Book Chon Bang Hyang (2011)

Trailer Youtube

Het is de eerste keer dat ik een film van deze regisseur zie die me eigenlijk me eigenlijk best goed bevallen was. En bij vlagen was het nog erg komisch ook.

Voor mij was het inmiddels de 8e film van Hong Sang-soo. Ook al heeft hij zich opgewerkt van Tiger Award winnaar tot regular op de grote festivals (waaronder in Cannes met deze), wereldschokkend zal het nooit worden - maar er zitten een paar tussen (Turning Gate, Tale of Cinema, deze) die écht wel boven het maaivekd van het gemiddelde uitsteken. Het spel met tijd, herhaling, situatie en de bij Hong immer terugkerende thema's van mislukte relaties, liefdes, blauwtjes en veel drank werkten zelden beter dan hier. Mede omdat deze komischer was dan voorgangers. Het zwart/wit echode duidelijk de Nouvelle Vague van vroeger Rohmer en Rivette - toch de Franse inspiratie van Hong. Dit blijft wel een reden om naar Rotterdam te komen, want verder blijft dit totaal onopgemerkte cinema.

Mijn eerste kennismaking met Sang-soo Hong. Film deed inderdaad wat denken aan Groundhog Day. Sommige dialogen zijn ontzettend droog maar daarom juist zo grappig. Ik heb dan ook (samen met de zaal) geregeld in een deuk gelegen. Toch kakt de film soms ook wat in, mede door die constante herhalingen. Een aantal zijn namelijk ook vrij saai.

Toch niet echt ontevreden over mijn 3e IFFR film!

Koreanen hebben al weinig gevoel voor humor, dus als je dat een soort Groundhog achtige film, die ook al vrij snel flauw werd, gaat maken in saai zwart wit, dan krijg je een zeer matige film. Een 1* is dan ook meer dan verdient. Snel vergeten. (Is eigen lijk al gelukt)

1*

Goeie grap.

Absoluut geen komedie film dit. Weet niet zeker of je dat bedoelt, maar deze regisseur staat bekend om deze humor tusen de drama door. Ik vond het lekker, (mini)recensie volgt nog...

Trailer is wel heel misleidend. Dit deed af en toe aan een "50 jaren filmpje denken. Niet alleen door het kleurgebruik trouwens.

Begin is saaiig maar niet slecht. De humor vond ik wel aardig en eigenlijk wel heel apart voor wat ik tot nu toe aan films gezien heb. Vooral de combo in de scenens is apart. Sommige scenes begonnen rustig en zeer neutraal, maar schoten toen ineens ontiegelijk uit naar de typische humor. Leuk eigenlijk wel.

Als de vrouwen een wat grotere rol krijgen wordt het interessanter. De scenes zijn niet geweldig sfeervol, af en toe een beetje vlak zelfs, maar de gebeurtenissen en handelingen zijn wat actiever. Dat sfeerloze had ook wel weer iets aparts...

Veel scenes wekken aan het begin grote verwachtingen op, maar weten later toch een beetje te mislukken. Wel vond ik de personages leuk en vooral sympathiek om naar te kijken.

Uiteindelijk zeker geen slechte film, apart om wel te noemen. Voor mijn doen verfrissend. Niet altijd even vermakelijk, maar een paar scenes schieten er zeker bovenuit. Soundtrack is ook heel mooi, wel misleidend.

* 3,0

Hong Sang-soo zet de lijn verder van het voortreffelijke Hahaha. Eenzame zielen in Seoul die maar niet in staat lijken iets aan hun gemoedstoestand te doen, ook al liggen de kansen voor het oprapen. Het moge duidelijk zijn dat ik een enorme sucker ben voor Hongs deadpan humor en dat is maar goed ook, want heel veel nieuws brengt deze film niet. Het zijn de vertrouwde pijnlijke scenes, de herhalingen, de net iets andere vertelperspectieven, maar zo gauw de hoofdpersoon wederom een filmmaker blijkt te zijn denk ik “Ah leuk!” en als het zooitje dan weer zit te zuipen tijdens het zoveelste etentje zit ik weer als vanouds te glimlachen. Hong maakt niet zozeer films maar afleveringen in een filmisch feuilleton waar je, net als bij de films van Woody Allen, om de zoveel tijd terugkeert in een vertrouwd en troostrijk universum. Het is meer van hetzelfde maar ik had The day he arrived voor geen goud willen missen.

Inmiddels aardig wat gezien van Hong Sang-soo, en een favoriet zal het nooit worden, maar zijn films hebben wat meditatiefs waardoor ze ook nooit vervelend zijn. Dit vond ik een van zijn leukere films. In kalm tempo wordt uit de doeken gedaan hoe de hoofdpersoon -uiteraard werkzaam in de filmwereld- zijn knappe ex opzoekt en in alternatieve versies ook andere vrouwen bewondert, begeert, afwijst, in een uurtje komen maar liefst 4 mogelijke love interests voorbij. Verder is Seoel in zijn films een nagenoeg lege stad, waar je elkaar steeds weer tegen het lijf loopt, als in een dorp met een enkele kroeg. Wat deze dan net wat leuker maakt dan ander werk is vooral de humor- die hele scene met die vier studenten bijvoorbeeld. En hoewel hij het trucje vaak uithaalt (je zou het een handelsmerk kunnen noemen) blijft het licht-ontregelend hoe scenes overlappen, en dat was hier misschien net beter geslaagd dan in zijn andere films die ik zag.