Jeune Femme (2017)

Een wat chaotische, rommelige film, een beetje zoals de hoofdpersoon, met wie het met name in het eerste half uur moeilijk is om enige compassie te voelen: wat een onuitstaanbaar persoon! Naarmate de film vordert, wordt Paula wat genietbaarder en zien we haar zachte kant ook meer. In die zin is de rol van Paula perfect gespeeld door Laetitia Dosch, waarvoor credits. Ook de wijze waarop Parijs als decor in beeld wordt gebracht verdient lof: we zien meer het rauwe, oppervlakkige en onverschillige Parijs, in plaats van de maar al te vaak geromantiseerde kanten van de stad. Toch knaagt er iets bij deze film, wat mij ervan weerhoudt een hogere score te geven. Wellicht is het dat de film in zijn geheel wat onsamenhangend overkomt en dat ik weinig kon meevoelen met de hoofdpersoon. Er wordt naar mijn mening dan ook weinig achtergrondinformatie over de persoon van Paula geboden (wat haar beweegt en motiveert, haar achtergrond enz.). Voor mij een gemiste kans om tot meer karakterontwikkeling te komen. Paula blijft zo als persoon wat vlak en toch vooral een jonge vrouw in verschillende situaties, die haar hoofd boven water probeert te houden. In die zin had er meer in deze film gezeten.

Vanmiddag had ik echt afleiding nodig en ik wilde deze film heel graag zien, dus vandaag ben ik er naartoe gegaan. Zoals ik al dacht en hoopte, is het echt mijn ding. Het verhaal, de stijl, de personages. Ik houd ervan! De film komt nogal dwalend en rchtingloos over, maar dat past heel goed bij Paula. Na verloop van tijd kwam ik er steeds meer in. Dat vond ik in het begin wel lastig. Het is geen film waar ik gelijk helemaal in zat. Het acteerwerk vind ik prima, evenals het camerawerk. Leuke vrouw, Laetitia Dosch. Ik kende haar nog niet. Ik heb een zwak voor natuurlijk rood haar. Prachtig! Ik kon me wel in haar personage inleven. Dat zoekende, chaotische, ik vind het niet onvoorstelbaar. Een film met drama, maar ook genoeg humor en luchtigheid, waardoor het niet heel zwaar is. Van mij ruim een voldoende. 4*

De film kon me weinig boeien. De film laat zien hoe een vrouw door haar vriend het huis uit wordt gezet, hoe zij dan van alles doet om geld en onderdak te krijgen en haar vriend terug te krijgen waarna haar vriend haar terug wil maar zij hem niet meer (zij heeft inmiddels een andere man op het oog). De film lijkt simpelweg een gewoon leven van een gewone vrouw te willen laten zien c.q. haar strijd om onafhankelijk te worden dan wel haar ontwikkeling tot volwassenheid, maar het is gewoon geen interessant leven of interessante vrouw en zij is zo onvolwassen (zelfs hysterisch en nauwelijks in staat om op eigen benen te staan) dat het als feministisch statement ook niet echt geslaagd is. De film heeft geen interessante dialogen of ontwikkelingen en is zelfs onprettig om te volgen omdat je telkens een nieuwe scene krijgt waarbij je zelf moet uitzoeken wat het verband is met wat je al hebt gezien waardoor het een sterk hak-op-de-tak-verhaal is en je nergens in wordt meegesleept.

Deze uitstekend geregisseerde film leverde Léonair Seraille de Gouden Camera voor beste debuutfilm op en daar valt niets op af te dingen. Laetitia Dosch stijgt tot grote hoogten als Paula, de 'jeune femme' uit de titel, die probeert te haar leven op de rails te krijgen wanneer ze na de zoveelste slaande ruzie met haar minnaar, de succesvolle fotograaf Joachime Deloche [Grégoire Monsaingeon], op straat komt te staan. In de openingsscène gaat ze volledig door het lint en ontsnapt ze maar net aan gedwongen opname. De toon is gezet: Paula is geen lieverdje, maar heel geleidelijk ontdekken we de reden voor haar emoties en ontwaren we ook de zachtere kant van een jonge vrouw die worstelt om een baan, een inkomen en een dak boven haar hoofd te krijgen. Seraille maakt effectief gebruik van Parijse locaties en de verschillende personen die Paula ontmoet tijdens haar odyssee zijn scherp neergezet. Dit is zeker geen gemakkelijke film, maar de geduldige kijker wordt beloond met één van de meest indrukwekkende karakterstudies van de laatste jaren.

Zeer Europese, personage-georiënteerde film. Het begin vond ik nog niet zo overtuigend, ook niet qua acteren, maar Jeune femme wint alleen maar aan kracht. Datzelfde gebeurt met de protagoniste, Paula, een ontwikkeling die zeer geloofwaardig wordt verbeeld. Qua stijl vond ik het ietwat gewoontjes, hoewel er telkens wel losse momenten zijn die er bovenuit steken. Eigenlijk alle scenes met muziek zijn voltreffers, van het lopen door de metro, naar de skaters op straat en ook zeker de licht-vertraagde dansscene die staat afgebeeld op de poster. Iets meer van dat werk had niet misstaan om het specialer te maken. Nochtans is het ook zo een fijne film.

Pas na de helft ontdekte ik dat de stijl wel de moeite van het opletten waard is: in een shot zitten vaak verschillende tinten rood, of juist blauw of geel. Dat is heel mooi gedaan en ik vind het jammer dat ik daar niet vanaf het begin naar heb gekeken, want het verhaal is inderdaad niet heel sterk.

Tja, die Paula was nu niet bepaald een vrouw waarmee ik mij kon inleven. Een en al hysterie vooral in het begin. Ik moest onmiddellijk denken aan die vrouw die in de omgeving van Filmhuis Lux regelmatig aan het bedelen was en die je als je niks gaf je de huid vol schold. En die moeder van Paula, die was ook niet de meest gezellige. Integendeel zelfs. Neen, dan had ik toch meer sympathie voor de mensen die Paula op hoor zwerftocht door Parijs tegenkwam, zoals het meisje Lila en haar moeder en Ousmane. Verder is Jeune Femme geen onaardige film maar toch een die mij niet voldoende wist te boeien. Betere films in dit genre gezien.

3.0*

Jeune Femme

Dertig jaar, een relatie die net op de klippen is gelopen, dakloos, geen vrienden en zonder baan of geld... Paula heeft zich waarschijnlijk wel eens beter gevoeld. Er zijn al vaker films gemaakt over dit soort specifieke problemen, en Jeune Femme brengt ook weinig nieuws onder de zon.

Maar het is interessant om Paula te blijven volgen wanneer ze langzaamaan weer wat grip op haar leven probeert te krijgen. Ze zwelgt even in zelfmedelijden, maar ze pakt al snel de draad weer op en gaat op zoek naar werk en wat ze wil in haar leven. Knap geacteerd door Dosch, die Paula met een bepaalde oprechtheid en menselijkheid weet te spelen, maar er ook voor zorgt dat we om haar kunnen lachen.

Laetitia Dosch steelt met haar act de show, maar vrolijk wordt ge er niet van.
Paula heeft reeds een stuk leven achter de rug en het is spijtig dat de film daar niet meer van prijs geeft, wat haar strijdvaardige en vreemde gedragingen beter had kunnen verklaren. Duidelijk is dat ze een nieuwe start wil maar niet de meest gemakkelijk persoonlijkheid is.
Enkele zeer geslaagde en genietbare passages in de film zoals het misverstand met de lesbische dame, haar belevenissen als oppas, haar omgang met collega Ousmane maar het ontbreekt de film aan vlotheid in het verhaal.