Calibre (2018)

Best oké.

Maar ook weer niet zo heel veel meer dan dat. Komt allicht door de wel erg simpele opzet van de film, die het verloop net wat te eenvoudig en voorspelbaar maakt voor een goeie thriller. Daarnaast is de spanningsboog niet zo héél strak gespannen, waardoor het vooral plotpuntjes afvinken is.

Beetje jammer eigenlijk, want verder zit het wel goed in elkaar. Visueel netjes vormgegeven. Nogal droog en kil, maar dat past wel bij de omgeving. Soundtrack is ook sfeervol en het acteerwerk is zeker op niveau. Het tempo is ook net goed, waardoor het nergens echt stilvalt.

Het ontbreekt de film vooral een beetje aan zaken die in het oog springen. Het einde is een klein momentje misschien, maar ook dat valt net iets te goed in het sfeertje dat vooraf neergezet werd. Maar Palmer bewijst zich toch wel met deze film, het mag alleen wel iets meer zijn de volgende keer.

3.0*

Simpel maar effectief. Goed spel met de juiste spanning, veel meer is eigenlijk niet nodig om een goede film te maken. Ik kan hier ook meer van genieten dan van de meeste blockbusters die tegenwoordig uitkomen, al die poespas en bombarie staan me vaak tegen. Deze film is lekker rauw en realistisch, ik kan daar wel van genieten. Prima film!

Een small rural town met een hechte gemeenschap.

Dan weet je al bij voorbaat dat daar alleen maar narigheid van kan komen. An eye for an eye, dat werk.

Verhaallijn deed me denken aan A Single Shot (2013) maar Calibre is beduidend beter. Ondanks het redelijk voorspelbaar verloop blijft de film tot het einde spanning opleveren.

Erg puike film.

Waar vooral het ontzettend grauwe Schotse decor een grote rol in speelt. Weinig kans op geluk, naargeestig en donker. Het verhaal ontpopt zich tot een zenuwslopende strijd op leven en dood. Ietwat voorspelbaar, maar blijft bijzonder onderhouden door het ijzersterke acteerwerk en de eerdergenoemde setting.

4*

Zeker een goede film, maar laat ook veel liggen.

Het is een simpel plot, een trage film, maar het werkt

omdat de sfeer grimmig is en onder je huid gaat kruipen.

Dat is dan ook de kracht van de film.

Tegelijkertijd mist er absoluut karakterverdieping,

waardoor je je als kijker maar lastig kan identificeren.

Al met al: degelijk! *3.0

Aardige thriller. Het verhaal is niet bijzonder maar wel wordt realistisch in beeld gebracht. Palmer laat je als kijker meedenken met de hoofdrolspelers. De film moet even op gang komen, maar vervalt nooit in een hoog tempo. De spanning wordt wat laat opgebouwd, maar wordt wel flink opgeschroefd richting het einde. Visueel ziet de film er wat donker en grauw uit wat passend is bij de hele sfeer. Het acteerwerk is redelijk. 3.0/3.5

Matige film over twee vrienden die een weekendje gaan jagen in de bossen. Een donkere thriller met niet de meest originele opzet. De interactie tussen de dorpelingen en de twee vrienden wordt niet overal even geloofwaardig neergezet. Alhoewel het trage tempo wel meewerkte aan de sfeer, had wat meer tempo waarschijnlijk ten gunste uitgepakt qua spanning.

Hoewel er gisteren een herziening op het programma stond waren de plannen al snel gewijzigd aan gezien de persoon met wie ik samen keek de film niet nog eens wou zien. Na even gezocht te hebben op o.a. Moviemeter en Netflix zelf kwamen we snel uit op deze thriller film wat ons wel wat leek, het klonk tenminste goed. Toch wel een redelijk leuke film die er leuk uitzag maar, nergens echt speciaal werd. Alles in de film hebben we wel eens gezien en werd nergens echt héél spannend in mijn ogen maar keek vermakelijk weg.

De film van Netflix wist mij veelal prima te vermaken maar werd nergens fantastisch, indrukwekkend of héél spannend. Een doorsnee thriller vond ik het ook wel. Ik ben weer wat aan de vermoeide kant dus deze mening

De cast deed het prima, en eigenlijk is het nergens echt een bijzondere cast te noemen. We hebben Jack Lowden die de rol van Vaughn vervuld en Martin McCann die de rol van Marcus wist te vullen en deze jongens deden het lange na zo slecht nog niet eens. Tony Curran deed het leuk als Logan en Ian Pirie deed het prima als Brian en meer heb ik er niet echt over te zeggen.

Het verhaal was redelijk, inhoudelijk best slecht maar daar kijken we even over heen. We volgen twee vrienden Marcus en Vaughn die als vrienden besluiten te jagen ergens in een dorpje in de bossen. Eenmaal aangekomen en na een zware nacht gaan de twee er op uit waar Vaughn de kans krijgt het eerste dier neer te schieten. Wanneer Vaughn schiet rent het dier weg en raakt Vaughn een jochie in zijn hoofd, waarna Marcus uit ‘verdediging’ de vader neer schiet. De twee moeten nu on op vallend door het dorpje lopen waar de mensen het tweetal steeds minder beginnen te vertrouwen, en tijdens een zoektocht worden te twee gevonden en vluchten de twee. Het vluchten raakt niet ver en ze worden gevangen gehouden waar Vaughn de kans krijgt om Marcus te vermoorden, als tegen prestatie. Vaughn twijfelt lang maar doet het wel en daarna kan hij terugkeren naar zijn familie aangezien hij ook een kindje verwacht en dan is de film alweer afgelopen.

De film raast best fijn door en is nergens echt eentonig te noemen, ondanks dat we dit concept zo langzamerhand al wel hebben uitgemolken. De enige wat mij opviel, en het realisme van de film af haalde was het moment dat Marcus de vader neerschiet, en deze kogel weer naar buiten komt via de borst. Waarom zag ik geen kogelgat in de tas zitten? Of misschien heb ik er wel over heen gekeken, het was eingelijk mijn enige punt van deze film. Voor de rest prima vermaakt.

3.0*

Calibre is een film die opzichtig refereert aan Deliverance. In zekere zin bepaalde die laatste de conventies van dit genre film: stadsjongens die zich de nog ongerepte grillige natuur met grootstedelijke arrogantie willen toe-eigenen en daarbij bedrogen uitkomen. Dat Calibre-regisseur en scriptschrijver, Matt Palmer, die conventies goed kent, is duidelijk en dat hij de blauwdruk van Deliverance niet een-op-een volgt is prijzenswaardig. Het zorgt er in ieder geval voor dat je als kijker bij vlagen verrast wordt en de verveling niet toeslaat. Dat is de kracht van deze film: het is doeltreffend divertissement, een krappe anderhalf uur vaardig gemaakte afleiding.
Dat is ook meteen mijn bezwaar tegen de film. Deliverance is meer dan enkel plot, meer dan een exercitie in spanningsopbouw. De horror van de situatie waarin de hoofdpersonen verzeild raken, blijft sluimeren ook nadat zij uit die situatie gered zijn - als een latent en naargeestig virus dat in momenten van zwakte je gestel aantast - en het sluimert zowel in de personages, als in - en dat is naar mijn mening waar goede cinema zich onderscheidt van de middelmatige variant - in de kijker. Iets blijft in je hoofd hangen en raak je niet meer kwijt; het doemt van tijd tot tijd in je gedachten op: een scene, een beeld, een zinnetje, een sfeer, een gezichtsuitdrukking voor mijn part. Deliverance grossiert in dat soort iconische momentjes - van de banjo-scene, het hoofd van de inteeltige banjospeler, het berijden van varkentje Beatty, het met blote handen begraven van de dode hillbilly's, tot het integraal verplaatsen van een kerk en Jon Voights blik van ontreddering aan het eind van de film.
Aan het eind van Calibre wordt duidelijk dat deze hedendaagse variant een zelfde soort aspiratie koestert, wanneer de vierde muur opzichtig doorbroken wordt en hoofdrolspeler, Jack Lowden, met getroebleerde oogopslag nadrukkelijk de camera inkijkt. De implicatie is duidelijk: wat zou jij doen? En: hoe leef je door met zo'n oppervlakkig begraven geheim?. Op zich pregnante vragen, maar het effect ervan heeft even weinig diepgang als het graf van de neergeschoten vader en zoon. Je overweegt hooguit even hoe je zelf zou handelen, maar meer dan een vluchtige overweging, voor zover die er al komt, wordt het niet. En daarmee is deze film toch vooral een ambachtelijk gemaakt niemendalletje, vakkundig vertier van de sombere soort. Niet meer, niet minder.

The hunter becomes the hunted

Calibre is van het kaliber (kon het niet laten ) aardige wegkijk thriller, niet meer, niet minder. Ik ging hier zonder enige voorkennis in waardoor ik niet wist wat ik kon verwachten om het verassingseffect op deze manier zo optimaal mogelijk te houden. Als de bom dan eenmaal barst gaat de doorgewinterde thriller fanaat geen opzet zien die hij nog niet eerder ergens anders beter gezien heeft, maar de manier waarop het verhaal zich ontwikkeld wordt nergens vervelend en blijft onderhoudend genoeg.

Dit wil samengevat zeggen dat de acteerprestaties goed genoeg zijn, de spanning voldoende wordt opgebouwd en er een aantal beklemmende scènes voorbij komen, al was er nooit een scène die echt een diepe impact op me had. Zelfs de scène waarbij Vaugh Marcus neer moest schieten om zelf te overleven, liet mij onberoerd wat denk ik toch te maken heeft vanwege de voorspelbare route die het verhaal doorloopt, vanaf het moment dat het ongeluk plaatsgevonden heeft.

Als je zin hebt in een doorsnee thriller die je met je verstand op 0 kunt kijken, is Calibre een veilige keuze die niet zal teleurstellen. Hoewel geen hoogvlieger zijn dit soort films soms meer dan welkom, mits je er maar met minimale verwachtingen instapt.

3,0*

Dit soort verhaal hebben we al wel eens in andere films voorbij zien komen, dus de originaliteitsprijs zit er vandaag niet in. De film is wel lekker beklemmend qua sfeertje.

Pakt je bij je keel en laat je amper los. Goede cast, prachtige beelden. Onbevredigend einde. Niet spannend, goede thriller. Minpunt: af en toe wat traag, tikkeltje voorspelbaar. Niet de beste ooit, maar goed te doen.

In een claustrofobisch aandoende gemeenschap in de Schotse Hooglanden gaat het voor twee stadse jongemannen van kwaad tot erger. Met sterk acteerwerk en mooie lange shots wordt het verhaal uit de doeken gedaan. Prima film.

Calibre is een zeer onderhoudende en spannende thriller. Niet alle keuzes zijn logisch maar dit mag over het algemeen niets af doen aan deze geweldige film. Acteerwerk prima en op bijzonder mooie locaties geschoten. Heb er serieus van genoten.

Een beklemmende film waar ik zelf nogal moeite had om uit te kijken. Vooral als je in de film wordt getrokken, in het verhaal, dan ervaar je het steeds meer en meer. Verder een goed verhaal wat erg goed verfilmd is. Prima omgeving, echt claustrofobisch met al die wouden die in het herfstachtige Schotland triest overkomen, terwijl de natuur normaal er prachtig is.

Zal ook wel door het verhaal komen dat het zo triest ervaren wordt. Want dat is het ook: een triest verhaal!

Een ruime 8!

Best een aardige duistere film. Jammer dat er soms wat ongeloofwaardige toevalligheden inzitten. Mooi verhaal dat rustig begint en naar het einde toe niet saai maar juist spannender wordt. Heel apart einde (positief).

Vooral Jack Lowden acteert excellent en geeft perfect de vele gevoelens weer van het onwezenlijke dat hij ervaart.

Een ruwe film is deze "Calibre" wel, maar knap en duidelijk opgebouwd en spanning verzekerd.

De film laat je erg inleven in de hoofdrolspelers. Je kan je makkelijk in de acteurs verplaatsen en daarom kan je als kijker ook goed de spanning voelen. Raad hem zeker aan!

Mijn waardering heeft deze film wel. Goed opgebouwd, een voortdurend voelbare spanning die crescendo gaat, van de daden van de hoofdpersonages neem je sowieso afstand (al leef je tegelijk ook met hen mee) en het gebeuren werpt moreel enkele vragen op. Ook bij de finale blijf je even stilstaan. Niks mis met Calibre... Britse kwaliteitsthriller zonder meer.

Film die mij het gevoel gaf dat het allemaal wel goed afloopt. Mooie natuur met een triest inteeltvolkje. Als je daar in stapt moet je niet zo naief zijn als Vaughn en Marcus. Met dat gegeven ontstaat een spannende situatie. Sterk geacteerd.

Het einde is wat afgeraffeld. In elk geval blijven er genoeg vragen over.

Aardige thriller wel aan het einde saai. Goed gespeeld dat wel, er zijn slechtere films.

Leuke (Netflix) verrassing! Het verhaal is zo realistisch gebracht en geacteerd dat je als kijker niks anders kan doen dan meevoelen met de 2 vrienden en de situaties waar ze in belanden. De spanning is op een rustige maar zeer doeltreffende manier opgebouwd en het acteerniveau is daarbij ook nog eens uitstekend.

Tot nu toe (1 van) de aller beste Netflix films die ik heb gekeken, graag meer van dit soort hoogstaande filmprojecten.

4,5*

Spannende film en prima acteerwerk.

Je zit inderdaad steeds op het puntje van je stoel en kan alleen maar speculeren wat er verder gaat gebeuren.

Erg goede thriller.

Fijne thriller die me toch verrast heeft in positieve zin. Behoudens het feit dat je wellicht weet dat het ging uitkomen toch behoorlijk spannend. Het einde is maar wat bizar - alsof de politie verdwijningen maar blauw-blauw zouden laten. Het is nu ook niet dat Vaughn gedurende de film veel blijk heeft gegeven van koelbloedigheid en stressbestendigheid. Die valt zo door de mand. Snap ook niet dat de gemeenschap zo'n risico neemt, maar wel slim gezien dat hij zijn vriend moest neerknallen.

Maar los van dat wel een onderhoudende film met toch wel een zwaar moreel dilemma. Uiteraard is het zwaar af te keuren, maar toch. Achter je pc of aan de zijlijn heb je makkelijk praten. Stel dat je zelf in dergelijke situatie komt - genre Deliverance (1972) en je moet deels handelen met wettige zelfverdediging. Sympathieke kerels of niet, ik keur de daad niet goed, maar begrijp de achterliggende motieven wel.

Het ongeluk zelf klopt ook wel niet helemaal, maar kom. Die jongen stond wel erg dicht in de buurt van het hert zonder dat die hem opmerkte. Ondanks de minpuntjes zeer zeker geslaagde thriller.

Onderhoudende thriller. Een opzet die we vaker hebben gezien; stadse mensen naar afgelegen dorp met eigenzinnige karakters in mooie natuur met grijze mistflarden. Maar toch, het werkt. De beelden zijn mooi en het acteerwerk prima, zeker gezien de trieste situatie waar de hele film om draait.
Helaas komt die situatie wel erg onrealistisch tot stand (hij trilt totaal niet met zijn geweer, hij kan rustig naar het hoofd van het hert richten en als hij afdrukt, bam, staat er ineens een kind. Bijna lachwekkend), je zou denken dat daar wat beter over nagedacht zou worden. En zo zijn er verder nog wat kleine dingetjes, maar die zullen we bij een gemiddelde thriller maar door de vingers zien.
Het kijkt prima weg, maar echt héél spannend wordt het ook weer niet. Het verhaal verloopt vrij rechtlijnig en wellicht zelfs voorspelbaar, het wachten op twists bleek tevergeefs. Dat de familie voor de oplossing kiest zoals aan het einde ontrolt, lijkt me ook niet heel logisch (de politie heeft dit zo opgelost) en het doorbreken van de vierde muur in de overbodige slotscene ongepast.

Spannend.

Twee oude vrienden besluiten, voordat het normale leven echt zou moeten beginnen (kindje krijgen bijvoorbeeld), nog eenmaal als vanouds erop uit te gaan in de Schotse Hooglanden. Het doel: jagen. Ze komen laat in de avond terecht in een klein dorpje en in de pub vinden ze hun heil maar komen ze tot ontdekking dat ze tussen wispelturig volk leven dat zowel aangenaam als akelig is. Dan, terwijl de kater nog aan het verdwijnen is, trekken ze erop uit in de bossen en is Vaughn klaar om het eerste schot in zijn leven te lossen. Dit eerste schot betekend echter het noodlot voor de rest van zijn leven.

Waar Vaughn nog gedreven wordt door zijn geweten is Marcus er wat luchtiger over. Maar het is onvermijdelijk dat het geheim toch begint te lekken bij de lokale dorpsgenoten, waarvan sommigen nog wel een appeltje met de jongens te schillen hebben omdat ze enkele lokale dames hebben laten overspelen.

En de film begint steeds spannender te worden. Je weet dat deze twee vrienden een gigantisch misdrijf op hun geweten hebben... of, van een fataal ongeluk een misdrijf, maar toch voel je evengoed sympathie voor deze mensen. Je weet natuurlijk wat er met je kostbare leven gebeurt als het aan het licht komt, dus dan kan je het maar beter wegmoffelen, het jezelf vergeven en nooit meer in het gemeenschap terugkeren.

Echter... De dorpelingen laten Vaughn tot die keuze, echter wel met Marcus als inzet. Sterk!

Vooral het eindshot is er een om niet te vergeten.

Calibre is een prima thriller. Donker, dreigend en bij vlagen benauwend. Zowel de vrienden als de lokale bevolking weten hier een sterke acteerprestatie neer te zetten. Sterke Netflix-productie.

4,0*

Prima film waarbij het eenvoudig verhaal zeer goed wordt opgebouwd en constant een dreigende sfeer aanwezig is. Een ongeluk wordt eigenlijk een groot misdrijf dat alsmaar grotere proporties aanneemt waardoor er geen ontkomen mogelijk lijkt. De ene vriend wil de andere beschermen, maar beiden maken het door stilzwijgen alleen maar erger. Het geweten begint te knagen. Intrigerend van begin tot eind en met de nodige spanning. Goede vertolkingen van de cast en de kille landschappen zorgen voor een naar sfeertje. Het eindshot spreekt boekdelen ! 7,5/10

Lekker rauwe thriller die je een onbehaaglijk gevoel geeft.

De setting is al gunstig, de bossen van Schotland. Dan zit je qua fraaie sfeershots al goed. Hoe het verhaal zich ongeveer zal ontvouwen is al vrij snel duidelijk, maar de opbouw is zo sterk dat je toch vol aandacht blijft volgen en het heel langzaam ziet uitdraaien op het onvermijdelijke. De nachtelijke shots in het bos zijn fraai en sfeervol, met name de begraafscène.

De ontknoping is goed gedaan. Rauw en hard, maar niet overmatig gedramatiseerd. Ook fijn dat het verloop in een natuurlijk tempo wordt opgebouwd, niets overhaast, zonder langdradig te worden. De film verveelt nergens en het acteerwerk is over de hele linie overtuigend.

Gewoon een sterke film zonder vergezochte twists of diepere lagen, maar met een goede dosis spanning, sterke personages en een sfeervolle setting.

In tegenstelling tot de volgende film van regisseur Matt Palmer is zijn langspeelfilmdebuut Calibre aanzienlijk serieuzer en totaal anders qua toonzetting. Het tempo loopt trager en er is meer aandacht voor de omgeving, helaas niet voor de omgevingen met de meeste potentie op visueel vlak. Specifiek het mistige bos wordt amper in beeld gebracht, terwijl daar de meest noemenswaardige scenes zich afspelen. Het acteerwerk van Jack Lowden en Martin McCann is overtuigend, maar het scenario van Palmer betrekt veel te weinig om ze gepast in een speelduur van 101 minuten te rechtvaardigen. Tijdens de eerste 70 minuten is er eigenlijk heel weinig aan de hand (buiten een heftige opzet) en wanneer het tempo opgeschroefd lijkt te worden in het laatste halfuur neemt de film relatief snel weer gas terug. Het resultaat is soms sfeervol, maar mede door eerdergenoemde punten vooral een teleurstelling.