Geu-hu (2017)

Drie vrouwen en één man; dat kan niet goed gaan. Zeker niet wanneer de vrouwen in elkaars vaarwater terechtkomen. Sang-soo Hong doet een poging om een samenhangende film te maken over de repercussies die de buitenechtelijke escapes van een uitgever hebben voor de relatie met zijn vrouw, zijn minnares en een nieuwe medewerkster. Weinig actie, veel emotie en nogal inhoudloos geklets. Net als de andere films van Hong, die ik gezien heb, niet boeiend genoeg om over naar huis te schrijven.

De derde film van Hongs drieluik over overspel (de twee andere zijn Bamui Haebyun-eoseo Honja (2017) - MovieMeter.nl en La Caméra de Claire (2017) - MovieMeter.nl) met opnieuw een oude dronkaard die vreemdgaat met een jonge medewerkster. Deze film is denk ik de minst vage van de drie (of raak ik aan Hongs stijl gewend en begrijp ik ‘m steeds beter?). Het is in ieder geval (weer) een aangename film om te zien vol even ongemakkelijke als realistische gesprekjes. Het thema is geloofwaardigheid, of onze woorden overeenkomen met de werkelijkheid, zowel in filosofische als in relationele zin. Maar ook over de moed om te geloven in religieuze zin in contrast met laf egoïsme. Een mooie film.

Ze zeggen wel eens dat een regisseur altijd dezelfde film maakt, maar dan met andere middelen. Voor Hong Sang Soo lijkt dat in elk geval op te gaan, kan ik voorzichtig concluderen na een vijftal films te hebben gezien. Een oudere man (schrijver, filmmaker, criticus) die bewonderd wordt door een jonge vrouw, wat in combinatie met het nodige drankgebruik leidt tot wel/geen overspel. Tijdens dialogen gaat de camera traag van de een na de ander, als een tenniswedstrijd in slow motion, en als er emotie komt: inzoomen. Waar Soo ook een handje van lijkt te hebben is herhaling. Gesprekken, gebeurtenissen, ze komen binnen eenzelfde film terug en zo ook hier.

Het verloop van deze Day After verloopt nogal soapy, met buitenechtelijke relaties, confrontaties, een persoonsverwisseling, dat alles met de oudere man als stralend middelpunt. Toch zijn sommige dialogen best aardig, en het muzikale thema van deze film beviel me ook wel. Maar verder doet het me niet bijster veel.

Hong Sang Soo heeft dus een visie over film maken, maar dat levert niet direct boeiende films op. Een college over cinema lijkt me eerlijk gezegd interessanter dan een nieuw werk van zijn hand.