Lean on Pete (2017)

Charley deelt al zijn zorgen met het paard, met de veelzeggende naam, en begint na de nodige ontberingen aan een tocht met als achtergond een prachtig landschap. De film speelt zich af in Portland (Oregon) en Wyoming, na Alaska de dunst bevolkte staat van de VS. Het hardlopen van Charly lijkt symbool te staan voor de vlucht van zijn miserabele leven en dient als opmaat voor de voor zijn voortbestaan noodzakelijke zoektocht: de reis, met deauto en te voet, een op het eerste gezicht eindeloze en kansloze missie. Deze zoektocht doet me denken aan de existentiële vlucht van Into the Wild, maar dan een coming of age variant. Het is echter de mens en niet de ruige natuur die bepalend is voor het leven, het verhaal van Charley. De intense emotie van een kind dat ervan probeert te maken, maakt de film voor mij eerder intens dan gezapig. Het gaat me te ver om het een 'happy end' te noemen.

Zo'n film die gezapig voortkabbelt en maar duurt en duurt zonder dat je je verveelt en zonder dat je op het puntje van je stoel zit en zonder dat je je ergert. Dan loop je de zaal uit , je knippert met je ogen en je bent hem alweer vergeten.

Waar begint armoede? Bij onveilige hechting, bij een bedevaart van goedkope naar goedkopere woning, bij een kortverblijf in een handvol scholen. Met bijvoorbeeld: een afwezige moeder. En: een vader die mislukt als vader, een vader die vooral vrouwen najaagt, een vader aan de drank, een vader die zijn zoon aanmaant om vroeg centen te gaan verdienen, een vader die zijn nageslacht opvoedt vanuit de idee “dat wij er zelf wel zullen komen, zonder de hulp van anderen”.

Hoe houdt armoede stand? Door hechting aan wat geen blijvend karakter heeft, door weg te lopen van alle hulpverlening, door een hardnekkige trots die op zijn beurt tot kleine criminaliteit aanleiding geeft. Bijvoorbeeld: een adolescent zoekt aansluiting bij frauduleuze types die zich een weg ploeteren door het leven en de grenzen van de legaliteit daarvoor al dan niet overschrijden, een jongen die houdt van iets waarvan hij eindelijk terugkrijgt – een dier dat zich onvoorwaardelijk in een afhankelijke positie schikt – een paard dat nota bene slechts een speelbal is van onbeheersbare wetten die van hogerhand worden uitgevaardigd – is dat niet exemplarisch voor hoe het er met de white trash in de States aan toe gaat?, een kind wordt angstig en bestendigt die angst door consequent het verkeerde gedrag te stellen – op de vlucht, als een dief in de nacht…


Hoe eindigt armoede? Met nachtmerries, een gevoel van schuld, een onleefbare verhouding tot de werkelijkheid – of niet? Bijvoorbeeld: wie weet komt een andere onvoorwaardelijk liefhebbende partij aandraven - deze keer geen dier, maar familie.


Een aandoenlijk portret van armoede, maar als sociaal drama faalt ‘Lean on Pete’ waar films in dat genre wel vaker tekort schieten: in ritme, in het uitbuiten van wat cinema vermag, in magie. Is de weerspiegeling van de werkelijkheid niet des indringender vanuit het wonder van de fictie? Lezer, ik weet het niet - ik vraag het je!

3*

Lijkt een beetje op The Rider (2017) - MovieMeter.nl maar deze heeft iets meer dramatische ontwikkeling al is die wat clichématig (de hoofdpersoon is een hele goede jongen die het echter niet redt en steeds verder afglijdt): de film is niet vervelend maar echt spannend wordt het ook niet. Wel weet de film naar een ontroerende climax toe te werken. De film lijkt een lans te willen breken voor de verliezers van de maatschappij en het is aldus een soort liedje van Bruce Springsteen in filmvorm. Een 7,5 op een schaal van 10.

Wanneer zijn vader [Travis Fimmel] ernstig gewond raakt na een handgemeen, is het aan Charley [Charlie Plummer] om te zorgen voor een inkomen. Hij vindt een baan als hulpje van Del [Steve Buscemi], een paardentrainer die zijn paarden ziet en behandeld als koopwaar en ze zonder pardon naar de slacht stuurt als ze niets meer waard zijn. Charley raakt gehecht aan Lean On Pete, één van de renpaarden die aan het eind van zijn carrière lijkt te zijn.

Het is moeilijk sympathie op te brengen voor Charley, die zich vooral opstelt als een opportunist en een profiteur en wiens 'vriendschap' met het paard uit de titel zeer eenzijdig is. Van enige chemie tussen paard en hoofdrolspeler valt helemaal niets te merken! Het scenario van regisseur Andrew Haigh verwacht blijkbaar dat Charley's moeilijke jeugd genoeg reden is om onze sympathie op te wekken en het bevat ook enkele weinig geloofwaardige momenten. Plummers ééntonige vertolking helpt ook niet. Alleen Steve Buscemi blaast de film leven in, maar verder is dit weinig verheffend.

Mooie film (naar het gelijknamige boek van Willy Vlautin) over een 15-jarige jongen, die opgroeit in een rauw en verwaarlozend sociaal milieu in het ruige noordwesten van de Verenigde Staten. Een fijne en overtuigende rol van Charlie Plummer als gevoelige, introverte en eenzame jonge adolescent, die troost vindt in het contact met een afgedankt renpaard. Een mooie bijrol, daarnaast, van oudgediende Steve Buscemi als zakelijke en wat onverschillige paardentrainer. Een belangrijke rol is weggelegd voor de sociale onderklasse, waarin de hoofdpersoon opgroeit en zijn hoofd boven water moet zien te houden, tegen het decor van het prachtige, desolate landschap van Oregon. Hoewel de achtbaan van gebeurtenissen op een gegeven moment op mij wat geforceerd overkomt en bijna uit de rails vliegt, overheerst uiteindelijk toch vooral het gevoel een intiem en ontroerend coming-of-age portret te hebben gezien, waarbij de valkuil van melodrama/sentimentaliteit, wat vaak op de loer ligt, vakkundig is vermeden.

Gisteren in het filmhuis gezien. Ik was de enige in de zaal, wat ik zeker niet erg vond. Ik had lang getwijfeld of ik deze film wilde zien. Zou het mijn ding zijn? Ik wist het niet, maar nu kan ik zeggen dat het dat is. Het verhaal is triest en dramatisch. Het is rauw gebracht zonder overdreven sentiment. De emoties kwamen echt en oprecht op mij over. De film heeft iets kalms en ingetogens, wat ik erg kan waarderen. Hij heeft mij in mijn hart geraakt. Een grote pluim voor het acteerwerk, camerawerk, en de prachtige muziek en locaties. 4,5*

Aardige film over een jongen die al veel tegenslagen zijn leven heeft meegemaakt en een baantje krijgt bij een paardentrainer. Een verhaal met weinig hoop. De eerste helft van de film is de beste. De tweede helft is wat langdradig aangezien het voornamelijk over de jongen en het paard gaat en er minder vooruitgang zit in het verhaal (tweede helft komt hier en daar ook wat minder geloofwaardig over).

Geen topfilm maar toch een zeer goede.

"A house is not a home..." gold voor Charley's jeugd en het is dit gebrek aan houvast dat hem achteraf tekent en hem tot bizarre besluiten drijft en hem in avonturen stort die hem niet bepaald in een goede richting helpen.

Een beetje het verhaal van een maatschappij waar het krioelt van vereenzaamde mensen en dompelaars.

Een goede verhaalstijl, intieme soundtrack maar bovenal de verbluffende act van Charlie Plummer ("remember that name", zou ik zeggen. trouwens bedacht met een speciale Mastroianni Prijs in Venetië voor beste nieuwkomer.)

Een erg realistische, ook avontuurlijke, film met verantwoorde emoties.

Deprimerende film!

Ook ik ben in principe niet zo wild van honden- of paardenfilms. Vaak iets te sentimenteel of familiegehalte. The Mustang (Film, 2019) is daar misschien een uitzondering op en ook deze Lean on Pete mag er best zijn.

Toch een vrij sterk coming of age verhaal van een jongeman die er zo goed als alleen voor staat. Opgroeiend in een kansarm gezin waarbij de moeder het gezin heeft verlaten en de vader het salaris spendeert aan vrouwelijk schoon en drank. Goed ook om ondanks de problemen een innige en oprechte band te zien tussen vader en zoon, beiden getekend door het ontberen van een vrouwelijke hand in het gezin.

De film komt niet te sentimenteel over. Integendeel, eerder ingetogen en oprecht van een jongeman met het hart op de juiste plaats. Voorkomen en beleefd ook. Later de film ontstaat er een soort road movie met het paard doorheen de uitgestrekte noordwestelijke staten van de VS. Prima rol van Charlie Plummer die we ook al konden bewonderen in All the Money in the World (Film, 2017), geen familie van overigens.

Op zich kan ik dit soort voortkabbelende Americana altijd wel waarderen, maar iets meer urgentie had wel gemogen.

Het avontuur zit hem in deze film vooral in de lange tocht door Amerika die Charley maakt. Het is vooral een zwaar, aangrijpend drama dat zeker geen broertje van The Horse Whisperer is, ondanks de fraaie natuurplaatjes en een bevriend paard. Vrij sloom en deprimerend ook door de vele tegenslagen voor Charley. Uiteindelijk is het een testament aan wilskracht en vechtlust om een waardig leven te veroveren, maar zeker niet op de manier waarop je dit misschien zou verwachten.

Steve Zahn en Steve Buscemi spelen allebei iemand die Charley helpt maar verder duidelijk geen engel is. Het is misschien allemaal net te dik er boven op met teveel cliche's, met alle armoe en alcohol. Plummer is ook niet perse een vondst maar wel goed genoeg en het geheel is de moeite waard. Je kunt de film ondanks de cliche's niet van voorspelbaarheid betichten, nergens wordt een al te makkelijke weg genomen of iets mooier gemaakt dan het is. Maar emotionele dramatisering wordt je ook bespaard. Dat ingetogen realisme is het sterkste van de film. Het is een vrij stille film met amper een soundtrack en daardoor ook ietwat schraal.