Que Dios Nos Perdone (2016)

Boeiende whodunnit met een behoorlijke dosis drama die zich afspeelt in een broeierig Madrid. De agenten zijn interessante personages en hoewel het oplossen van het misdrijf wat al te zeer wordt opgerekt is het toch een onderhoudende film.

Na La Isla Mínima (2014) (3,5*) lijken politiethrillers in Spanje populair te zijn geworden. Het was dit jaar een van de kandidaten voor de Goya, samen met een andere Spaanse misdaadthriller Tarde para la Ira (2016) die de hoofdprijs kreeg maar ook mij niet wist te overtuigen (2,5*). Que Dios Nos Perdone, te vertalen als "May God Forgive Us", gaat over twee agenten die achter een serieverkrachter/-moordenaar aanzitten die het op oude dametjes gemunt heeft. Het verhaal is en wordt erg conventioneel gebracht waardoor het niet uitschiet in vergelijking met andere thrillers, al zal het thrillerliefhebbers niet teleurstellen. Ooit was dat mijn favoriete genre, maar daar heb ik tegenwoordig al zoveel van gezien dat weinig nieuwe thrillers uit weten te schieten, deze ook niet. Geef mij maar films als El Secreto de Sus Ojos (2009) (5*) met veel meer oog voor detail en een uitgebreid verhaal met goed uitgewerkte personages, in vergelijking daarmee valt deze May God Forgive Us in de categorie fastfood. 2,5*

Onderhoudende politiethriller die hier en daar wat langgerekt aanvoelt. Het stotteren van detective Velarde helpt daar uiteraard niet bij, al belet hem dat niet een scherpzinnige agent te zijn. Het subplotje om hem met een schoonmaakster, doet even vermoeden dat hij er misschien zelf achter zit. Dat blijkt dan niet het geval te zijn. Het was dan ook maar een matige verdachtmaking die nergens anders gevoed werd. Buiten dat hij in zijn jeugd getraumatiseerd is geweest. Een whodunnit met vrij weinig verdachten maakt het ook niet al te spannend natuurlijk.

De personages zijn niet erg likeable. De ene detective is wat agressief, terwijl de andere eerder teruggetrokken is. Het verhaal is een beetje apart maar op zich wel origineel. Het is eens iets anders dat er naakte oude vrouwen in beeld komen, maar ik moet bekennen dat ik dat weinig vond toevoegen. Het einde voelt wat te toevallig aan om echt als verrassend bestempeld te worden.

De agressieve, explosieve Alfaro en de bedachtzame, stotterende Velarde zijn rechercheurs die in een snikheet Madrid onderzoek doen naar een aantal moorden en verkrachtingen van bejaarde vrouwen. Gedurende de eerste tachtig minuten van deze thriller ontvouwt het verhaal zich op vrij traditionele wijze: we volgen het onderzoek, komen wat meer te weten over het privéleven van beide agenten die zowel met collega's als met elkaar botsen. Aangezien de karakteriseringen sterk zijn en Rodrigo Sorogoyen de spanning goed weet vast te houden, mede dankzij een fraaie score van Maurizio Filardo, maakt dat deze film al de moeite van het bekijken waard. Maar in de laatste 40 minuten neemt de film een verrassende wending door de identiteit van de moordenaar [een ijzersterke rol van Javier Pereira] te onthullen en diens perspectief met ons te delen. Dat leidt tot een spannende finale met een onvergetelijke scène in het appartement van de moordenaar en een intrigerend slot.

Een buitengewoon goede thriller en tevens karakterstudie, die af en toe de sfeer oproept van 'Se7en', maar uiteindelijk in de slotakte helaas ontspoort en daardoor toch niet serieus kan concurreren met de klassiekers in het genre, zoals het genoemde se7en. Het verhaal speelt zich af tegen het broeierige decor van Madrid in de zomer van 2011 als de paus de stad bezoekt en er diverse protesten zijn, onder andere als gevolg van de toen nog heersende economische crisis. De film blinkt met name uit voor wat betreft de sfeer die wordt gecreëerd alsook in de voortreffelijke acteerprestaties van Antonio de la Torre en Roberto Álamo, ieder met hun eigen besognes en in karakter tegengesteld aan elkaar (een cliché dat in dit type film vaker voorkomt, maar dat ik voor lief neem). De film kent een voortdurend dreigende ondertoon en de spanning wordt langzaam maar vakkundig opgebouwd. De score van Maurizio Filardo speelt daarbij, zoals door mijn bovenbuur terecht genoemd, beslist een rol.

Helaas gaat het, zoals gezegd, aan het eind van de film mis naar mijn smaak: de ontknoping is wat gemakzuchtig en roept vragen op. Maar dit mag al met al de pret niet drukken, want Que Dios Nos Perdone is wat mij betreft zeker één van de betere thrillers van de afgelopen jaren.

Net deze in de bioscoop bekeken. Ik vond het eigenlijk een 13-in-een-dozijn thriller. Wat de film erg sterk doet is het overbrengen van de drukkende, zweterige hitte van de Madrileense zomer. Dit gecombineerd met de verwijzingen naar openbare demonstraties creëert een sterke broeierige sfeer, waar iedereen op ontploffen lijkt te staan. Verder heeft de film helaas bar weinig te bieden. Het verhaal is voorspelbaar, clichématig en leunt teveel op toevalligheden. Het ergste voorbeeld vond ik dat de eerste beste kattenvriend die ze tegenkomen meteen de moordenaar blijkt te zijn. Het is verder wel vakkundig gemaakt, maar weet visueel nergens echt te imponeren. De hoofdpersonages vond ik ook wandelende clichés (de agressieve macho en de sociaal ongemakkelijke, zonderlinge agent met een gave voor het analyseren van plaats delicten). Met name die Spaanse Dustin Hoffman maakte zich teveel schuldig aan overacting (jammer dat ze in dit soort films altijd een van de acteurs een tic of iets dergelijks moeten geven). Als dit van Amerikaanse bodem kwam zou niemand er naar omkijken, maar aangezien er Spaans wordt gesproken moet dit opeens in filmhuizen gaan draaien blijkbaar. 2*

Bizar slechte film. Er is gewoonweg niets aan deze film dat deugt. De film beoogt een thriller te zijn maar is geen moment spannend. Dat heeft er mede mee te maken dat het verhaal volledig aan elkaar hangt van toevalligheden, ongerijmdheden en onverklaarde ontwikkelingen en dus geen moment geloofwaardig is. Tot overmaat van ramp zit je twee uur non-stop te kijken naar twee rechercheurs die zich alleen maar totaal imbeciel gedragen op een niet grappige manier. De film is zo plat als een dubbeltje en zelfs een klucht heeft meer diepgang: de film begint ermee dat men op zoek is naar een verkrachter met een enorm grote piemel en daarmee wordt het niveau van de hele film gelijk weggegeven. Alles aan de film wekt alleen maar ergernis op. Een film om snel te vergeten.

Aardige film over twee agenten die een verkrachter/moordenaar van oude vrouwen moeten opsporen. Afgezien van de twee hoofdpersonages heeft deze thriller een vrij standaard plot. En die twee personages zijn boeiend uitgewerkt, maar toch ook een beetje ongeloofwaardig en strookt het een beetje met het plot. Vervelend wordt het nergens, maar 3.5 sterren zou ne te veel zijn.

Ik schreef het al bij zijn meest recente film As Bestas (Film, 2022), toch een eigenzinnige aparte regisseur die Sorogoyen. De aanpak van dit standaard doorsnee detectiveverhaal is anders dan anders. Niet dat alles perfect uitdraait, maar ik hou er wel van dat iemand zijn eigen lijn volgt.

Neem nu die twee hoofdrechercheurs. Van een buddy cop gehalte is absoluut geen sprake. De één nogal explosief van aard, de ander een zonderling met een spraakgebrek. Ze passen bij elkaar als een tang op een varken. Ik had de indruk dat het plot soms wat bizar oogde en dat het niet allemaal klopte. OK, niet meteen het meest doordachte verhaal. Maar ik had het wel voor Luis Velarde die uitstekend werd neergezet door Antonio de la Torre.

Gelukkig komt er in het tweede deel wat meer schwung en komt de serieverkrachter en -moordenaar meer naar de voorgrond. Fijne twists met de dood van Alfaro en het feit dat de zaak niet werd opgelost uiteindelijk hoewel Sorogoyen leek aan te sturen dat het zoals in de meeste dergelijke films met die ketting makkelijk ging gaan. Niet dus, moeten we ineens drie jaar wachten om dan zélf het heft in handen te nemen. Leuk!

Dit was best te doen, natuurlijk niet de grote topper, maar heb er mij mee geamuseerd dus dat is al iets. Een kleine opmerking. Ik ben de laatste maanden een boel Spaanse films aan het bekijken, en in bijna elke film regent het hard en veel. Maar ik kom regelmatig in Spanje en ik denk dat ik één dag regen heb gehad en overal hebben ze problemen met de droogte door de klimaatopwarming...sorry we wijken af...