dat je wel homoseksueel moet zijn om Katherine Langford te kunnen afwijzen. Ik zou het niet kunnen.

Een aardige film, maar niet meer dan dat. Hollywood en homoseksualiteit in films gingen eerder zelden goed samen; het werd al snel ongemakkelijk en/of karikaturaal. Deze film, echter, zou daarmee (willen) afrekenen. Hoewel de film wat mij betreft gezien kan worden als een goedbedoelde poging om homoseksualiteit te normaliseren, schiet de film hierin jammer genoeg weer wat door. Het pleit voor de maker en het is verfrissend dat hij laat zien dat de homogemeenschap divers is en niet zoals de stereotypen die we vaak krijgen voorgeschoteld. In hoe zijn directe omgeving reageert op de geaardheid van Simon zit echter iets krampachtigs: iedereen vindt het zo normaal/vanzelfsprekend dat je zelfs niet zou mogen zeggen dat je het wel of niet had verwacht, zo lijkt het. En jammer dat een film die nu eens geen karikatuur wil maken van de homoseksuele hoofdpersoon, dit dan wél weer doet met diverse andere figuren in de film, zoals enkele leerkrachten (zoals ook door mrklm min of meer werd aangehaald. Dat was helemaal niet nodig geweest en de film had zelfs aan kracht kunnen winnen als dit achterwege was gelaten. Maar goed: er moet natuurlijk ook nog gelachen kunnen worden, zo zal men misschien hebben gedacht. En dat is soms ook wel gelukt; er zitten enkele heel grappige scenes in de film. Tot slot wil ik niet onvermeld laten dat ik bij enkele scenes ook echt geraakt werd, zonder dat het al te sentimenteel werd.

Hart op de juiste plaats, maar toch te sentimenteel en simplistisch naar mijn smaak, met enkele tenenkrommende parodieën van karakters op de koop toe. Had iets meer van Edge of Seventeen mogen hebben, die de grens tussen komedie en coming of age drama wat mij betreft stukken beter bewandelde.

Het was zeker wel uit te zitten door enkele leuke acteurs, maar emotioneel kon ik hier niet in meegaan. Desalniettemin, iedere film die zelfacceptatie (en die van de medemens) vergroot, is voor mij prima. Zoals Esteban het hierboven zegt, klinkt dat ook in mijn oren erg sympathiek. Alleen de tienerkomedies voor heteroseksuele tieners vind ik doorgaans ook niets. Het is nochtans goed dat Love, Simon er is, ook wanneer ik het niet echt denderend vind. Volgens IMDb is dit de eerste film van een grote studio over een homoseksuele tiener protagonist. Schrik ik wat van. Maar wellicht is het voor sommige groepen mensen een toegankelijker opstapje naar een gedachtenomslag, dan een rauwe arthouse film over andere liefde dan die tussen twee doorsnee heteroseksuelen.

Mijn LGBT films van het jaar blijven echter voorlopig Call Me By Your Name en het stukken onbekendere Princess Cyd (2017). Seksuele Coming of age zonder het high School gebeuren. Die raad ik dan weer wel aan, voor wie een serieuzere variant over soortgelijke thema’s wil zien. En van de afgelopen paar jaar uiteraard Carol en Tangerine, maar dat is geen coming of age.

2,5*

Zeer goede 'coming out' film. Eindelijk een jongen waarmee ik me mee kon identificeren. Een jongen die geen 'roze' draagt, niet 'verwijfd' is, gewone vrienden heeft, uit een 'normaal' gezin komt. Ook dat is GAY! ik vind dat dit soort (cliché) films ook gemaakt moeten worden, want dat is ook realiteit. Vaak zijn gay thema films erg depri en negatief. Ik vind dat de andere kant ook gezien mag worden. Bij mijzelf en veel vrienden om me heen werd er ook niet moeilijk gedaan toen we uit de kast kwamen. Ook heb ik niks met 'roze', 'make-up', 'vrouwen dingen' etc. Ik hou gewoon van bier, sporten, stoere kleding, natuur, voetbal, hardop boeren en scheten laten, etc. Niet dat ik iets tegen mannen heb die wel vrouwelijk zijn. Het is alleen een verademing dat de gay cliché's een keer niet allemaal aanbod komen. Dus voor mij en mijn partner is deze film een dikke 10!!!!

Als je mijn kind zou zijn (!) zou het mij totaal niet interesseren of je nu homo was of niet.

IK (!) zou alleen hopen dat jij gelukkig was.

Als een film, tijdschrift of docu je erbij helpen kan, prima.

Ik kan je relatie met je ouders niet inschatten, maar je bent wie je bent, maak er wat moois van!

Sterke coming of age film (een genre dat ik altijd graag zie) die de juiste snaar wel raakt door het prima acteerwerk en het prima uitgewerkte plot. Een tijdje terug heb ik ook al Call me by your name gezien over hetzelfde onderwerp, maar die film was veel afstandelijker en weinig boeiend. Love, Simon is misschien wat aangedikt Amerikaans in setting en situaties, maar dat betekent niet dat het niet oprecht en sympathiek aan weet te voelen. Nick Robinson is voortreffelijk in de hoofdrol, maar ook de vele bijrollen zoals die van zijn ouders en vrienden komen goed over.

Het enige wat me wel verbaast is hoe erg hij met zichzelf worstelt, want zijn hele persoonlijke situatie is eigenlijk juist heel goed. Hij komt uit een fijn gezin dat hem lief heeft, hij heeft veel vrienden die hem accepteren zoals hij is en hij is in zijn gedrag zeker geen buitenbeentje in de maatschappij. In de meeste van dit soort films is juist de eigen situatie zo penibel dat een coming out niet heel gemakkelijk is, voor zover zoiets natuurlijk gemakkelijk kan zijn. Al kan ik er als hetero niet echt over oordelen denk ik. In ieder geval was dit een fijne film, ook met een pakkende soundtrack en met een paar mooie momenten, die wel grotendeels op het einde liggen zoals de dialoog met zijn vader buiten.

3,5*

Erg fijne en leuke film. Coming-of-age is 1 van mijn favoriete film sub-genres en hoewel het geen coming-of-age met Michael Cera is, die dit soort rollen halve wegen de jaren 2000 steevast zou krijgen, acteert Robinson (die ik hiervoor alleen nog maar in de serie Melissa & Joey heb gezien) zeer overtuigend.

Het verhaal is redelijk verfrissend, er zijn weinig COA films met een focus op de LGBTQ+ als hoofdthema die zoals deze film goed worden uitgepakt.

De film is bij vlagen ook prachtig geschoten!

4*

Film die naar mijn mening niet geloofwaardig genoeg is.

Berlanti kiest ervoor zijn film zo kindvriendelijk mogelijk te maken. Een keuze die ik persoonlijk niet erg vind, omdat niet alles voor mij er hard en pijnlijk aan toe hoeft te gaan. Maar maak je film (of boek) dan wel iets realistischer. ik geloof echt niet dat de hele klas je steunt als je op je vriendje in een reuzerat gaat lopen wachten

Acteerwerk vaak wat houterig maar in het algemeen prima. Visueel weinig boeiend materiaal, soms komt de film wel in je gezicht, maar concentreert hier naar mijn mening echt te weinig op waardoor het soms naar een soort tienersprookje neigt.

soms realistisch, maar gewoon niet geloofwaardig genoeg voor een onderwerp zoals uit de kast komen. Jammer.

"You can exhale now, Simon."

Een beklijvende romcom over uit de kast komen. Een volwassen film over volwassen worden. Regisseur Greg Berlanti weet de toeschouwer te raken met zijn ontspannen aanpak van een nog altijd enigszins beladen thema. Ik denk dat dit een belangrijke film is met een aantal memorabele scènes, die je in toenemende mate een goed gevoel geven. Het zou mij niet verbazen wanneer dit mettertijd een klassieker wordt.

Naast de sterke vertolking van Nick Robinson in de titelrol wil ik wijzen op de innemende rol van Alexandra Shipp als het meest assertieve lid van zijn vriendenkring. Een karaktervolle film, die een breed publiek verdient.

Best een leuke en mooie film die wel een snaar weet te raken, maar ook met hier en daar een bijsmaakje.

Zo vond ik het wel erg highschool (daar ga ik nu langzaam echt wat te oud voor worden), en vooral ook erg Amerikaans. Zo'n beetje elke Amerikaanse traditie en cliché komt voorbij, bijna tot vervelens aan toe (rot eens op met je 'beer-pong!') en daar heb ik het ook wel een beetje mee gehad.

Daarnaast had ik het gevoel dat Simon voor deze film best gay mocht zijn, maar dan wel zo normaal mogelijk. Hij zou eens echt een nicht zijn (die zat dan wel in de film, maar dat is blijkbaar een heel andere 'ondersoort'), nee, 'gelukkig' draagt hij supernormale kleding en vindt hij dansen op Whitney Houston zelf ook te ver gaan. Tuurlijk, aan niet elke homoseksueel merk je het direct, maar de 'homo's zijn ook hartstikke supernormaal' vond ik er hier en daar wat te dik op liggen.

Maar goed, misschien ben ik dan te streng, voor de doelgroep is het een zeer prima film en wat 'gay-awareness' juich ik altijd toe. Als er hier jonge gays mee geholpen zijn wie ben ik dan om daar over te gaan zeuren.

Het is hier en daar best grappig, het einde met de ontknoping van Blue was ook nog serieus wel spannend en mooi gedaan in het reuzenrad. En Simon is gewoon een erg leuk joch.

3,5*

Vreemd ook eigenlijk hoe bij homoseksualiteit dat inwijdingsritueel van een coming-out hoort. Alsof het accepteren van de seksuele voorkeur van een jong iemand iets is wat bij de persoon zelf vandaan moet komen, terwijl het de heteroseksuele normen en waarden zijn waardoor mensen nog meer kunnen twijfelen over hun eigen identiteit, zelfs in progressieve/linkse milieus. Net als in 'Get Out' (2017) draait 'Love, Simon' (2018) namelijk overbekende genreclichés om en stelt zo vooroordelen, stereotypes en valse aannames over homoseksualiteit en homoseksuelen ter discussie. Simon Spier (Nick Robinson) is zo alledaags en normaal dat de heteroseksuele karakters hem overtreffen in eigenaardigheden en flamboyante trekjes. Zoals Martin (Logan Miller) met zijn geaffecteerde stem en maniertjes, terwijl hij eigenlijk een onzekere heterojongen is die met dwang en afpersing probeert een meisje te versieren. Of een 'oversekste' zwarte lerares (Natasha Rothwell) die openlijk praat over haar eigen seksuele behoeftes, maar uiteindelijk de enige persoon blijkt die openlijke discriminatie in de kiem smoort en de daders meteen hun plek wijst. Qua representatie zit het dus wel snor met deze productie, maar uiteindelijk ligt de prekerige boodschap (accepteer jezelf en anderen zullen het ook doen) er zo dik bovenop dat het glazuur van mijn tanden springt.

Goeie film over een tienerjongen die zijn seksuele geaardheid nog niet heeft gedeeld met zijn omgeving. Een prima coming of age film die vaak de juiste snaar weet te raken. Misschien wat clichématige, maar toch ook wel oprechte personages (ingevuld door een fijne cast). Mede door de verborgen identiteit blijft de film de volle lengte onderhoudend.

Ik houd niet van tienerfilms met een hoog tienerfilmgehalte. Ik vind het vaak overdreven en ik was bang dat deze film ook zo'n film zou zijn. Daarom hoefde ik 'm niet in de bioscoop te zien, maar toen ik de DVD in de bibliotheek aantrof, heb ik 'm toch meegenomen. Ik heb de film vandaag gekeken en ik moet zeggen dat hij mij is meegevallen. Ik vind het soms iets te sentimenteel, zoals het moment waarop de vader van Simon huilt, en ik vind sommige personages ook te, zoals de docenten op school, maar verder keek het wel fijn weg. Ik vind het mysterieuze rondom Blue leuk en ik vind het acteerwerk, op overacting hier en daar na, oké. Het is best zoetsappig en rooskleurig, ook al heeft Simon moeite met zijn seksuele geaardheid en loopt niet alles lekker tussen de personages. Ik kan mij voorstellen dat het erg moeilijk kan zijn om uit de kast te komen, maar soms denk ik wel: moet dat nou zo'n groot ding zijn? Misschien omdat het mij niks uitmaakt. Ik accepteer homoseksualiteit gewoon. Heteroseksualiteit ook trouwens . Kortom, niet 100% mijn ding, maar ik vind het wel te doen. 3*

Vlotte film die lekker wegkijkt, waarbij het leuk is om te volgen wie Simon`s geheime aanbidder is. Had al wel een idee en dat kwam gelukkig ook uit. Minder zijn Simon`s mindere streken die zijn vrienden in de problemen brengen. Dat zorgde aanvankelijk nog wel voor wat humor, maar wat een bekrompenheid als je je vrienden niet in vertrouwen durft te nemen anno 2018. Kortom dat licht paranoïde sausje van ''wat vinden anderen van mij'' wat bij pubers vaak in de mode is trok op niets. De muziekverwijzingen waren echter meer dan welkom, fijn indie product ondanks alles! 3,5*

Behoorlijk goed. Geen over the top gedoe, maar echte mensen in realistische situaties. Zelden zo een evenwichtige film over gay zijn en hun coming out gezien, zit geen vals noot tussen. Kleine film qua opzet met maximaal resultaat. Zo goed dat het eigenlijk een beetje saai wordt, maar wat zeur ik toch? Aanrader.

Deze lag in de bib en eens meegenomen. Ik had geen verwachtingen, maar vond deze toch heel goed meevallen. Vond het leuk gebracht en de film verveelde zeker niet.

Ook de cast deed het prima en kwam overtuigend over.

Prima film.

Tienerfilm waarin de onzekerheden en de aanvaarding rond ontluikende homoseksualiteit nu eens op een echt jeugdiger manier worden benaderd dan de gebruikelijke, eerder dramatische aanpak.

Een prima idee dus.

Spontaan acteerwerk met hoofdrolspeler Nick Robinson erg overtuigend

Ik ben dan niet de primaire doelgroep, maar Love, Simon is een hele sympathieke coming-of-age film. Soms een tikkeltje te zoet en te veel binnen de lijntjes, maar wel heel fijn dit. Ik vind het mooi om deze kant van het verhaal een keer te zien: een jongen die het goed heeft in het leven, maar toch die drempel heeft om uit de kast te komen. De worstelingen met de coming out komen erg realistisch over en dat is de kracht van dit verhaal. Ik zie sommige reacties langs komen die het niet begrijpen dat het voor Simon moeilijk is om zichzelf open te stellen, omdat hij zo’n positief support system heeft aan familie en vrienden en omdat het in deze tijd daarom wel geaccepteerd zou worden.

Ik vind het juist heel fijn dat dit verhaal wordt verteld vanuit dit perspectief. Dat het in een milieu als dat van Simon veelal geaccepteerd wordt, betekent niet dat het direct makkelijk is om je hierover open te stellen. In dit geval gaat het om homoseksualiteit, maar ik denk dat er voor veel tieners (en niet alleen tieners) herkenbaarheid is te vinden op het gebied van jezelf vinden en je openstellen aan je naasten.

De cast is ook sympathiek. Robinson is echt geschikt voor de rol van Simon en het is ook tof om Jennifer Garner hierin te zien: zij is sowieso een hele leuke vrouw, maar ze doet het ook zeker leuk als Simon’s moeder.

*3.5

Erg aangename feel good high school movie. Al veel van gehoord en telkens uitgesteld. Het vele goeds werd toch bevestigd. Vooral de aanpak en opbouw was prima waarbij homoseksualiteit centraal staat. Aan de hand van een soort eliminatieronde ben je net als Simon op zoek naar die ene onbekende ware Jacob.

De film is ook vrij grappig met een aantal vreemde situaties en omstandigheden. De chantage en de gevolgen ervan zijn haast niet te overzien als het uit de hand loopt. Gezien het luchtige karakter weinig negatieve berichten over homoseksualiteit. Jammer genoeg strookt dit niet echt met de realiteit.

Verder prima vertolkingen. Mooi en aangenaam tempo. Naast de homoseksualiteit en uit de kast komen ook aandacht voor de typische tienerliefdes zonder melig over te komen. Mooi!

Een sympathieke coming of age / coming out film, die keurig de regels van verhaalstructuur volgt. Hierdoor verlopen de gebeurtenissen bijzonder voorspelbaar, maar ach, dat maakt bij dit genre niet zo veel uit. Ik twijfelde even toen mijn vriendin deze film opzette (heb niet zo veel met deze tienerfilms), maar ik kon goed meeleven met de personages, hoewel het allemaal wel erg zonnig en luchtig wordt gehouden.

Ook zijn bepaalde personages (vooral de docenten) wel erg karikaturaal neergezet. Het lijkt alsof Simon en zijn vrienden de enige normale mensen zijn, wat dan wel weer goed getroffen is, want de gemiddelde puber wereld is bijzonder vreemd in hun eigen ogen.

3*

Ik kan me best voorstellen dat deze film voor homo's een belangrijke film is. De film ontkracht de gewoonlijke clichés in films, en laat zien dat het ook voor homo's met een begripvolle vriendenkring en familie toch nog moeilijk kan zijn om uit te kast te komen.

Een heerlijke cast trouwens. Nick Robinson is geen grote naam, maar draagt de film zonder probleem. Katherine Langford (13 Reasons Why) en Alexandra Shipp (X-Men en Shaft) vielen ook meteen op. Ze zijn perfect op elkaar ingespeeld. Maar vooral het verhaal staat recht overeind en heeft boeiende dialogen. Het resultaat is niet zomaar een 'homo-film', maar wel een ontroerende romantische tienercomedy. En dan nog één van de betere. Een aangename verrassing!

Ik vond het begin niet doorheen te komen. Wilde eigenlijk gaan stoppen met kijken. Maar ik wilde wel weten hoe het verder zou gaan. En ik moet zeggen uiteindelijk heb ik er zeker geen spijt van gehad. Beetje voorspelbaar hier en daar (maar dat is mijn persoonlijke mening). Al met al is het toch een leuke film. Daarom 3,5 *.

Love, Simon is een mierenzoet en zware feel good movie. Weet niet of dit met het thema wat het behandelt allemaal even realistisch is? Vandaar vind ik het een ietwat lastige film om te beoordelen. Hij kijkt als film lekker weg maar mijns inziens zwaar onrealistisch.

Love, Simon
Ik ben Jessica, en ik ben hetero. Said no one ever. Waarom is hetero zijn de norm? Dit is één van de thema’s die worden aangekaart in de film Love, Simon. Love, Simon is de verfilming van het boek Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld & zijn liefde voor Blue, geschreven door Becky Albertalli.

Het boek heb ik niet gelezen. Niet omdat ik dat niet wilde – ik wilde het namelijk heel graag – maar omdat er simpelweg niet genoeg tijd is om alle boeken te lezen die ik wil lezen. Op dit moment alleen al zou ik 20 boeken tegelijk willen lezen. Ik heb Simons boek wel in de kast staan, en deze is zelfs gesigneerd. Alleen al omdat Becky Albertalli zo geweldig is, zou je het boek willen lezen. Maar ik besloot, in het kader van ‘tijd tekort’, de film te kijken. En mensen, ik ga jullie nu vertellen waarom je deze film écht moet zien.

Een voorbeeld
Love, Simon is een voorbeeld. Het boek leverde al veel positieve reacties op in het kader van diversiteit. Maar met de film bereikt het verhaal een nog groter publiek. En dit verhaal verdient dat publiek. Dit verhaal dient door iedereen gelezen en/of gezien te worden. Love, Simon brengt het onderwerp homoseksualiteit op een prachtige en luchtige manier in beeld. Ik heb gelachen om de grappige situaties en gekke mensen. Ik heb gehuild tijdens zielige en tijdens mooie momenten. Love, Simon is een romantische komedie die weet in te spelen op je gevoelens. Een film die je op momenten heel warm van binnen laat voelen. Op andere momenten hult in plaatsvervangende schaamte. Je op nog weer andere momenten de personages een knuffel wil laten geven. En in zijn algeheel een goed gevoel geeft. En ik kan mij zo inbeelden dat het ook voor mensen een eye-opener zou kunnen zijn.

Herkenbaar en nodig
Voor mij was Love, Simon ook herkenbaar. Het verhaal is natuurlijk niet één op één toepasbaar, het is een uniek verhaal. Maar mijn broertje heeft ook het proces doorgemaakt waarin hij ontdekte dat hij op jongens valt. Hij heeft op een gegeven moment vriendinnen in vertrouwen genomen, en het later aan mij en onze ouders verteld. In de film krijg je hier ook een stukje van mee.

Love, Simon is een verhaal dat menigeen zal doen nadenken, maar vooral ook vertelt dat het oké is. Waarom is hetero de norm? Waarom moeten alleen homoseksuelen uit de spreekwoordelijke kast komen? En waarom moeten ze het gevoel hebben dat het iets is om geheim te houden. Love, Simon draagt uit dat je niet anders bent als je homoseksueel bent. Iedereen verdient een meeslepend liefdesverhaal. Dit maakt Love, Simon des te meer een film om van te houden.

Op alle fronten fantastisch
Naast dat Love, Simon een goed onderwerp bevat, is het script – die het boek natuurlijk als basis heeft – fantastisch geschreven. De geheime identiteit van Blue, de mysterieuze persoon waar Simon mee mailt die ook homoseksueel is, maakt de film nóg leuker. Want: wie is Blue? De gehele film door bleven mijn moeder en ik speculeren. Ik dacht na dertig minuten in de film, 100% zeker te weten wie Blue was.

Ik dacht dat het niet voor de hand zou liggen, en er mogelijk nog een extra twist aan vast zou zitten. Maar ik had het fout. Klik deze spoiler alleen open als je wilt weten wie ik dacht dat Blue was, en waarom: Ik dacht dat het Leah was. Het leek mij een interessante twist, omdat alles in de film zo duidelijk richting jongens wees, maar ook meisjes kunnen homoseksueel zijn. En het leek mij mogelijk dat onderdeel van het verhaal zou zijn dat twee beste vrienden voor elkaar geheim hielden dat ze homoseksueel zijn.. Ook de acteurs zijn perfect gecast. Met name hoofdrolspeler Nick Robinson zet een fantastische Simon neer. En de verwijzingen naar popcultuur en dergelijke leveren ook leuke situaties op.

Conclusie
Ik vind Love, Simon zo’n prachtige film, dat ik amper in woorden kan uitdrukken waarom je deze film moet zien. Ik heb gelachen, ik heb tranen met tuiten gehuild, en nu wil ik iedereen vragen om Love, Simon te gaan kijken – als je dat nog niet hebt gedaan. Homoseksualiteit blijft een onderwerp waar nog steeds verschillend naar gekeken wordt, terwijl het in mijn ogen gewoon normaal is, en zou moeten zijn voor iedereen.

Love, Simon lijkt mij ook een film die echt gekeken moet worden door diegenen die nog niet uit de kast zijn gekomen. Want de film vertelt je op een prachtige en luchtige manier dat het oké is, en dat je er mag zijn. Het boek ga ik zeker alsnog lezen, en de film zal ik ongetwijfeld nog wel eens een keer kijken. Als je een film wilt kijken met een mooi en sterk verhaal, kijk dan absoluut Love, Simon. Ik hou van deze film. Meer dan ik kan uitdrukken in woorden.