Bohemian Rhapsody (2018)

Ik kan me ook vermaken en een film vervolgens een 0,5 geven. Daar zitten toch helemaal geen regels aan vast. Heb de halve film met het schaamrood op mijn kaken zitten kijken. Moet ik dan een 3 geven omdat ik de muziek goed vind?

En voor de 100e keer. Mijn kritiek is die van een filmliefhebber en richt zich op het drama. Had deze film over The Beatles gegaan, dan had ik m even slecht beoordeeld.

Natuurlijk kan dat. Eén van mijn lievelingsbands, The Cure, kon dat in de jaren '80 ook: briljante muziek op single laten verschijnen. Maar uiteindelijk hebben ze ook geen grote geschiedenis geschreven waar het op popmuziek aankomt.

Gewoon omdat ze ook niet iets toevoegden.

Ja, Seventeen Seconds is een apart album, maar verder gewoon goed luisteren naar wat hot is en dat dan in verbeterde staat nadoen. Dat is alles. En dat is genoeg.

Wint wel de Golden Globe voor best drama.

Misschien zijn ze niet heel erg vernieuwend geweest, echter horen ze wel in een heel breed rijtje thuis van grote bands. Als we alleen maar naar vernieuwers in de muziek hadden geluisterd hadden we slechts 10 lp's en elk jaar de top 50 aller tijden. Elke band vult het op een eigen manier in met eigen uniek stemgeluid. Ook gitaarsolo's, bas en drums zijn bij elke band van elkaar te onderscheiden. Dat is voor mij muziekhistorie, puur dat elke artiest het op een andere manier invult.

Je gaat (moet ?) in deze discussie natuurlijk een soort scheidingslijn krijgen tussen film en werkelijkheid.

Dat de band Queen van betekenis is geweest in de pophistorie is natuurlijk een feit gezien de verkoopcijfers, de hoge noteringen in menig top ‘zoveel’, nog steeds van belang in 2019 (zie film succes). Dat de ene persoon het muzikaal maar weinig vernieuwend of hoogstaand vind en een ander dat juist wel is natuurlijk een unieke mening en om daarover te gaan twisten is moeilijk omdat we allemaal een eigen smaak hebben (en daar ook altijd van overtuigd zijn !).

Dat geldt ook voor deze film. De ene vindt deze geweldig, een ander niet. Dat deze personen hier met hun in ietwat pissige inkt gedopte woorden elkaar daarover met elkaar blijven discussiëren is , voor mij, steeds minder interessant aan het worden en geeft steeds meer kwantitatief gevulde bladzijdes hier op MoMe.

De film is een succes, krijgt prijzen, miljoenen kijken hem (zegt dat iets over de kwaliteit of juist de kwantiteit ? ) en houdt de herinnering aan Mercury levend. En dat is nu precies wat May en Taylor beoogden. Prima gelukt.

En om de kwaliteit van Mercury te bevestigen, kijk dit eens even. Fenomenaal !

Opera singer reviews Freddie Mercury - Montréal Live 1981

Niet alleen een publieksfavoriet dus... Overzicht: Dit zijn de winnaars van de Golden Globes 2019 | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl Ik had voor A Star is Born gekozen, maar vooral de Globe voor Malek is volkomen terecht.

Rami, Roger, Brain, Ajax & Litmanen gefeliciteerd met jullie Golden Globes.

Zo, niet verwacht aangezien Bohemian Rhapsody maar zo'n matig geschreven film vol leugens en zonder inhoud schijnt te zijn

Er zal in huize Basto wel gevloekt en getierd zijn vanmorgen.

In een categorie waar ook Black Panther en A Star is Born (again) genomineerd waren, maakte ik mij geen enkele iklusie. Sterker nog als Queenliefhebber van het eerste uur hoopte ik er zelfs stiekem op.

Maakt wel pijnlijk duidelijk hoe diep Hollywood en de filmpers gezonken is. Denk dat ik vanavond Magnolia of Pulp Fiction ga kijken.

Hehe. Na weken discusie is het dan eindelijk duidelijk. Basto vindt 't een k*tfilm. Ajaxlitmanen vindt van niet. ?

Wat een fantastische biopic is dit toch!

Nog voor het einde van de aftiteling wist ik: dit moet ik nogmaals zien. Deze eenmalig aanschouwen volstaat gewoonweg niet. Zojuist dwarrelde ik uit de bioscoop, wederom overspoeld met energie en gemengde gevoelens. Nee, voor mij heeft Bohemian Rhapsody niets aan impact ingeboet.

Toegegeven, historisch gezien kloppen niet alle feiten, maar dat doet niets af aan de ervaring en kracht van de film. Prachtig om te zien hoe de nummers tot stand kwamen en de vonkende interactie tussen de bandleden te volgen, want BR is meer dan een ode aan Mercury alleen: het is een ode aan de band, en als band is Queen van ons allemaal. Bijna iedereen heeft wel een kostbare herinnering aan één - of meerdere - nummer(s) uit hun indrukwekkende oeuvre.

Mijn eerste kennismaking met Queen was Bohemian Rhapsody bij Toppop op tv. Freddie in zijn zwart-wit geblokte pak. Geweldig! Destijds dacht ik - als kind - dat hij een zwaard in zijn handen had. Niemand die me tegensprak. Pas later begreep ik dat het zijn microfoon was. Het is een van mijn iconische herinneringen aan een band die legendarisch zou worden.

En ach, Live Aid...

Uren zat ik aan de buis gekluisterd. Het was een ongekend spektakel. Ik weet het nog als de dag van gisteren en dankzij Bohemian Rhapsody voelde ik het ook weer. Het is ongelooflijk knap hoe ze dit hebben gereconstrueerd, met zoveel details en zoveel liefde. Even was ik weer een tiener, maar nu in het lichaam van een volwassene met overweldigende vlagen van melancholie en spijtige, doch dankbare en onvervangbare herinneringen. De tranen stroomden me over de wangen in de bios. Ongegeneerd. Zelfs de tweede keer greep het me bij de strot en gingen de sluizen tegen verwachting in weer volop open. Wat een geschenk om dit 'opnieuw' mee te mogen maken.

Bohemian Rhapsody is meer dan een film: het pakt je, betrekt je en voert je mee. Het is een andere wereld waarvan je deel uit wilt blijven maken. Het is een magische reis langs de muzikale uithoeken van mijn jeugd, versmolten met diep verweven memoires en een blijvende rode draad door mijn leven - dierbaarder dan ik had gedacht.

Daarom de volle mep. Een juweeltje!

Geen Queenfan, maar ik vond hem sterk en ontroerend.

[quote]pintjebier schreef:

Voor mij is de snor het keerpunt bij Queen. Vanaf dan was het voor mij afgelopen (vanaf Hot Space). Ik denk dat dat voor meerdere fans geldt, dus ja, een grove fout.[/quote

zeer zeker een grove fout...het was nogal een dingentje waar de pers...( het zgn liberale OOR, zette Fred weg als nazistische oproerkraaier..) mee aan de haal ging. (zoals het ook een hele grote blunder was om in de 'live' setting van 74 een nummer uit 79 te laten spelen). En of het een keerpunt is...dat is persoonlijk ..en heeft niets met haren te maken. Dat is flauwekul natuurlijk. En spreek aub niet voor de 'meeste' fans....en al helemaal niet als je het niet zeker weet. De populariteit van de band was met ingang van 1984 nog nooit zo groot geweest in met name Europa. Een Compleet uitverkochte Japanse 85 tour en natuurlijk de machtige Magic 86 tour. Vergeet niet dat als je in de jaren 70, half jaren 80 de Ahoy uitverkocht ( of als bands er al konden/mochten spelen )je al een hele grote jongen was. ( Zep 1980!!) Kijk nu speelt elke nederiglandse zanger een hal met 10.000 en vol....vraag me dan wel eens af of dat tokkie volk hun uitkering of de opbrengsten van de oudijzer handel niet beter kunnen besteden. Tickets van 80 euro zijn geen uitzondering. ( queen,dylan,zep,stones...toendertijd rond de 25 guldentjes..(!!) Dus spreek niet van de meeste fans. dank daarvoor. ( Queen had al een optie op 3 keer de Kuip in 88, alsmede andere zeer grote stadions wereldwijd. ) dus ook hiervoor geldt niet...'meeste fans'

vindt jij

Dus iemand die van een 'nederiglanse' zanger houdt, is per definitie een tokkie die van een uitkering leeft en in de oud ijzer handel zit?! Wat een trieste neerbuigende uitspraak.

Prima film. Van te voren hoorde ik negatieve verhalen over het verdraaien van feitjes. Nu stoorde ik me niet zozeer daar aan, maar wel dat je duidelijk merkt dat May een vinger in de pap had als producer. Niet dat ik continu een neukende, feestende en gedrogeerde Mercury hoef te zien, maar de film blijft nu wel erg clean om het zo te zeggen. Af en toe een snapshot van restjes drugs, of een opmerking dat Mercury high is, maar verder dan dat gaat de film niet. Wat dat betreft kun je met een gerust hart met je neefje of nichtje van 12 naar deze film. Waar ik me ook aan stoorde was de rol van May die overkomt als het geweten van de band. Elk ruzietje binnen de band wordt uitgepraat met een glimlach.

Maar goed, tot zover de negatieve puntjes, want ik heb me prima vermaakt met BR. De cast had er duidelijk plezier in, en Malek speelt de rol uitstekend. De film richt zich vooral op de muziek en de productie daarvan, en laat ik dat nou net hartstikke interessant vinden. Het zal ongetwijfeld in werkelijkheid even anders gegaan zijn, maar ik ben ook niet de die-hard fan die de feitjes kent. Ik heb een aantal albums wel in huis, maar ik draai ze nou ook weer niet kapot zeg maar. Slot is overigens erg tof, en zeker een reden om dit in de bios te zien.

Geen 4*, want daarvoor is de film te braaf, maar de film is me na alle kritiek meegevallen. Het gemiddelde zegt ook wel genoeg. Duidelijk een publieksfilm.

3,5*

inderdaad...kwam hard over...sorry..

Ik wilde echt niet happen, maar aangezien een van mijn favoriete genres (power metal) al sinds de jaren '80 de epische Queen-sound kopieert en bands als Blind Guardian festivals van tienduizenden mensen headlinen, kan ik niet anders dan het hier mee oneens zijn...

Sowieso het metalgenre in het algemeen zou zonder Queen op heel andere manier gegroeid zijn. Black Sabbath had de bluesroots, Queen brak hiermee. Bands als Judas Priest en Iron Maiden hebben hun adoratie voor Queen nooit onder de banken gestoken. Stone Cold Crazy en Ogre Battle waren de blauwdruk voor speedmetal, Metallica heeft de band daar al voor bedankt. Die rare tempowisselingen en muzikale krachtpatserij hebben progmetalbands als Dream Theater enorm beinvloedt.

En dan noem ik Lady Gaga maar even alleen als naam, want ondanks dat ik niets met de muziek kan, ga ik haar talent (en liefde voor Queen) niet ontkennen. Hetzelfde geldt voor Robin Williams en Mika. Beetje vreemd statement zodoende.

Oké, die kant ken ik niet. Ik weet dat dat Metallica Stone Cold Crazy heeft gecoverd (en beter ook dan het overigens niet onaardige origineel), maar dat in die hoek Queen dusdanig belangrijk is, dat neem ik dan van je aan. Dan had ik dat mis. Al zit die muziek dan weer net niet in de film.

Enkel Liar en Keep yourself Alive zaten uit die periode in de film. Daarom ook zo stom dat ze onder de Amerikaanse tournee sequence Fat Bottem Girls van 6 jaar later hadden geplakt, waar March of the Black Queen veel beter had gepast en ook veel epischer was geweest.

Bands als Muse, Mikka en Marillion waren er ook zinder Queen niet geweest. Hun invloed was echt wel behoorlijk. Ook qua show en uitstraling.

If it wasn't for Freddie Mercury... 13 artists inspired by the Queen icon | Gigwise

Ik vind het vooral heel knap zoals ze de cast bij elkaar hebben gezocht, het leek op een gegeven moment echt dat Queen op het podium stond. Vooral Brain May en zelfs Roger Taylor leken net de echte. En zelfs Aaron McCusker leek op Jim Hutton (de laatste partner van Freddie Mercury.) Ik vond het wel jammer dat het na Live Aid opeens afgelopen was. Ik dacht dat we zijn laatste dagen ook nog wel te zien kregen, maar dat was dus niet het geval.

Ja, de muziek is erg krachtig en het is mooi gefilmd. Maar het is geen echt goede film, vond het allemaal erg oppervlakkig. Eigenlijk kom je nog nauwelijks iets te weten.

Aardige film. Natuurlijk goede muziek en vooral live aid er goed in verwerkt.

Ik vind vooral Brian en deacy goed gecast. Verder een wat oppervlakkige film die door de jaren heen scheurt. Ik vind het vreemd en onnodig dat er een aantal toch wat behoorlijke feitjes erg verdraaid worden. Hoe de band elkaar ontmoet, wanneer hij weet dat hij ziek is...etc etc...

Voor mij persoonlijk had zijn laatste fase er ook wel in gemogen.

Prima vermaakt, maar misschien toch iets meer van verwacht.

Dus je verwijt het de makers dat de kijkers van de film veelal Queen fans of volgers zijn? Wat had je na al die docu's in hemelsnaam nog te weten willen komen over Queen? Had je alles willen tonen in uitgebreide versie, dan had je de dubbele screentijd nodig gehad.

Als ze alles hadden willen tonen, zouden ze driemaal de speelduur nodig hebben, want deze film vertelt een uit den duim gezogen verhaal. ?

Een aantal jaren geleden heb ik in het Dominion Theatre in Londen de musical “We Will Rock You” gezien. Kippenvel, nagenoeg twee uur lang. Dat gevoel heb ik tijdens het zien van deze film helaas bijna nooit gehad.

Waar de musical zich vrijwel exclusief bezighield met de weergaloze muziek van Queen, is dat in de film ondergeschikt aan het verhaal over Freddy Mercury en diens relaties met zijn ouders, de bandleden en de liefdes in zijn leven. Daar zit ‘m wat mij betreft de pijn. De film is wat dat essentiële onderdeel betreft naar mijn smaak te vluchtig, blijft te veel aan de oppervlakte en mist intimiteit, terwijl —voor zover ik daarmee bekend ben— het leven van Mercury toch meer dan voldoende dramatische wendingen heeft gekend. Jammer dat de filmmakers naar mijn gevoel het pathetische aspect te veel gesmoord hebben.

Is het dan allemaal kommer en kwel? Zeker niet. De sublieme weergave van het ‘Live Aid’-concert voelt alsnog aan als de spreekwoordelijke kers op de taart. Toch nog een laat kippenvelmoment. Daardoor is mijn overall waardering van de film achteraf zonder meer positief, hoewel ik met ietwat ambivalente gevoelens de slotcredits voorbij heb zien komen.

ik ben echt verbaasd over de hoge score van deze..

Het zal allemaal niet waarheidsgetrouw zijn, maar dat is waar ik mij niet aan heb gestoord. Ik ken daar het verhaal achter de band niet (goed) genoeg voor.

Wat voor mij telde was dat het sublieme acteerwerk en het pijnlijke leven van Mercury zoals weergegeven in de film mij vanaf de eerste minuut pakte en niet meer losliet. Het einde met het Live Aid optreden was de kers op de taart. Ik heb genoten!

Erg genoten. Vooral het liveAid gedeelte is erg knap gedaan want dit is bijna identiek aan het origineel. Daar kwam ik ook pas achter toen ik vanavond de concert beelden terug keek! Vooral dit laatste in de film had van mij nog veel langer mogen duren.

Daar heb je inderdaad wel gelijk in.