Atomic Blonde (2017)

Geen touw aan vast te knopen, deze film. Wel toffe muziek en aantrekkelijke hoofdrolspeelster.

Niet te volgen...het verhaal is heel rommelig. Jammer!

Circa 110 minuten kijken naar de altijd mooie en lange Charlize Theron (in de rol van MI6-agente Lorraine Broughton) is natuurlijk niet bepaald een straf en hetzelfde geldt voor het luisteren naar de vele leuke jaren 80 popmuziek (met o.a. veel Duitse pop-iconen van die tijd zoals Falco en Nena), maar qua verhaal vond ik het eigenlijk allemaal wat te dertien in een dozijn achtig en bovendien was het verhaal inderdaad moeilijk te volgen (springt soms wat van de hak op de tak).

Op het einde (na het doden van verrader David Percival door Lorraine Broughton) dacht ik het eindelijk te begrijpen, maar door de twee scenes die daarna nog volgen met Lorraine Broughton, moet ik concluderen dat ik het waarschijnlijk toch niet helemaal heb begrepen, of wordt op het einde duidelijk dat Lorraine Broughton niet werkt voor de Britten en de Russen, maar juist voor de Amerikanen (oftewel ze is een soort van "triple" spionne) ? Mocht dat het geval zijn, dan heb ik het wel begrepen

Het verhaal (waarbij het draait om het verkrijgen van een verdwenen waardevolle lijst met daarop alle namen en details van Amerikaanse, Engelse, Russische en Franse spionnen) welke zich afspeelt in 1989 in Berlijn (vlak voor de val van de Berlijnse muur) werd visueel fraai en kleurrijk (waarbij regelmatig een blauw filter werd toegepast, zoals bij de ijsklontjes bad scène van Charlize Theron bij de opening van het verhaal, waarbij we haar ook voor het eerst even topless zien) weergegeven, waarbij ik vooral het destijds gescheiden Berlijn van het scherm vond spatten. Het rommelig in elkaar stekende verhaal weet verder ook wel te vermaken en te boeien en dat ondanks dat het soms niet te volgen is.

Omdat het verhaal zich in de jaren 80 in Duitsland afspeelt, krijg je natuurlijk veel bekende Duitse popmuziek te horen uit die tijd van artiesten zoals de al eerder genoemden Falco en Nena, maar ook van Peter Schilling met zijn hit "Major Tom", welke ik altijd leuk vindt om te horen. Wat dat betreft is het eigenlijk jammer dat het leuke Duitse nummer "DÖF" van de band "Codo" niet te horen was in deze film. Buiten bekende Duitse jaren 80 popmuziek, krijgen we ook veel Britse jaren 80 popmuziek te horen en dat o.a. van bekende bands en artiesten zoals New Order (gelijk bij de opening van het verhaal), David Bowie, George Michael, Queen (samen met David Bowie) en The Clash.

Omdat ik in de jaren 80 tussen de circa 10 - 20 jaar oud was, was deze muziek natuurlijk zeer herkenbaar voor mij (draaien ze ook nog wel eens op radiozender NPO Radio 2, welke meestal op mijn werk opstaat en ook als ik naar mijn werk rij, circa een uurtje rijden) en vond ik het ook leuk en mooi om het te horen. Ook zit er best aardige actie (vooral op conto van Charlize Theron) in, welke fraai in beeld werd gebracht. Maar echt bijzonder of spectaculair (met uitzondering van de auto achtervolgingsscène) is deze actie (vooral vechten) eigenlijk niet, maar wel gaat het er soms hard en grof aan toe zoals de scène waarbij iemand met een skatebord wordt doodgeslagen.

Hier en daar zit er ook wat humor in, zoals de scène waarbij Lorraine Broughton haar contactpersoon David Percival (James McAvoy) onverwacht aantreft in haar hotelkamer en waarbij er dan gezegd wordt:

Lorraine: Je hebt wel ballen om hier in te breken.
David: Als je mijn ballen ziet, ben je helemaal onder de indruk

Degene die deze film vooral het aankijken waard maakt, is natuurlijk de al vaker genoemde hoofdrolspeelster Charlize Theron, die er in deze film heel mooi uitzag (o.a. vanwege haar ogen) en ook best goed en leuk acteerde en ook duidelijk haar mannetje (bij de actie scènes) stond. Dat ze in deze film ook een paar keren eventjes topless is te bewonderen, was natuurlijk mooi meegenomen en haar lesbische (daar staat ze dus haar vrouwtje i.p.v. mannetje ) scène met de exotische Sofia Boutella (in de rol van de Franse spionne Delphine Lasalle), mocht er zeker wezen en werd ook best gedurfd in beeld gebracht en daarbij is net zoals Charlize Theron ook eventjes Sofia Boutella topless te zien. De overige cast deed het ook best verdienstelijk en bestaat uit veel bekende acteurs zoals James McAvoy, Eddie Marsan, John Goodman, Toby Jones en toch zeker ook Til Schweiger.

Al met al een moeilijk te volgen Actie / Thriller film, die dankzij Charlize Theron, het overige visuele gedeelte en de vele jaren 80 muziek, wel nog het aankijken (en in dit geval ook het luisteren) waard is.

Aardig maar niet bijzonder. 3.0

Vraagje, waarom vertaal je altijd in je reviews quotes uit de film naar het Nederlands? Ik denk dat ze veel krachtiger en leuker zijn in het originele Engels

Verder grotendeels wel met je verhaal eens hoor. Had meer uit de film gehaald kunnen worden.

Dat is naar mijn mening makkelijker leesbaar voor iedereen. Quotes die alleen in het Engels leuk zijn, die vertaal ik niet of laat ik in het Engels. Dat is bij deze quote niet het geval en zodoende kan hij makkelijk in het Nederlands..

Ik mag aannemen dat de meeste MM bezoekers de quotes in het Engels prima begrijpen. Maar ok, jouw keuze uiteraard.

Gevalletje style over substance, deze weinig boeiende aktiethriller die als los zand aan elkaar hangt. Een paar uitstekende aktiescenes laat in de film zorgen ervoor dat dit net geen fiasco wordt, maar het scheelt niet veel. De onzinnige plot, saaie personages en nietszeggende dialogen resulteren in een weinig verheffend geheel, waarbij de doorgaans betrouwbare Charlize Theron en James McAvoy helaas niet voor enige meerwaarde zorgen. En wat een overkill aan jaren '80 deuntjes.

Mooie verschijning van de doorgewinterde spionne, die voor de aantrekkingskracht van de film zorgt. Het verhaal bevat veel dialogen en is moeilijk om volgen. Pluspunt is het aanhoren van de muziek uit de jaren 80.

Gelukkig lijkt de film niet op een Jane Wick! Al staat één ding echter ook vast:de stijl drukt de inhoud brutaal de kop in. Maar die verpakking was in dit geval voldoende om mij gelukkig te maken. Het verhaal, naar de graphic novel The Coldest City, speelt zich af aan de vooravond van de val van de Berlijnse Muur, eind 1989. Sommigen hebben kritiek op dat verhaal, dat het moeilijk te volgen zou zijn, maar zelf heb ik dat niet zo ervaren.(misschien zelf iets te simpel) Maar ach het is een actiefilm dus wat maakt dat ook uit? Want Charlize Theron is weergaloos als femme fatale, een rol die ze, gezien haar talent voor vuistgevechten, nogal letterlijk opneemt. Ze is tegelijk de onbetrouwbare verleidster, in sexy lingerie, als ook de cynische antiheldin badend in neonlicht en met eighties-electropop op de achtergrond. Een actiefilm waarin personages er ook daadwerkelijk afgemat eruitzien na een slopend man tot vrouw gevecht; heerlijk! Tot bloedens toe, blauwe plekken, buiten adem en wankelend op hun benen. Charlize Theron is adembenemende in die vechtsequenties. Het lesbisch sub-plotje tussen Lorraine Broughton en de Franse undercover-agent Delphine Lasalle (Sofia Boutella) was voor mij meer een mannelijke crowd-pleaser dan dat het echt iets toevoegt aan de film. Tja, als man zijnde dus ook wel genoten maar toch?! Echter dankzij die aardige, wat afwijkende vormgeving, de decors (veel graffiti, dat neonlicht en een bioscoop waar Stalker van Andrej Tarkovsky wordt vertoont) en twee uitmuntende actiescènes stijgt Atomic Blonde boven de middelmaat uit en is het een creatieve, eenentwintigste-eeuwse pulp-actiefilm.

Vechtscene in trappenhuis en wat erna gebeurt, erg goed gefilmd, zeer goed gedaan. Overall vermakelijk filmpje, verder niet bijzonder.

Wellicht een film waarvan het plot alle kanten op gaat, maar wat een actie. Hoe knap en gaaf is de vechtscene ergens halverwege de film die in 1 take is opgenomen. Hoe hebben ze dat voor elkaar gekregen?!?!?

Lesbische scene van Charlize........... Wat moet ik daar nu op zeggen.........? +1

En dan die zalige muziek uit de jaren 80 die vaak synchroon loopt met de acties. Top!

Een film met een redelijk rommelig verhaal, maar met goede soundtrack en overtuigende actiescenes: dikke 3*

Een hoop onsamenhangende gebakken lucht.

Ik snap dat eeuwige gequote uit films hier sowieso niet.

Ja heus, we hebben de films ook gezien hoor, anders zaten we hier niet...

Toffe film dit.

Het verhaal snap ik geen zier van maar who cares.

Charlize tikt alles en iedereen in mekaar en bezorgt mij al doende nog een klein stijfje ook.

Wat wil ik nog meer?

Nou.... een deel 2!

Wat apart dat ze in Berlijn al in 1989 Fight the Power draaiden op straat.

Gezien de songtekst, kan het natuurlijk wel:

"1989 the number another summer (Get down)"

En in de Drama / Komedie film "Do the Right Thing (1989)", werd het nummer ook al gebruikt.

Maar het nummer is inderdaad officieel pas uitgebracht in 1990.

Daarom.

Overigens verder wel een zalige 80s soundtrack.

Dat plus een lekkere Stoli drinkende Charlize doen een hoop goed aan het eigenlijk vrij stompzinnige verhaaltje.

Leuk filmpje, met een hele mooie cast. Charlize Theron blijft een lekker wijf, met d'r 42 jaar ziet ze er nog steeds net zo goed uit als 20 jaar geleden. Het verhaal mag dan voor sommige wat rommelig overkomen maar ik kwam er toch goed doorheen. Misschien dat een 2e kijkbeurt meer duidelijkheid geeft.

Hihihi, je zei beurt

Euh....ja, dat klopt.

Dat vind jij raar merk ik.

chaotische film, nisk voor mij

“You know those movies where the picture just starts to slow down...

and melt?

Then catch fire?

Well... that's Berlin.”

Wat was het overheersende gevoel na het bekijken van “Atomic blonde”? Bij mij was dit voornamelijk een gevoel van verwarring en een grote mate van opwinding. Verwarring vanwege het ingewikkeld verhaal met een veelvoud aan ontwikkelingen en spionagetoestanden. Om eerlijk te zijn heb ik dit altijd met zulke films. Ik ben dan ook niet een echt grote fan van spionagefilms. Zelfs niet van de meesterspion James Bond zelve, ook al zijn daar de verhaallijnen nogal rechtlijnig en simplistisch in mijn ogen. Bij “Atomic Blonde” wist ik op een bepaald moment helemaal niet meer hoe het in elkaar zat, welke rol de meeste hoofdpersonages nu speelden en wat nu eigenlijk het voor ogen zijnde hoofddoel was. Het enige dat ik me nog voor de geest kon halen zijn de snoeiharde gevechts-scènes en de appetijtelijk uitziende curves van Charlize Terron. Moesten alle vrouwelijke spionnen in een film dezelfde garderobe gebruiken als Terron, dan was ik op de slag een fervente aanhanger van dit genre. Niks zo opwindend als een blonde furie met sensuele knielaarzen en jarretelles die haar mannelijke tegenstanders een stevige trap in het klokkenspel verkoopt.

Maar waar ik het meest enthousiast over was, is wel de soundtrack die hier gebruikt werd. Misschien dat dit voor velen storend overkwam, maar persoonlijk vond ik dit toch wel een aangename aanvulling. Tja, misschien ligt het wel aan het feit dat ik een verstokte jaren 80 muziek aanhanger ben. En dan spreek ik niet over boysbands of disco-achtige muziek, maar wel het underground en alternatieve soort muziek. Spijtig genoeg moesten ze wel het meest irritante nummer kiezen uit het hele Neue Deutsche Welle repertoire. Toen in de tijd wenste ik al dat Nena met haar 99 luchtballonnen richting horizon zou verdwijnen. Beter was het om hier “Stunde des Glücks” van fehlfarben of “Schlachtet!” van Grauzone op te nemen in de playlist. Maar buiten dit zwakkere moment was ik toch wel aangenaam verrast om achtereenvolgens “Cities in dust” van Siouxsie & the Banshees, “Cat People” van David Bowie en “I ran” van A flock of seagulls te horen. Qua sfeer zorgde deze omlijsting zeker voor een positief gevoel. Achteraf gezien zal ik me deze playlist eerder herinneren dan de film zelf.

Alles draait rond een ultrageheime lijst van spionnen (verborgen in een polshorloge) die op dat moment in de Sovjet-Unie actief bezig zijn met .. euh … spioneren veronderstel ik. De gehele film speelt zich af in het Berlijn uit de jaren 80 waar het ultieme symbool van de koude oorlog nog steeds overeind stond, namelijk “De Muur”. In de schaduw van dit grauwe decorstuk speelt zich deze spionage af. In deze naoorlogs uitziende stad tracht Lorraine Broughton (Charlize Theron) met medewerking van de collega-spion met een eigen agenda David Percival (James McAvoy) deze lijst terug in handen te krijgen. Dat er ook andere kapers op de kust liggen, merkt ze algauw. Het gehele verhaal wordt in flashback-modus getoond. Het relaas wordt uit de doeken gedaan door Lorraine tijdens een verhoor door Eric Gray (Toby Jones), één of andere superieur bij MI6, en Emmett Kurzfeld (John Goodman) van de C.I.A. Wat volgt is dus keiharde actie bij momenten. Spijtig genoeg zijn die indrukwekkende,actierijke scenes geen garantie om er een gedenkwaardige film van te maken.

Misschien was het de bedoeling om er een vrouwelijke “John Wick” spin-off van te maken. Maar in tegenstelling tot deze laatste film, waar de actiescenes in adembenemend tempo opvolgt, blijft het hier beperkt tot twee (wel subliem gechoreografeerde) geweldmomenten waarbij de Duitse Polizei hun groen uniform que kleur overtroffen werd door in rassé schreden opkomende blauwe plekken en druppelende bloedslierten. En als apotheose een verdomd langgerekte scene waarbij KGB agenten doelgericht geliquideerd worden. Daar wordt dan nog een actierijke achtervolging door Berlijn aan gebreid. En vervolgens krijg je nog een plotwending vol dubbel en contraspionage waar ik dan ineens weer de draad kwijt was. Dat is het zowat in een notendop. Zelfs de lesbische vrijscene sloeg ik ongeïnteresseerd gade. In mijn ogen was dit verplicht opgenomen zodanig dat de aanwezigheid van Delphine Lasalle (Sofia Boutella) nog functioneel leek.

Op acteervlak zat het wel snor, alhoewel Theron meer indruk op me maakte als Furiosa in “Mad Max : Fury Road”. James McAvoy was subliem. Maar ook hem vond ik geweldiger als gespleten persoonlijkheid in “Split”. En vervolgens vervolledigen Eddie Marsan, John Goodman en Toby Jones de rest van de cast met degelijke vertolkingen. Maar ondanks het schitterend acteren, de keiharde actie, de sfeervolle beelden en een soundtrack waardoor ik me weer even jong voelde, vond ik het qua verhaallijn redelijk onsamenhangend en overbodig ingewikkeld. Een echte tegenhanger van “John Wick” kan je het niet noemen. En voor degenen die deze film op handen dragen vanwege het zogenaamde prachtfeit dat het een actieprent is met een vrouwelijke actieheldin. Ik stel voor dat jullie eens de volgende films herbekijken : “Alien”, “Terminator”, “Salt” of “Kill Bill”. Daarin zal je ook een van zich afbijtende actieheldin zien met gigantische cajones die zonder verpinken het andere geslacht fileert. Niet al te origineel dus.

3*

Voor een hele leuke uitvoering van “I ran” van "A Flock of Seagulls, raad ik je de Muziek / Romantiek film "La La Land (2016)" aan.

Alhoewel ik "La La Land" gezien heb, kan ik me dit niet meer precies herinneren. Waarschijnlijk in slaap gesukkeld

Afgelopen dinsdag heb ik deze film al gezien maar vanwege drukte en één dag ziekte ben ik toch even niet online (actief) geweest op MovieMeter. Gelukkig nu weer wat meer tijd dus ik kan er lekker even voor gaan zitten. Atomic Blonde is een film waarvan ik lichtelijk meer van had verwacht, mijn collega vond dit bijvoorbeeld een goeie film en daar sta ik niet helemaal achter. Het verhaal is vaak nogal oninteressant en word ook nergens echt bijzonder. Het gebeuren om terug in de tijd te gaan vond ik leuk, de periode van de Berlijnse muur vind ik een leuke setting en Berlijn is makkelijk te gebruiken om dat het destijds natuurlijk best een gevaarlijke stad was (en op sommige punten nu nog steeds is).

Het hele verhaal interesseerde me niet zo veel en kon vaak mijn concentratie er niet echt bij houden. Het word nergens spannend, spijtig maar dat had ik al wel verwacht van ‘Atomic Blonde’. De actie scenes zijn leuk en ook het hele Oost-Duitsland en West-Duitsland is leuk in kaart gebracht wat zeker niet vergeten mag worden.

Het is gewoon kei simpel in deze film waarvan we het eigenlijk niet echt moeten hebben van een goed te volgen verhaal. We volgen een MI6 agent die in Berlijn opzoek moet naar een lijst waar namen op staan van allerlei spionnen die helaas in de verkeerde handen was gevallen. Lorraine Broughton (Theron) word vervolgens door de MI6 naar Berlijn gestuurd om de lijst te vinden en op te halen met hulp van David Percival (McAvoy). Eenmaal op het goeie spoor te zijn geweest besluit Percival om de lijst zelf maar te houden waarna hij een vijand van Broughton word en ze op een gegeven moment tegen over elkaar staan.

Hoe het verhaal is verteld (in de verhoorkamer waar ze Theron ondervragen over haar missietocht naar de lijst) is wel leuk op zekere momenten waar we dan de rollen van John Goodman en Toby Jones eens krijgen te zien, die twee zijn niet zo vaak in de film te vinden. Maar, echt om het verhaal ging ‘Atomic Blonde’ niet voor mij want ik snapte er vaak de kloten niet van. Natuurlijk brengt het verhaal wel de eeuwige strijd tussen het oosten en het westen goed weer en dan voornamelijk dat we scenes van de Brits/Amerikaanse en Russische (USSR) kant zien en mooi om te zien dat het nog even naar voren kwam hoe streng de grens wel niet was met vooral de regel “als je voor zes uur niet thuis bent word je gearresteerd”. En (zoals al eerder aangegeven) werd het verhaal niet spectaculairder en ging de film voornamelijk om de hits uit de jaren ’80, de actiescénes en de knappe Theron.

Qua blote scénes zit de film zeker wel snor en is het niet vies van hier en daar een mooie bed scéne. Toch begint de film erg mooi met een eerste actie scéne volgend door de bedscène van Theron die we daar even mogen bewonderen en dan knalt de film toch nog wel redelijk door. Het ligt hem dan ook niet vaak aan de snelheid in deze film want met de feesten, actiescénes en vrijscènes blijft deze film goed en mooi rechtop staan, en dan mogen we trouwens de mooie bedscène van Theron ook niet vergeten waar ze even lekker tekeer gaat met Delphine Lasalle (Sofia Boutella, die we ook al ‘Ahmanet’ kennen uit de vreselijke re-make ‘ The Mummy (2017) ‘).

Ik ben nog zeker geen ouwe rot (en dat woord mag ik zelfs nog niet uitspreken) en ook al ben ik niet in de jaren ’80 geboren, de muziek uit die tijd staat mij wel aan. Als metal fan sprong uiteraard het nummer ‘Stigmata’ van Ministry er al snel boven uit (al meende ik ergens te lezen dat dit een cover van Marilyn Manson is (en dat vind ik me toch een verschrikkelijke vent). Maar natuurlijk sprongen voor mij ook een aantal nummers naar boven en dan vooral de nummers als ‘Under Pressure’ van het duo Queen en David Bowie en ‘99 Luftballons’ van Nena sprongen al erg snel naar boven.

Zeker het liedje van Nena was geinig gebruikt bij een heerlijke scéne waar wat mensen van de USSR wat feestgangers vragen waar de verrader ‘Spyglass’ naar toe gevlucht is (die eerder op een feest was samen met David Percival). Wanneer de onder handelaar (ik ben even zijn naam kwijt) vervolgens ’99 Luftballons’ op zet om in een sfeer te komen en vervolgens een skateboard tegen het hoofd van de feestganger kapotslaat vond ik toch wel mooi.

Voor de rest is er in mijn ogen niet echt veel meer te zeggen. Zo heb ik al gezegd dat ik het verhaal ontzettend verwarrend (en daardoor oninteressant) vind. Toch moet ik daar bij toelichten dat ik vooral niet snapte waar Theron nou precies tegen vocht en wie er nou aan welke kant stond, want voor mij echt naar boven kwam toen Percival de lijst zelf bemachtigd en vervolgens weer door Theron word neer geschoten. Nogal rommelig allemaal wat dan weer goed gecompenseerd word door de eerder genoemde punten. Doe mij maar vaker een film met Theron maar niet meer zoals dit.

3.0*

Net iets te duister en te gewelddadig om mij vlinders in mijn buik te bezorgen, maar potverdikkie: stijl heeft deze film wel. Het grauwe van de stad vol tegenstrijdigheden, Berlijn, past verder perfect bij deze vertelling, zodat het voor de liefhebbers van deze bijzondere metropool genieten geblazen is wat betreft melancholische herkenning. Jaren tachtig sfeer tot in detail ook geweldig getroffen. Voor de rest een redelijke, actierijke, stripachtige film. Door het ziedende tempo en één werkelijk adembenemende vechtscène, vergeet je met liefde dat het verhaal eigenlijk niets voorstelt. Theron weet goed te maskeren dat ze te oud is voor zo'n rol, maar heeft wel de juiste looks natuurlijk voor zo'n personage. Ze word in de bijrollen ondersteund door een sterke groep bekende acteurs waarbij McAvoy in een voor de hand liggende bijdrage zijn geschmier ditmaal goed binnen de perken houd. Zeker de moeite waard, deze Atomic Blonde, zelfs als dit type film niet helemaal je ding is.

De film heeft een zeer sterke sfeer, die goed wordt versterkt met de geweldige soundtrack. De actie-scenes zagen er subliem uit en deden mij zeer denken aan de actie-scenes van John Wick. Ik vond het alleen jammer dat het verhaal, en hoe het werd verteld, iets minder was; het voelde soms een beetje slordig aan.

Charlize was in Mad Max mijn favoriet en deze performance had ik ook verwacht in AB. Verhaal was goed alleen te weinig actie en spanning. Aanwezige actie was niet op Mad Max niveau. Verhaal neemt je ook niet echt mee.. dat vind ik wel een gemis..