Der Hauptmann (2017)

Films over Nazi's of WOII hebben me steeds geboeid. Ik was onmiddellijk geïntrigeerd door de positieve en veelbelovende recensies die ik reeds las in De Standaard en Knack. Robert Schwentke kwam alvast aandraven met de beste film binnen zijn oeuvre, daarover bestaat geen twijfel afgaand op zijn vorige werken. Verrassende keuze ook wel, want dit is geheel iets anders, veel gewaagder ook. Gisteren dus gezien in het plaatselijke cultureel centrum waar maandelijks een filmpje wordt gekozen via het Filmfestival Gent on tour.

Het centrale thema van de film is 'macht'. De macht die uitstraalt van een uniform en de daaraan verbonden strepen waardoor je gezag kan (en ook moet) uitoefenen op ondergeschikten, burgers en gevangenen. De metamorfose die het hoofdpersonage ondergaat is frappant (maar niet verbazingwekkend). Ik moest dikwijls terugdenken aan die andere Duitse 'klassieker', Das Experiment waarbij ook macht en het misbruik ervan verweven zit. Het hoofdpersonage blijft erg onzeker en voelt zich aanvankelijk onzeker in zijn nieuwe 'verworven' status. Hij beseft echter dat hij snelle en doeltreffende beslissingen én acties moet nemen die passen binnen zijn nieuwe functie wil hij niet inboeten aan geloofwaardigheid. Daadkracht en lef zijn nieuwe kenmerken die hij zich snel eigen moet maken. En dat doet hij ook en moét dit ook doen. Vanuit dit standpunt kan hij zelf als "slachtoffer" gezien worden van zijn daden. Er is geen weg meer terug. Dit is voor hem de uitgelezen overlevingsstrategie und Gott wird bedankt ...

Der Hauptmann is erg mooi geschoten met de zwart-witbeelden. Hoewel dit de gruwel wat tempert, blijft de film je regelmatig naar het strot grijpen. De kijkers worden niet gespaard wanneer het aankomt op zinloos geweld of willekeurige executies. Een scène die me nog lang zal bijblijven is die van het massagraf. De gorgelende geluiden van een overlevende, de rondvliegende restjes mensenvlees, het geluid van over lijken te lopen, de witkalk op het gezicht van een stervende, het oorverdovende genadeschot. Hallucinant! Knappe vertolking ook van Max Hubacher die gestalte geeft aan Hauptmann Herold. Ook de rest van de cast doet het zeer goed.

Maar er zaten nog enkele erg sterke beelden in zoals de vastgebonden geloste gevangenen of iets minder gruwelijk het feestje in de Messe waarbij twee stand up comedians hun toneeltjes opvoeren. De angst en het onbehagen liep letterlijk van hun gezicht. Zeer ijzingwekkende en spannende scène was dit.
Ook het camerawerk was meer dan ok. Af en toe was het camerastandpunt erg bijzonder zoals in het begin wanneer het hoofdpersonage zich verschool onder een boomwortel. Even later werd een (klein) overzichtsbeeld geschoten vanuit de lucht verticaal naar beneden. Ook het moment dat Herold zijn uniform en zichzelf in de autospiegel bekeek, was subliem alsof het een openbaring betrof, een ware metamorfose.
Het kampgedeelte bevat een groot deel van de film en sleept misschien net iets te lang aan. Desalniettemin gespekt met sterke scènes en oog voor veel detail.

Een humoristische film is het zeer zeker niet in mijn ogen (integendeel zelfs) al bespeur ik hier en daar wel wat subtiele komische elementen zoals de scène op de filmposter of de raamgordijntjes van de twee kampoversten. Der Hauptmann is een indringende verbijsterende film over machtsmisbruik waarbij het morele kompas alle windrichtingen kwijt is. Der Hauptmann geeft knap de korte tijdspanne weer van de laatste weken van het Derde Rijk, een periode van anarchie en willekeur, een periode waarbij de Russen aan de poorten van Berlijn stonden. Dat gevoel was voor mij steeds aanwezig.

Eentje die zal bijblijven, dikke 4,0*!

Het blijft verbijsterend hoe niemandalletjes status ontlenen aan hun titel, hun maatschappelijke positie of aan hun uniform. We weten dat het zo is, we kennen ze van nabij, en toch ... Willi Herold is zo iemand. De film bouwt hem langzaam (mooi gedaan!) op tot een gewetenloze schurk die je op afstand (= in de bioscoopstoel) slechts met afgrijzen kunt bekijken, maar hoe zou het zijn geweest, wanneer je zelf in april 1945 ... ? Wie onmiddellijk roept 'Ik niet!', raad ik aan ernstig in de spiegel te kijken.

De film bouwt langzaam op (mooi gedaan!) van een realistisch drama naar een zwartgallige, apocalyptische apotheose in het gevangenkamp - een treffender slot van de film was niet denkbaar geweest. Maar blijkbaar voelde de regisseur een noodzaak om het historisch gebeurde verhaal volledig te vertellen, wat leidt tot een paar overbodige toegiften. Dramatisch jammer, historisch ongetwijfeld correct.

En wat blijkt? Een dag later ben ik de toegiften vergeten. Wat ik niet kan zeggen van wat hieraan voorafging.

Gisteren deze film gezien in Tuschinski. Ik vermoed dat Basto misschien achterin de zaal zat: iemand was namelijk geregeld heel hard aan het lachen tijdens deze film. Schijnbaar om de rest te overtuigen van de hilariteit van deze film. Ik kan niet zeggen dat hij daarin slaagde, hoewel ik wel bemerkte welke scenes of acties als humoristisch ervaren konden worden. Ik wil er best in meegaan dat de regisseur niet bewust de humor heeft opgezocht in deze film, maar als ik zie dat de meeste films van deze man wél als komedie bedoeld zijn (volgens deze site), denk ik dat de regisseur toch onbewust een 'komische' stijl heeft die in deze film doorschijnt. Als hij de humor dus koste wat kost wilde vermijden, vind ik dat hij daar dus niet in is geslaagd. Mijn inziens is de komische noot te verklaren door het foutief interpreteren van kneuterigheid als humor. Zo vind ik de openingsscène waar de protagonist voor een legervoertuig uit rent van waaruit hij wordt beschoten al ontzettend kneuterig in beeld gebracht, net als de scene met het massagraf, inderdaad. En zeker het moment dat de andere kapitein uit het niets een Britse bom op zijn hoofd krijgt. Over het geheel genomen vind ik dat de cameravoering in zijn geheel beter uitgewerkt had moeten worden. Ik had nu het idee dat er achteraf is besloten de film maar in zwart-wit uit te brengen om zo 'oneffenheden' uit te vlakken. En dat anders in de post-productie laks is omgegaan met het aanpassen van de kleurniveaus.
Daarnaast vond ik de personages vlak. Alleen kapitein Herold vond ik goed uitgewerkt. Een groot aantal van de overige acteurs staat er voornamelijk maar een beetje bij dom te kijken. Ook bij degenen die gedood zouden worden werd geen tijd besteed aan hun karakters waardoor ik nergens emotioneel betrokken raakte of spanning ervoer.
Ongeveer een uur voor tijd krijgen we een still te zien met een boodschap ("Van Kamp II bleef nog maar 1 paal van de slagboom bewaard. De rest is nu een akker" zoals je verwacht aan het eind van films. Maar de film was helemaal nog niet afgelopen. Vreemde keuze.
Het laatste half uur vond ik beter, met de allersterkste momenten van deze film tijdens de aftiteling.

Een geweldige film! Ik had geen hoge verwachtingen van de film, maar de film begon meteen spannend en intens en zou dat twee uur lang vasthouden. De film is licht experimenteel, waaronder een bijzondere geluidsmontage die effectief een dreigende en intense sfeer schept, alsmede licht absurdistisch (dat is denk ik die ‘humor’ waar hierboven over wordt gediscussieerd) hetgeen de film alleen maar nog beter maakt waarbij het absurdisme (c.q. de zwarte humor, inclusief een Tarantino-achtige geweldskitsch, en enige kluchtige elementen) laat zien hoe absurd de situatie van de mens is.

Want de film heeft ook een belangrijke boodschap: de situatie van de mens is absurd dus tegenstrijdig omdat wat iemand is of kan geheel afhangt van zijn positie dus hoe andere mensen hem zien. Er wordt in recensies veel verwezen naar Arends beroemde ‘banaliteit van het kwaad’ die verklaart dat de Holocaust de uitkomst is van een reeks kleine daden van kleine mensen in plaats van dat er een kwade genie achter schuilt en de film toont in lijn daarmee dat mensen meer bezig zijn met of iets wettelijk en bevoegd gebeurt dan dat het moreel acceptabel is, maar ik denk dat deze film vooral de macht van het rollenspel toont dus dat iedereen in zekere zin een acteur is die zijn rol speelt. Trek een uniform aan en iedereen gehoorzaamt je (dat de film in zwart-wit is gefilmd werkt afstandelijk en suggereert een verleden maar in de aftiteling zien we opeens onze bende nazi-bandieten in hedendaags Duitsland burgers terroriseren die daarop ook gehoorzamen aan het uniform) en omgekeerd corrumpeert de macht zodat mensen in een hogere hiërarchische positie zich makkelijk laten verleiden tot misbruik van macht en zelfs sadisme. Maar omdat het allemaal maar rol is – een kwestie van welk pak je aantrekt – kunnen de rollen van dader en slachtoffer ook snel wisselen. ‘Te mooi om waar te zijn’ is dan ook een thema van de film.

Maar bovenal is de mens tot veel bereid om te overleven. Iedereen kent het verhaal dat sommige Joden in de concentratiekamp zelf sadistisch werden tegen andere Joden in een poging te overleven; deze film toont dat hetzelfde gebeurde met de Duitsers toen zij in hun bestaan bedreigd werden aan het einde van de oorlog toen moraal en orde verdwenen en overleven het enige was wat nog telde. In een poging de orde nog enigszins te herstellen joeg de militaire politie op deserteurs en kregen mensen die uit honger voedsel stalen de doodstraf, maar precies hierdoor kon de deserteur en dief Herold, waar de film over gaat. zo ver komen: door het uniform van een officier aan te trekken kon hij zelf anderen executeren en zo waardering bij de hoge militairen afdwingen als iemand die de orde herstelde. Daarvoor moesten hij en zijn bende nog veel meer misdaden begaan dan hun slachtoffers, inclusief moorden en plunderen, maar dat is geen probleem als je de juiste positie hebt: alles is relatief met betrekking tot de rol die je speelt c.q. hoe anderen jou zien.

Onevenwichtige en teleurstellend oppervlakkige reconstructie van de gruwelijkheden begaan door een Duitse militaire eenheid onder leiding van Willi Herold [Max Hubacher], een deserteur die weet te ontsnappen aan een groepje stomdronken soldaten die (erg letterlijk) naar hem op jacht waren. Wanneer hij in het wrak van een legervoertuig een kapiteinsuniform vindt, ziet hij zijn kans schoon en doet zich voor als Nazi-kapitein. In die hoedanigheid weet hij verschillende plukjes andere deserteurs onder zijn bevel te krijgen.

Regisseur/scenarist Robert Schwentke weet zich zelf blijkbaar ook weinig raad met het bizarre verhaal. Het begint als een zwart-komische variant op The Inspector General, waarin Herold moet improviseren om zijn valse identiteit te beschermen, maar het is volstrekt onduidelijk waardoor Herold transformeerde in 'de beul van Emsland'. Daardoor is de tweede helft eigenlijk niet meer dan een serie gruwelijkheden die, ondanks het feit dat er enkele fraai gefilmde momenten zijn, nauwelijks dramatisch effect hebben.

Zeer beklemmende film die de hele tijd maar door mijn hoofd blijft spoken. Hoe ver wil de mens gaan om te overleven. Heel ver dus in het geval van Willi Herold die transformeerde naar het einde toe in het absolute kwaad. Het had natuurlijk allemaal anders kunnen zijn. Als die Wehrmacht soldaten die Herold in het begin achtervolgden niet stomdronken waren dan hadden ze zeker raak geschoten en dan was het einde Herold. Tja, en dan het vinden van zo'n officiersuniform, ook zo'n stom toeval. Herold toonde in ieder geval wel over een goede tegenwoordigheid van geest te beschikken en bovendien een uitstekend acteur te zijn. Voor hem pure noodzaak om niet ontmaskerd te worden, iets wat hem toch angst aanjoeg als we afgaan van zijn gezichtsuitdrukkingen, die niet altijd zekerheid uitstraalden. Toch zou deze film als het verhaal niet op feiten was gebaseerd maar puur fictie was door mij als volkomen ongeloofwaardig af zijn geserveerd. Tja, wie bedenkt zo iets. Maar ja, ook de meest onwerkelijk geachte situaties kunnen werkelijkheid worden. Dat is wel gebleken.

Oh ja, niet mag natuurlijk onvermeld blijven het geweldige acteerwerk van Max Hubacher die de rol van Willi Herold voortreffelijk vertolkte. Ook de decadente beelden in het stadje aan het einde die het morele verval van Nazi Duitsland uitstekend symboliseerden vond ik een lust voor het oog. Zeer goede keuze verder van de producenten deze film in zwart/wit te schieten. Dat kwam de sfeer in deze indrukwekkende oorlogsfilm zeer ten goede.

4.5*

Herold laat zien hoe de Duitsers slaafs gedragen als het om rangen gaat.

De waanzin van de oorlog wordt in deze film van een andere onbekende kant belicht.

Het verhaal is ook totaal waanzinnig. Je gelooft het niet dat Herold er mee weg komt. Toch lukt het hem.

Uitstekend geacteerd.

De zwartwitbeelden benadrukken de grimmige sfeer.

Enkele gruwelijke misdaden zijn op nog redelijk discrete manier gefilmd.

De aftiteling is bijzonder. Deed mij een beetje denken aan "Er ist wieder da".

Prachtfilm met nu en dan helaas wel wreedheden er in voorkomen. Vooral de kapitein van de MP zijn einde is nogal spectaculair. Een van de betere verhalen over de 2e wereldoorlog van Duitse origine van de laatste jaren. Het schijnt dat het een waar gebeurd verhaal is, aan het einde van de film komt namelijk een uitleg over de strafmaat van de groep die in de film speelt. Waargebeurd of niet, Herald komt er mee weg door de film heen. Ondanks dat hij in het geheel niet als een commanderende Duitse brulboei overkomt! En de lengte van de film? Deze is met bijna 2 uur echt niet aan de lange kant. Humor (zie de foto) en spanning wisselen elkaar goed af met een mooie regelmaat.

Een 8!

Robert Schwentke die reeds zijn strepen verdiende in de States met "Flightplan" e.a., zet hier vanuit de heimat een toch wel heel bijzondere film neer, naar een waar gebeuren, naar verluidt, wat het verhaal des te straffer maakt.
Chaos op het einde van WO II in het Duitse kamp en meteen een schets tot hoe laag de mens kan afdalen in zijn (on)waardigheid.
Hauptmann Herold redt zijn hachje en gaat daarvoor onmenselijk ver wat een pak gruwelijke scènes oplevert die ge niet voor mogelijk acht en die meteen het beest in de mens volop wakker maakt.
Een rauwe, grauwe, vaak onbehaaglijke film die nu eens de waanzin van de oorlog van uit een ongeziene hoek belicht.
Hoofdrolspeler Max Hubacher is toch wel merkwaardig in zijn rol gaande van doodsangstige deserteur tot monsterachtige bevelvoerder, maar daarnaast zitten er nog overtuigende acts in, zoals de officieren voor wie een bevel een bevel is tot de figuur van Freytag, geschrokken en onthutst, maar slaafs en de kapiteinsvrouw, Gerda, die dwaas-naïef meedoet met de brutale pret maar toch maar mee in de wreedheden stapt.
Af en toe verzacht een humoristische beeld het gebeuren en op die ogenblikken van even geen geweld, lijkt Herold een triomferend, maar potsierlijk, onbenullig ventje. Helaas, niemand weet hoever hij kan gaan...

Heerlijke Hollywood loze film die de zucht naar macht en de moeite met het loslaten van laat zien van de Duitsers in de nadagen van de tweede wereldoorlog. De film is expliciet en weet er duidelijk mee te schokken. Niets is minder waar en het is wat het is dat is zeker de kracht van de film. De niet Amerikaanse cast en de zwart/wit beelden werpen duidelijk vruchten af. Erg sterke en geloofwaardige film!

Ondanks dat ik al bijna een half jaar geen recensie meer geschreven heb over een film, is deze waargebeurde eind Tweede Wereldoorlog film dat zeker wel waard en deze film is eigenlijk ook één van de weinige films die me in 2018 nog wist te boeien, te interesseren en te vermaken en dat van de eerste tot de laatste minuut. Deze film zet je eigenlijk ook aan het denken, want wat zou jij hebben gedaan in die situatie ?

Dat deze film het aankijken meer dan waard is, komt ook door de glansrol van de Zwitserse acteur Max Hubacher als de jong Duitse deserteur Willi Herold, die alles doet om te overleven in de laatste chaotische dagen van het Derde rijk en waarbij een verlaten uniform van een kapitein (oftewel "Hauptmann" op zijn Duits) van de Duitse Luchtmacht hem de helpende hand biedt tot zijn besluiten en die besluiten bepalen uiteindelijk ook zijn lot.

Ondanks dat deze film eigenlijk helemaal geschoten is in Zwart/Wit, werd alles prachtig in beeld gebracht en ook zijn er een aantal heftige beelden te zien, waarvan de meest heftige zich afspelen in een gevangenkamp. Ook zit er inderdaad wat zwarte humor in en ook is er wat bloot te bewonderen op het einde en met name van de best mooie Eugenie Anselin.

Het einde van het verhaal mocht er ook best zijn en hetzelfde geldt voor de aftiteling met o.a. de rijdende Tweede Wereldoorlog auto, met de geverfde tekst "Schnellgericht Herold" erop (deed me denken aan de aftiteling van de film "Er Ist Wieder Da (2015)", door de straten van een stad in de huidige tijd.

Geweldige film met een plot dat zo bizar is dat het wel waargebeurd moet zijn. Prachtig geschoten in zwart/wit is dit een langzaam escalerende absurdistische nachtmerrie, bijzonder goed gespeeld en zeer overtuigend in beeld gebracht. De film begint goed en wordt vervolgens alleen maar beter. Ik kende regisseur Robert Schwentke slechts van zijn nogal doorsnee amerikaanse films, maar terug in eigen land bewijst hij een filmmaker van formaat te zijn.

Zo, wat een fantastische film was dit zeg. Het is nog net niet de beste film die ik over de tweede wereld oorlog heb gezien maar met zo’n best klein verhaal wist Robert Schwentke hier toch wat neer te zetten. De film voelde duister aan, en zag er door zijn zwart-wit beeld ook zo uit maar wat heb ik toch in eigenlijk volle spanning gekeken naar deze film, onder het genot van een hapje en drankje kwam ik hier de vrijdagavond heel makkelijk mee door. Ik ben zelf groot fan van films die over de tweede wereld oorlog gaan, ik verdiep mij er altijd héél erg in en ik was vrij enthousiast toen ik hoorde dat er een verfilming was na het waargebeurde leven van Willi Herold die een vrij absurd leven heeft gehad zeker op het einde! Één en twintig jaar was deze jongeman nog maar (net een jaartje ouder dan mij) en hij werd geëxecuteerd door de Britten dankzij zijn daden, een jaar na de oorlog.

Nogmaals, Robert Schwentke heeft hier een uitstekende film geleverd met een prachtig verhaal. We volgen hier Willi Herold, een 19-jarige Fallschirmjäger ook wel de paratroepers van de Nazi’s destijds, een elite-eenheid. Willy Herold werd fantastisch gespeeld door Max Hubacher die opzich best een gezicht had voor zo’n koele kikker als Herold blijkbaar ooit was. Voor de rest was de cast prima, maar ik vond Hubacher er wel het beste uitspringen.

Het verhaal was erg mooi. Het is eigenlijk zo vreemd allemaal, en het verloopt allemaal zo raar dat je eigenlijk niet kan bevatten dat het allemaal echt was gebeurd. Zoals ik al zei volgen we de 19-jarige Willi Herold die vlucht voor zijn leven (volgens mij was hij ook een deserteur). Na zijn vlucht komt hij een verlaten auto tegen waarin een kledingkoffer ligt met daarin een pak van een Duitse kapitein van de ‘Luftwaffe’. Herold trekt dit aan en kan zo door het leven als kapitein en behandeld hem ook zo, iedereen is bang voor de beste jonge terwijl hij alles uit zijn duim zuigt. Herold vertrekt met zijn leger ‘Team Herold’ richting een gevangenkamp om daar een opdracht uit te voeren, en vermoord hier zo’n honderd man. Deze mensen waren allemaal verraders van het leger, kijk dan naar voornamelijk dieven, verkrachters, moordenaars en deserteurs. Waarom Herold dit nou allemaal gedaan heeft is mij nooit duidelijk geworden en ik kon dat ook niet makkelijk uit de film halen, dat het wreed en best bruut was is maar gebleken!

Herold, ook wel ‘Der Henker vom Emsland’ genoemd, was in 1946 voor het gerecht gezet en veroordeeld tot de doodstraf om oorlogsmisdaden. Hij werd eind ’45 ook al opgepakt door de Duitsers zelf als hij een burgemeester neer schiet van een bepaald dorpje en ze er achter komen dat het maar een ‘Private’ is. Ik kende het verhaald van deze beste jongen al wel maar heb me er nooit veel in verdiept tot zover ik kon, dus de informatie wat ik hier zo’n beetje kan geven (natuurlijk achteraf nog wel hier en daar wat research gedaan). Het blijft een waanzin hoe sommige jongen dachten, vreselijk destijds. Wel mooi om te zien hoe het derde rijk eigenlijk in elkaar zakte, en dat de film dit ook weet te brengen. Men deinst minder terug van de uniformen in de publieke ruimtes en langzamerhand gaat het allemaal ten onder. Het verhaal speelt zich dan ook nog maar af zo’n 2 weken voor het einde van de oorlog, dat hij dit dan nog geflikt heeft is een hele kunst.

Zelf vond ik de aftitelingsscene- ook erg leuk waarin ze door de huidige tijd bewegen als nazi’s. Haalt toch weer een soort komisch aspect naar boven na een best gruwelijk verhaal. Ja, ik heb me zeker erg vermaakt met deze film al is het toch dat ik niet helemaal geloof dat het precies is gegaan zoals de film zegt. Ook was het allemaal vrij abrupt soms en werkt Schwentke het soms te mooi af met alleen maar tekst om informatie te geven, dat voelde toch aan alsof hij de einde een beetje afkapte. Afijn, je kunt niet alles hebben helaas.

4.5*

Na een uur twijfelde ik om de film af te zetten. Er gebeurde niet heel veel. Daarna beterde het wel. Enkele gruwelijke beelden. Je houdt niet voor mogelijk dat dit allemaal echt gebeurd is. Vooral dat stuk dat ze die deserteurs allemaal afknallen in die kuil is gruwelijk. Gooien ze ook nog even die put toe, terwijl sommigen van die mensen in die put nog ademen. Ook het contrast tussen die feestende oorlogsmisdadigers en de mensen die ze martelen en uiteindelijk doodschieten zijn gruwelijk. Hoe bedenk je het om 4 mensen aan elkaar te binden, ze te laten lopen voor hun leven en ze toch een voor een af te knallen. Jezus! Wat haatte ik dat wijf met haar mooie bondmantel die eventjes ging schieten. Nadat ze uit het kamp verdwijnen gaan ze ook nog even doorfeesten. Ik moet wel zeggen dat ik een stel goede tieten heb gezien in de film op het einde. Is misschien bijzaak, maar dat zie ik toch altijd wel graag. Je mag het misschien niet meer zeggen in deze #MeToo-tijden, maar daar geef ik geen moer om. Prima film. Het eerste uur even doorbijten en daarna is het zeker de moeite waard.

Nog een vraag: van wie waren die skeletten op het einde in dat bos? Waren dat van mensen die Herold zelf heeft afgemaakt?

Prachtige film over een soldaat op de vlucht die de identiteit van een kapitein aanneemt als hij een uniform vindt. Een ongelooflijk, maar waargebeurd verhaal dat zich afspeelt net voor het einde van de tweede wereldoorlog en een paar sterke scenes bevat. Niet bepaald een doorsnee oorlogsfilm die de bereidwilligheid toont van de mens om de autoriteit te volgen. Deze terugkeer van regisseur Robert Schwentke naar zijn thuisland levert zijn beste film op.

Schaap in wolfskleren ...

Het echtgebeurde verhaal van Willi Herold, een deserteur die de identiteit van een SS kapitein aanneemt en gaat beweren dat hij rechtstreeks in opdracht van Hitler werkt. Hij richt daarna een bloedbad aan in een gevangenenkamp. Der Hauptmann is vooral een psychologisch portret van een man, die dronken wordt van macht en wreedheden begaat als overlevingsstrategie. Ook een redelijke lafaard eigenlijk want hij voegt zelf bijna nooit de daad bij het woord. Ik vond hem een schaap in wolfskleren. Met heel wat geluk komt hij er op een absurde manier voortdurend mee weg . Echter werd hij in 1946 toch geklist en geëxecuteerd.

De film is erg goed geacteerd en het zwart-wit maakt er een vrij deprimerende film, die ook satirisch uit de hoek komt (eindaftiteling... ook Willi ist wieder da!), maar humoristisch vond ik het zeker niet. Tenzij men de drankorgieën bedoelt, symptomen van de afbrokkelende droom van het Dritte Reich. Een aparte film.

Ontluisterend knap!

Vrij origineel gegeven wordt zowel komisch als dramatisch gebracht in een zinderende rit. Alhoewel het voor mij dus vooral komisch uitpakte hoe een sloeber/opgeschoten wild zich omhoog werkt en om iedere vorm van verdenking tegen te gaan, zelf nog gruwelijker gaat handelen dan de zo gevreesde nazi`s destijds.

De tijd waarin dit verhaal zich afspeelt was het chaos en dat heeft de regisseur keurig over weten te brengen in zijn film. Alle realiteitszin lijkt verloren te zijn bij de personages, met die prachtige, haast surrealistische bijna laatste scene in de stad als hoogtepunt waarin iedereen van gekkigheid niet meer lijkt te weten wat ze doen. Dik 4*

Het eerste half uur wist de film mij niet echt te boeien, maar naarmate de film vordert en je meer grip krijgt op het hoofdpersonage stijgt de interesse voor dit apart filmpje. Sommige scènes zijn echt bruut en de afkeer naar het hoofdpersonage groeit met de minuut. Wat een griezelig mannetje ! De zwart-wit beelden zijn hier een sterke troef om de brutaliteit , de intensiteit en akelige sfeer te bevorderen. Goed acteerwerk overigens. Wist dit niet op voorhand, maar blijkbaar op ware feiten gebaseerd wat de film nog wat sterker maakt. 7,5/10

Het is geweten dat het naziregime voor een groot stuk een proces was van allemaal kleine radartjes met mensen die er aan deelnamen als een uitvergrote bureaucratie zonder te (willen) beseffen waar ze aan meewerkten. Het verhaal van Der Hauptmann lijkt overdreven, maar is wel degelijk echt gebeurd. Het geeft in grote lijnen twee dingen mee. Het effect van een uniform dat voor een machtsgevoel zorgt. Denk ook aan de film Das Experiment waarin de helft van een groep cipier speelt en de andere helft gevangene. Ook echt gebeurd met hetzelfde gevolg waarbij het uniform voor een grotere zelfzekerheid en machtsgevoel zorgt. Daarnaast heb je de bureaucratie, waarbij er geen probleem lijkt te zijn als de regels maar gevolgd worden. En zelfs als het ethisch een probleem lijkt te worden, wordt er gereageerd volgens de regels.

Hoe je het ook bekijkt, dit concept zorgt alvast voor een boeiend verhaal. Maar ook de aankleding is mooi gedaan. Uiteraard in zwart-wit zoals wel meer bij oorlogsfilms. Maar met mooie fotografie en belichting. En het effect van bvb een bomaanslag of schietpartij komt hard binnen.

Fijn feestje chef, maar deze tent is dicht.

Ronduit briljante, boeiend en schokkende film over de ontaarding van een volk, of bepaalde delen, en behalve een waargebeurd verhaal, een treffend en realistisch beeld van de waanzin die de laatste maanden voort woede en ten dele al te zien was in Der Untergang.

Bijna apocalyptisch begint de film met een surrealistisch beeld, toch zal de jacht van de 'kettinghonden' (veldgendarmerie) niet veel anders geweest zijn. Ook daar volstond een volmacht, uniform, de waanzin van zoveel jaar oorlog en het aanstaande verlies om als een beest te keer te gaan. In eerste instantie is het aantrekken van het uniform een keuze tussen lompen en warme kleren, wanneer er een andere deserteur opduikt weet hij die af te bluffen met iets dat ik, op het einde door het mee zingen en de herkenning van een soort variéténummer, identificeer als ervaring als toneelspeler. Der Hauptmann Herold en Freytag gaan op pad.

Een vicueze cirkel van leugens, het verzamelen van troepen, maar tevens machtsspel met andere officieren en hun lugubere taken, sluit zich steeds nauwer rond Herold. Waarom doet hij bepaalde dingen? Om te overleven uiteraard. Hij doet er alles aan om zijn rol als 'Der Hauptmann' te handhaven. Tevens zien we toch ook de macht die een positie, uniform en aanzien met zich mee brengt. Ik persoonlijk vind toch het meest treffende het machtsspel tussen allen, vooral richting Hansen, rondom de gevangenen en hun lot. Tevens de verbijsterende momenten van een nachtmerrieachtige hallucinante roes, van drank, macht en geweld.

Naast het verhaal van Herold zien we toch ook de opkomst en alle gruwelen van het nazisme in het klein. De volgzaamheid en bereidwilligheid opdrachten uit te voeren tot op het einde en tegen elke prijs. Hoe het leger, oorlog, en vooral een uniform en de macht om te beslissen en vooral het machtsspel tegen andere tot grote hoogten kan gaan en je bizarre dingen kan laten doen. Iets dat we ook al zagen in Das Experiment. Zeg maar op de opkomst en ondergang van een generatie, de ontaarding van een generatie opgegroeid in de ellende na de Eerste wereldoorlog. Naast het Herold verhaal lijkt deze film vooral verder te gaan waar Das Weisse Band ophoudt. En op bijna gruwelijke nietsontziende wijze lijkt de regiseur een mea culpa te doen over de Duitse zonden in de Tweede Wereldoorlog. Iets dat niet alleen perfect lukt, maar ook nog met zwarte humor op kolderieke wijze, en bijzonder stijlvol in zwart wit met stemmige muziek, wordt gedaan. Vooral de executies en het moment waarop iemand niet dood wil is bizar, treffend hoe ze zich later tegen elkaar keren en hun eigen losgeslagen executieseskader vormen.

Behalve het nog te benoemen camerawerk is Der Hauptmann een verontrustende en hallucinante ervaring die je zeker meerdere keren moet zien. Een even kostelijke als verontrustende afsluiting zijn de beelden van 'Kriegsgericht Herold' die in de hedendaagse tijd rondrijdt en vreemd nagekeken wordt, maar vooral het lastig vallen en plunderen van argeloze mensen. Toen bijna normaal, nu niet voor te stellen. Der Hauptmann kan je daardoor samenvatten als stof tot nadenken en wat mij betreft rauw en realistisch.

Wat de vormgeving betreft is de 'roodfilter' zwart/wit fotografie van een adembenemende schoonheid. Ook vinden er enkele verbluffend mooie verschuivingen van scherpte naar onscherpte plaats. De visualisatie van het verhaal is dik in orde.

Max Hubacher speelt de rol van de 19 jarige soldaat Herold waarvan we weten dat deze reeds al 17 jarige aan het front vocht. Een kind nog. Hubacher maakt goed gebruik van dat gegeven door hem neer te zetten als een onzekere jongeling maar die ook medogenloos en zonder geweten is.

Wat precies Herold tot de massamoorden heeft gevoerd wordt niet uit de doeken gedaan, maar dat we hier te maken hebben met een psychopaat met megalomane inslag zal niet ver naast de waarheid zijn.

Het is een fraai geschoten en indrukwekkende film over overleven in de laatste dagen van een oorlog die het einde nadert en waar iedereen zijn hachje probeert te redden. Het slot van de film is een moraliserende verrassing die totaal out of touch is met het voorgaande en afbreuk doet aan deze op waarheid gebaseerde film.

Gitzwarte anti-oorlogsfilm van Robert Schwentke. Met een ongekende visuele pracht en camerawerk gruwelijke extremiteiten in beeld brengen en haar gevolgen. Ze bezorgden mij als kijker een zeer ongemakkelijke kijkervaring. De andere soldaten/officieren hadden ook in meer of mindere mate moeite met de gruwelijkheden. De kracht van de film zit hem in de aandacht die hiervoor is en hoe er met al die ellende op zoveel verschillende manieren wordt omgegaan (meelopen, afzonderen, vermijden, veranderen, wegdrinken, afreageren, totaal hysterisch worden en zelfmoord plegen).

Wat ik me oprecht afvraag is of bij zo'n heftige, realitische, waargebeurde film zulke gelikte beelden horen met een slow-motion camera en meer visuele hoogstandjes. Ik weet het niet.

Grotendeels naar waarheid, dit verhaal van schoorsteenveger tot Hauptmann. Willi Herold | De beul van het Emsland – Holland Magazine - holland-magazine.nl De suggestie in de film werd gewekt dat de gevangenen merendeels Duitse deserteurs waren. Dat is niet zo, Herold liet gevangengenomen geallieerde soldaten vermoorden. Reden waarom hij ook door de Britten is berecht en opgehangen. Knappe verfilming van dit nare verhaal.

Goed.

Maar de film heeft wel gemengde gevoelens van mijn kant. Voornamelijk omdat de film uiteindelijk omslaat en ik als kijker niet helemaal wist hoe ik daarmee om moest gaan. Uiteindelijk neemt dat niet weg dat het eindresultaat een zeer solide productie is.

En van een saai regisseur zelfs, die me met Red en Insurgent goed wist te vervelen. Dat hij nu met een intrigerend en meeslepend product binnen komt stormen laat een positieve indruk op me achter. Misschien kan hij dan ook beter in Duitsland blijven.

De film laat me in de eerste scenes meeleven en duimen voor Hubacher. In de eerste scenes wordt er namelijk meelij voor hem gecreëerd. Een jong, fris gezicht die veel ellende over zich heen gegoten krijgt. Ik vind persoonlijk dat het een beetje de verkeerde toon zet voor wat komen gaat.

Het zwart-wit kon me op het eerste gezicht niet overtuigen. Voelde vooral als excuus aan om het allemaal wat rauwer te brengen. Met rauwe cinematografie in kleur had je hetzelfde resultaat kunnen bereiken, maar uiteindelijk laat Schwentke wel mooie dingen zien op visueel vlak met het kleurgebruik.

Hubacher doet het goed, net als een hoop andere bijrollen. Overtuigend geacteerd, maar wel erg onrealistisch. Dat is dan ook het grootste probleem van de film, Schwentke blijft half in Hollywood hangen. Misschien niet qua beelden en verhaal, maar wel qua personages. Iedereen is behoorlijk stereotiep en ik geloof niet dat die types daadwerkelijk hebben bestaan.

Zodra de film wat gruwelijker wordt vergeet ik even geschokt te zijn vanwege de eerste 30 minuten. Ik was nog steeds aan het duimen voor Hubacher om niet ontdekt te worden. Zodra de gevangenen afgemaakt worden besefte ik pas wat voor persoon Hubacher was. Ik hoorde geschokt te zijn, maar dit was ik echter deels vanwege de toon die de film eerder zette.

Maar de film is wel erg pakkend en de beelden zijn vaak heftig. Ik zie dat sommige er humor uithalen, maar die kan ik persoonlijk niet ontdekken. Enkel in het aparte uiterlijk van Peschel misschien. Maar het buitensporige geweld dat op serieuze toon gebracht wordt doen geen glimlachjes bij me naar boven komen. Maar bon, iedereen kan er wat anders inzien.

Het laatste kwartier had ook wel geschrapt mogen worden overigens, voegde niet al te veel toe behalve wat extra biografiemateriaal. De film had makkelijk zonder dit gedeelte gekund. Voor de rest soms erg pakkend en intrigerend. Sterk cameragebruik, energieke en meeslepende regie. Der Hauptmann is een geslaagde oorlogsfilm. Kwam er erg goed doorheen.

Erg sterke WOII-film met een uitstekende hoofdrolspeler, een cast die verder ook goed op dreef is en een film die een sfeer schept die erg onbehaaglijk is, maar toch uitstekend vermaakt.

Af en toe zitten er weerzinwekkende scènes in en je vraagt je af hoe dit toch allemaal heeft kunnen verlopen.

Dikke vier sterren, absoluut een aanrader voor WOII liefhebbers.

Mens of monster?

Dat ik een dubbel gevoel had bij het bekijken van Der Hauptmann is een understatement. De cinematografie vond ik prachtig, en het gebruik van de zwart-wit beelden sloot prima aan bij de grimmige sfeer. Wel heb ik mij er meerdere keren toe moeten zetten om dit historisch drama uit te kijken waarbij de aankomst van Herold in kamp II voor het grootste doorbijtmoment heeft gezorgd. Het dialoog tussen Harold en twee hoge piefen waarbij een officier hem wantrouwde en door middel van het plegen van meerdere telefoontjes een protocol in dienst wilde laten treden om zijn identiteit te verifiëren, was voor mij een van de breekpunten. Dit was namelijk een traag en slepend gebeuren waarbij ik snel hoopte dat er meer vaart in het verhaal zou komen.

Dit gebeurde vervolgens wel, maar het feit dat de hoofdpersoon zo'n sadistische botte lul was waarbij het hoofdzakelijk gissen bleef wat hem deed transformeren in de beul van Emsland, zorgde er nu niet bepaald voor dat ik sympathie voelde voor het hoofdpersonage. Of was hij altijd al sadistisch geweest? Omdat je als kijker praktisch geen beelden te zien krijgt voordat Willi het uniform vind, blijft dit gissen. Nu is hij in mijn ogen niks meer dan een sadist, waarbij het vinden van het uniform zijn sadistische kant maximaal naar buiten heeft laten komen. Zijn acties draaide niet alleen om overleven, maar hij genoot er ook zichtbaar van. Blij toe dat hij in 1946 alsnog berecht en geëxecuteerd is voor zijn daden.

3,0*

Bijzondere en controversiële film. Iemand noemde het 'zinderend' en dat is goed getroffen. Behandelt thema's die veel geassocieerd zijn met WOII, zoals de banaliteit van het kwaad en de impact van machtsstructuren met protocol en uniformen.
Door de nadruk te leggen op overlevingsdrang en onderbuikgevoelens, ontstaat er een donker beeld van een maatschappij in verval, waar ethiek en rationaliteit het onderspit delven. De aanblik van macht is dan het dunne laagje vernis waar men zich aan vastklampt, uiteraard met alle gevolgen voor misbruik van dien.

Na ongeveer een uurtje vond ik het allemaal wel erg ver gaan, maar toen wist ik nog niet dat het op een waargebeurd verhaal berust...Regisseur Schwentke zal zich niet blind hebben gestaard op de details en hij dikt e.e.a. nog aan met zwarte humor en cynisme, wat behoorlijk goed werkt. Best gedurfd allemaal, zeker gezien zijn cv tot nu toe.

Tijdens de aftiteling zien we de legerauto door een moderne Duitse stad rijden. Wat ik daar uit opmaakte, was dat de groep eigenlijk net als toen uit 'acteurs' bestaat, die helemaal niet bevoegd zijn mensen aan te houden Maar dat is wellicht niet het hele verhaal...

Overigens, die Max Hubacher vond ik erg op Dennis Storm lijken, toch?

Nare donkere film om te bekijken en erg sterk acteerwerk van Max Hubacher, die de rol als vermomde hauptmann geweldig invult. Hoe ver wil je gaan om te overleven ? Deze man gaat helaas heel ver, al is er op een gegeven moment natuurlijk ook geen weg meer terug, ja wellicht de dood. Goede keuze ook om deze in zwart/wit te schieten want het maakt in mijn beleving alles zoveel krachtiger..

Een bijzondere oorlogsfilm over een (gedeserteerde ?) soldaat die een uniform van een kapitein vindt en zich daar vervolgens naar gaat gedragen. Mooi psychologisch opgebouwd hoe iemand met een spel van bluf steeds meer macht weet te krijgen. De film ging ook steeds meer op een maffiafilm lijken. En het is dan ook best knap gemaakt en fascinerend om te zien dat het leger en de maffia eigenlijk best een hoop overeenkomsten hebben. Zeker in oorlogstijd. Het recht van de sterkste zegeviert. De eindscene tijdens de aftiteling was overigens ook heel bijzonder en bijna een film op zich. Het zorgt er tevens voor dat dit één van de weinige films zal zijn die ook nu nog op tv helemaal tot het einde zal worden afgespeeld. En dat is ook al een knappe prestatie in deze tijden waar reclame zo ongeveer het belangrijkste item op tv is.

Sterke oorlogsfilm. Het verhaal is, vreemd genoeg, gebaseerd op feiten. De film is wat vreemd in diverse opzichten, maar blijft boeiend tot de laatste seconde. Vreemd in de zin dat hij volledig zwart-wit is, wat op zich een uitstekende keuze is bij het tijdsbeeld. Daarnaast verwacht je steeds wat kolderieke scènes, maar de film blijft ernstig serieus, zelfs behoorlijk confronterend en keihard. Toch zitten er wat scènes in die de kijker bijna laten lachen maar door de ernst lukt dat toch net niet. Zelfs tijdens de aftiteling blijft de film bijzonder. Het acteerwerk is uitstekend, zeker Hubacher is goed gecast. Beetje vreemd maar wel lekker. 4.0