Der Hauptmann (2017)

Duitsers en humor, een combinatie die zelden goed uitpakt. Ook hier. De eerste 45 minuten vond ik weinig aan. Maar eenmaal in het camp neemt het grotesque vormen aan en begon ik het steeds meer te waarderen. Zo maakt de film in het laatste uur een mooie comeback en eindig ik toch nog op een 8.

4*

Basto

Film is waargebeurd de regisseur heeft zo nauwkeurig mogelijk het ware verhaal verfilmd.

Dus heeft niks met Duitse humor te maken!

Wat een onzin. De film is duidelijk sterkt geënsceneerd en enorm overtrokken op bepaalde momenten. Die executie scene is zelfs een hilarische dijenkletser... Heb jij de film zelf eigenlijk wel gezien?.

Vanaf 19 april in de bioscoop (Splendid Film)

Basto

Dan heeft de regisseur tijdens Q&A gelogen! Het is geen komedie het is zo nauwkeurig mogelijk verfilmd volgens de regisseur!

Ja ik heb hem gezien Basto! Ik geloof toch eerder een regisseur als een toevallige kijker.

Ga je gewoon op je eigen gevoel af of heb je ergens gelezen dat het een komedie is?

Tijdens de voorstelling (volle zaal) is er ook niet gelachen.

Der Hauptmann | IFFR

Tina Hassannia von RogerEbert.com spricht bei Der Hauptmann von einem Film, der die Psyche der deutschen Soldaten voll und ganz versteht und die unerschütterliche, zeitlose Wahrheit ausspricht

Der Hauptmann – Wikipedia - de.wikipedia.org

Er zijn natuurlijk altijd mensen die om de meest dramatische scene's kunnen lachen, dat wil nog niet zeggen dat het een komedie is!

Vraag me echt af of de regisseur dat serieus bedoeld heeft. Sommige scenes waren echt zwaar over the top. Daarbij is elke speelfilm een enscenering en nooit een voorstelling van de realiteit. Het deed mij in ieder geval bij vlagen aan Kusturica denken, nu niet bepaald een realist.

Het was natuurlijk wel een pikzwarte komedie. Dus dat het grotendeels bejaarde publiek daar niet hardop om kon lachen, bevreemd mij niet. De twee waarmee ik m zag vonden m in ieder geval wel heel ‘geestig’.

Natuurlijk heeft hij dat serieus bedoeld. Bij het genre van de film staat op MM en IMDB niet komedie maar drama en historisch/oorlog. Hoe kom je er overigens bij dat het publiek grotendeels bejaard was? Dat lijkt mij nogal een aanname.

Als het niet echt gebeurd was WO II dan zou het misschien een pikzwarte komedie kunnen zijn, maar dat is dus niet het geval.

Basto

Ik zeg niet dat het niet waar gebeurd is, maar wel dat het een behoorlijke dramatiserende bewerking heeft ondergaan. Het is natuurlijk wel een SPEELfilm, om het boeiend te houden, moet je wel. Dat is ook helemaal geen schande of kritiek. Stellen dat het exact zo gegaan is, is natuurlijk onzin. Als iemand er al bij was, speelt het geheugen parten.

En dat de meerderheid bejaard was, was niet zo moeilijk vast te stellen met al die 70 en 80-plussers om mij heen. Sowieso wordt het IFFR publiek steeds ouder, maar bij deze wo2 film helemaal.

Er is ook niemand die zegt dat het exact zo gegaan is, zo nauwkeurig mogelijk is toch net iets anders als exact.

Er zijn meerdere mensen getuigen geweest en idd het geheugen zal de situatie niet geheel goed kunnen weergeven zeker in zo'n periode waarin de meest absurde dramatische gebeurtenissen zich afspeelde. Maar als er meerdere getuigen zijn die onafhankelijk van elkaar ongeveer hetzelfde beweren zou je daar wellicht bepaalde conclusies uit kunnen trekken.

Willi Herold – Wikipedia - de.wikipedia.org

Willi Herold - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Ok laten we het er dan maar op houden dat ik een hele andere interpretatie heb van ‘zo naukeurig mogelijk’.

Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met deze absurdistische kost. De poster spreekt overigens boekdelen als je je afvraagd hoe humorvol de film bedoeld is.

Hier spreek je jezelf tegen. Ook al heeft de regisseur een film misschien niet als (zwarte) komedie bedoeld, het is m.i. aan de individuele kijker hoe hij/zij een film beleeft/interpreteert. Je kunt moeilijk zeggen: lach NIET of ik schiet.

Op mij komt de poster trouwens ook vrij (droog)komisch over. Heb iig zin gekregen om deze film in de bios te gaan zien in april.

.

Dr.Strangelove

Ik betwijfel toch echt of je de film wel hebt gezien. De executie in het massagraf wat pure komedie Expendables stijl. Ik zeg niet dat de gebeurtenissen niet hebben plaats gevonden, maar de manier waarop het geënsceneerd is en in beeld is gebracht zijn bij vlagen absoluut absurdistisch en had meer weg van Kusturica of Fellini dan met de stijl van Saving Private Ryan.

Kijk de trailer nog maar eens. Je ziet toch dat de mis-en-scene en de compositie vaak enigzins een absurdistische insteek hebben. Om maar niet te spreken van sommige koppen of de muziek in de opening.

DER HAUPTMANN Trailer German Deutsch (2018) Exklusiv - YouTube

Snap overigens niet wat de link naar het Toronto filmfestival zou moeten toevoegen aan je betoog. In ieder geval zijn RED en R.I P.D ook komedies, dus het genre is hem niet vreemd.

Ik ben (naast mijn filmvrienden met wie ik de film zag) ook niet de enige die er de nodige humor in zag.

"Extraordinary, extremely well-crafted and laced with as much humour as foreboding intensity, The Captain was a genuine surprise. "

The Captain review: Dir. Robert Schwentke (2017) - thehollywoodnews.com

Monty-Phyton-esque zelfs....

Diese Stilisierung - zu der auch die Monty-Python-eske Explosion eines Menschen bei einem Luftangriff zählt - steht ein kurzer, überraschender Augenblick der Authentizität gegenüber, in welchem das Gebiet, das einst als Lager II diente, im heutigen Zustand als Farbfotografie gezeigt wird.

Film | Der Hauptmann (2017) | Trailer, Kritik - kino-zeit.de

Of wil je een Realsatire met bitterbözen Humor?

"Eine Art historische Realsatire, bei der einem das Lachen im Hals stecken bleibt - wenn sich im Kinosaal überhaupt jemand dazu verleiten lässt, trotz der schockierenden Handlung auf diese Weise auf den nicht zu leugnenden bitterbösen Humor zu reagieren."

Der Hauptmann - Die Filmstarts-Kritik auf FILMSTARTS.de

I rest my case!

Sorry maar jij gaf aan dat het

Ik geef aan dat ik de benadering absurdistisch en humoristisch vond, waarop jij beweerd dat dat niet het geval is omdat de regisseur jouw kennelijk heeft verteld dat hij het allemaal serieus heeft bedoeld en dat het in geen geval een (zwarte) komedie betreft.

Dus als je het van mij niet wil aannemen citeer ik graag uit drie reviews die dat wel onderschrijven. Zat die humor er niet in, dan hadden ze het ook geen ‘realsatire’ genoemd.

Beetje flauw om mij volhardendheid te verwijten. Jij viel tenslotte mij aan op mijn observatie. Zo ook was jij degenie die selectief externe reviews in de discussie betrok om je punt te maken. Staaltje pot verwijt de ketel.

Alles verwijdert heb hier geen zin ik zeg alleen maar dat de film niet als humor wordt beschouwd door de regisseur in een volle zaal en dan moet ik mij gaan verdedigen. Daar heb ik geen zin.

Bij deze vraag ik aan degene die daar overgaat om al mijn berichten bij deze film te verwijderen!

Ter verduidelijking, een kort interview met de regisseur in de Knack Focus van deze week: De film over WO II die Hollywood niet durft te maken - KnackFocus.be

Kern van de zaak is dus dat de film inderdaad op waargebeurde feiten gebaseerd is, wat daarom nog niet impliceert dat de enscenering van die feiten niet op een absurdistische wijze met zwarte humor gebracht kan worden. De regisseur geeft zelf beide elementen aan in het interview.

Pfff trailer ziet er wel erg goed uit , binnenkort eens gaan kijken .

Films over Nazi's of WOII hebben me steeds geboeid. Ik was onmiddellijk geïntrigeerd door de positieve en veelbelovende recensies die ik reeds las in De Standaard en Knack. Robert Schwentke kwam alvast aandraven met de beste film binnen zijn oeuvre, daarover bestaat geen twijfel afgaand op zijn vorige werken. Verrassende keuze ook wel, want dit is geheel iets anders, veel gewaagder ook. Gisteren dus gezien in het plaatselijke cultureel centrum waar maandelijks een filmpje wordt gekozen via het Filmfestival Gent on tour.

Het centrale thema van de film is 'macht'. De macht die uitstraalt van een uniform en de daaraan verbonden strepen waardoor je gezag kan (en ook moet) uitoefenen op ondergeschikten, burgers en gevangenen. De metamorfose die het hoofdpersonage ondergaat is frappant (maar niet verbazingwekkend). Ik moest dikwijls terugdenken aan die andere Duitse 'klassieker', Das Experiment waarbij ook macht en het misbruik ervan verweven zit. Het hoofdpersonage blijft erg onzeker en voelt zich aanvankelijk onzeker in zijn nieuwe 'verworven' status. Hij beseft echter dat hij snelle en doeltreffende beslissingen én acties moet nemen die passen binnen zijn nieuwe functie wil hij niet inboeten aan geloofwaardigheid. Daadkracht en lef zijn nieuwe kenmerken die hij zich snel eigen moet maken. En dat doet hij ook en moét dit ook doen. Vanuit dit standpunt kan hij zelf als "slachtoffer" gezien worden van zijn daden. Er is geen weg meer terug. Dit is voor hem de uitgelezen overlevingsstrategie und Gott wird bedankt ...

Der Hauptmann is erg mooi geschoten met de zwart-witbeelden. Hoewel dit de gruwel wat tempert, blijft de film je regelmatig naar het strot grijpen. De kijkers worden niet gespaard wanneer het aankomt op zinloos geweld of willekeurige executies. Een scène die me nog lang zal bijblijven is die van het massagraf. De gorgelende geluiden van een overlevende, de rondvliegende restjes mensenvlees, het geluid van over lijken te lopen, de witkalk op het gezicht van een stervende, het oorverdovende genadeschot. Hallucinant! Knappe vertolking ook van Max Hubacher die gestalte geeft aan Hauptmann Herold. Ook de rest van de cast doet het zeer goed.

Maar er zaten nog enkele erg sterke beelden in zoals de vastgebonden geloste gevangenen of iets minder gruwelijk het feestje in de Messe waarbij twee stand up comedians hun toneeltjes opvoeren. De angst en het onbehagen liep letterlijk van hun gezicht. Zeer ijzingwekkende en spannende scène was dit.
Ook het camerawerk was meer dan ok. Af en toe was het camerastandpunt erg bijzonder zoals in het begin wanneer het hoofdpersonage zich verschool onder een boomwortel. Even later werd een (klein) overzichtsbeeld geschoten vanuit de lucht verticaal naar beneden. Ook het moment dat Herold zijn uniform en zichzelf in de autospiegel bekeek, was subliem alsof het een openbaring betrof, een ware metamorfose.
Het kampgedeelte bevat een groot deel van de film en sleept misschien net iets te lang aan. Desalniettemin gespekt met sterke scènes en oog voor veel detail.

Een humoristische film is het zeer zeker niet in mijn ogen (integendeel zelfs) al bespeur ik hier en daar wel wat subtiele komische elementen zoals de scène op de filmposter of de raamgordijntjes van de twee kampoversten. Der Hauptmann is een indringende verbijsterende film over machtsmisbruik waarbij het morele kompas alle windrichtingen kwijt is. Der Hauptmann geeft knap de korte tijdspanne weer van de laatste weken van het Derde Rijk, een periode van anarchie en willekeur, een periode waarbij de Russen aan de poorten van Berlijn stonden. Dat gevoel was voor mij steeds aanwezig.

Eentje die zal bijblijven, dikke 4,0*!

Beetje moe nu van de hele dag films kijken, maar ik sluit me ook duidelijk aan bij het pikzwarte komedie "kamp" (hah!). Zo over-the-top in zijn geweld en constante knipogen in de dialogen (de bonte avond met het "hypothetische" alleen al, heerlijk). Soms werkte de film niet, maar ik kan even niet zeggen waar dat aan lag. Wellicht had ik moeite met het feit dat de kapitein steeds meer een antiheld werd en een regelrechte klootzak. Gezien zijn vorige bestaansleven had ik dat niet verwacht..

Visueel best modern en fijn zwart-wit, maar het is vooral de soundtrack die opvalt met stukken ambient en lichte noise (denk aan Ben Frost, Tim Hecker).

Misschien zeg ik er later nog eens meer over.

Het blijft verbijsterend hoe niemandalletjes status ontlenen aan hun titel, hun maatschappelijke positie of aan hun uniform. We weten dat het zo is, we kennen ze van nabij, en toch ... Willi Herold is zo iemand. De film bouwt hem langzaam (mooi gedaan!) op tot een gewetenloze schurk die je op afstand (= in de bioscoopstoel) slechts met afgrijzen kunt bekijken, maar hoe zou het zijn geweest, wanneer je zelf in april 1945 ... ? Wie onmiddellijk roept 'Ik niet!', raad ik aan ernstig in de spiegel te kijken.

De film bouwt langzaam op (mooi gedaan!) van een realistisch drama naar een zwartgallige, apocalyptische apotheose in het gevangenkamp - een treffender slot van de film was niet denkbaar geweest. Maar blijkbaar voelde de regisseur een noodzaak om het historisch gebeurde verhaal volledig te vertellen, wat leidt tot een paar overbodige toegiften. Dramatisch jammer, historisch ongetwijfeld correct.

En wat blijkt? Een dag later ben ik de toegiften vergeten. Wat ik niet kan zeggen van wat hieraan voorafging.

Basto waar gezien als ik vragen mag? Lijkt me heel interessant!

Ifffr

Robert Schwentke over Der Hauptman: "De meeste zwaarmoedige films hebben een escapistisch achterdeurtjes waar het publiek door kan vluchten, zoals een uitgesproken stijl of humor. We wilden een film maken zonder zo'n vluchtweg: een film die je niet loslaat."

Dus zonder humor!

Sommige mensen denken toch humor in deze film te zien. Het lijkt mij dat deze mensen een vluchtweg zoeken, de realiteit niet onder ogen durven te zien vanwege naïviteit gebrek aan kennis een sadistisch karakter etc.

Schwentke heeft het iig zonder humor bedoelt!

Dan heeft Schwetke gewoon gefaald en had hij het gewoon minder absurdistisch moeten brengen. Als ik er geen humor in gezien had, (heeft echt geen donder te maken met gebrek aan realiteitszin, kan Idi I Smotri enorm waarderen, een film waar wel elke vorm van humor ontbreekt) had ik het waarschijnlijk een ongeloofwaardige en vervelende film gevonden. Met name vanwege de weinig overtuigende hoofdroldpeler.

Bovendien heeft de film weldegelijk een duidelijke stijl en is het laten ontsporen van het geheel een veel gebruikte dramateurgische keuze. Zou me echt verbazen als hij daar zelf niet van bewust is.

Heb je ook een bron van deze stelling?

Ik had de trailer gezien en ik dacht: “Kom, eens kijken wat de users hier van deze film op MoMe vinden”. Kom ik mij daar in een absurdistische discussie terecht of de film nu wel of niet humoristisch is. Vooral één user (lees ‘ego’) blijft hier sterk in hangen. Een soort ‘Hoofdman’ van dit item

Maar goed, ik ga er eens naar toe. De serieuze (sorry..) trailer trekt mij naar de zaal. Ik heb altijd wel een soort feeling met dit soort films richting 4/5 mei.

Gisteren deze film gezien in Tuschinski. Ik vermoed dat Basto misschien achterin de zaal zat: iemand was namelijk geregeld heel hard aan het lachen tijdens deze film. Schijnbaar om de rest te overtuigen van de hilariteit van deze film. Ik kan niet zeggen dat hij daarin slaagde, hoewel ik wel bemerkte welke scenes of acties als humoristisch ervaren konden worden. Ik wil er best in meegaan dat de regisseur niet bewust de humor heeft opgezocht in deze film, maar als ik zie dat de meeste films van deze man wél als komedie bedoeld zijn (volgens deze site), denk ik dat de regisseur toch onbewust een 'komische' stijl heeft die in deze film doorschijnt. Als hij de humor dus koste wat kost wilde vermijden, vind ik dat hij daar dus niet in is geslaagd. Mijn inziens is de komische noot te verklaren door het foutief interpreteren van kneuterigheid als humor. Zo vind ik de openingsscène waar de protagonist voor een legervoertuig uit rent van waaruit hij wordt beschoten al ontzettend kneuterig in beeld gebracht, net als de scene met het massagraf, inderdaad. En zeker het moment dat de andere kapitein uit het niets een Britse bom op zijn hoofd krijgt. Over het geheel genomen vind ik dat de cameravoering in zijn geheel beter uitgewerkt had moeten worden. Ik had nu het idee dat er achteraf is besloten de film maar in zwart-wit uit te brengen om zo 'oneffenheden' uit te vlakken. En dat anders in de post-productie laks is omgegaan met het aanpassen van de kleurniveaus.
Daarnaast vond ik de personages vlak. Alleen kapitein Herold vond ik goed uitgewerkt. Een groot aantal van de overige acteurs staat er voornamelijk maar een beetje bij dom te kijken. Ook bij degenen die gedood zouden worden werd geen tijd besteed aan hun karakters waardoor ik nergens emotioneel betrokken raakte of spanning ervoer.
Ongeveer een uur voor tijd krijgen we een still te zien met een boodschap ("Van Kamp II bleef nog maar 1 paal van de slagboom bewaard. De rest is nu een akker" zoals je verwacht aan het eind van films. Maar de film was helemaal nog niet afgelopen. Vreemde keuze.
Het laatste half uur vond ik beter, met de allersterkste momenten van deze film tijdens de aftiteling.

Een geweldige film! Ik had geen hoge verwachtingen van de film, maar de film begon meteen spannend en intens en zou dat twee uur lang vasthouden. De film is licht experimenteel, waaronder een bijzondere geluidsmontage die effectief een dreigende en intense sfeer schept, alsmede licht absurdistisch (dat is denk ik die ‘humor’ waar hierboven over wordt gediscussieerd) hetgeen de film alleen maar nog beter maakt waarbij het absurdisme (c.q. de zwarte humor, inclusief een Tarantino-achtige geweldskitsch, en enige kluchtige elementen) laat zien hoe absurd de situatie van de mens is.

Want de film heeft ook een belangrijke boodschap: de situatie van de mens is absurd dus tegenstrijdig omdat wat iemand is of kan geheel afhangt van zijn positie dus hoe andere mensen hem zien. Er wordt in recensies veel verwezen naar Arends beroemde ‘banaliteit van het kwaad’ die verklaart dat de Holocaust de uitkomst is van een reeks kleine daden van kleine mensen in plaats van dat er een kwade genie achter schuilt en de film toont in lijn daarmee dat mensen meer bezig zijn met of iets wettelijk en bevoegd gebeurt dan dat het moreel acceptabel is, maar ik denk dat deze film vooral de macht van het rollenspel toont dus dat iedereen in zekere zin een acteur is die zijn rol speelt. Trek een uniform aan en iedereen gehoorzaamt je (dat de film in zwart-wit is gefilmd werkt afstandelijk en suggereert een verleden maar in de aftiteling zien we opeens onze bende nazi-bandieten in hedendaags Duitsland burgers terroriseren die daarop ook gehoorzamen aan het uniform) en omgekeerd corrumpeert de macht zodat mensen in een hogere hiërarchische positie zich makkelijk laten verleiden tot misbruik van macht en zelfs sadisme. Maar omdat het allemaal maar rol is – een kwestie van welk pak je aantrekt – kunnen de rollen van dader en slachtoffer ook snel wisselen. ‘Te mooi om waar te zijn’ is dan ook een thema van de film.

Maar bovenal is de mens tot veel bereid om te overleven. Iedereen kent het verhaal dat sommige Joden in de concentratiekamp zelf sadistisch werden tegen andere Joden in een poging te overleven; deze film toont dat hetzelfde gebeurde met de Duitsers toen zij in hun bestaan bedreigd werden aan het einde van de oorlog toen moraal en orde verdwenen en overleven het enige was wat nog telde. In een poging de orde nog enigszins te herstellen joeg de militaire politie op deserteurs en kregen mensen die uit honger voedsel stalen de doodstraf, maar precies hierdoor kon de deserteur en dief Herold, waar de film over gaat. zo ver komen: door het uniform van een officier aan te trekken kon hij zelf anderen executeren en zo waardering bij de hoge militairen afdwingen als iemand die de orde herstelde. Daarvoor moesten hij en zijn bende nog veel meer misdaden begaan dan hun slachtoffers, inclusief moorden en plunderen, maar dat is geen probleem als je de juiste positie hebt: alles is relatief met betrekking tot de rol die je speelt c.q. hoe anderen jou zien.

Onevenwichtige en teleurstellend oppervlakkige reconstructie van de gruwelijkheden begaan door een Duitse militaire eenheid onder leiding van Willi Herold [Max Hubacher], een deserteur die weet te ontsnappen aan een groepje stomdronken soldaten die (erg letterlijk) naar hem op jacht waren. Wanneer hij in het wrak van een legervoertuig een kapiteinsuniform vindt, ziet hij zijn kans schoon en doet zich voor als Nazi-kapitein. In die hoedanigheid weet hij verschillende plukjes andere deserteurs onder zijn bevel te krijgen.

Regisseur/scenarist Robert Schwentke weet zich zelf blijkbaar ook weinig raad met het bizarre verhaal. Het begint als een zwart-komische variant op The Inspector General, waarin Herold moet improviseren om zijn valse identiteit te beschermen, maar het is volstrekt onduidelijk waardoor Herold transformeerde in 'de beul van Emsland'. Daardoor is de tweede helft eigenlijk niet meer dan een serie gruwelijkheden die, ondanks het feit dat er enkele fraai gefilmde momenten zijn, nauwelijks dramatisch effect hebben.