Un Beau Soleil Intérieur (2017)

Afhankelijk van je standpunt een egotrip van of een eerbetoon aan Juliette Binoche die hier een kunstenares speelt die de ene na de andere man het bed in weet te krijgen en vervolgens mekkert over het feit dat het haar 'emotionele leven' zo gecompliceerd maakt. Meer dan seks en een hoop oeverloos geouwehoer daarover is het niet. Hier en daar riekt het naar een poging tot komedie, maar Claire Denis slaat de plank volledig mis. En wie dacht dat het niet erger kan worden moet het hart vasthouden wanneer Gerard Depardieu na vijf kwartier eindelijk zijn opwachting maakt. Een vreselijke openingsscène en een ronduit onuitstaanbare slotscène typeren deze martelgang langs afstotelijke karakters. Een kandidaat voor de slechtste film van het jaar.

Een romantische komedie. Ik was toch wel benieuwd wat Denis hiervan zou bakken, en ik hield eigenlijk m’n hart vast, van te voren.

Maar dat was helemaal niet nodig. Ze heeft er echt wat bijzonders van gemaakt.

Hoge laarzen onder een iets te kort rokje, en een T-shirt decolleté dat betere tijden heeft gekend: je zou zeggen ‘doet u dat nou maar niet meer, mevrouw’, maar het is de ‘juiste’ outfit om de obsessieve zoektocht naar liefde in beeld te brengen van de door het leven ietwat verfomfaaide Isabelle. Bepaalde mannen – of dat nu hufters, balen hooi, of best wel sympathieke lobbesen zijn - fysiek aantrekkend, maar tegelijkertijd emotioneel afstotend. Vraag en aanbod sluiten wederzijds niet geheel op elkaar aan, zogezegd.

Dat uit zich in moeizaam verlopende ontmoetingen, met haperende dialogen die doelloos in het rond draaien, nergens tot een punt komen; zoals de film dat ook niet lijkt te komen. Dat is wat mij betreft altijd eerder een voordeel dan een nadeel, maar ik kan me wel voorstellen dat mensen gaandeweg afhaken.

Natuurlijk, Isabelle (Binoche! ) is een tamelijk neurotisch type, een pietsie op zichzelf gericht en dus niet heel sympathiek, maar ze heeft wel iets waarachtigs, en daarom ook iets ontroerends. Voor de 'romantische' romantici wordt er nog even gedanst op Etta James’ At Last, en de glimlach wordt een grote grijns bij de finale ouwehoerpartij van de door de wanhopige Isabelle geraadpleegde helderziende (Depardieu), die echt minutenlang doorgaat. Lul jij maar lekker door, dan starten wij alvast de aftiteling

Toch nog een soort van punch line hoor, die laatste scène: de close up van het enorme hoofd van de ‘ziener’, afgewisseld met het beeld van de aan zijn lippen hangende Isabelle, vragen stellend en proberend chocola te maken van zijn geleuter, dat opportunistisch reageert op haar bewuste en onbewuste reacties, en voor zichzelf een rol manipuleert in haar toekomst. Want makkelijk te manipuleren is Isabelle, in al haar neediness, zoals ze zich al eerder vrij eenvoudig uit een prille relatie liet praten door één of andere jaloerse flapdrol...

Hilarisch eindschot van een vermakelijke film. Dit kan Claire Denis dus óók..

Een ode aan Binoche.

Of is het een ode aan de oudere vrouw. Om het even, want in deze film is de vrouw Binoche. Op zoek naar iets waar ze niet echt een vinger op leggen kan. Maar zo even als dat de opera niet voorbij is totdat de dikke dame gezongen heeft, is deze film niet voorbij eerst de dikke heer gesproken heeft. Een uitroep als 'maar amai, 'tis Depardieu' mag daar niet bij verbazen. Gelukkig leidt dat wat af van wat hij allemaal te verkondigen heeft, want dat trekt op niets. Voor mij toch alledings.

Maar met al die wat hardvochtige beschouwing, de kracht van de film schuilt er toch vooral in dat de Isabelle van Binoche best wel aimabel is, en je gunt het haar om een bijpassende liefde te vinden. Waarmee ik terug ben bij mijn aanhef, 'tis vooraleerst een ode aan Binoche, lijkt het.

Hier kan ik weinig mee. Ik kwam er niet echt in, het boeide mij weinig en het einde voelde onbevredigend. Ik was vooral blij dat het klaar was. Ik vind het acteerwerk prima en de sfeer passend bij het verhaal, maar het is gewoon niet voor mij weggelegd. 2*

Een vrouw met veel vragen en twijfels op zoek naar ware liefde en geluk.

Een moeilijke verfilming. Veel dialoogwerk over mogelijke relaties, met veel bedenkingen echter zonder dat er vaste besluiten uit voorkomen, waardoor de kijker toch wel een beetje dreigt te verdrinken.

Gelukkig komt de hoofdrol een sublieme Juliette Binoche toe, die toch met haar acteren de variaties in de emoties van deze weifelende vrouw kan weergeven, hetgeen de film toch een boeiend cachet geeft. Een opmerkelijke prestatie.

De slotscène is merkwaardig met "ziener" Depardieu in een rol die mogelijks Isabelle zal vooruit helpen. Of dat zo zal lukken ? De titel van de film zit hoe dan ook in de oplossing verweven.

Naast Binoche ook nog enkele Franse namen die het er ook goed van af brengen, zoals good old Josiane Balasko, in een kleine rol.

Deze eens geprobeerd, maar hij kon me maar matig boeien. Nochtans een bekende cast, maar deze konden de film toch niet redden. Eentje om snel weer te vergeten.

Voor Juliette Binoche wil ik wel even de tijd nemen. Van Claire Denis ben ik minder fan met een oeuvre dat alle kanten opgaat. Dit was er weer eentje aan de negatieve kant met een weinig en inspiratieloos plot over een vrouw die de juiste vent niet vindt. In afwachting van kom je dan een reeks vervelende venten tegen en ook het personage van Binoche zelf is zodanig wispelturig dat je het vervelend vindt.

De film boeit weinig al prijs ik me gelukkig dat we Binoche nog hebben, al kan ook zij de film niet redden. Er is veel beters op de Franse markt te vinden (en dan heb ik het niet over de meesterwerken). Jammer, een gemiste kans.