Bohemian Rhapsody (2018)

Potdikkie, zit je op een like van Basto te azen?

Echt een grandioos film. Deze zal ik diverse keren gaan kijken

Nee. Had gehoopt dat je net zo zou happen als op het voetbaltopic.

(Basto: like m'n bericht nog effe. Ben je vergeten.)

Ik heb m al aan A&L gegeven, die heeft het er al zo zwaar mee.

En dat terwijl jij degene bent die voor jan met de korte achternaam naar de bioscoop is gegaan. ?

Beste film die ik ooit gezien heb❤️ Nooit Fan van queen geweest. Nu luister ik het continu.. Deze film heeft mij geraakt, vooral de relatie tussen Freddie en Mary. Real love never ends..

Deze gisterenmiddag in Antwerpen gaan kijken.

Altijd wat aarzelend voor dit soort films, want waarom naar iets nagespeeld gaan kijken, wanneer er ook genoeg echt archiefmateriaal voorhanden is (een film als Ali heb ik om die reden nog steeds niet bekeken)?

Deze film is echter zo'n hype, dat ik toch zelf ook nog wilde gaan zien of ie werkelijk zo goed is als vaak wordt beweerd.

Daar kan ik meteen duidelijk over zijn: driewerf NEEN!

Toegeven: film is erg vlot, slim en handig in elkaar gezet, al wordt er vaak een loopje met feiten en gebeurtenissen genomen en is niet alles daadwerkelijk precies op die manier verlopen,

maar daar kan ik nog mee leven en uiteraard is het te begrijpen dat sommige gebeurtenissen en tijden tot één worden gesmeed om de film vlotter te laten verlopen en zo ook niet voortdurend in herhalingen hoeven te vervallen,

maar echt dingen gaan verdraaien of er bij verzinnen vind ik eigenlijk uit den boze en niet kunnen wanneer het om echt bestaande personen gaat.

Zeker niet wanneer het verhaal zo al boeiend genoeg zou moeten zijn.

Echter daar valt allemaal nog enigszins mee te leven, totdat men dan met de finale komt, de registratie van Live Aid. Wat er dan omheen bij verzonnen wordt en zo heel dit optreden een volkomen andere lading krijgt, die er in werkelijkheid nooit was, dat is wel zo fout en eigenlijk een belediging voor mij als kijker.

Om te beginnen wist op dat moment Mercury nog helemaal niet dat hij aids had. Dit er dan toch aan toevoegen louter voor extra drama en emoties aan de kijker te ontlokken is van een erg bedenkelijk niveau.

En hoezo was Queen als band al maanden (jaren?) niet meer bij elkaar rond Live Aid? Ze hadden in werkelijkheid nog een maand of anderhalf van te voren diverse concerten voor tienduizenden mensen gegeven en waren dus gewoon een goed lopende, goed geoliede live machine, toen dat optreden er min of meer tussendoor bij kwam.

In de film wordt gesuggereerd dat Mercury erg nerveus het podium op komt en achter de piano even een stilte laat vallen en zich dan bij elkaar pakt en alsnog begint. Wie de echte beelden van Live Aid bekijkt ziet een Mercury het podium opkomen zoals we hem allen kennen: vol power en zelfverzekerdheid en meteen in de eerste seconden het publiek bespelend, heersend over het hele stadium en daarmee ook over het miljoenen thuis publiek.

Daar blijft in de film niet veel van over. Tot dan toe was hoofdrolspeler Malek goed opdreef, maar hier zet hij gewoon een hele matige prestatie neer, hoe goed ook alle gebaren na worden gedaan, hij mist op dat moment Mercurys charisma en sterke uitstraling en is een schim van de echte Mercury en zakt hier behoorlijk door het ijs.

Voor de rest wordt er goed geacteerd, Deacon en vooral May lijken sprekend (drummer Taylor dan weer totaal niet), maar het is vooral de muziek die de sfeer en vaart er in houdt, al zegt dat laatste natuurlijk niets over de film zelf, want over de echte Mercury kom je niet veel meer aan de weet.

Samengevat: vlotte, makkelijk wegkijkende film, die echter als serieuze biografie is te verwaarlozen.

Met moeite een zesje, maar dat kan nog makkelijk gaan verlaagd worden, want hoe langer ik er over nadenk, hoe slechter ik 'm vind worden.

Ik ben geen fan van welke muzikale artiesten er ook maar op deze aardbol leven of geleefd hebben. Ik zet gewoon de radio aan met een station erop, die een diversiteit aan liedjes draait van diverse genres. Maar verfilmde biografieen vind ik wel interessant, ook niet alles hoor. Maar Bohemian Rhapsody is weer zo'n ijzersterke verfilming. Ik heb hem zojuist gekeken en wat heb ik ervan genoten. Ik ga hem zeker na verloop van tijd opnieuw kijken. Een ijzersterke vertolking van Remi Malek, die de rol van leadzanger Freddy Mercury vertolkt en er terecht een Golden Globe voor kreeg, net als de film zelf.

De verhaallijn blijft helaas vrij oppervlakkig, waarin je het gevoel krijgt dat ze teveel in te weinig tijd hebben willen vertellen. De muziek redt natuurlijk alles dus 4*, waar een 5* zeker voor het grijpen lag.

Ondanks dat het verhaal redelijk op de vlakte blijft, en (de volgorde van) het verhaal niet één op één klopt, is het toch wel een heerlijke film. De muziek maakt veel goed, maar ook de montage en het geluid. Erg goed knip-en-plakwerk op basis van de muziek. Daarnaast speelt Malek fantastisch en is het Live Aid-gedeelte bijna een één-op-één-kopie van het origineel. Het Wembley-stadion stond er zowaar weer even voor een moment. Mooi!

Vond de film matig. (muziek oke). Verder saai. Ben ook geen liefhebber van Queen. Ze hadden goede songs. Maar nooit de muziek gekocht.

Gezien in de bioscoop. Je zou de film kunnen omschrijven als een geacteerde documentaire over de band Queen en het leven van Freddie Mercury vanuit het perspectief van Freddie. En dat is een leuke manier van filmen die ook goed werkt, mede dankzij de fantastische cast van met name Rami Malek die Freddie speelt. De film stopt bij het concert van Live Aid vlak nadat Freddie te horen heeft gekregen dat hij AIDS heeft. En dat is een goede keuze. Want daarmee wordt de lijdensweg van Freddie je bespaart gebleven en eindigt de film op een waardige manier.

Denk eraan je berichten met een spoiler tag te plaatsen. Je hebt namelijk zojuist het einde verklapt.

Nee ben ik niet met je eens. Het verhaal van Queen is overbekend en ergens moet er toch een einde aan de film gebreid worden.

Het verhaal misschien wel, het einde van de film mag wat mij betreft een verrassing blijven voor de kijker. Het is toch niet zo'n moeite om het tussen spoiler tags te plaatsen?

Het werd pas vier jaar later bekend dat hij Aids had. Ze hadden er dus nog rustig een uurtje extra aan vast kunnen plakken. Daarbij is dit staaltje geschiedsvervalsing natuurlijk alles behalve ‘waardig’.

Als fan vanaf het eerste uur zijnde (tot en met het album “Jazz” daarna ben ik afgehaakt) was ik wat huiverig om de film te gaan bekijken. Ik bedoel, hoe kun je super band als deze nou goed overbrengen op het witte doek met een stelletje acteurs? Maar het is een geweldig geslaagde film geworden ondanks dat er soms met de waarheid wat wordt gerommeld. Maar de film laat zoveel mooie , humoristische en emotionele momenten zien ( en dan de muziek natuurlijk) en het verhaal steekt goed in elkaar en wordt goed gebracht. Bovendien zijn de acteurs geweldig gecast ( vooral Brian May , zou hem zelf kunnen zijn). Uit de film blijkt maar weer dat Freddy en de rest genieën waren die een hele dikke vette stempel op de muziekwereld hebben gezet. En van mij krijgt de film ook een hele dikke 5.

Het verhaal kennen we natuurlijk al. Al was mij niet alles bekend. Ze hadden de film nog wel wat langer kunnen maken, na Live Aid stopt het verhaal eigenlijk. Had er wel in gemogen van mij, maar dan werd de film misschien wel erg lang. Maar de film zit goed in elkaar.

Wist van te voren niet goed wat ik er van moest verwachten, maar het heeft bijna alle verwachtingen wat mij betreft waargemaakt.

Ik verwijt niemand iets, het is gewoon mijn constatering. Er zijn hele generaties die niks van Queen afweten. Ze bestaan al 30 jaar niet meer. Jonge mensen hier op mijn werk denken nu allemaal dat hij AIDS had en daarom LiveAID ging doen, terwijl zijn AIDS pas na dat concert in 1987 werd vastgesteld. Nogmaals, de muziek blies me weer weg zoals toen in jaren 70 en 80, verhaal had beter gekund.

Hahahahahaha , precies dat dacht ik ook!

Prachtig geschreven!!! En helemaal met je eens wat de film betreft.

Ik vond de film vergelijkbaar met Straight outta Compton (2015), die ik (ook los van de muziek) toch wat leuker vond. De "rise" naar sterrendom was daar een stuk leuker uitgebeeld, hier was het toch een beetje pats, boem en de groep is wereldberoemd. Ze hebben vervolgens mot met Mike Myers die de nieuwe richting niet ziet zitten (en denkt dat tieners nooit zullen headbanger op Bohemian Rhapsody ?), hij lijkt gelijk te krijgen wanneer het nummer wordt neergesabeld, maar echt verder gaat deze verhaallijn ook niet echt

Het uit elkaar vallen van de groep was in Straight outta Compton dramatischer, hier leek het meer op een kleine strubbeling die overwonnen moest worden. Bohemian Rhapsody had dan wel weer een wat sterkere finale, al bleef ik wel met het idee zitten dat er over de laatste jaren van Murcury toch ook nog wel wat interessants te vertellen had moeten zijn.

Een suffe, amateuristische en vooral clichématige film die geschreven lijkt te zijn door iemand die Freddie Mercury haat (want jezus christus, hij is een asshole in deze film) en een heel erg dubieuze ondertoon lijkt te hebben over homoseksualiteit (het vriendinnetje is de goede, geaarde persoon die Freddie alleen maar wilt helpen, het vriendje is de kwade invloed op Freddie's leven). Hoe dit is genomineerd voor vijf Oscars, waaronder beste film en beste editing (wat de fuck?) is mij een mysterie.

Voor een biopic is het ook schokkend hoe weinig het deze film boeit dat de werkelijkheid wordt weergeven. Ik snap dat iedere biopic wat shortcuts bevat omdat je onmogelijk twintig jaar geschiedenis accuraat in twee uur kan weergeven, maar het is iets anders wanneer meer dan de helft van je film letterlijk nooit heeft plaatsgevonden.

- De eerste drie albums worden heel weird in één albumpje gelob: Seven Seas of Rhye worth opgenomen (stond op het tweede album), Killer Queen wordt ter promotie gespeeld (stond op het derde album) en om het geheel nog verwarrender te maken spelen ze op hun "eerste" Amerikaanse tour Fat Bottomed Girls, wat pas in 1978 uitkwam.

- De grote, gemene muziekexecutive die Queen 'verliest'? Heeft nooit bestaan. Sure, de discussie over de lengte heeft plaatsgevonden, maar deze specifieke persoon en alle drama die daarmee kwam is een compleet verzinsel.

- De tijdlijn van Queen wordt compleet door de war gegooid. Freddie heeft een feestje in 1980, vervolgens neemt de band We Will Rock You Up, een nummer dat drie jaar eerder uit was gekomen.

- De grote break up van de band? Heeft nooit plaatsgevonden. Hoewel het waar is dat ze in 1982 eventjes een hiatus van het opnemen van muziek als band namen (wat leidde tot het afgrijselijke solo album van Freddie Mercury en soloalbums van Taylor en May), was er nooit een 'jarenlange split' zoals het in deze film wordt gezegd. Ik ben dan op zich wel benieuwd wanneer Queen in deze film de tijd heeft gevonden om Radio Ga Ga op te nemen, aangezien dat nummer opgenomen is op het moment dat in de film de band in splitsville zit.

- En natuurlijk, de meest beruchte verandering... het feit dat Freddie Mercury erachter komt dat hij AIDS heeft voordat hij naar Live Aid gaat en dat hij als gevolg hiervan op een grote verzoeningstoer met iedereen gaat, waaronder dat hij in tranen zijn vader meedeelt dat hij eindelijk trots op hem kan zijn, omdat hij iets doet tegen de hongersnood. In fact, Freddie kwam er pas twee jaar na Live Aid achter dat hij AIDS had en deed Live Aid omdat het de ultieme PR-move was. Freddie is zelf gequote als zeggende: "Ik deed het niet uit schuld, hongersnood zal altijd bestaan. Ik deed het uit trots, trots dat mensen denken dat ik iets zoals dit kan doen." De implicatie dat het concert van Queen voor het succes van Live Aid zorgde is ook hilarisch slecht.

- Oh, en misschien niet per se een onwaarheid, maar wat de fuck was dat einde? Live Aid eindigt en vervolgens verschijnt het bericht "Freddie Mercury stierf in 1991 aan AIDS, Bohemian Rhapsody werd weer een hit." Uhm, was het het niet waard om te noemen dat Queen in de tussentijd nog vier albums heeft opgenomen en dat hij tot aan zijn dood altijd nog muziek bleef opnemen? Waarom slaan we de laatste zes jaar van Queen compleet over?

Rami Malek is briljant en bijna een kopie van Mercury. De film geeft een interessant beeld over de band Queen maar vooral over Freddie. De verstandhouding met zijn vader, de eigenzinnigheid, ontsnapping van realiteit door extreme feesten op te zoeken en in aanraking komen met foute vrienden. Maar vooral zijn obsessie voor vriendin Mary, die als rode draad door soms ongelukkig lijkend levensloop heen loopt. Uiteraard ook veel aandacht voor de muziek en "Live Aid". En tenslotte zijn tragische overlijden op jonge leeftijd. 4.5*

? Nou, dat stuk heb ik volledig gemist? Bij de versie die ik zag, werd dat deel van zijn leven juist angstvallig gemeden..

Goed geacteerd, ontroerend, goede sfeer en ondanks dat ik geen Queen-muziekfan ben aardige muziek. Vooral de persoonlijke problemen die vaak blijken te ontstaan als iemand wereldberoemd wordt zijn interessant. Normaal zou je de film een 4,0 of een 4,5 moeten geven.

De film laat echter een wrange nasmaak achter omdat de film, ondanks dat het een biografie zou moeten zijn, vele malen van de daadwerkelijke gebeurtenissen af blijkt te wijken als je na het kijken wat research doet. Zo blijkt de film vol te hangen van sentimentele toevalligheden en die dus op een tamelijk schandalige manier emoties bij de kijker oproepen om dingen die nooit of anders gebeurt zijn.

De Oscar gaat dit jaar naar Malek, dat kan niet anders want wat speelt hij de rol van Mercury goed! Geweldige film al ben ik geen fan van Queen. 5*

Uitstekende film die een mooie inkijk geeft in de opkomst van een van de meest legendarische rock groepen ooit. Ik was vooraf een beetje bang dat het een dramatische belichting zou worden van het leven van Mercury. Gelukkig staat de groep toch grotendeels centraal en blijft het allemaal toch behoorlijk luchtig. Het tempo zit er ook lekker in en de vele korte en krachtige passages houden het buitengewoon boeiend.

De cast, het camerawerk en de jaren 70/80 aankleding zijn van een bijzonder hoog niveau en de muziek is gewoonweg magisch. Ik kreeg er op bepaalde momenten gewoon kippenvel van. Dat de film niet altijd goed vasthoudt aan de werkelijke gebeurtenissen boeit me niet zoveel. Als dat wel was gebeurd, dan had je een compleet andere film gehad.

De momenten waarin goed te zien is dat Mercury toch wel eenzaam was en geleefd werd vond ik behoorlijk cru. Zelfs een grootheid is maar een mens.

Dit is de eerste bioscoopfilm (gezien in de bioscoop dus) sinds 1998 (Saving Private Ryan) en 2002 (The Pianist) die zo'n diepe indruk achterlaat bij mij.

Rami Malek is in deze film op z'n best wanneer hij in de huid kruipt van performer Freddy Mercury; hij WORDT Mercury als het ware. Kende Malek al van zijn bijrol als ''Snafu'' in de HBO reeks The Pacific, maar ook van de serie Mr. Robot en de remake Papillon. Nog een voor mij bekende acteur is Joseph Mazzello die ik ook ken van de HBO serie The Pacific waar hij 1 van de 3 hoofdrollen vertolkt (als private Eugene Sledge); bijna als twee druppels lijkt Mazzello soms op Queen-bassist John Deacon!

Acteurs Lee en Hardy doen een overtuigende duit in de zak als respectievelijk Brian May en Roger Taylor.

Indrukwekkende bandtopic die het bij mij wint van alle films die de geschiedenis van een band of artiest uitbeelden. Hier en daar wel wat 'dichterlijke' vrijheden, but who cares?

Geweldige prestatie van Malek. De hele film kippenvel vanwege de muziek en de vertolking van Freddie Mercury. Was toch wel een kleurrijk figuur. Feitelijk was het verhaal niet helemaal juist maar dat is om de mierenneukers gewillig te zijn. Het is namelijk een film en geen documentaire.

Denk dat Rami ook Prince wel kan vertolken als er ooit een film van zal worden gemaakt.