menu

Love, Simon (2018)

mijn stem
3,41 (248)
248 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Komedie
110 minuten

geregisseerd door Greg Berlanti
met Nick Robinson, Katherine Langford en Josh Duhamel

Iedereen verdient een geweldig liefdesverhaal. Maar voor de 17-jarige Simon Spier is het een beetje ingewikkelder. Hij staat op het punt om zijn familie en vrienden te vertellen dat hij homoseksueel is. Wanneer een e-mail die hij naar een jongen gestuurd heeft (die hij nooit ontmoet heeft) in de verkeerde handen valt komt hij in een moeilijke situatie terecht als hij gechanteerd wordt door de klasgenoot.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=PEPAIbvZAx4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 29 maart 2018 in de bioscoop (20th Century Fox, via Warner Bros.)
EDIT: verplaatst naar 14 juni

avatar van catdog
3,5
Uitgesteld naar 14 Juni, schijnt. Al zou hij best weer vervroegd kunnen worden. Blijkt nu namelijk toch wel een hype op te zetten in de States, plus de titelsong van Khalid & Normani begint al aardig te lopen hier in Nederland. Zou stom zijn om er zo'n groot gat tussen de US release tussen te laten.

avatar van BlueJudaskiss
4,5
Onverwacht mooi boek! Dat en de leuke acteurs... Mijn interesse is gewekt.

avatar van Edamboy
5,0
Het geluk om de film in de VS te kunnen zien. Na "Call me by your name" is dit wederom een prachtige LGBT-film. Nick Robinson speelt uiterst natuurlijk de rol van Simon. De verrassing is wie de geheime jongen is waarmee hij chat. Uiteindelijk toch iemand anders dan ik dacht.
Aanrader!

avatar van John Milton
2,5
Is het niet zoet en... bij gebrek aan een beter woord... teenagey? Doorgaans loop ik voor high school perikelen niet heel warm, al zijn er uitzonderingen zoals The Edge of Seventeen.

avatar van Esteban
3,5
Die indruk heb ik ook, op basis van de trailer. Dit lijkt een doordeweekse tienerfilm (romcom) over eerste liefdes en schoolperikelen. Maar dan anders geaard. Op internationale fora lees ik echter eveneens zeer lovende meningen van werkelijk de meest uiteenlopende bioscoopgangers, dus niet enkel het voor de hand liggende doelpubliek. Wat een goede evolutie is, daarover geen twijfel. Maar het verrast mij. Ik had het nooit gezien in deze. Benieuwd.

avatar van mikey
John Milton schreef:
the Edge of Seventeen.
fast times at rigdemont is een hele goeie, itt dit soort verschrikkelijkheid.

avatar van IH88
4,0
Gisteravond Dazed and Confused herzien. Weer genoten, en ook een sterke High School film. Columbus is geen echte High School film, maar daar heb jij volgens mij ook van genoten John Milton? I Love Simon lijkt me meer een kruising tussen Edge of Seventeen en het raadselachtige van Thirteen Reasons Why. Zonder het zware zelfmoordplot, maar wel met Katherine Langford .

avatar van John Milton
2,5
Columbus was meesterlijk, maar dat was een ontzettend volwassen film, ook al zat er een coming of age component in. Fast times moet ik nog steeds zien volgens mij, Mikey.

avatar van brawljeff
Op 21 mei te zien tijdens Unlimted Night bij Pathé.

avatar van Psygothic
1,5
Net gezien in de Pathé Unlimited preview. Zoals John Milton al omschreef: heel erg teenagey. Erg zoet, voorspelbaar en middelmatig. Call me by your name vond ik prachtig. Dit is een soort 13 reasons why, maar dan een stuk vrolijker. Gericht op een jong publiek en hip willen overkomen. Niet mijn ding.

4,0
Gezien in Pathé Unlim.
Erg goede film. Niet zoetsappig maar erg grappig. Niet kinderachtig ook. topper

Gezien in Vue tijdens de sneak preview. Een leuke gezellige komedie. Verstand op nul, niet teveel hoeven nadenken, gewoon lekker kijken. Goed verhaal en mooi geacteerd. Wij hebben deze film een 8,5 gegeven!

avatar van mrklm
1,0
Waar maakt deze jongen zich in vredesnaam zo druk om? Die vraagt bleef maar in mijn hoofd spoken tijdens de vaak tenenkrommende eerste helft van dit luchtige tienerdrama over Simon [Nick Robinson], die al enkele jaren weet dat hij homoseksueel is en dat krampachtig probeert te verbergen. Wanneer hij op een schoolblog een post leest van 'Blue', die ook worstelt met zijn seksualiteit, besluit Simon onder een pseudoniem met de mysterieuze 'Blue' te corresponderen. De problemen ontstaan wanneer de irritante Martin [Logan Miller] zijn emails ziet, er afdrukken van maakt en dreigt deze openbaar te maken als Simon hem niet weet te koppelen aan Simons goede vriendin Abby [Alexandra Shipp]. De film is lang nauwelijks aan te zien, zeker wanneer we kennis maken met de adjunct-directeur Mr Worth [Tony Hale] en Ms Albright [Natasha Rothwell], die werkelijk een belediging zijn voor iedere serieuze onderwijzer! Wanneer Simon eindelijk uit de kast komt zijn er enkele rake momenten, maar tegen het einde verzandt de film toch in een moeras aan sentimentele clichés.

3,0
Deze film ben ik mede gaan kijken bij wijze van experiment: bevestigt deze film mijn indruk dat mijn waardering altijd het tegengestelde is van mrklm zodat ik dit een hele goede film zal vinden? Maar in deze moet ik mrklm enigszins gelijk geven: het is geen hele goede en al te sentimentele film, al ben ik wel wat genuanceerder in mijn oordeel.

De film balanceert aldoor op de grens tussen wel aardig en net iets te flauw/genant. Hij laat vooral een aantal verliefde pubers zien die hun liefde niet durven opbiechten aan hun liefdesobject en/of daarin blauwtjes lopen. Opmerkelijk genoeg maakt de film daarin (terecht) geen verschil tussen homo’s en hetero’s, zodat in die zin mrklm’s vraag rijst wat er nou zo bijzonder is aan het feit dat Simon homo is (dus waarom hij daar niet open over durft te zijn). Maar ik denk dat dat precies het punt van de film is: er is geen verschil tussen homo’s en hetero’s want iedereen is onzeker in de liefde. Maar als homo heb je de extra onzekerheid dat je niet weet hoe je omgeving zal reageren op je coming out; zeker je medepubers kunnen intolerant en wreed zijn in hun reacties (al kun je je blijven afvragen wat nu het verschil is met de heteroseksuele sukkel die door alle meisjes wordt afgewezen en daarom het lachertje van de school is: misschien verdient de heteroseksuele sukkel het meer om vernederd te worden?).

Hoe de film die coming out uitwerkt is tegelijk het slechte als het goede van de film want super-Amerikaans en dus voorspelbaar en over the top (een recensent noemde deze film de Disney-variant van Call Me by Your Name (2017) - MovieMeter.nl): eerst wordt Simon belachelijk gemaakt als ‘homo’ door de school, haten zijn vrienden hem (overigens vanwege het plot, dus niet vanwege zijn homoseksualiteit) en beëindigt zijn onbekende geliefde het contact, maar na een mooie brief van Simon waarin hij nu vrijwillig en zelfverzekerd uit de kast komt draait iedereen 180 graden en eindigt de film in een soort mega-groepshug waarbij overal alleen maar liefde is en iedereen van iedereen houdt en waarbij ook de onbekende geliefde zich openbaart en ook Simon de liefde op zijn pad vindt. Op een of andere manier – mogelijk vanwege de democratische rechtsstaat als kern van het liberale Amerika waarbij alles afhangt van het vurige pleidooi van de advocaat en de politicus – geloven Amerikanen blijkbaar dat alles afhangt van de juiste woorden c.q. tekst. En de Amerikanen kunnen dan ook goede speeches schrijven, zoals ook deze film weer laat zien in bv. de speech van de moeder van Simon over hoe zij hem als homo accepteert.

Al met al is het zo een typische Hollywood-film: zeer clichématig maar daarin toch ook wel weer effectief. Het grootste deel van het publiek was in ieder geval met zakdoeken in de weer tegen het einde van de film…

avatar van mjk87
1,0
Wat was dit een wanstaltig gedrocht, op veel momenten nog erger dan het soms even erge tienerdrama The Fault in Our Stars, hoewel die scène daar in het Anne Frak-Huis op dat vlak onovertroffen blijft.
Deze Love, Simon is een kleine film maar wordt met grootse gebaren gebracht. Is dat Amerikaans? Ik houd van films, vooral sfeervolle die men even een andere wereld inbrengen. Maar hier lag het er wel erg dik bovenop. Groot huis, leuke familie, geweldige vrienden, met de auto naar school, dikke feesten, en één grote wolk van blijheid. En daar op school met die rare conrector en musicaldocent die rustig seksuele toespelingen maken, serieus? Mierzoet en op elk vlak ongeloofwaardig. En dat gaat de hele film door met op de juiste momenten de aanzwellende muziek. En keurig de gebaande paden met op tweederde ineens misère en aan het eind het grootste gebaar met die e-mail naar de hele school en alles is Kumbaya. En ik zet dit maar tussen spoiler tags, maar eigenlijk is dat niet nodig.

Jammer, want de potentie is er best. De film ziet er warm uit en sommige locaties hebben echt wel zeggingskracht en brengen sfeer mee. En de acteurs doen het erg leuk. Zelfs dat irritante joch weet stiekem nog best wat sympathie mee te geven. Ze hadden alleen een veel beter script en betere regie verdiend. 1,0*.

avatar van PopArtToaster
2,0
Valt tegen na het lezen van het leuke Young Adult boek waar het op gebaseerd is. Ook al val ik dan niet meer helemaal meer binnen de doelgroep; ik vond het boek erg vermakelijk. Daarnaast geeft het wat inzicht in het feit dat uit de kast komen nog niet zo makkelijk is als je als hetero persoon zou denken, het is toch wel even een 'ding'.

Deze vrij losse verfilming begint nog wel lekker vlot en veelbelovend, maar neemt regelmatig een loopje met het bronmateriaal en dramatiseert alles daarbij flink. Met name de reactie van de ouders als Simon eindelijk uit de kast komt was enorm sentimenteel en haast overdreven in vergelijking met het boek, waar alles er een stuk gewoner aan toe ging. En dan de leraren, met name de vrouw die de musical begeleidt. In het boek wordt ze ook boos, maar hier valt ze de leerlingen zwaar persoonlijk aan, wat echt ver over de grens is voor een leraar. Onrealistisch en lijkt er vooral op gemikt om gejuich te ontlokken aan het publiek. Het is zo over the top allemaal.

In de laatste scène druipt de klefheid eraf. Ik voelde er niks bij omdat een gevoel van echte connectie of chemie tussen Simon en Blue ontbrak. Een mail-correspondentie is natuurlijk moeilijk te verfilmen, maar toch, die relatie kwam niet uit de verf. Was allemaal te chaotisch en hapsnap, er werd voor mijn gevoel niet even de tijd of rust genomen om het wat uit te diepen. Een iets rustigere uiteenzetting van de mails die ze elkaar schrijven had Love, Simon naar mijn idee goed gedaan.

Disney-variant van Call Me by Your Name? Dat suggereert dat het enigszins op elkaar lijkt, maar vind het in de verste verte niet vergelijkbaar. De enige reden dat die recensent de twee volgens mij vergelijkt, is dat het allebei een romance heeft tussen twee jongens/mannen. Dat maakt het nog geen 'variant' van elkaar.

Het positieve aan Love, Simon is vooral dat het homoseksualiteit normaliseert binnen film. Het is gewoon een chick flick maar nu eens niet over een heterostel. Maar van het verhaal was wel iets beters te maken.

avatar van BlueJudaskiss
4,5
Wat een ongelofelijk overtrokken negatieve reacties hier.

De tranen liepen over mijn wangen en kippenvel tot in mijn tenen, dus ja de film greep me absoluut. Punt voor jullie dat die rector zéér irritant was en / of buiten zijn boekje ging en wat betreft die clichés: het enige wat ik op dat gebied kon vinden was het geijkte klappen op het einde. Oh ja, en die musical-lerares had - hoe leuk ik haar ook vond - een hoog 'de donkere mede-lander omdat het moet'-gehalte. Mede dankzij dit soort details is Love Simon voor mij nét niet zo perfect als het altijd wondermooie The Perks of Being a Wallflower maar het komt toch verdomd dicht in de buurt.

Leukste grap van de film: het moment dat een cheerleader tijdens de peprally een bevlogen speech wil houden over vluchtelingen & wereldvrede, maar dan keihard wordt onderbroken door die irritante gast die zijn liefde op grootse manier wil verklaren aan volgens mij Abby, *gniffel*. Lekker cynisch grapje.

Intens gelukkig werd ik van Jennifer Garner en Josh Duhamel als die ouders. Jennifer vind ik sinds 13 Going on 30 al fantastisch en van Josh gaat zelfs de grootste hetero nog twijfelen. Heerlijke scenes waar ze in zitten, vooral dat dialoogje tussen hun met Simons dronkenschapje. Nu we het toch over die scene hebben: Katherine Langford die werkelijk tot op de milimeter acteert zodra ze hoort dat Simon overduidelijk niet in haar geïnteresseerd is, 'it's late'.

Toen ik trouwens hoorde dat Nick Robinson de hoofdrolspeler zou worden was ik nogal huiverig omdat ik hem echt irritant vond in Jurassic World maar ik vond hem hier perfect als Simon. Charmant, stoer maar niet té stoer, gevoelig zonder overdreven te worden. De Filmkrant zat enorm te zaniken toen ze zeiden dat er 'nog veel stappen te zetten zijn op het gebied van homo's omdat Nick toch wel érg mannelijk is en dus makkelijk identificeerbaar voor een groot publiek'. Prietpraat van de eerste orde omdat we dan een steröiden-achtig figuur zou hebben gekregen die naar ijshockey kijkt, bier drinkt en naar Drake luistert, zoiets.

Oke ik kan hier lang over doorgaan door elke scene afzonderlijk op te noemen maar nogmaals: ik werd hier heel erg gelukkig van. Wonderbaarlijk dat ik dit nergens in de recensies of op fora heb gelezen: regisseur Berlanti was een van de executive producers van tv-serie Dawsons Creek, destijds revolutionair omdat in die serie de allereerste homo-kus op prime-time kwam.

Lang verhaal kort: ik heb hier van genoten. Lichtelijk tegen verwachtingen in omdat ik na het aardige boek 'gewoon een leuke film' had verwacht, maar de kippenvel die ik hierbij kreeg heb ik lang niet meer gevoeld.

4,5*

3,5
Geweldige selectie van muziek in deze film! De hoofdrolspeler zelf heeft ook een erg goede smaak.

avatar van PopArtToaster
2,0
BlueJudaskiss schreef:
Wat een ongelofelijk overtrokken negatieve reacties hier.

De tranen liepen over mijn wangen en kippenvel tot in mijn tenen, dus ja de film greep me absoluut. Punt voor jullie dat die rector zéér irritant was en / of buiten zijn boekje ging en wat betreft die clichés: het enige wat ik op dat gebied kon vinden was het geijkte klappen op het einde. Oh ja, en die musical-lerares had - hoe leuk ik haar ook vond - een hoog 'de donkere mede-lander omdat het moet'-gehalte.


Heb je het over mij? Volgens mij was ik de enige die het had over de leraren. (Edit: oh nee, toch niet) Ik vond hem gewoon wat minder en had even zin om dat lekker uit te typen in een post hier. Is dat gelijk overtrokken? Het is maar een mening. Ik vond het boek echt heel leuk, vandaar dat het misschien wat tegenviel. Je gaat toch vergelijken en op sommige punten is het hier compleet anders. Maar dat was mijn ervaring. Helemaal goed dat hij jou wel raakte, dat is toch altijd juist het leuke aan recensies/reacties op een film lezen. Iedereen kan er weer heel anders tegenaan kijken.

avatar van mjk87
1,0
BlueJudaskiss schreef:
Leukste grap van de film: het moment dat een cheerleader tijdens de peprally een bevlogen speech wil houden over vluchtelingen & wereldvrede, maar dan keihard wordt onderbroken door die irritante gast die zijn liefde op grootse manier wil verklaren aan volgens mij Abby, *gniffel*. Lekker cynisch grapje.


Speech, ze zette toch het Star Spangled Banner in? Of bedoel je een andere scène?

avatar van wwelover
3,5
Best naar uitgekeken en zeker geen slechte film. Maar er had wel een stuk meer ingezeten. Had zelf iets meer een indie vibe verwacht. Het verhaal is goed en er wordt sterk geacteerd. Het jammere is alleen dat het zo overdreven Amerikaans is. Het mag allemaal wel een stuk subtieler. Zeker het einde. Zo jammer dat ze dan gaan staan klappen. Vind dat zo tenenkrommend

Maar wel genoten en Tony Hale is een fijne komische factoor in de film. Die verder eigenlijk dan niks toevoegt, wat ook een gemiste kans is.

3.5*

avatar van IH88
4,0
“Tell me about this guy you love.
“You sure?”
“Yeah. It'll help me kill off hetero Simon in my mind.”


Uitstekende coming of age film. Simon heeft een geheim dat hij met nog niemand heeft gedeeld: hij is homoseksueel. Hij weet het al een tijdje, maar nu moet hij het aan zijn vrienden en familie gaan vertellen. Love, Simon is 'quirky' en wil soms iets te hip overkomen (vooral in het begin), maar de grootste kracht van de film is dat het allemaal realistisch en oprecht wordt gebracht. Met herkenbare personages en herkenbare problemen.

De band van Simon met zijn vrienden, zijn ouders, zijn zusje en de anonieme Blue worden goed uitgewerkt, en Simon is gelukkig geen foutloos heilig boontje. Het tweede gedeelte is wat emotioneler en sentimenteler (het einde gaat over the top), maar de coming out scènes maken indruk. Het wordt makkelijk geaccepteerd door Simon's omgeving en dat is ook wel eens verfrissend om te zien. Enig minpunt is Martin, een raar personage dat meer als plot device wordt gebruikt dan iets anders. Maar het leven van Simon wordt sterk neergezet, en ik denk dat je wel homoseksueel moet zijn om Katherine Langford te kunnen afwijzen. Ik zou het niet kunnen.

avatar van Mads Smikkelsen
2,5
Brrrr.... slecht geacteerd, te dun verhaal

3,0
Een aardige film, maar niet meer dan dat. Hollywood en homoseksualiteit in films gingen eerder zelden goed samen; het werd al snel ongemakkelijk en/of karikaturaal. Deze film, echter, zou daarmee (willen) afrekenen. Hoewel de film wat mij betreft gezien kan worden als een goedbedoelde poging om homoseksualiteit te normaliseren, schiet de film hierin jammer genoeg weer wat door. Het pleit voor de maker en het is verfrissend dat hij laat zien dat de homogemeenschap divers is en niet zoals de stereotypen die we vaak krijgen voorgeschoteld. In hoe zijn directe omgeving reageert op de geaardheid van Simon zit echter iets krampachtigs: iedereen vindt het zo normaal/vanzelfsprekend dat je zelfs niet zou mogen zeggen dat je het wel of niet had verwacht, zo lijkt het. En jammer dat een film die nu eens geen karikatuur wil maken van de homoseksuele hoofdpersoon, dit dan wél weer doet met diverse andere figuren in de film, zoals enkele leerkrachten (zoals ook door mrklm min of meer werd aangehaald. Dat was helemaal niet nodig geweest en de film had zelfs aan kracht kunnen winnen als dit achterwege was gelaten. Maar goed: er moet natuurlijk ook nog gelachen kunnen worden, zo zal men misschien hebben gedacht. En dat is soms ook wel gelukt; er zitten enkele heel grappige scenes in de film. Tot slot wil ik niet onvermeld laten dat ik bij enkele scenes ook echt geraakt werd, zonder dat het al te sentimenteel werd.

avatar van soom
5,0
Nick Robinson in Jurassic World, las ik hier. Zal best.
Ik zou hem juist hebben moeten herkennen van Everything, Everything. Want ik vond Olly een pracht jongen.
Nou.. Klasse dat ik hem niet herkende dan.
Omdat dat is wat acteren is. Ergens in op gaan en zonodig transformeren tot een onherkenbaar ander iemand.

Het was niet meteen z'n beste rol. Maar hij deed het nog best aardig.
Vooral Katherine was interessant en zij had ook eigenlijk wel de mooiste taak hier. Van de vriendenrest niet helemaal onder de indruk.

Maar ik ben wel nog steeds gecharmeerd van Josh en Jennifer kan eigenlijk niets fout meer doen.

Het hikt nog wel een beetje en het einde had net iets fijner gemogen, maar het kent overal genoeg frisheid en actie om tot minstens twintig minuten na dato door te blijven hameren in m'n gedachten.


5,0
Wat een heerlijke film!
Jennifer is flink op dreef en wat is zij goed in haar een-op-een met haar filmzoon. Prachtige dialoog ook. We hebben vaker gezien dat een ouder zo'n acceptatie-speech geeft, maar ik vond dit verreweg de mooiste en meest sprankelende.

Eerlijk gezegd vond ik het begin niet zo heel top, omdat de personages rond Simon wat oppervlakkig aanvoelden. Maar naarmate de film vorderde, vond ik bijv. Simons beste vriendin en ouders steeds meer diepgang krijgen en kwam ik er beter in. En ik vond het ook knap gedaan dat je steeds op het verkeerde been werd gezet over Blues ware identiteit.
De leraren op Simons school vond ik dan weer heel ongeloofwaardig, vanwege het seksgeleuter, maar ook vanwege de docente die het zo fel voor Simon opnam toen hij gepest werd. Dat laatste is eigenlijk best triest, want eigenlijk zou dat normaal moeten zijn... en dat is het volgens mij niet op middelbare scholen.

Punt voor jullie dat die rector zéér irritant was en / of buiten zijn boekje ging en wat betreft die clichés: het enige wat ik op dat gebied kon vinden was het geijkte klappen op het einde.


Een dingetje over het klappen: normaal gesproken zeer irritant, cliché en ongeloofwaardig idd maar juist hier geloofde ik het wel. Die mensen die er stonden, waren sowieso gay friendly en voornamelijk vrienden. En hadden al een tijd gewacht op de komst van Blue. Kan me voorstellen dat zelfs ik als tiener zou hebben geklapt als Blue dan eindelijk komt en de twee verliefde jongens dan ook nog kussen. Het was niet een random groep voorbijgangers die klapte, itt meeste films. Dus dat werkte wel, vond ik.

avatar van Esteban
3,5
Love, Simon blinkt niet uit in originaliteit en kleurt ook nergens buiten de lijntjes. Anderzijds pretenderen de makers dat ook helemaal niet. In tegendeel. Love Simon is exact wat het zijn wil, een LGBT-tegenhanger voor de (voornamelijk) op tieners gerichte en licht komische, romantische film, waarvan hetero's er meerdere per maand krijgen voorgeschoteld.

En zo is Love, Simon tóch anders en vrij uniek binnen het genre. Het zal menig kijker misschien verbazen, maar er zijn helemaal geen (amper) bewust commercieel en voor een heel breed publiek gemaakte bioscoopfilms met een gay-romance. Ik besef tijdens het typen ook hoe absurd dat gegeven eigenlijk is. En in dat opzicht is Love, Simon dus ook een belangrijke film. Eindelijk. En nu gaat dat nog met de nodige aandacht, vandaar dat velen toch bepaalde verwachtingen hebben. Maar ik hunker naar de tijd dat geen haan er nog naar kraait. Dat er om de zoveel tijd ook een andersgeaarde genre-film in de zalen komt, zonder meer.

Wat de film betreft, was ik bijzonder verrast hoe deze helemaal overeen komt met mijn persoonlijke verhaal 16 jaar geleden. Van de gezinssituatie tot het e-mail verkeer en het incident dat er op volgt. Ik ben niet de man van de romantische film, noch van de tienerfilm. Maar enkele uitschuivers buiten beschouwing gelaten (die leerkrachten en directeur!) is Love, Simon helemaal niet slecht binnen het genre. Alles behalve. Vooral de derde act heeft enkele rake momenten die mij absoluut niet koud lieten. 'Aardig' met dat tikkeltje extra. Een solide 7 naar mijn gevoel. Dat dit een mooie aanzet naar meer mag zijn.

avatar van John Milton
2,5
Hart op de juiste plaats, maar toch te sentimenteel en simplistisch naar mijn smaak, met enkele tenenkrommende parodieën van karakters op de koop toe. Had iets meer van Edge of Seventeen mogen hebben, die de grens tussen komedie en coming of age drama wat mij betreft stukken beter bewandelde.

Het was zeker wel uit te zitten door enkele leuke acteurs, maar emotioneel kon ik hier niet in meegaan. Desalniettemin, iedere film die zelfacceptatie (en die van de medemens) vergroot, is voor mij prima. Zoals Esteban het hierboven zegt, klinkt dat ook in mijn oren erg sympathiek. Alleen de tienerkomedies voor heteroseksuele tieners vind ik doorgaans ook niets. Het is nochtans goed dat Love, Simon er is, ook wanneer ik het niet echt denderend vind. Volgens IMDb is dit de eerste film van een grote studio over een homoseksuele tiener protagonist. Schrik ik wat van. Maar wellicht is het voor sommige groepen mensen een toegankelijker opstapje naar een gedachtenomslag, dan een rauwe arthouse film over andere liefde dan die tussen twee doorsnee heteroseksuelen.

Mijn LGBT films van het jaar blijven echter voorlopig Call Me By Your Name en het stukken onbekendere Princess Cyd (2017). Seksuele Coming of age zonder het high School gebeuren. Die raad ik dan weer wel aan, voor wie een serieuzere variant over soortgelijke thema’s wil zien. En van de afgelopen paar jaar uiteraard Carol en Tangerine, maar dat is geen coming of age.

2,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 22:09 uur

geplaatst: vandaag om 22:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.